Κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του ἔχει ἕνα ὄνομα. Τό ὄνομα μαρτυρεῖ τό ὅτι εἶναι πρόσωπο, ξεχωριστή δηλαδή ὑπόσταση ὡς πρός τούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά τόν ἀναγνωρίζουν καί νά ἔρχονται ἤ ὄχι σέ σχέση μαζί του. Ἡ ἀνωνυμία, στήν οὐσία, μαρτυρεῖ ἀνυπαρξία γιά τόν κόσμο καί τούς ἄλλους, ἰδίως στά μεγάλα οἰκονομικά καί πολιτικά συστήματα, στά ὁποῖα ἡ μέριμνα εἶναι οἱ ἀριθμοί.
Γιά τήν Ἐκκλησία τό ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου, πού δίνεται συνηθέστερα στό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, εἶναι κάλεσμα αἰωνιότητας. Ὁ Θεός γνωρίζει τόν ἄνθρωπο μέ τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε. Δέν εἶναι ἀνώνυμος καί ἀπρόσωπος ὁ ἄνθρωπος γιά τό Θεό, ἀλλά ἡ ὕπαρξη γιά τήν ὁποία σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε ὁ Χριστός. Τό ὄνομα γίνεται τό σημεῖο τῆς κλήσης τοῦ Θεοῦ στό νέο ἄνθρωπο νά τόν συναντήσει ὡς πρόσωπο πρός Πρόσωπο καί νά μεταφέρει τήν κλήση στόν κάθε πλησίον.
Στήν συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μέ τόν δαιμονισμένο τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν, ὁ Κύριος τόν ρωτᾶ ποιό εἶναι τό ὄνομά του.
Κι αὐτός ἀπαντᾶ: «Λεγεών», γιατί εἶχαν μπεῖ μέσα του πολλά δαιμόνια (Λουκ. 8, 30). Ἄνθρωπος καί δαίμονες πού τόν ἔχουν καταλάβει, δίνουν μαζί τήν ἀπάντηση. Γίνονται ἕνα, μέ νέα ταυτότητα καί νέο ὄνομα, μέ ἀποτέλεσμα ὁ ἄνθρωπος νά ὑφίσταται τρεῖς καταστάσεις.
Οἱ τρεῖς καταστάσεις
Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἀπουσία ἐλευθερίας. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ὁ ἑαυτός του. Ἄλλαξε τό ὄνομά του ὄχι ἐπειδή ὁ ἴδιος τό ἐπέλεξε, ἀλλά γιατί κατελήφθη ἀπό τά πονηρά πνεύματα. Δέν εἶναι αὐτός πού ἀποφασίζει γιά τή ζωή του. Δέν μπορεῖ νά σκεφτεῖ, νά αἰσθανθεῖ, νά ἐπιλέξει, νά ἀγαπήσει. Ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων τόν ἐλέγχει πλήρως. Γι’ αὐτό καί παραπονεῖται στό Χριστό, πού διέταξε τό δαιμονικό πνεῦμα νά βγεῖ ἀπό μέσα του, ὅτι πλέον ἡ ζωή χωρίς τήν λεγεώνα θά εἶναι βασανιστήριο. Ταυτίστηκε μέ τούς δαίμονες καί δέν μπορεῖ νά διανοηθεῖ τήν ὕπαρξή του χωρίς αὐτούς. Ἡ ἀπουσία ἐλευθερίας γίνεται ἀρρώστια καί μαρτύριο, ὅμως ὁ ἄνθρωπος εὐχαριστιέται!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
