"Εγ-κληματική αλλαγή"

 Πριν λίγες ημέρες έκανα μια ανάρτηση περί κλιματικής αλλαγής, ενός όρου που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τη Νέα Τάξη πραγμάτων και τους πιστούς της, αφού αποφεύγει να πει ότι το κλίμα σε όλη την ανθρώπινη ιστορία πάντα άλλαζε από περιόδους παγετώνων σε περιόδους τροπικές και θερμές και αντίστροφα, και επικαλούνται στατιστικά στοιχεία κάποιων εκατοντάδων ετών που είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στη τεράστια περίοδο ύπαρξης του σύμπαντος κόσμου.

 Επίσης αποφεύγουν (και είναι λογικό για αυτούς που έχουν επιλέξει να ζουν όπως θέλει το σύστημα) να πουν ότι αυτό που επηρεάζει το κλίμα είναι η ανθρώπινη αμαρτία, όχι μόνο εννοώντας την ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση, αλλά και η ανηθικότητα τα ίδια αποτελέσματα έχει.

 Φυσικά αυτά δεν μπορεί να τα δεχθεί κάποιος που δεν έχει μελετήσει έστω και λίγο την Καινή Διαθήκη και το τί λέει ο Απόστολος Παύλος για τη φύση, ότι και αυτή η κτισις έχει παραδοθεί στη φθορά και συμπάσχει μαζί με τον άνθρωπο. "οἴδαμεν γάρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν" (Ρωμ. 8,22)

 Θα ήταν προτιμότερο να ονομαστεί "εγκληματική αλλαγή" αφού η μετατροπή του ανθρώπου στο να λατρεύει φανερά το σατανά, την ανηθικότητα, την ειδωλολατρία της σάρκας και του χρήματος, αυτόματα καθιστά τον άνθρωπο από πλάσμα ικανό για το καλύτερο, σε εγκληματία ικανό για το χειρότερο. Και ο διάβολος φίλους δεν έχει.

 Μέχρι να έρθει ο καιρός να έρθει ο δικός του επίγειος "βασιλιάς" έχει βαλθεί να καταστρέψει το κλίμα, τη φύση, τις καλλιέργειες , τη θάλασσα και τον πλούτο της και όλοι να είναι εξαρτώμενοι από ένα απόλυτα ελεγχόμενο σύστημα. Για αυτό και τα εμβόλια, τα επιδόματα, οι ελεγχόμενες ειδήσεις, το κοινό λεξιλόγιο της woke ατζέντας, και όλα μέρη του "παιχνιδιού" μέχρι το τελικό σφράγισμα...
Αυτά ήταν τα ψιλά γράμματα της ανάρτησης που έκανα και πάλι πολύ επιγραμματικά έγραψα τις σκέψεις μου. Δυστυχώς ελάχιστοι κατάλαβαν το πνεύμα της ανάρτησης...

Vassilis Kostoulas

Έτσι σβήνουν τα πάθη: με το Φως που θα ανάψει μέσα μας...

Κάθε Κυριακή τα Μεσάνυχτα ο πιστός επικοινωνεί άμεσα με την Τριαδική Θεότητα, με τα τρία εκείνα πρόσωπα που του χάρισαν τη ζωή... Είναι η ακολουθία του Μεσονυκτικού.
Υπέροχα τροπάρια που ανεβάζουν τον άνθρωπο σε μια θέση που δε θα μπορούσε να φανταστεί και δίνουν νόημα στην επίγεια ζωή του: γνώση του αληθινού Θεού και απευθείας σύνδεση μαζί Του!
Συμμετοχή, εξύψωση στον αγγελικό κόσμο που υμνεί ακατάπαυστα την πηγή όλων των αγαθών. Πέρασμα στη χαρά που δε χάνεται ποτέ... Αιτήματα υψηλά: «κάνε με ναό Σου!»
Κάνε με φωτεινό ναό Σου, με τις φωτουργές λάμψεις Σου, ανώτερο από την αμαρτία και τα πάθη, που αμαυρώνουν το κάλλος της ψυχής μου! Υπέροχες λέξεις, νοήματα, αιτήματα.
Ο προορισμός ασύλληπτος... Η τιμή που μας κάνει ο Θεός να μιλάμε έτσι μαζί Του, είναι ο λόγος που κάνει τους Αγίους να κλαίνε από αγάπη. Είναι τόση η αγάπη Του, που δεν αντέχεται...

π.Νικόλαος Κουμεντάκης-Έβλεπε...συγκλονισμένος τις ψυχές των θυμάτων να φεύγουν προς τα ψηλά συνοδεία αγγέλων.

Του Γιώργου Γ. Σπανού*

 Από τότε, ο π. Νικόλαος θεωρούσε τους 102+ νεκρούς στο Μάτι, ως μαρτυρικώς τελειωθέντες.
Για όλους, τους παιδιόθεν φίλους μου από το Μάτι,ο π. Νικόλαος Κουμεντάκης έπαιζε κατά καιρούς σημαντικό ρόλο, στην συμβουλευτική και προσευχητική βοήθεια, στα διλήμματα και τις δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίζαμε ως νέοι, όπως άλλωστε έκανε επί καθημερινής βάσης και σε όλους τούς γύρω του ανθρώπους, κοντινούς ή όχι. Προσωπικά, σε εκείνον οφείλω στην ουσία τη σύνδεση μου με το Άγιο Όρος, το 1990, και τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, και ό,τι ακολούθησε στη μετέπειτα ζωή μου, και ακολουθεί μέχρι σήμερα. Αντίστοιχα, και μεγαλύτερης σημασίας οφειλές, του έχουν και πολλοί άλλοι που κοσμούν το Άγιο Όρος ως μοναχοί, ή ως Ιερομόναχοι τού Οικουμενικού Θρόνου.

Ο Ιερομόναχος π. Νικόλαος Κουμεντάκης, σημάδεψε αναμφίβολα την πνευματική ζωή τής Ανατολικής Αττικής, με επίκεντρο το Μάτι, κατά τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια!

Ο ίδιος ζούσε πάντα ασκητικά, δίπλα στον Ιερό Ναό του Ματιού. Οι ευκαιρίες που είχα να τον συναναστρέφομαι μόνος, όταν με φώναζε να φροντίσουμε τα αμπελάκια και τις ντομάτες στον μικρό κήπο του από τον οποίο τρεφόταν κατά κύριο λόγο, κατά την ιεροτελεστία των μικρών έκτακτων εκδρομών σε άγνωστες βραχώδης παραλίες για να βουτήξει και να χαθεί μέσα στα νερά τής θάλασσας, (σε ανησυχητικό βαθμό) μακριά από τα μάτια των ανθρώπων και η κρητική ιδιοσυγκρασία του, θα μου μείνουν αξέχαστες και είναι σίγουρα και ο λόγος που έφτασε τα 100 χρόνια επίγειας ζωής. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από τις πολλές κοινωνικές συναναστροφές λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά διατελούσε πνευματικός Ιερών Μονών, όπως του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη.

Αξέχαστες στη μνήμη πολλών, είναι και οι υπό την αιγίδα του ομιλίες και συνάξεις με Καθηγητές και Αγιορείτες πατέρες που διοργανώναμε ως νέοι τα καλοκαίρια, στη διπλανή αίθουσα από το κελλάκι του στο Μάτι, όπως η επίσκεψη εκεί τού Γέροντα Ιωσήφ τού Βατοπαιδινού, ενός ακόμα κατ’ ομολογίαν σύγχρονου Οσίου. Ο Γέροντας Ιωσήφ, αφού παρακολούθησε τη Θεία Λειτουργία μες στο Ιερό, μετά το «Δι’ ευχών» βγαίνοντας μάς είπε «δοξάζω τον Θεό που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι Ιερείς!»
Τελευταία φορά που τον συνάντησα ήταν στο σπιτάκι του στο Μάτι, το 2019, για να μιλήσουμε για τη μεγάλη πυρκαγιά του 2018 και για να του δώσω δύο βιβλία μου για το Άγιο Όρος και τη Μάχη τής Κρήτης που του άρεσαν πολύ. Έλαμπε ολόκληρος καθισμένος στην καρέκλα τού κελιού του.

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη

Ελευθέριος Ανδρώνης

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη σε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα (Μέρος Α’)''

...Ως συνέντευξη… περιωπής παρουσιάστηκε από το «Πρώτο Θέμα» το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό παραλήρημα του 80χρονου συγγραφέα, Δημήτρη Δημητριάδη. Μια κατάθεση αλλοπρόσαλλων απόψεων και θλιβερών επιχειρημάτων που επιβεβαιώνει ότι εν πολλοίς οι σημερινοί (αποκαλούμενοι) άνθρωποι του «πνεύματος», μοιάζουν περισσότερο με μανιώδεις χρήστες… οινο-πνεύματος.

Ποιος είναι ο Δημήτρης Δημητριάδης; Είναι συγγραφέας (γνωστός για το πεζογράφημα «Πεθαίνω σαν χώρα»), δραματουργός και μεταφραστής έργων, γνωστός για το απύθμενο μίσος του για την Ορθοδοξία. Εκφράζοντας ανοιχτά τα φιλομητσοτακικά του αισθήματα, την περίοδο της πανδημίας χαρακτήρισε την Εκκλησία «καρκινοπαθή περιοχή» που την «εκμηδένισε» ο κορωνοϊός, επειδή «δεν μπόρεσε να σώσει ούτε έναν πληγέντα από τον ιό». «Ο ιός εκμηδένισε τον ΣΥΡΙΖΑ και την Εκκλησία», είχε πει σε συνέντευξή του από εκείνη την περίοδο. Καταλάβατε περί τίνος στρατευμένου «φρούτου» πρόκειται. Και πού να δείτε παρακάτω....

Η συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» δείχνει εξαρχής τις κομπλεξικές προθέσεις της. Το απόλυτο ζητούμενο του Δημητριάδη είναι να πετάξει στην Ορθοδοξία όσες περισσότερες ακαθαρσίες μπορεί, από το περίσσευμα παραγωγής του εγκεφάλου του. Με ψέματα και προπαγάνδα καφενείου. Με γελοία άλματα λογικής και ανικανότητα κριτικής σκέψης. Με φληναφήματα και αερολογίες του ποδαριού. Διακατέχεται από έναν αθεϊστικό φονταμενταλισμό, συγκεκαλυμμένο με λίγη ψευτο – διαννοουμενίστικη μπογιά που με τις πρώτες αράδες της συνέντευξης σβήνει, και αποκαλύπτει την παχιά σκουριά που υπάρχει από κάτω.
...Τα επιχειρήματά του είναι ρηχά μέχρι αηδίας και πολλές φορές βασίζονται σε φρικτά ψέματα, είτε ηθελημένα – είτε από άγνοια. Ένας ψευδοφιλόσοφος σε πλήρη σύγχυση ιδεών, ο οποίος πουλάει «ελευθερία» και την ίδια στιγμή βαλτώνει στα βουρκόνερα του οπαδισμού και του τυφλού δογματισμού.

Ο απώτερος στόχος – όπως θα δούμε παρακάτω – είναι να σβήσει από τον χάρτη της κοινωνίας η Ορθοδοξία, γιατί δυσκολεύει άτομα σαν τον Δημητριάδη να αποκτηνωθούν και να απολαύσουν τους ζωώδεις καρπούς του πανσεξουαλισμού. Η αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Ορθοδοξίας «ενοχλεί» την τάση των υλιστών να ζήσουν τη ζωή τους σαν τετράποδα που χρησιμοποιούν το αυτεξούσιο μόνο για την τέρψη της σάρκας, και αφού θεωρούν ότι η ζωή εκμηδενίζεται κάτω από το μάρμαρο του τάφου, διεκδικούν το δικαίωμα να δαιμονοποιηθούν ελεύθερα σε τούτη τη ζωή, τη μοναδική ζωή που πιστεύουν.
Με λίγα λόγια, το διακύβευμα ατόμων σαν τον Δημητριάδη είναι η ολοκληρωτική, απόλυτη, καθολική απελευθέρωση του σεξ (για να ευχαριστηθούν ως ασύδοτα κτήνη μερικές δεκαετίες ζωής), με κάθε πιθανή ανωμαλία και σπάζοντας κάθε κοινωνικό και ηθικό φραγμό. Όπως πολλοί μπουρδολόγοι της συνομοταξίας του Δημητριάδη (βλέπε Τατσόπουλο, Αλικάκο κ.α.), ο συγγραφέας έχει μαύρα μεσάνυχτα από Ορθοδοξία, δηλαδή δεν έχει ιδέα τι διδάσκει εκείνο που με τόση λύσσα πολεμά. Του φτάνει μόνο να το πολεμά. Κλασσική συμπεριφορά άθεου ταλιμπάν δηλαδή...

Οι έπαινοι, η υπερηφάνεια και η ταπείνωση

 Από το βιβλίο: "Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής''

- Φοβηθείτε τους επαίνους εκ μέρους των ανθρώπων, εξακολούθησε ο στάρετς απευθυνόμενος προς όλους, και προπάντων όταν σας επαινούν παρά την αξία σας. Σιωπήστε, μην απαντήσετε εκείνη τη στιγμή. Μόνο μέσα σας συναισθανθείτε ότι σας επαινούν περισσότερο απ’ ό,τι αξίζετε. Μα αν αρχίσετε να αντιλέγετε, τότε γεννιέται η υποκρισία.
Πράγματι, το λεπτό αίσθημα της ικανοποιήσεως από τους επαίνους υπάρχει στον καθένα. Όλοι βρισκόμαστε σε πλάνη δίνοντας μεγάλη αξία στον εαυτό μας. Υπερηφανευόμαστε, ματαιοδοξούμε και μετά πρέπει κάθε μέρα να παρακαλούμε τον Κύριο: «Κύριε, στείλε το έλεός Σου, λύτρωσέ μας από την πλάνη, από την έπαρση, φώτισέ με με το φως της χάριτός Σου».

 Είναι φοβερή συμφορά όταν ο άνθρωπος χάνοντας την ταπείνωση, απατά τον εαυτό του και φαντάζεται ότι μόλις που δεν είναι άγιος. Φοβερή κατάσταση η έπαρση, η σατανική υπερηφάνεια! 

Κάποιους τους σώζει ο Κύριος απ’ αυτή την κατάσταση με βαρειά τιμωρία. Στέλνει κάποια ψυχική ασθένεια ή παραχωρεί να πέσουν σε επαίσχυντες αμαρτίες, από το βάρος των οποίων, σαν να συνέρχονται, έρχονται στον εαυτό τους, αναγνωρίζουν τη μηδαμινότητά τους, μετανοούν και διορθώνονται. Αλλά πολλοί απ’ αυτούς τους δυστυχείς χάνονται, ειδικά αν δεν υπάρχει κανείς να τους βοηθήσει να συνέρθουν. Φύλαξέ μας, Κύριε, όλους από μια τέτοια δαιμονική απάτη. Ποτέ δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε για τις ικανότητες, τα χαρίσματά μας και για τα άλλα φυσικά μας πλεονεκτήματα. Ο Κύριος θα μας τα αφαιρέσει σαν τιμωρία για την υπερηφάνειά μας.

Κάποτε έλεγε κατά την εξομολόγηση:

Μονή Αγίου Μηνά Χίου, οι Μάρτυρες και τα τρία κυπαρίσσια

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ένα από τα περίφημα Μοναστήρια της Χίου είναι αυτό του Αγίου Μηνά. Στο ιστορικό αυτό Μοναστήρι έγινε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές Χριστιανών από τους αιμοσταγείς Τούρκους. Αυτοί εκδικούμενοι την ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδος από τον πυρπολητή Κωνσταντίνο Κανάρη επέδραμαν στην Χίο και κατέσφαξαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της.

Στις 30 Μαρτίου του 1822, ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης άρχισαν οι διώξεις των Χριστιανών. Αυτοί καταδιωκόμενοι καί ταλαιπωρημένοι αφάνταστα θεωρούντες ασφαλή καταφύγια τα Μοναστήρια κατέφυγαν σε αυτά. Στα καμποχώρια οι κάτοικοι κατέφυγαν στο Μοναστήρι του Αγίου Μηνά. Ήταν πάνω από τρεις χιλιάδες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι, υγιείς και άρρωστοι.

Το πρωί του Πάσχα, στις 2 Απριλίου, οι έγκλειστοι Χριστιανοί παρακολούθησαν την Αναστάσιμη Λειτουργία που τέλεσε ο ιεροκήρυκας Ιάκωβος Μαύρος. Τους εορταστικούς ύμνους, όμως, διέκοψαν οι αλλαλαγμοί της εφόδου των Τούρκων. Τα γυναικόπαιδα συγκεντρώθηκαν μέσα στον Ναό και συνωθούνταν να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων. Κανείς από αυτούς μετά από λίγο δεν ξέφυγε από τον όλεθρο. Το αίμα έρρευσε άφθονο μέσα από τα αυλάκια του νερού του Μοναστηριού και πότισε όλη τήν γύρω περιοχή. Και ο ίδιος ο Ναός κολυμπούσε στο αίμα. Η μοναχή Μακαρία διηγήθηκε το εξής συγκινητικό:

«Την στιγμή που πυροβολισμοί, κλάματα, φωνές, αναστεναγμοί, βόγγοι τραυματιών και γοερές κραυγές μελλοθανάτων ακούγονταν παντού ένας νέος με την αρραβωνιαστικιά του έτρεχαν προς την βορεινή πύλη του τείχους του Μοναστηριού, με την ελπίδα ότι ίσως καταφέρουν και την ανοίξουν, για να ξεφύγουν από την μανία του εχθρού. Την στιγμή, όμως, που άνοιξαν, ένας νεαρός Τούρκος Γενίτσαρος εισόρμησε και άρπαξε την κοπέλα, ενώ ο αρραβωνιαστικός της αιχμαλωτίσθηκε από δύο άλλους.

Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο χωριό Γεροσκήπου με τις εκπληκτικές τοιχογραφίες

Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στο χωριό Γεροσκήπου, 3,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Πάφου. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό δείγμα Βυζαντινής αρχιτεκτονικής, που χρονολογείται στον 9ο αιώνα. Δεν έχει εξακριβωθεί κατά πόσο ο ναός αυτός είναι κτισμένος πάνω σε κατάλοιπα αρχαίου ναού της Αφροδίτης. Σύμφωνα με την παράδοση, το όνομα Γεροσκήπου το πήρε από τους ιερούς κήπους της θεάς, που υπήρχαν νότια του χωριού, προς τη θάλασσα, στο σημείο όπου οι προσκυνητές ξεκινούσαν για το ιερό της Παλαιπάφου. Είναι πιθανόν, παλαιότερα ο ναός να ήταν αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό. Σήμερα όμως, η εκκλησία είναι αφιερωμένη στη μάρτυρα του Χριστιανισμού, Αγία Παρασκευή.

Ο αρχιτεκτονικός τύπος του ναού ανήκει στην κατηγορία της τρίκλιτης θολωτής βασιλικής, με πέντε τρούλους. Οι τρεις μεγαλύτεροι τρούλοι βρίσκονται πάνω από το κεντρικό κλίτος και οι δύο μικρότεροι στο μέσον των πλαγίων κλιτών, βόρεια και νότια του κεντρικού τρούλου του μεσαίου κλίτους. Εξωτερικά ο ναός ομοιάζει με τον ναό των Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνος στην Περιστερώνα ενώ έχει κάποια κοινά στοιχεία με τους ναούς Αποστόλου Βαρνάβα κοντά στη Σαλαμίνα και του Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα.

Στο νοτιοανατολικό άκρο της εκκλησίας είναι προσαρτημένο ένα μικρό τετράκογχο που καλύπτεται με τρουλίσκο. Τα τετράκογχα ήταν διαδεδομένα κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο και χρησίμευαν είτε σαν μαρτύρια είτε σαν βαπτιστήρια. Ο δυτικός τοίχος της εκκλησίας γκρεμίστηκε για να επεκταθεί ο ναός, πιθανόν τον 19ο αιώνα. Οι αρχικές εισόδοι του ναού πρέπει να βρίσκονταν στο δυτικό τοίχο.

Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, είναι τοιχογραφημένη εσωτερικά με έργα που χρονολογούνται σε διάφορες περιόδους, από τον 8ο-9ο, 10ο, 12ο μέχρι τον 15ο αιώνα.

Άγιοι Νεομάρτυρες της Μονής Μγκαρ στην Πολτάβα

Άγιοι Νεομάρτυρες της Μονής Μγκαρ στην Πολτάβα.Τους δολοφόνησαν οι Μπολσεβίκοι το 1919:
Ηγούμενος Αμβρόσιος,ιερομόναχοιΑρκάδιος,Ιωαννίκιος,Ιωνάς,Ιωσήφ,Νικάνωρας,Σεραπίωνας,Θεοφάνης,Νικόστρατος,ιεροδιάκονος Ιουλιανός και οι μοναχοί Ιωαννίκιος,Γερμανός,Ναζάριος,Πατάπιος και Δορυμέδοντας.

Η μνήμη τους τιμάται στις 24 Ιουλίου

Credits κοινωνικής υποταγής

 Στην Κίνα μόνο με 550 credits μπορείς να φορτίσεις το αυτοκίνητό σου.550 μονάδες κοινωνικής υποταγής και νομιμοφροσύνης συνδεδεμένες με το ψηφιακό σου πορτοφόλι.

Το ίδιο ισχύει και για τα είδη πρώτης ανάγκης.

 Αυτό επιδιώκουν να γίνει και στην Ευρώπη με την επερχόμενη κατάργηση των μετρητών και το ψηφιακό νόμισμα.

Ακούει κανείς; Όχι, κοινωνική ύπνωση παντού...

Όταν καταλαβαίνης πως κάμπτεσαι,τότε ὁ Θεός «ἐπικάμπτεται» –χαμηλώνει ν’ ἀκούση...

Ὅταν λυγίζης στὸν ἠθικὸ πειρασμό,ποὺ μ’ ὅλα ταῦτα δὲν θέλειςνὰ τοῦ παραδοθῆς δεμένος χεροπόδαρα,ὅταν γονατίζης κάτω ἀπὸ τὸν φυσικὸ πόνο,
ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι σκληρὸς δὲν τοῦ παραδίνεις τὰ κλειδιὰ τῆς ζωῆς,τότε ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς σου,ἀπὸ ἕνα βάθος δυσθεώρητο,ποὺ δὲν μπορεῖς καὶ δὲν τολμᾶς νὰ τὸ κυττάζης, ἀνεβαίνει στὴ γλώσσα τὸ «Κύριε, ἐλέησον...».

Ἀπ’ ὅλες τὶς φωνὲς καὶ τὶς ἐπικλήσεις τῶν ἀνθρώπων στὸν Θεό, τούτη εἶναι ἡ πιὸ θερμὴ καὶ πιὸ δυνατή.
Κλείνει μέσα της ὅλη τὴν ἀνθρώπινη καὶ τὴ θεία ἀλήθεια –τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τί εἶναι ὁ Θεός,ποιὰ εἶναι ἡ σχέση μεταξύ τους.
Εἶναι ἡ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τοὺς δύο κόσμους, τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό.
Στὶς στιγμὲς ποὺ σὰν βαθὺ ἀναστεναγμὸ φωνάζεις τὸ «Κύριε, ἐλέησον», ὅταν καταλαβαίνης πὼς κάμπτεσαι, τότε ὁ Θεὸς «ἐπικάμπτεται» –χαμηλώνει ν’ ἀκούση,
νὰ δώση χέρι στὸν ἀγωνιστὴ τῆς γῆς, λύση στὸ ἀνθρώπινο δράμα.

Μακαριστοῦ ΜητροπολίτουΣερβίων καὶ Κοζάνης κυροῦ Διονυσίου

Ὁ Θεὸς χαμηλώνει ν’ ἀκούση (ἀπόσπασμα)

''Πειραΐκή Εκκλησία''τεῦχος 369, Ἰούνιος 2024

23 Ἰουλίου 1943.Ο Άγ.Κοσμάς κάνει τήν ἐμφάνιση του τήν ἡμέρα πού ἔμπαιναν οἱ Βούλγαροι στήν Ἀρναία

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ ΑΡΝΑΙΑΣ

Ἡ ἱστορία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς εἶναι σύντομη, μόλις 23 ἐτῶν. Οἱ ρίζες της ὅμως ξεκινοῦν πρίν ἀπό 249 χρόνια.

​ Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἐπισκέπτεται τήν Ἀρναία καί τήν Χαλκιδική τό 1775.
Ἡ ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως σώζεται ἀκόμη καί σήμερα ζωντανή στήν συνείδηση τῶν χριστιανῶν τοῦ τόπου. Μνημεῖα τῆς διαβάσεως τοῦ Ἁγίου εἶναι τό προσκυνητάρι κάτω ἀπό τήν Μαθητική Ἑστία καί ἡ εἰκόνα, πού ἀναγράφει τήν προφητεία τοῦ Ἁγίου γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀρναίας. Ἀπό τότε ὁ Ἅγιος ἔθεσε τήν περιοχή τοῦ Χολομώντα ὑπό τήν εὐλογία του.
«Οἱ ποδιές τοῦ Χολομῶντος θά ἐλευθερωθοῦν ἀναιμωτί. Θά κοιμηθοῦν δοῦλοι καί τό πρωΐ θά ἐξυπνήσουν ἐλεύθεροι».

Ἡ προφητεία ἐκπληρώθηκε, καί τό 1912 ἡ Ἀρναία ἀπελευθερώθηκε «ἀναιμωτί», κατά τήν προφητεία τοῦ Ἁγίου.

Ὁ Ἅγιος ἔκανε τήν ἐμφάνιση του στίς 23 Ἰουλίου 1943, τήν ἡμέρα πού ἔμπαιναν οἱ Βούλγαροι στήν Ἀρναία. «Μή φοβᾶστε, θά σᾶς φυλάξω ἐγώ, δέν θά πάθετε τίποτα».
Στόν τόπο τῆς ἐμφανίσεως τό 1952 κτίστηκε τό Ἐξωκκλήσι.

Ἕνας Θεός νά καταδέχεται νά ζητῇ διά νά ἔλθῃ νά κατοικήσῃ μέσα εἰς τήν καρδιάν σου....καί νά μή θέλῃς νά τόν ἐμβάσῃς μέσα...;

  Να προσεγγίζουμε το άγιο Ποτήριο με πόθο ισχυρό, θερμό και συνεχώς αυξανόμενο. Αυτός ο ιερός πόθος μας για τη θεία Μετάληψη θα αυξάνεται κυρίως και πρωτίστως όταν σκεπτόμαστε τον πόθο και τη σφοδρότατη επιθυμία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να γίνει κάτοικος της καρδιάς μας.

 Μας το λέει τόσο εκφραστικά ο όσιος Νικόδημος θέλοντας να συγκινήσει τις καρδιές μας : 

«Ἕνας Θεός νά καταδέχεται νά ζητῇ διά νά ἔλθῃ νά κατοικήσῃ μέσα εἰς τήν καρδιάν σου μέ τό μέσον τοῦ μυστηρίου τούτου, διά νά σέ φωτίσῃ, διά σέ ἁγιάσῃ, καί ἐσύ τό ἀχάριστον κτίσμα νά τοῦ κλείῃς τήν θύραν καί νά μή θέλῃς νά τόν ἐμβάσῃς μέσα; Ἀλλοίμονον ἀγαπητέ».

πηγή

Νά προσευχόμαστε γιά τόν άλλον καί νά περιμένουμε ν’ ἀγγίξει ὁ Κύριος τήν καρδιά του...

 «Ἄν ἐμεῖς θέλουμε νά διορθώσουμε ἀπό μόνοι μας ὅλες τίς ἀδυναμίες τῶν ἀσθενέστερων, παίρνουμε μεγάλο βάρος ἐπάνω μας. Ἐμεῖς πρέπει ἁπλά νά τούς ὑπενθυμίζουμε τί πρέπει νά κάνουν, ὅταν ἡ περίπτωση τό ἀπαιτεῖ.

Ἄν ὁ ἀδελφός μᾶς ἀκούσει, τό κέρδος εἶναι δικό του.

 Ἄν ὄχι, δέν μποροῦμε νά τόν πιέσουμε. 

Πρέπει νά προσευχόμαστε γιά κεῖνον καί νά περιμένουμε ν’ ἀγγίξει ὁ Κύριος τήν καρδιά του»

Στάρετς Μωυσής της Ὄπτινα

«Έτσι σε θέλει ο Θεός»

Αχ, τι να σας πω τώρα. Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκιά μου είσαστε, θα σας το πω.
Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, το ῾χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε. Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα. Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το “κρεβάτι του πόνου” εγώ.

Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος. Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.

Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι… πολύ πόνο! Πως να καθίσεις, βρε παιδί μου; Πως να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά. Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά. Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Μα εδώ θ᾿ ανοίξει πληγή, δεξιά θ᾿ ανοίξει πληγή, αριστερά θ᾿ ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πως να καθίσω; Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;

Που προσευχόταν ο παπα-Φώτης;

                          

Γράφοντας τους βίους των νεομαρτύρων ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης...

 (...) Γράφοντας τους βίους των νεομαρτύρων ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τους προβάλλει ως το κατεξοχήν πρότυπο του χριστιανικού βίου, την απόληξη μιας ζωής που βιώθηκε ως καθημερινό μαρτύριο.

  Η στάση τους επανασυνέδεε την Ορθόδοξη κοινότητα με τη διωκόμενη Εκκλησία των πρωτοχριστιανικών αιώνων. Οι Ορθόδοξες κοινότητες δεν αντιμετωπίζονται ως οιονεί "πολιτικοί θεσμοί" εντός ενός πολυεθνικού οθωμανικού πλαισίου, αλλά ως χριστιανικές κοινωνίες εν δοκιμασία. 

 Ο νεομάρτυρας αναδεικνύει ξανά τη χριστιανική πιστότητα στην παράδοση. Η άρνηση του να εξισλαμιστεί ή, συχνότερα,η απόφαση του να αρνηθεί το Ισλάμ για να επιστρέψει στην Ορθοδοξία λειτουργεί ως παράγοντας ενίσχυσης της συνοχής του Ορθόδοξου ποιμνίου.

 Ο νεομάρτυρας αναδεικνύεται σε πρότυπο για τη χριστιανική κοινότητα αντάξιο των παλαιών αγίων. Μετά το μαρτύριο οι χριστιανοί αγοράζουν το λείψανο και ο νεομάρτυρας περνά στη λατρευτική πρακτική αναλαμβάνοντας συχνά το ρόλο του "πολιούχου" στην τοπική κοινότητα(...).

π. Ευάγγελος Γκανάς, Η αναγκαιότητα της μαρτυρίας, εκδ. Βιβλ. της Εστίας, Αθήνα 2012, σελ. 88-89.

[Το απόσπασμα είναι από το τέταρτο δοκίμιο του βιβλίου: "Η Εκκλησία υπό την πίεση του πολιτισμού των Νέων Χρόνων. Το παράδειγμα του ηρωικού θανάτου στη νεώτερη Ελλάδα". Το δοκίμιο του π. Ευ. Γκανά πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Σύναξη, τεύχος 88, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2003].

ΠΗΓΗ

«Το μόνο φεγγάρι που μίσησα είναι εκεί, στο βουνό ξαπλωμένο.....»

«Το μόνο φεγγάρι που μίσησα είναι εκεί, στο βουνό ξαπλωμένο. Απ’το αίμα σου μάνα είναι κόκκινο, στο χώμα σου λάβαρο ξένο… »

Με την θλιβερή συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή και κατοχή στο νησί μας, η Ευρυδίκη αποφάσισε να μας συνταράξει με μία, βαθιά, συγκινητική ερμηνεία, σε ένα νέο τραγούδι αφιερωμένο στην Κύπρο, σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Μορφονιού

Ακούστε το...https://fb.watch/tt-tz2qsbN/ 

Ευχαριστία στην Αγιασμένη μου Αθήνα

 Ανδρέας Χριστοφόρου – συνεργάτης του Ι. Ν. Αγ. Θεράποντος

Αγαπημένη μου Αθήνα
Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου!Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!
Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών!

Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.
Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!

Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτούργαγε και μοίραζε « Ζωήν Αιώνιον»!

Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.
Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!

Τελώντας το Μυστήριο της Βαπτίσεως(Αγ.Πορφύριος)

Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο ο πάνσοφος Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες) Εκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό κελλί αγίων Θεοδώρων. Καρυές -Άγιον Όρος

πηγή

Βυζαντινή Καππαδοκία

 Αναλογιστείτε πόση υλική και σωματική ενέργεια ξόδευαν εκείνη την εποχή για να λαξεύσουν περίτεχνους κίονες και τρούλους για να δημιουργηθούν αμέτρητες εκκλησίες και ύστερα να διακοσμηθούν με τοιχογραφίες που θαυμάζουν σήμερα άνθρωποι από όλο τον κόσμο και οι οποίες επιβίωσαν μέχρι τις ημέρες μας.

 Πρόκειται για μνημειώδη επιτεύγματα του Βυζαντινού πολιτισμού σε μια περιοχή που μοιάζει με σεληνιακό τοπίο το οποίο διατρέχεται μονάχα από μερικές εύφορες κοιλάδες και η οποία επί αιώνες αποτελούσε την original ακριτική περιοχή του μεσαιωνικού Ελληνισμού αντιμετωπίζοντας επί αιώνες αμέτρητες εισβολές από την Ανατολή.

ΠΗΓΉ

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ.Ο ''άγγελος των καλών ειδήσεων''

 «Η αγία καταγόταν από τα Μάγδαλα στα όρια της Συρίας. Προσήλθε στον Χριστό και θεραπεύτηκε με τη χάρη Του από επτά δαιμόνια που την ενοχλούσαν. Τον ακολούθησε έκτοτε μέχρι το Πάθος Του κι έγινε Μυροφόρος, ενώ αξιώθηκε να δει πρώτη την Ανάσταση του Κυρίου, μαζί με την Παναγία Μητέρα Του, καθώς άκουσε γι’ αυτήν από άγγελο Κυρίου, και πάλι το πρωί από δύο αγγέλους «εν λευκοίς καθεζομένους». 

 Και πάλι είδε τον Κύριο, νομίζοντάς Τον για κηπουρό, και άκουσε από Αυτόν «μη μου άπτου», μη μ’ αγγίζεις. 

Μετά λοιπόν τη θεία και αγία Ανάληψη, πήγε στην Έφεσο προς τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και απόστολο, όπου εκεί οσίως κοιμήθηκε και ετάφη δίπλα στην είσοδο του σπηλαίου, στο οποίο οι άγιοι μακάριοι επτά παίδες είχαν κοιμηθεί. Ύστερα, επί Λέοντος του μακαριστού Βασιλιά, το λείψανό της ανακομίστηκε στη μονή του Αγίου Λαζάρου που ιδρύθηκε από τον Λέοντα, στην οποία ετησίως τελείται και η σύναξή της».

 Προκαλεί συγκίνηση σε κάθε χριστιανό πιστό η μνήμη της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η οποία αναδείχτηκε μυροφόρος και ισαπόστολος. Και τούτο γιατί εκτός του ότι έζησε την παρουσία του Κυρίου εν πνεύματι, όπως άλλωστε και όλοι οι άγιοι – παρουσία βεβαίως που είναι η ανώτερη δυνατή, αφού ζει κανείς τον Χριστό με τον τρόπο αυτό ως μέλος Του, δηλαδή στα όρια της ύπαρξής του – αυτή αξιώθηκε να Τον ζήσει και κατά την ιστορική Του παρουσία επί της γης, να Τον δει, να Τον ακούσει, να Τον παρατηρήσει, να Τον ψηλαφήσει και με τις σωματικές της αισθήσεις. Ό,τι συνέβη με άλλα λόγια με τους αποστόλους, οι οποίοι μάλιστα βαπτίστηκαν κατά την Πεντηκοστή με το άγιον Πνεύμα, το ίδιο συνέβη και με την αγία Μαγδαληνή, η οποία είχε πέραν αυτών και την εξαιρετική ευλογία να είναι φίλη και «αδελφή» με την ίδια την Παναγία μας. Αν η γνωριμία μας με έναν άγιο μάς κάνει να νιώθουμε ιδιαιτέρως ευλογημένοι και τιμημένοι, πόσο περισσότερο τούτο πρέπει να συμβαίνει και με την αγία Μαγδαληνή;

Γι’ αυτό και ο Κύριος, βλέποντας την ολοκάρδια ανταπόκρισή της στην προσφορά καταρχάς της χάρης Του, με την οποία την θεράπευσε από επτά ενοχλητικά δαιμόνια – ανταπόκριση που εκφράστηκε με την πιστή έκτοτε ακολουθία Του,

Αγία Μαρία Μαγδαληνή, Ταχεία επέμβαση στο Άγιον Όρος!

Το 1945, ξέσπασε μεγάλη πυρκαϊά στα δάση της Ιεράς Μονής των Ιβήρων.

Ο άνεμος έπνεε δυνατός και η φωτιά μέσα σε λίγες ώρες έφθασε στην κορυφογραμμή που συνορεύουν τα μοναστήρια Ιβήρων, Φιλοθέου και Ξηροποτάμου με το δικό μας δάσος [της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας].
Όλοι πιστεύανε ότι τα δάση θα καταστραφούν. Οι αδελφοί του μοναστηριού μας ειδοποιήθηκαν έγκαιρα και τρέξανε στον τόπο της πυρκαϊάς.

Τότε οι αδελφοί Ιερομόναχοι Νεόφυτος και Παντελεήμων, κινούμενοι από τη μεγάλη ευλάβεια, που είχαν στο λείψανο της Αγίας Μαρίας [Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής], το πήρανε μαζί τους.
Κανένας δεν μπορούσε να πλησιάση στην πυρκαϊά, γιατί ήταν φόβος να περικυκλωθή από τη μανιασμένη φωτιά.
Παρ’ όλα αυτά, ω των θαυμάτων Σου Χριστέ Βασιλεύ!

Μόλις πλησιάσανε οι αδελφοί με τα άγια λείψανα μπροστά από τη φωτιά, αμέσως η φωτιά έκοψε το δρόμο και μέχρις ότου οι Ιερείς τελειώσουν τον αγιασμό και τον Παρακλητικό κανόνα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η πυρκαϊά είχε τελείως σβήσει, σε μεγάλη έκπληξη των πατέρων που είχαν συγκεντρωθή εκεί.

Παρόμοιο θαύμα έγινε στο δάσος του ίδιου μοναστηριού από το Άγιο τούτο Λείψανο το 1947.

Από το βιβλίο του Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, η «Αγία Μαρία η Μαγδαληνή», των εκδόσεων Ορθόδοξου Τύπου.

ΠΗΓΗ

«Ορκίζομαι ότι θα παλέψω για τα παλιοπάπουτσα που έμειναν» – Μια προσφυγική ιστορία που συγκινεί

Ήταν χαράματα. Ξημέρωνε Κυριακή γύρω στις 4 το πρωί.
-Εξύπνησα σε αλόπως. Είμαι ο Χασάνης. Μου είπε.
Τον Χασάνη τον γνώρισα εκεί στην παραλία μας, τις πρώτες μέρες που άνοιξαν τα οδοφράγματα.
Είχα θυμό και ήμουν απότομη όταν πρώτο πιάσαμε κουβέντα
Εγώ κάτω στην άμμο κι αυτός ψηλά σε μια βεράντα ξενοδοχείου να κόβει βόλτες και να επιτηρεί τάχα μου τάχα μου. Τουρκοκύπριος, όπως μου εξήγησε αργότερα, από μάνα Χριστιανή. Παναγιωτού την ελαλούσαν. Όπως μου είπε.
– Αγάπησε τον τζύρη μου τζαι εθκιώξάν την που το σπίτι οι δικοί της. Ομολόγησε πικραμένος.
– Ήντα δουλειά κάμνεις- τον ρώτησα.
– Γλέπω το Βαρώσι
Προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς «έγλεπε», μου εξήγησε ότι ήταν ένας σεκιούριτι που δούλευε με βάρδια και ανάλογα με το πρόγραμμα κινείτο σε διάφορα σημεία της πόλης.
-Κάποτε είμαι στες εκκλησιές. Κάποτε τζαμέ στην Barclays Bank
-Κοντά στην Barclays εν το σπίτι μου- του είπα.
-Μακάρι να μπορούσες να πας να μου φέρεις κάτι.
-Εν άφησαν τίποτε…επιάσαν τα ούλλα.

Προσπάθησα να του εξηγήσω την ανάγκη που είχα να βρω κάτι δικό μου…της οικογένειας μου. Κάτι που να θυμίζει το σπίτι μου. Μου υποσχέθηκε ότι κάποια στιγμή που θα ήταν σ εκείνη την περιοχή, θα το προσπαθούσε. Τήρησε λοιπόν την υπόσχεση του και σε καμιά δεκαριά μέρες, εκείνο το χάραμα, με πήρε τηλέφωνο για να τον καθοδηγήσω προς το σπίτι μου.

Περπάτησα νοερά μαζί του όλη την γειτονιά. Ήμουν γονατιστή και έκλαιγα σ όλη την διαδρομή. Στην αρχή μπήκε σε λάθος σπίτι. Διαπίστωσα ότι μπήκε στο σπίτι της γειτόνισσας μου της, Κατερίνας. Είχε πεταμένες φωτογραφίες, και τον παρακάλεσα να τις πάρει. Εγώ ήξερα την αξία που είχαν. Αυτός ίσως όχι.
Προχωρήσαμε «μαζί» μέχρι το σπίτι μου. Σε όλη τη διαδρομή τον ρωτούσα συνεχώς να μου λέει τι βλέπει. Ρούφαγα τις περιγραφές. Άγγιζα και μύριζα Βαρώσι. Όταν τελικά μετά από πολλές προσπάθειες έφτασε μπροστά από το σπίτι μου, τον άκουσα να με ρωτά.

... ''το τσάμικο, Θεόκλητε, δεν θα το γλίτωνες, κι ας μη χόρεψα ποτέ στη ζωή μου”

Ο κ. Γεώργιος Μπλάτζας, γιατρός του οσίου Παϊσίου, καταθέτει το εξής: 

«Λίγο πριν από την κοίμησή του, τον επισκέφθηκε ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης.

 “Γέροντα, είσαι μπροστά στον θάνατο”, του είπε. “Πώς το βλέπεις;”.

 Και του απαντάει: 

“Εάν είχα την πληροφορία ότι σήμερα φεύγω για τον Θεό, το τσάμικο, Θεόκλητε, δεν θα το γλίτωνες, κι ας μη χόρεψα ποτέ στη ζωή μου”

πηγή

Η Πούλια και ο Αυγερινός (Διήγημα βασισμένο σε πραγματικό γεγονός)

  Η γιαγιά γερνούσε μόνη της σε προσφυγικό συνοικισμό κι όλο αναθυμόταν τα περασμένα. Στην αγάπη του πατέρα της για τους αστερισμούς οφειλόταν τ’ όνομά της. Την έβγαλε Πούλια, κι ας του έκοψε για καιρό την καλημέρα ο παππούς, θυμωμένος που δεν έδωσε στο πρώτο παιδί τ’ όνομά του. Κι η ίδια μετά πήρε το χούι του πατέρα της. Τα βράδια διηγόταν στα παιδιά της ιστορίες για τη μεγάλη θάλασσα του ουρανού, που δεν έχει τέλος κι αρχή, δείχνοντάς τους τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο, την Οπλειά , τον Πολικό Αστέρα, τον Αποσπερίτη ή Αυγερινό…

Εκείνο τον Ιούλη ήρθαν τα πάνω κάτω. Χάθηκε το δώμα απ’ όπου κοίταζαν τον ουρανό, το σπίτι, η αυλή, το χωριό… Κι ο Δημήτρης της, δεκαοκτάχρονος πια, σαν ντύθηκε στο χακί, να πάει στον πόλεμο, έμοιαζε με τον Αυγερινό. Μετά από μέρες έμαθε πως τους πήραν να εκκαθαρίσουν θύλακες των γύρω τουρκοκυπριακών χωριών. Δεν τον ξαναείδε. Αγνοούμενος, της είπαν αργότερα. Κι από τότε τούτη η λέξη μπήκε παράξενα στη ζωή της, πινέζα που της τρυπούσε πάντα την καρδιά.

Φτάσανε πρόσφυγες καραβοτσακισμένοι στη Λεμεσό. Δούλεψε σκληρά με τον άντρα της. Σπάνια γέλασε από τότε που χάθηκε ο γιος. Όσο για τ’ άστρα, δεν τα ματακοίταξε. Άλλωστε είχαν όλα βγει από την τροχιά, είχε χάσει τον ρυθμό. Πολλές φορές πήγαινε να κάνει μνημόσυνο του αγνοούμενου γιου, μα το μετάνιωνε. Κι αν ζει; Δοκίμαζε να ψήσει κόλλυβα στη μεγάλη αλουμινένια κατσαρόλα κι εκείνα κοχλάζοντας, σαν να άνοιγαν στόματα μικρά και τα ’νιωθε να τσιρίζουν, να επαναστατούν. Είναι νεκρός, δεν είναι, είναι νεκρός; Ήταν στιγμές που κόντευε να τρελαθεί.

Άγγελος Κυρίου επισκέπτεται τον Προφήτη Ηλία...

   ''...Όταν πέρασε τα σύνορα της Ιουδαίας, προχώρησε ακόμα λίγο και σταμάτησε κάτω από ένα δέντρο να ξεκουραστεί. Ενώ καθόταν εκεί απελπισμένος και ζητούσε να βρει από τον Θεό θάνατο κι όχι από τα χέρια της μοχθηρής Ιεζάβελ, αποκοιμήθηκε. Μα, άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε, του έδωσε τροφή και του είπε να φάει, γιατί έχει ακόμα πολύ δρόμο να κάνει.
Μια ανάσα ανακούφισης βγάζει ο Προφήτης Ηλίας και ευχαριστεί τον Θεό για την Πρόνοιά Του. Σηκώνεται λοιπόν, τρώει και ξεκινά τον δρόμο με οδηγό το θέλημα του Θεού...''
20/7 ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ,ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΛΙΑ.

πηγή

Τη 21η του αυτού μηνός εγένετο εν τη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής Τράντας εν Γεωργια και η κουρά του Οσίου πατρός ημών Γεωργίου του Καρσλιδη...

  Τη 21η του αυτού μηνός εγένετο εν τη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής Τράντας εν Γεωργια και η κουρά του Οσίου πατρός ημών Γεωργίου του Καρσλιδη αλλά και η μεγαλοσχημία του εν έτει 1919 με το όνομα Συμεών προς τιμή του εορτάζοντος Αγίου Συμεών του δια Χριστόν σαλού που εορτάζει στις 21 Ιουλίου

Μία τολμηρή ομιλία του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου περί του Προφήτου Ηλία

Του μακαριστού Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία

Ὑπάρχει μία σπουδαία ὅσο καί τολμηρή ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου περί τοῦ προφήτου Ἠλία. Τήν παραθέτω συντόμως. 

Κατά τήν ὁμιλία αὐτή ὁ Θεός προσπάθησε πολύ νά κάνει τόν ζηλωτή προφήτη του ἐπιεικῆ καί φιλάνθρωπο, χωρίς ὅμως… νά τό πετύχει. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Ἠλία νά ἀπορεῖ γιά τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ στούς ἀποστάτες Ἰσραηλῖτες, γιατί ἔβλεπε ὅτι μέ αὐτήν δέν ἐπέρχεται ἡ διόρθωσή τους.

Πίστευε δέ ὅτι ἡ διόρθωση αὐτή τοῦ λαοῦ θά ἔλθει μέ μία τιμωρία, αὐστηρή τιμωρία ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό – ὅπως τό παρουσιάζει ἡ ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ Πατρός – τόλμησε νά παρουσιαστεῖ στόν Θεό καί νά τόν «δέσει» μέ ὅρκο νά δώσει τιμωρία στούς Ἰσραηλῖτες, ὅπως τήν σκεπτόταν αὐτός, καί νά μή λύσει τήν τιμωρία αὐτή, ἄν δέν τό πεῖ ὁ ἴδιος!…

«Εἰ μή διά στόματός μου», εἶπε! Ὁ προφήτης Ἠλίας ζήτησε ἀπό τόν Θεό νά δώσει ἀνομβρία στήν γῆ γιά τρία ἔτη καί ἕξι μῆνες. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Θεό νά «συνέχεται», νά συμπιέζεται· ἀπό τήν μιά μεριά ἤθελε νά ἀκούσει τόν ζηλωτή του προφήτη Ἠλία, ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά εὐσπλαγχνιζόταν τόν λαό γιά τό κακό τῆς ἀνομβρίας καί τῆς πείνας, πού θά τοῦ συνέβαινε.

Γι᾽ αὐτό καί κάνει μέν τό θέλημα τοῦ Ἠλία, ἀλλά καί τόν βοηθεῖ νά γίνει φιλάνθρωπος, ὥστε σύντομα αὐτός νά τόν παρακαλέσει γιά τήν λύση τῆς τιμωρίας. Πρῶτα-πρῶτα ὁ Θεός «συγκολάζει τῷ λαῷ τόν προφήτην»! Ἀφοῦ ὁ Ἠλίας ζήτησε ἀνομβρία γιά τόν λαό, θά ὑπαχθεῖ καί ὁ ἴδιος στήν τιμωρία αὐτή!… Φροντίζει ὅμως ἰδιαίτερα ὁ Θεός γιά τόν προφήτη του, γι᾽ αὐτό καί τόν τρέφει μυστικά καί θαυμαστά. Καί λέγομε «θαυμαστά», γιατί τόν τρέφει μέ ἕναν κόρακα, πού τοῦ πήγαινε κρέας.

Ὁ κόρακας ὅμως, σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος, εἶναι ζῶο «μισότεκνον», γιατί δέν ἀγαπᾶ τά νεογνά του, ἀφοῦ δέν τά τρέφει.

Γέροντα, γιατί ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι υπέρ πάντας τους μάρτυρας;

– Γέροντα, γιατί ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι Μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι «υπέρ πάντας Μάρτυρας»[1];
– Γιατί παλιά είχαμε μεγάλα αναστήματα. Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα – μιλώ γενικά για την Εκκλησία και τον Μοναχισμό. Τώρα πλήθυναν τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν τα βιώματα. Θαυμάζουμε μόνον τους Αγίους Αθλητές της Εκκλησίας μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, γιατί δεν κοπιάσαμε, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνισθούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε. Ο Καλός Θεός βέβαια θα λάβη υπ' όψιν Του την εποχή και τις συνθήκες στις οποίες ζούμε και ανάλογα θα ζητήση. Αν λίγο αγωνισθούμε, θα στεφανωθούμε περισσότερα από τους παλαιούς.

 Παλιά που υπήρχε το αγωνιστικό πνεύμα και ο καθένας προσπαθούσε να μιμηθή τον άλλο, δεν μπορούσε να σταθή ούτε το κακό ούτε η αμέλεια. Ήταν και το καλό πολύ και αγωνιστικό πνεύμα υπήρχε, γι' αυτό ένας αμελής δεν μπορούσε να σταθή. Τον έπαιρναν σβάρνα οι άλλοι. 

Θυμάμαι, μία φορά στην Θεσσαλονίκη περιμέναμε τα φανάρια, για να περάσουμε από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Σε μία στιγμή αισθάνθηκα ένα κύμα να με σπρώχνη προς τα εμπρός, γιατί όλοι πήγαιναν προς τα εκεί. Μόλις που σήκωνα το πόδι και προχωρούσα. Θέλω να πω δηλαδή ότι, όταν όλοι πάνε προς ένα μέρος, ένας, και να μη θέλη να πάη, δυσκολεύεται να μην πάη, γιατί τον πάνε οι άλλοι. Σήμερα, αν κάποιος θέλη να ζήση τίμια και πνευματικά, δεν χωράει στον κόσμο, δυσκολεύεται.
Και αν δεν προσέξη, θα τον πάρη ο κατήφορος, το κοσμικό κανάλι. 

Ο Τίμιος Πρόδρομος ζητά τις πέτρες του ναού του..!

"Άκου παιδάκι μου, όταν κάτσεις σ’ αυτή την πέτρα και κάνεις προσευχή, αγιάζεται κι η πέτρα και στις εκκλησιές τις παλαιές, όπου έχει γίνει πολλή προσευχή, αγιάζονται οι τοίχοι, οι εικόνες, τα στασίδια, ακόμη και τα τσιμέντα αγιάζονται", είπε ο π. Γεράσιμος

«Πριν το 1878 επί τουρκοκρατίας τον ωραίο ναό του Τιμίου Προδρόμου στην Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου οι Τούρκοι τον χαλούσαν και εξανάγκαζαν τους Χριστιανούς που είχαν αμάξια να τους κουβαλούν τα μάρμαρα για να στολίζουν τα σπίτια τους. Ακόμα και τον ιερέα έβαλαν σε αυτή την αγγαρεία.

Ο Παπαμιχαήλης, όπως κουβαλούσε μιαν ωραία πέτρα σκέφτηκε να την κρατήσει για να την λαξεύσει να την κάνει γούρνα και να ποτίζει τα ζώα του. Την ξεφόρτωσε, λοιπόν, στο σπίτι του. Το βράδυ κουρασμένος από τον κάματο της ημέρας έγειρε να κοιμηθεί. Δεν πέρασε πολλή ώρα και νάσου ο Πρόδρομος, ανυπόδητος, ντυμένος στα τρίχινα ρούχα του, έρχεται και τον ξυπνά. Στέκει δίπλα στο προσκεφάλι του και κτυπώντας τον απαλά στον ώμο, του λέγει αυτά τα λόγια ακριβώς:
“Να σηκωστείς που το πρωί να ζεύξεις το ζευκάρι σου ( δηλ. Τα βόδια) και τζείνη την πέτρα πώπιασες να πάεις να την πάρεις πίσω”.
Ο ιερέας λέει τότε στον Πρόδρομο:
“ Είες ίντα λοής μας κάμνετε! Ούλην την ημέραν κουβαλούμεν τόσες αμαξιές πέτρες στους Τούρκους τζαι δεν λαλείτε τίποτε. Πως έπιασα μια πέτραν να την κάμω γούρναν για τα κτηνά μου, μαλλώνετε και θέλετε να την ιστρέψω ( επιστρέψω) πίσω”. 

Ο Άγιος Πρόδρομος δεν άφησε τον Παπά Μιχαήλη να συνεχίσει το παράπονο του. Τον διέκοψε αμέσως και του λέει:
“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”. ( Μαζί σου δεν έχω να κάνω, αλλά μαζί τους έχω ανοικτούς λογαριασμούς).

Από το βιβλίο. ''Ο πατήρ Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε''.

.ekklisiaonline.gr