Δεν είναι απλώς λίθοι υψωμένοι σε τάξη· είναι χρόνος στερεωμένος, είναι ιστορία που απέκτησε σώμα και μορφή.
Εκεί, όπου ο άνεμος του Μεσαίωνα ψιθυρίζει ακόμη στις πολεμίστρες, οι πέτρες κρατούν μέσα τους τη βαριά ανάσα των αιώνων. Κάθε χαραγμένη επιγραφή είναι μια φωνή από τα βάθη της μνήμης· μια σφραγίδα αυτοκρατόρων, στρατηγών και ταπεινών τεχνιτών που ύψωσαν με τα χέρια τους το ακατάλυτο αυτό σύνορο της οικουμένης.
Ω, τείχη της Βασιλεύουσας!
Δεν υψωθήκατε μόνο για να αναχαιτίσετε στρατούς· υψωθήκατε για να φυλάξετε έναν πολιτισμό. Στους κόλπους σας αντήχησαν ύμνοι, κραυγές πολέμου, θριάμβοι και θρήνοι. Επάνω σας στάθηκαν οι σκιές των γενεών του ελληνισμού, κοιτώντας την ανατολή και τη δύση, σαν φύλακες μιας μοίρας κοσμοϊστορικής.
Σαν ανοιχτό μουσείο της μνήμης στέκεστε, όχι σιωπηλό, αλλά εύγλωττο. Οι επιγραφές σας είναι τα γράμματα μιας μεγάλης πέτρινης βιβλιοθήκης. Εκεί ο χρόνος δεν σβήνει· απλώς χαράζει βαθύτερα το νόημα του. Κάθε χάραγμα πάνω στον λίθο είναι μια μικρή νίκη εναντίον της λήθης.
Και αν οι αυτοκρατορίες φθίνουν και οι άνθρωποι παρέρχονται, εσείς παραμένετε.
Σαν γιγάντιος ψαλμός από πέτρα, που υψώνεται προς τον ουρανό και ψιθυρίζει την αθανασία του μεσαιωνικού ελληνισμού.
Διότι όσο υπάρχουν τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν.
Είναι παρουσία. Είναι μνήμη που αναπνέει. Είναι η ίδια η ψυχή της Βασιλεύουσας που αρνείται να σιωπήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου