Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία.

Ο Απόστολος Ιωάννης είναι γνωστός σε όλους ως ο «μαθητής τῆς ἀγάπης». Στο Ευαγγέλιό του και τις επιστολές του διατρανώνει το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4,8). 

Παράλληλα όμως, από τα χρόνια της κλήσεώς του, ο ίδιος ο Χριστός τον ονόμασε αυτόν και τον αδελφό του Ιάκωβο «υἱούς βροντῆς» (Μάρκ. 3,17).

 Και η Εκκλησιαστική Παράδοση επιβεβαιώνει ότι ο Ιωάννης δεν υπήρξε μόνο ο τρυφερός μαθητής που ανέπεσε στο στήθος του Διδασκάλου, αλλά και ο Απόστολος με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο που δεν ανέχθηκε ποτέ την πλάνη, δεν παραγνώρισε ποτέ το χρέος του να υπερασπιστεί την αλήθεια και δεν δίστασε με την Αποστολική του Αυθεντία να ελέγξει αμελείς ή επιλήσμονες της αποστολής τους Επισκόπους.

  Στη Γ΄ Επιστολή του εμφανίζεται ο Διοτρεφής, ένας τοπικός επίσκοπος που «φιλοπρωτεύει» και αρνείται να δεχθεί την αποστολική αυθεντία. Ο Ιωάννης υπόσχεται ότι θα πάει ο ίδιος να τον ελέγξει. Εδώ αποκαλύπτεται ο δυνατός χαρακτήρας του: δεν παραμένει θεατής, δεν φοβάται να συγκρουστεί με τον εγωισμό και την αλαζονεία, αλλά «βροντά» για να υπερασπιστεί την Εκκλησία.

  Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στο λουτρό της Εφέσου, που διηγούνται ο Ευσέβιος και ο Ειρηναίος. Όταν πληροφορήθηκε ότι μπήκε μέσα ο αιρεσιάρχης Κήρινθος, ο Ιωάννης βγήκε αμέσως έξω, φωνάζοντας: «Φεύγουμε, μήπως καταπέσει το λουτρό· ο εχθρὸς της αληθείας βρίσκεται μέσα!» Στιγμή αποστροφής, όχι στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στην ψευδοδιδασκαλία που διέστρεφε το Ευαγγέλιο.

 Η παράδοση του Κλήμεντος Αλεξανδρέως μιλά για κάποιο νέο που παρέδωσε ο Ιωάννης σε έναν Επίσκοπο να τον προστατεύσει, και ο οποίος τελικά ξέπεσε σε ληστρική ζωή. Ο Απόστολος ελέγχει αυστηρά τον επίσκοπο για την αμέλειά του, και με τόλμη ανεβαίνει στο βουνό, ψάχνοντας τον νεαρό. Με δάκρυα στα μάτια τον καλεί να επιστρέψει και τα καταφέρνει. Σκληρή φωνή για την αμέλεια, αλλά τρυφερή αγκαλιά για το χαμένο πρόβατο.

 Στο τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής, την Αποκάλυψη, ο Ιωάννης δεν αναδεικνύεται μόνο σε θεωμένο θεατή της δόξας του Χριστού, αλλά και σε προφήτη που χρησιμοποιεί βροντερή γλώσσα για να καταγγείλει την αμαρτία και κάθε μορφή αδικίας. 

Η προφητική του κραυγή συμπληρώνει τη μαρτυρία του ως Μαθητή της αγάπης: όποιος αγαπά τον Θεό, οφείλει να πολεμά και την αδικία.

Σ τα γεράματά του, όπως διασώζει η Παράδοση, ο Ιωάννης έλεγε σε κάθε ευκαιρία μόνο τούτο: «Τεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Όταν τον ρωτούσαν γιατί επαναλαμβάνει το ίδιο, απαντούσε: «Γιατί αυτή είναι η εντολή του Κυρίου· κι αν κρατήσετε μόνο αυτή, είναι αρκετή». Ο ίδιος Απόστολος όμως, που μιλούσε συνεχώς για αγάπη, ήταν αυτός που παρέμενε μέχρι τέλους «υἱός βροντῆς», αδιάλλακτος απέναντι στην πλάνη, αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αλήθεια με παρρησία.

Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία. Ο λόγος του ήταν γεμάτος τρυφερότητα, μα όταν χρειαζόταν δεν δίσταζε να υψώσει τη φωνή του με αποφασιστικότητα για να υπερασπιστεί την αλήθεια του Χριστού. Η ορμή του δεν είχε μέσα της εμπάθεια ούτε μίσος· ήταν καθαρή αγανάκτηση για την πλάνη και ζήλος για τη σωτηρία του λαού του Θεού. Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που επαναλάμβανε «Τεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» ήταν και αυτός που αρνιόταν να συμβιβαστεί με την ψευδοδιδασκαλία. Η γλυκύτητα της αγάπης και η δύναμη της βροντής, λοιπόν, συνυπάρχουν στον Ιωάννη και σφραγίζουν την αποστολική του μαρτυρία μέχρι το τέλος της ζωής του.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος