Ο γέροντας Πορφύριος με μία παρέα χίπηδες

Ο Γέροντας μου διηγήθηκε: «Μιά φορά μέ επισκέφθηκε ένας χίπης. Ήταν ντυμένος μέ κάτι πολύ χρωμα, παράξενα ρούχα, φορούσε χαϊμαλιά και κοσμή ματα και ζητούσε νά μέ δεί. Οί μοναχές ανησύχησαν, ήρθαν και μέ ρώτησαν και είπα, ας περάσει. Μόλις κάθισε απέναντι μου είδα τήν ψυχή του. Είχε καλή ψυχή, αλλά πληγωμένη και γι' αυτό επαναστατημένη.
 Του μίλησα με αγάπη κι εκείνος συγκινήθηκε. Γέροντα, μου λέει, κανείς μέχρι σήμερα δε μου μίλησε έτσι. Είπα το όνομα του κι εκείνος παραξενεύθηκε, πώς το γνώριζα. Έ, του λέω, ό Θεός φανέρωσε και τ' όνομα σου και ότι ταξίδεψες μέχρι την Ινδία και γνώρισες έκεί τους γκουρού και τους ακολούθησες. 

     Τήν άλλη εβδομάδα, νά σου καί κατα φθάνει ό ίδιος μέ μια παρέα χίπηδες. Μπήκαν όλοι μαζί στο κελί μου καί κάθισαν γύρω μου. Ήταν μαζί τους καί μια κοπέλα. Τους συμπάθησα πολύ. Ήταν καλές ψυχές, αλλά πληγωμένες. Δεν τους μίλησα για το Χριστό, γιατί είδα ότι δεν ήταν έτοιμοι ν' ακούσουν. Τους μίλησα στη γλώσσα τους, για πράγματα πού τους ενδιέφεραν.

 "Απόρησε πιο πολύ. Τού είπα κι άλλα πράγματα για τον εαυτό του, κι έφυγε ευχαριστημένος

  Όταν τελειώσαμε καί σηκώθηκαν νά φύ­γουν, μου είπαν: Γέροντα, θέλουμε μιά χάρη: Νά μας επιτρέψεις νά σου φιλήσουμε τα πόδια. "Εγώ ντράπηκα, αλλά τι νά κάνω, τους άφησα. Μετά μού έδωσαν δώρο μιά κουβέρτα. Θά φωνάξω νά τη φέρουν, νά τή δεις. Είναι πολύ ωραία. "Επειτα άπό καιρό μέ επισκέφθηκε ή κοπέλα, ή χίπισσα, μόνη της. Τήν έλεγαν Μαρία. Είδα ότι ή Μαρία ήταν πιό προχωρημένη στην ψυχή άπό τους φίλους της καί τής πρωτομίλησα για τό Χριστό. Δέχτηκε τά λόγια μου. Ηρθε κι άλλες φορές, έχει πάρει καλό δρόμο. Είπε μάλιστα ή Μαρία στους φίλους της: «Βρέ παλιόπαιδα, δεν φαντάσθηκα ποτέ, οτι θά γνώριζα τό Χριστό, μέσα άπό μιά χίπικη παρέα».
 Μου έκανε εντύπωση τό περιστατικό. Τό διορατικό καί ποιμαντικό χάρισμα τοϋ Γέροντα συνεργάσθηκαν γιά νά ελκύσουν, μέ τήν αληθινή αγάπη, τά παραστρα­τημένα, άλλα άξιοσυμπάθητα αυτά παιδιά, πού ίσως κάποιοι πιετιστές θά τά αντιμετώπιζαν μέ περιφρόνηση. Τά παιδιά αυτά ζήτησαν άπό τό Γέροντα κάτι, πού μ'έκανε να ντραπώ γιά τον εαυτό μου: Να φιλήσουν τα πόδια του· κι ήταν ή πρώτη τους επίσκεψη. "Εγώ τόσα χρόνια πηγαινοερχόμουν και δεν είχα τήν ταπείνωση να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Τά παιδιά, σαν τήν αμαρτωλή, πού έπλυνε τά πόδια του Χρίστου μέ τό μύρο και τά σκούπισε μέ τά μαλλιά της, φίλησαν τά πόδια τοΰ Γέ­ροντα και του χάρισαν και μια κουβέρτα. Ό Γέροντας χαιρόταν τό δώρο τους σαν παιδί, όχι βέβαια γιά τήν υλική αξία του, αλλά γιά ό,τι πνευματικό συμβόλιζε. Θαύμασα τους απίθανους δρόμους πού ακολουθεί ή θεία χάρη, γιά νά σώσει ψυχές. Άπό τήν ήμερα εκείνη φιλούσα κι έγώ τά πόδια του Γέροντα, όπως ήταν ξα­πλωμένος στο κρεβάτι, χωρίς νά τον ερωτώ. [Γ 102-4]

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/11/blog-post_20.html#ixzz1NrcPx6tz

Η Παναγιά Ξενιά της καρδιάς μας

Σ' αυτή την Παναγιά κρέμασε τις ελπίδες για τη θεραπεία της κόρης του (της μάνας μου δηλαδή) ο παππούλης μου, όταν κίνησε από το χωριό του -πολλές ώρες δρόμου- .Η μάνα μου -δεκάχρονη τότε- είχε υψηλό πυρετό, που δεν έλεγε να πέσει.

Φόρτωσαν τα ζώα τους, πήραν τα στρωσίδια, τα πολλά τέκνα, τους παραγυιούς, τις παρακόρες και το καραβάνι της αγωνίας, της πίστης και της ελπίδας έφτασε, αργά τη νύχτα, στο μοναστήρι της Παναγίας της Ξενιάς.

Έστρωσαν στην αυλή Της να κοιμηθούν και η ελπίδα έγινε βεβαιότητα.

 Την αγαπούσαν ιδιαίτερη τούτη την Ξενούλα που τα ιερά βιβλία έγραφαν ότι είχε διασχίσει θάλασσες, για να βρει τούτον τον τόπο να απαγκιάσει την εικόνα που της ιστόρησε ο Λουκάς , ως ευλογία για τους πονεμένους.

Το πρωί της γιορτής, το άρρωστο παιδί δεν ήθελε να μπει στο ναό. Ζητούσε, κλαίγοντας σπαρακτικά, τον πατέρα της και το παραλογισμένο -από τον πυρετό- μυαλό δεν την άφηνε να κατανοήσει πως ο πατέρας την κρατούσε αγκαλιά.Οι άγιοι στις πολυκαιρισμένες τοιχογραφίες κατανοούσαν....

Ήταν εδώ από τον καιρό του Βυζαντίου και είχαν δει και χειρότερα.

Ο τρισκατάρατος, όπως τον έλεγαν στο χωριό, κουνούσε πάλι την ουρά του...

Η μάνα μετάνιζε στην Μεγαλόχαρη πνιγμένη στο δάκρυ και ο πατέρας είπε όλες τις φυλλάδες των προσευχών, που ήξερε απέξω.

Με το ζόρι την έφεραν να μεταλάβει  Σώμα και Αίμα.

Ευθύς μετά την θεία Κοινωνία, σαν να ξύπνησε από αλλιώτικο ύπνο, λούστηκε στον ιδρώτα, έπεσε η θέρμη του κορμιού και του μυαλού, χαμογέλασε και ζήτησε να φάει, να πιει νερό και να τρέξει στις αυλές του μοναστηριού με τα αδέλφια της!

Στο μοναστήρι έρχονταν ανέκαθεν και συνέχισαν ως το τέλος της ζωής τους.

Ένας-ένας, μία- μία που έφευγαν για τις μονές του Παραδείσου, αύξαιναν την δική μας ευθύνη και μέριμνα να μην ξεχάσουμε την Ξενούλα την Παναγιά...

Αρχίσαμε μαζί τους τον δρόμο για το μοναστήρι και συνεχίζουμε με τα παιδιά  και σε λίγο με τα εγγόνια μας.

Μια αλυσίδα που δεν θα αφήσουμε να σπάσει....

Το κτίριο της Μονής πληγώθηκε από τους σεισμούς του 1981 και οι μοναχές μεταφέρθηκαν σε άλλο, που χτίστηκε εκεί κοντά.

Την ημέρα της γιορτής όμως, στις 23 Αυγούστου, το πανηγύρι γίνεται στο παλιό, υπό αναστήλωση, κτίριο.

Εκεί όπου η Παναγιά μερίμνησε για τη μάνα μου....

Εκεί όπου ο συχωρεμένος ο πατέρας μου περίμενε ώρες την σειρά του να προσκυνήσει την εικόνα Της, ακόμη και λίγο πριν την κοίμησή του, που τον κρατούσαμε για να σταθεί στα πόδια του. Περίμενε, σέρνοντας τα ανήμπορα ποδαράκια του, κάτω από αυτή την κληματαριά που φαίνεται -δίχως φύλλα στην φωτογραφία-. Τον Αύγουστο έχει και φύλλωμα και καρπούς και σκιάζει τους πιστούς -ως άλλη άμπελος προοιμιακή της αληθινής- που περιμένουν για να αποθέσουν στην Ξενιά τα πολυτιμότερα της καρδιάς τους. 

Έτσι το βλέπουμε, καθώς πλησιάζουμε, το μοναστήρι

 Αναγαλλιάζει η καρδιά....Το μοναστήρι....Η Ξενιά της ψυχής μας.

Έτσι τόβλεπε και ο παππούλης μου και όλη η φαμελιά, έτσι -να δώσει ο Θεός- να το βλέπουν και τα παιδιά των παιδιών μας και οι γενιές που θα ακολουθήσουν.

Το μοναστήρι! Έτσι τόβλεπε και ο παπά-Καλλίνικος, που χρόνια τώρα ξημερώνεται στον ουρανό και ήταν ηγούμενος εδώ, πριν έρθει γυναικεία αδελφότητα.

Το μοναστήρι! Το αποχαιρέτισε μπρουμιτισμένος -κρυφά- μπροστά στην εικόνα Της ο επίσκοπος Δαμασκηνός (όταν τον έδιωξαν) που κι αυτός μονάζει πια στην Εδέμ. Ο γερο Καλλίνικος και ο Κυπριανός (κι αυτός συχωρέθηκε πια), που ήταν καλογέρια τότε, μας έλεγαν για τα αναφιλητά του δεσπότη, μπροστά στην Παρθένο.

Το μοναστήρι! Ο Χριστόδουλος πέρασε από δω φεύγοντας για την Αθήνα μετά την εκλογή του ως αρχιεπίσκοπος και άφησε στην Παναγιά το εγκόλπιό του και την θλίψη του για την πόλη που άφηνε. "Πού πηγαίνουμε παιδί μου;"είχε ψελλίσει στον διάκονό του, υγραίνοντας την μαστίχη και το κερί της εικόνας, με τα δάκρυά του....

Το μοναστήρι! Φέτος, πήγαμε με τον επίσκοπο Βελεστίνου Δαμασκηνό (παιδί πνευματικό του παλιού Δαμασκηνού). Πάντα με ένα μάτσο κεριά στο χέρι, με ένα σωρό ελπίδες στην καρδιά, καίγοντας θυμιάματα στην ψυχή, με ατέλειωτες προσευχές στα χείλη, με βροχές στα μάτια και περιμένοντας κάτω από την αρχαία κληματαριά, το θαύμα.... 

Πηγή-anazhthseis-elena

Οι 3 νεοιερομάρτυρες Εφραίμ,Ιωάννης και Νικόλαος (+23 Αυγούστου 1918)

1)Αγιος ιερομάρτυς Εφραίμ επίσκοπος Σέλεντζ.Γεννήθηκε το 1876 και απεφοίτησε το Θεολογικό σεμινάριο του Ιρκουτσκ.Με το εμνευσμένο κύρηγμα του έφερε στην πίστη Μογγόλους και Κορεάτες.Το 1916 εκλέχθηκε επίσκοπος Σελένγκα.
Συνελήφθη στο σπίτι του νεομάρυτρος Ιωάννη (Βοστόργκοβ)και εκτελέστηκε από τους μπολσεβίκους στις 23 Αυγούστου/5 Σεμπτεμβρίου 1918


2)Ο άγιος νεος ιερομάρτυρας Ιωάννης Βοστόργκωβ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1864 στην επαρχία Σταυρούπολης.Ο πατέρας του ήταν ιερέας και πέθανε νέος.Το 1889 χειροτονήθηκε ιερέας και χάρις στο κύρηγμα του εκατό χωριά που αποτελούνταν από παλαιόπιστους ενώθηκαν με την ορθόδοξη εκκλησία
 Στις 23 Αυγούστου/5 Σεμπτεμβρίου 1918 οι μπολσεβικοι τους οδήγησαν στο μέρος που την προηγούμενη μέρα  οι ίδιοι οι κρατούμενοι είχαν ανοίξει κάποιους λάκκους.Πριν τους εκτελέσουν ο π.Ιωάννης ζήτησε από τους δήμιους να τους αφήσουν να προσευχηθούν.Έπεσαν όλοι μαζί στα γόνατα ενώ ο επίσκοπος Εφραίμ τους ευλογούσε.Μεταξύ των θυμάτων ήταν πολλοί ιερείς και πολιτικοί.


3)Ο άγιος νέος ιερομάρτυρας Νικόλαος Βαρζάνσκυ γεννήθηκε στις 25-11-1881
Έγραψε πολλά βιβλία πνευματικού περιεχομένου αλλά και απολογητικά.Ήταν ένας από τους βασικούς πολέμιους των αιρετικών θέσεων του Λ.Τολστόι.
Εκτελέστηκε στις 23 Αυγούστου/5 Σεμπτεμβρίου 1918

Η Νεομάρτυς Στεφανίδα από το Κόσσοβο(+1945)

Η Αγία Νεομάρτυς Στεφανίδα από το Κόσσοβο

Στο βάπτισμα, αυτό το αγαπημένο παιδί του Θεού ονομάσθηκε Στέφκα Ντιούρτσεβιτς. Γεννήθηκε το 1887 ατό χωριό Βράκα, κοντά στην πόλη Σκάνταρ, στην Αλβανία. Όταν ήταν ακόμη παιδί, οι Αλβανοί εκδίωξαν την Στέφκα και την οικογένεια της, εξαναγκάζοντας τους να μετακομίσουν στο χωριό Ντρένοβατς του Κοσσυφοπεδίου. Όταν ενηλικιώθηκε, ή Στέφκα ζούσε μόνη σε ένα μικρό σπίτι στο Ντρένοβατς, αφιερώνοντας τον εαυτό της στον Κύριο και Σωτήρα Ιησού Χριστό μέσω της προσευχής, τής νηστείας και τής ησυχίας. Πήγαινε τακτικά για εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία στην Μονή Ντέτσανι, όπου την ανακάλυψε ό Επίσκοπος Νικόλαος, ό όποιος τής ζήτησε να μετακομίσει στην Μονή τής Ζίτσα για να την έχει για παράδειγμα σε όλες τις μοναχές εκεί.

Αυτή επειδή υπέφερε από τα πόδια της, λόγω τής ορθοστασίας στις πολύωρες ακολουθίες, δεν μπορούσε πια να κάνει την εξαντλητική πορεία μέχρι το Ντέτσανι και επομένως δέχθηκε την κλήση του Επισκόπου Νικολάου. Επιθυμώντας την κατά μόνας προσευχή, ή Στέφκα δέχθηκε αργότερα την πρόσκληση τής Νάντα Αντγιτς—τής μετέπειτα Μητέρας Άννας—και ταξίδεψε στο Μοναστήρι, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια τής ζωής της σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στον κήπο του βρεφικού σταθμού «Μπόγκνταϊ».

Στο τέλος τής ζωής της φανέρωσε ένα διπλό μαρτύριο. Υπομονετικά υπέμεινε τον πόνο των ανοιχτών πληγών στα πόδια της από τις πολλές ώρες τής προσωπικής της προσευχής στο σπιτάκι της επιπλέον, οι Γερμανοί στρατιώτες επιδείνωσαν την κατάσταση τής υγείας της, όταν την έδειραν, επειδή δεν έσβηνε την κανδήλα πού έκαιγε συνεχώς στο δωμάτιο της, ενώ εκείνοι είχαν δώσει διαταγή να γίνει στην πόλη γενική συσκότιση. Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες πού είπαν ότι ενόσω την χτυπούσαν, το αίμα από τις πληγές της ξεχύνονταν και γέμιζε το πάτωμα και τούς τοίχους του δωματίου της. Πέθανε ως μάρτυς το 1945. λίγο μόνο πριν τον θάνατο της, κάποιος Βούλγαρος επίσκοπος δέχτηκε την Στέφκα στις μοναστικές τάξεις δίνοντας της το όνομα Στεφανίδα, το οποίο προέρχεται από την ελληνική λέξη «στέφανος». Ή Αδελφή Στεφανίδα ή Νεομάρτυς θάφτηκε τιμητικά στην Μονή του Άγ. Χριστόφορου, κοντά στο Μοναστήρι.

Ή Αδελφή Στεφανίδα μας άφησε ένα Ορθόδοξο πνευματικό κλασσικό έργο των καιρών μας—τις Εξομολογήσεις της. Αυτές οι 92 εξομολογητικές επιστολές, τις όποιες συνέθεσε λόγω τής υπόσχεσης της ησυχίας πού είχε δώσει, συγκεντρώθηκαν από τον πνευματικό της πατέρα, Βίκτωρα, τον Σέρβο Ορθόδοξο Επίσκοπο του Σκάνταρ. 
Οι επιστολές περιέχουν κατά τον Επίσκοπο Άμφιλόχιο Ράντοβιτς, «την φωτεινή λάμψη όπως επίσης και την απλή πνευματική εμπειρία αυτής τής Αγίας του καιρού μας. 
Σε αυτές παρατηρούμε ότι. με την φλογερή πίστη για τον Χριστό και την αγάπη της για τον Θεό, συμμετείχε στην Θεία Ευχαριστία κάθε εβδομάδα, και μερικές φορές δύο φορές την εβδομάδα. Νήστευε αυστηρά όλον τον χρόνο, χρησιμοποιώντας το λάδι κυρίως για το κανδήλι της, και τρώγοντας ψάρι μόνον στην Γέννηση του Χριστού και το Πάσχα, από αγάπη για τούς άλλους. Οι Εξομολογήσεις της είναι διαποτισμένες από μία βαθειά παραδοσιακή θλίψη, πού χαρακτηρίζει εν γένει τον λαό μας, αλλά με μία ακόμη βαθύτερη χαρά, πού γεννιόταν μέσα της από την διαρκή ένωσή της με τον Χριστό». Αληθινά ψυχωφελείς για όλους τούς Σέρβους Ορθοδόξους ζηλωτές, αυτές οι εξομολογητικές επιστολές, όταν μεταφρασθούν, θα γίνουν για όλους πηγή ύδατος ζώντος.

ΣΕΡΒΙΚΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ. Τόμος Α,Εκδόσεις Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

πηγή

Παπαγάλος ''προσεύχεται'' με το Κύριε Ελέησον!

Όποιος ταπεινώνεται χαριτώνεται από το Θεό...(Γεροντας Παίσιος)

- Όταν, Γέροντα κάνω ένα σφάλμα και βλέπω ότι οι άλλοι θα μπορούσαν να με προλάβουν να μην το κάνω, τους ζητώ τον λόγο.

- Ακόμη και στο να διορθωθούμε, μόνο από τον εαυτό μας πρέπει να έχουμε απαίτηση. Αλλά εσύ κάνεις σαν τα μικρά παιδιά που έχουν μόνο απαιτήσεις.
- Όμως, Γέροντα, πότε θα μεγαλώσω; Πότε θα καταλάβω ότι έχω και υποχρεώσεις;
- Όταν …μικρύνεις! Όταν δηλαδή καλλιεργήσεις την ταπείνωση και την αγάπη.
- Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ γράφει: «Σμίκρυνον σεαυτόν εν πάσι προς πάντας ανθρώπους». Πώς γίνεται αυτό;
- Με την ταπεινή συμπεριφορά. Σε μια οικογένεια, σε ένα μοναστήρι, κ.λπ., όταν υπάρχει αγωνιστικό πνεύμα για την πνευματική καλλιέργεια και ταπεινώνεται ο ένας στον άλλο, αυτό βοηθάει όλους, όπως στην πρώτη Εκκλησία που γινόταν δημόσια εξομολόγηση και όλοι βοηθιούνταν. Όποιος ταπεινώνεται, χαριτώνεται από τον Θεό και μετά βοηθάει και τους άλλους. Η ταπεινή συμπεριφορά ποτέ δεν πληγώνει τον άλλο, γιατί ο ταπεινός πάντα έχει και αγάπη.
- Γέροντα, τι θα με βοηθήσει να νιώθω ότι είμαι κάτω από όλες τις αδελφές.
- Για να νιώθεις κατώτερη από όλες τις αδελφές, να σκέφτεσαι τις πολλές δωρεές που σου έδωσε ο Θεός και δεν τις έχει διπλασιάσει. Να λες στον εαυτό σου: «Το τάλαντο έμαθα μόνο να χτυπώ∙ τα τάλαντά μου δεν μπόρεσα ακόμη να τα διπλασιάσω».
Όταν ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του κάτω από όλους, κάτω, κάτω…, από εκεί βγαίνει απάνω στον ουρανό. Αλλά εμείς τι να κάνουμε; Συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους και βγάζουμε συμπεράσματα ότι είμαστε ανώτεροι από εκείνους. «Και από εκείνον είμαι καλύτερος, λέμε, και από τον άλλον… Δεν είμαι σαν κι αυτόν». Από τη στιγμή όμως που έχουμε τον λογισμό ότι ο άλλος είναι κατώτερος από εμάς, δεν μπορούμε να βοηθηθούμε.
- Γέροντα, όταν αναγνωρίζω την αρετή του άλλου, αυτό έχει ταπείνωση;
- Φυσικά, όταν ευλαβείσαι και αγαπάς τον άλλον που έχει αρετή, αυτό δείχνει ότι έχεις ταπείνωση και αγαπάς πραγματικά την αρετή. Σημάδι πνευματικής προόδου είναι και αυτό: ένα καλό που έχεις δεν το θεωρείς σπουδαίο και το παραμικρό καλό του άλλου το βλέπεις πολύ ανώτερο από το δικό σου∙ πάντα δηλαδή εκτιμάς το καλό των άλλων. Τότε έρχεται άφθονη η θεία Χάρις. Γι’ αυτό, όποιος πιστεύει ότι οι άλλοι είναι ανώτεροί του, αυτός είναι ανώτερος, γιατί έχει τη Χάρη του Θεού.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν και τις αδυναμίες τους, έχουν και τα καλά τους, τα οποία κληρονόμησαν από τους γονείς τους ή τα απέκτησαν με αγώνα∙ άλλος δέκα τοις εκατό, άλλος εξήντα τοις εκατό, άλλος ενενήντα τοις εκατό. Επομένως, όλοι μπορούμε ν πάρουμε κάτι καλό από τους άλλους, για να ωφεληθούμε και να ωφελήσουμε. Αυτό άλλωστε είναι το ορθόδοξο πνεύμα. Εγώ και από μικρά παιδιά βοηθιέμαι, άσχετα αν δεν το φανερώνω, για να μην υπερηφανευθούν και βλαφθούν.

-Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε’: Πάθη και Αρετές, εκδ. Ι.Η. Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σ. 182-184./nefthalim

Ὁ ὅσιος ἱερομόναχος Παρθένιος ὁ Πνευματικός καί ζωγράφος, ὁ ἐξ Ἀγράφων, ὁ Σκοῦρτος.

Παταπίου μοναχού Καυσοκαλυβίτου

               

  

 Μία ἀπό τίς ἱερές μορφές ἐκεῖνες τοῦ ἀθωνικοῦ κόσμου πού ἔχουν συνδέσει τή ζωή καί τή δράση τους μέ σημαντικές πτυχές τῆς ἁγιορειτικῆς ἱστορίας, εἶναι καί ὁ ὅσιος Παρθένιος ὁ Πνευματικός καί ζωγράφος, ἀπό τόν Φουρνά τῶν Ἀγράφων, ὁ ἐπωνομαζόμενος Σκοῦρτος. Ὁ ὅσιος αὐτός ἱερομόναχος ἀσκήθηκε κυρίως στό Λαυρεωτικό Κελλί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στίς Καρυές καί συνδέθηκε μέ ἄμεσο πνευματικό τρόπο μέ τούς γενάρχες τοῦ φιλοκαλισμοῦ ἁγίους Μακάριο Κορίνθου τό Νοταρᾶ καί Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη.

   Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἔχαιρε μεγάλης ἐκτιμήσεως στόν ἁγιορειτικό κόσμο καθώς διαδραμάτησε ἐνεργό ρόλο στίς πρῶτες φάσεις τοῦ "Κελλιωτικοῦ ζητήματος" πού εἶχε διασαλεύσει σέ ἀκραῖο βαθμό τίς σχέσεις μοναστηριακῶν καί κελλιωτῶν. Στόν Πατριαρχικό Τόμο τῆς 8ης Ἰουλίου τοῦ 1768 πού ἐκδόθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Σαμουήλ τόν Χαντζερῆ, ὑπογράφει καί ὁ Παρθένιος ὡς ἕνας ἀπό τούς δύο ἐκπροσώπους τῶν Κελλιωτῶν. Ἀργότερα, κατά τήν γνωστή περί τῶν μνημοσύνων ἕριδα βρέθηκε στό πλευρό τῶν ἱερῶν Κολλυβάδων, ἀφοῦ στό Κελλί του στίς Καρυές ἔγιναν τρεῖς τουλάχιστον σημαίνουσες συνάξεις τους (1772, 1774).

   Πνευματική σχέση τοῦ ὁσίου Παρθενίου ὑπάρχει μέ τή μονή Δουσίκου-Ἁγίου Βησσαρίωνος, ἐνῶ ὁρισμένες πηγές τόν σχετίζουν καί μέ τή Ζαγορά τοῦ Πηλίου. Γνωρίζουμε ἐπίσης ἀπό τίς πηγές ὅτι ὁ ἅγιος Μακάριος, πρώην ἐπίσκοπος Κορίνθου ὁ Νοταρᾶς, ἐκάρη μεγαλόσχημος μοναχός ἀπό τόν ὅσιο Παρθένιο, τό πιθανότερο λίγο μετά τίς ἀρχές Ἰουνίου τοῦ 1775.

   Ἀναφορά στήν ἁγιότητα τοῦ ἱερομονάχου Παρθενίου ἀλλά καί στήν εὐωδία πού ἐξέπεμπαν τά ὀστᾶ του μετά τήν ἀνακομιδή τῶν λειψάνων του γίνεται α) ἀπό τόν βιογράφο τοῦ Γέροντος Ἱεροθέου, κτίτορος τῆς μονῆς Προφήτου Ἡλιοῦ στήν Ὕδρα, τοῦ ὁποίου ὁ ὅσιος Παρθένιος στάθηκε πνευματικός (γύρω στά 1788) β) ἀπό τόν ἱερομόναχο  Ἰσίδωρο Κυριακόπουλο  (1819-1882), στόν ὑπ’ αὐτοῦ Βίο τοῦ ὁσίου Νήφωνος τοῦ Χίου (1736-1809) ἀλλά καί στούς Οἴκους κατ' Ἀλφάβητον πρός τόν Ἅγιον Μακάριον Κορίνθου γ)  ἀπό τόν ὅσιο Ἀθανάσιο Πάριο στή Δήλωση περί τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ταραχῶν ἀληθείας καί δ) ἀπό τόν ὅσιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη στήνἈπολογία Πίστεως. Γνωρίζουμε ἀπό τόν Βίο τοῦ ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (+ 1809) ὅτι λίγες ὥρες πρίν ἀπό τήν ὁσιακή κοίμησή του, ζήτησε μαζί μέ τά ὁστᾶ τοῦ ἁγίου Μακαρίου Κορίνθου, νά προσκυνήσει καί ἐκεῖνα τοῦ ‘‘Παρθενίου, Ἁγίου Πνευματικοῦ Πατρός του’’, τά ὁποῖα μετά τήν ἀνακομιδή τους εὐωδίαζαν. Εἶναι ἐξάλλου γνωστό ὅτι ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἔζησε τήν τελευταία περίοδο τῆς ζωῆς του καί ἐκοιμήθη στό Κελλί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρυῶν, στό ὁποῖο ἀσκεῖτο ὁ ὅσιος Παρθένιος. Ἐπί τῇ βάσει ὁρισμένων δεδομένων τό ἔτος κοιμήσεως τοῦ ὁσίου Παρθενίου θά πρέπει νά ὑπολογιστεῖ μεταξύ τῶν ἐτῶν 1794-1802.

    Σύμφωνα μέ χειρόγραφες ἀθωνικές πηγές, ὁ ἱερομόναχος Παρθένιος καταγόταν ἀπό τόν Φουρνᾶ τῶν Ἀγράφων ἐνῶ διατηροῦσε στό Κελλί του σχολή ἐκμαθήσεως τῆς ζωγραφικῆς τέχνης. Ἡ πρόσφατη ἔρευνα ἔδειξε ὅτι ὁ ὅσιος ἱερομόναχος Παρθένιος ὁ Σκούρτος, ταυτίζεται μέ τόν ζωγράφο "Παρθένιο ἱερομόναχο τόν ἐξ Ἀγράφων", πού ὑπογράφει στά 1749 τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, στό τέμπλο τοῦ κοιμητηριακοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, στίς Καρυές, καθώς καί ἐκείνη τῆς Θεοτόκου Οἰκονόμισσας στή Λιτή τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μεγίστης Λαύρας (1742). Ὁ Παρθένιος συνδέεται ἔτσι ἄμεσα μέ τόν διάσημο συντοπίτη καί ὁμότεχνό του, ἱερομόναχο Διονύσιο τόν ἐκ Φουρνᾶ, τόν συγγραφέα τῆς περίφημης Ἑρμηνείας τῶν ζωγράφων. Ἡ καλλιτεχνική καί τεχνοτροπική συγγένεια τῶν ἔργων τοῦ Παρθενίου, μ' αὐτά τοῦ συντοπίτη του, Διονυσίου, εἶναι πολύ μεγάλη. Καί οἱ δύο κινοῦνται σ' ἐκεῖνο τό καλλιτεχνικό ρεῦμα τοῦ πρώτου μισοῦ τοῦ 18ου αἰ. πού κήρυττε τήν στροφή πρός τά παλαιότερα παλαιολόγεια πρότυπα. Τό πιθανότερο μάλιστα εἶναι, ὁ ὅσιος Παρθένιος νά ὑπῆρξε μαθητής τοῦ ἱερομονάχου Διονυσίου.  

   Στόν ὅσιο Παρθένιο καί στόν εὐρύτερο κύκλο τῶν μαθητῶν του, θά πρέπει νά ἀποδοθοῦν ἔργα τόσο μνημειακῆς ζωγραφικῆς (ὅπως τό Κυριακό τῆς Σκήτης Καυσοκαλυβίων) ὅσο καί δεκάδες φορητές εἰκόνες στό Ἅγιον Ὄρος καί ἀλλοῦ.

  

                        Τροπάριο .Ὠδή στ΄. Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις

(Ἀπό τήν ἀνέκδοτη Ἀκολουθία τῶν ὁσίων καί θεοφόρων Κολλυβάδων Πατέρων, ποίημα Ἰσιδώρας μοναχῆς Ἁγιεροθεϊτίσσης)

 Σεμνύνας τῶν Ἀθωνιτῶν τούς χορούς, ὁ Πᾳρθένιος Σκουρταίων ἡ δόξα, τῷ στέφει κατορθωμάτων πολλῶν, νῦν παρίσταται, λευκοφόρος λειτουργός, οὐρανίοις θαλάμοις.

agioritikoslogos

Τα οστά ενός μοναχού σε μια σπηλιά του Αγίου Όρους(φωτο)

Τα οστά ενός μοναχού σε μια σπηλιά του Αγίου Όρους-πηγή

One Wood Monastery of Romania

(Atlas Obscura) - The One Wood Monastery seems tiny. It seems absolutely miniature, and fairly unimpressive until you realize it was constructed out of the wood from just one Oak tree.
in the early 16th century, a monk made an interesting discovery inside a hollowed oak while walking in the Romanian countryside. To his amazement, an icon of the Virgin Mary was carved into the interior. The icon spoke to the monk, telling him to raise a church using only the wood from the icon-emblazoned Oak tree.

This legend has obviously stirred controversy and claims of historical inaccuracy. Another version of the story has a shepherd finding the icon and acting accordingly. Even the icon itself has been victim to strict scrutiny as to its age and origin, with some claiming that it was a creation of Constantinople era Christian artists or 4th century Greek craftsman. Others are still more inclined to believe the religious legend of the monk.
Despite the holy origins of the church, it is in fact a recreation of the older building originally constructed. In the 17th century, a fire ravaged the church completely destroying the original Oak building and sparing the icon

The legend persisted after the fire, and a monastery was built up around the area. Today, 50 nuns have dedicated their lives to the holy site. The icon is now housed in a stone church on the premises and is considered the most valuable of the monastery's collections, which also include other icons and old books./Πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η σκιά του Σταυρικοΰ πάθους πού ακολουθεί διαρκώς τα βήματα του Ιησού στην έπί γης πορεία Του, φαίνεται εντονότερη στον επίλογο του ευαγγελικού αναγνώσματος της ημέρας.

Ό Κύριος αποκαλύπτει στους μαθητές Του ότι «μέλ­λει ό Υιός του Ανθρώπου παραδίδοσθαι εις χείρας ανθρώπων και άποκτενούσιν αυτόν και τη τρίτη ήμερα έγερθήσεται» (Ματθ. ιζ', 22-23).

Τα ανθρώπινα χέρια φαίνεται να διαδραματίζουν σπου­δαίο ρόλο στην εκπλήρωση του σχεδίου της Θείας Οικονο­μίας. Ό Πλάστης έδωσε τα χέρια, τα όποια είναι τα όργανα και τα σημεία της δράσεως, της εκφράσεως και της σχέσε­ως, για να υπηρετούν το αγαθό. Μ' αυτά εργαζόμαστε, μ αυτά σκορπούμε το χάδι και τη στοργή, μ αυτά εκφράζου­με της ψυχής τη διάθεση, τη χαρά (Δ' Βασ. ια', 12), τη θλίψη (Ίερ. β', 37), την ευλογία (Γεν. μη', 14) και κυρίως την προσευχή και την προσκύνηση (Ψαλμ. κζ', 2). Αυτά δίνουμε στις στιγμές των μεγάλων και πικρών χωρισμών.

Ωστόσο τα ίδια χέρια αποδεικνύονται ικανά και τον Υιό του Θεού να θανατώσουν, άφού προηγουμένως τον πιάσουν, τον δέσουν, τον σπρώξουν, τον χαστουκίσουν και τον βασανίσουν.

Τη σκληρότητα πούχουν πολλάκις τα ανθρώπινα χέ­ρια και πού την έζησε ό Θεάνθρωπος σ' όλο της το με­γαλείο, τη διαπιστώνουμε καθημερινά όλοι μας.

Γιατί Εκείνος επιτρέπει να ερχόμαστε ό ένας στα χέρια του άλλου...

"Ας προσευχόμαστε να δώσει ό Κύριος τα χέρια μας να απέχουν των φαύλων πράξεων και να ενεργούν μόνον όσα Του είναι εύάρεστα.

"Ας αντιμετωπίζουμε με φόβο Θεού και αγάπη όσους πέφτουν στα χέρια μας.

Τέλος,ας θυμόμαστε ότι κι εμείς πέφτουμε κάποτε στα χέρια άλλων και το πιο σπουδαίο: Είναι «φοβερόν το έμπεσείν εις χείρας Θεοϋ ζώντος» (Έβρ. ι', 31).

Το ευεργετικό χέρι του Θεοϋ γίνεται βαρύ (Ψαλμ. λα', 4) για κείνους πού περιφρονούν την αγάπη... (Ήσ. ξε', 2).

Στώμεν   καλώς!

Αρχιμ.Χρυσοστόμου Τριανταφύλλου

Ρημάζει η αρχαιότερη μονή του Πόντου

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ 
Ο οδηγός του ταξί ας υποθέσουμε ότι λέγεται Αχμέτ. «Αχμέτ», τον ρωτάμε, «θα μας πας μέχρι τη Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος;». «Βεβαίως, κύριε», μας απαντά. Βρισκόμαστε στην περιοχή Ματσούκα, που τη χωρίζουν είκοσι οκτώ χιλιόμετρα από την πόλη της Τραπεζούντας.
Η μονή ρημάζει, γιατί το τουρκικό κράτος δεν την αντιμετώπισε ποτέ ως πολιτιστικό μνημείο της ανθρωπότητας.
Η Παναγία Σουμελά βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, και νοερά την αποχαιρετάμε.
Ο αυτοκινητόδρομος είναι ανηφορικός, ανεβαίνουμε κι όλο ανεβαίνουμε, ενώ οι σκιές από τη μαυροπεύκη, τις κρανιές και την ποντική αζαλέα «κόβουν» την ορατότητά μας. Τα ρυάκια έχουν ενορχηστρώσει όλη τη μουσική των νερών τους στη μονοτονία της εκφραστικότητάς τους, αλλά εδώ δεν χωράει ο Γερμανός συνθέτης Χέντελ.
Εδώ ακούς, περασμένη από τα πυκνά φύλλα του δάσους, μια μουσική ηλεκτρονική για σόλο λύρα. Μια λύρα «πειραγμένη», που παίζει σαν να έχει περάσει από μια φανταστική κονσόλα ήχου.
Ολα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φανταστικό σενάριο. Την αφορμή, έτσι κι αλλιώς, την είχαμε: η πρόσφατη επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στη Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος, δύο ημέρες μετά την πατριαρχική λειτουργία στην Παναγία Σουμελά. Ονειροφαντασία; Ναι, ας τη συνεχίσουμε ακόμη λίγο. Σταματάμε με το ταξί στο σημείο εκείνο όπου ανηφορίζει ένα μονοπάτι, που έχει «φαγωθεί» από την άγρια βλάστηση.
   270 μ.Χ.
Μπροστά μας υψώνονται τα «περήφανα» ερείπια της αρχαιότερης μονής του Πόντου, που η ίδρυσή της ανάγεται στη χρονολογία 270 μ.Χ., οπότε θεμελιώθηκε από φυγάδες χριστιανούς, για να αποφύγουν τους διωγμούς του Δεκίου και του Βαλεριανού. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν έχει ακόμη υπογράψει την ιδρυτική πράξη δημιουργίας της, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πνέει τα λοίσθια.
Η μονή, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, αφιερωμένη στον Αγιου Ιωάννη τον Πρόδρομο -εδώ αρχίζει η Ιστορία-, είναι «πνιγμένη» στο δάσος, που έχει μεγαλώσει τόσο, ώστε είναι αδιαπέραστο. Ο ναός είναι λαξευμένος στο βράχο.
Ο,τι έχει απομείνει από τις τοιχογραφίες, άλλες ξυσμένες, άλλες τρυπημένες, άλλες γκρεμισμένες, έχει εικονογραφηθεί την πρωτοβυζαντινή και την υστεροβυζαντινή εποχή.
Στο παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία σχεδόν κατεστραμμένες οι τοιχογραφίες του 17ου αιώνα. Ενα μέρος του μοναστηριακού συγκροτήματος χτίστηκε το 19ο αιώνα.
Το τουρκικό κράτος δεν αντιμετώπισε τη μονή ποτέ ως πολιτιστικό μνημείο της ανθρωπότητας, γι' αυτό την αφήνει και ρημάζει.
Την καταστροφή η Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος, τη γνώρισε πρωίμως τον 6ο αιώνα, από τους Πέρσες. Η νέα μονή κτίστηκε από τα μαύρα σημάδια της φωτιάς, με χρήματα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ο οποίος εξέδωσε χρυσόβουλο, που την ανακήρυσσε βασιλική. Οι αυτοκράτορες της Τραπεζούντας την ευεργέτησαν, καθιστώντας την μεγάλο οικονομικό παράγοντα της περιοχής.
Το αρχειοφυλάκιό της, από τα πλουσιότερα του βυζαντινού κράτους, καταληστεύτηκε από κοινούς ληστές, αλλά και από ξένους περιηγητές, οι οποίοι, με το πρόσχημα της μελέτης των αρχείων, τα αφαιρούσαν από τη μονή.
    5ος Κώδικας
Από τα σημαντικότερα χειρόγραφα που έχουν διασωθεί είναι ο ονομαζόμενος 5ος Κώδικας Acta Vazelonos, τον οποίο μετέφερε στο Μουσείο της Πετρούπολης (πρώην Λένιγκραντ) ο βυζαντινολόγος Θεόδωρος Ουσπένσκι. Πολύτιμος για την ιστορία του Βυζαντίνου, αφού δίνει σημαντικότατες πληροφορίες για την αγροτική, κοινωνική και οικονομική ζωή εκείνης της περιόδου.
Οι τσάροι της Ρωσίας Πέτρος και Ιωάννης θεράπευσαν τις πληγές της μονής, από την οικονομική κρίση, στην οποία είχε περιπέσει από το τέλος του 17ου αιώνα. Μ' ένα άλμα στο χρόνο, φτάνουμε στα 1923, οπότε ξεριζώνεται ο Ποντιακός Ελληνισμός από τα πατρώα εδάφη. Ο μοναχός Διονύσιος Αμαραντίδης διέσωσε την εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και τη μετέφερε στη Μονή Αγίας Τριάδας, στις Σέρρες. enet.gr/Αντιγραφή

Αληθινά 

Πανηγυρίζει το «Άγιο Όρος» της Πολωνίας.

Άρχισαν σήμερα οι λατρευτικές εκδηλώσεις στο Όρος Γκραμπάρκα, που είναι περισσότερο γνωστό ως το Άγιον Όρος της Πολωνίας, για την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, κατά το παλαιό ημερολόγιο. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις έχουν ως επίκεντρο την ομώνυμη Ιερά Μονή, που αριθμεί 25 μοναχές.

Η πανήγυρη της Ιεράς Μονής Γκραμπάρκα αποτελεί πανπολωνικό προσκύνημα, στο οποίο συμμετέχουν ετησίως 70.000-90.000 πιστοί, που μεταβαίνουν επί τόπου με κάθε διαθέσιμο μεταφορικό μέσο. Μάλιστα, εκατοντάδες πιστοί προσέρχονται πεζοί, περπατώντας πολλές ημέρες και διανύοντας μέχρι και 150 χιλιόμετρα με τα πόδια και διανυκτερεύοντας στο ύπαιθρο. Αποτελεί μάλιστα παλαιό έθιμο να κουβαλούν και να τοποθετούν ξύλινους σταυρούς, με αποτέλεσμα να αντικρύζει κανείς ένας δάσος από σταυρούς κάθε μεγέθους.

Κατά καιρούς στην ετήσια πανήγυρη της Γκραμπάρκα έλαβαν μέρος αρκετοί Προκαθήμενοι Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπως οι μακαριστοί Αλεξανδρείας Πέτρος και Αθηνών Χριστόδουλος, ενώ πέρυσι των εορτών προέστη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Μεγάλο γεγονός για τα τοπικά δεδομένα αποτελεί η συμμετοχή στην εφετινή πανήγυρη του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας, εξοχοτάτου κ. Bronislaw Komorowski. H συμμετοχή του πρώτου πολίτη της χώρας αποκτά μεγάλη σημασία, όχι μόνο επειδή είναι η πρώτη στην ιστορία της Ορθόδοξίας στην Πολωνία αλλά και διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας είναι μειονοτική, αριθμώντας μόλις το 3% του πληθυμού της χώρας, που στη μεγάλη της πλειοψηφία είναι ρωμαιοκαθολική    Πηγή(με φωτογραφίες)

Το ιστορικό της μονής(από o-nekros.blogspot)

Το Άγιο Όρος Grabarka (Święta Góra Grabarka στα πολωνικά) είναι η πιο ιερή τοποθεσία των Ορθόδοξων Χριστιανών στην Πολωνία. Εκεί βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Κυρίου και το μοναστήρι των αγίων Μάρθας και Μαρίας. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του τόπου είναι το δάσος των σταυρών που περιβάλλει το ναό, σταυρών που μεταφέρθηκαν εκεί σταδιακά από τους προσκυνητές, σύμφωνα με τοπικό έθιμο.

Η ιστορία του Όρους αρχίζει το 13ο αιώνα μ.Χ., όταν, κατά την εισβολή των Τατάρων, μια εικόνα του Ιησού Χριστού από την εκκλησία της Mielnik μεταφέρθηκε στα δάση του Grabarka για να κρυφτεί και να σωθεί από τη λεηλασία και την καταστροφή.

Το 1717 μια επιδημία χολέρας σκορπούσε το θάνατο στην περιοχή κι ένας γέρος έλαβε αποκάλυψη από το Θεό να οδηγήσει το λαό στο Grabarka, για να προσευχηθούν. Μετά από αυτή την παλλαϊκή προσευχή, η επιδημία έληξε σχεδόν αμέσως. Τότε οι κάτοικοι από ευγνωμοσύνη οικοδόμησαν μια μικρή εκκλησία, ενώ μια νέα οικοδομήθηκε γύρω στα 1890.

Το 1947 ιδρύθηκε η μονή των αγίων Μάρθας και Μαρίας, που στελεχώθηκε κατά βάσιν με άστεγες μοναχές, από μονές που είχαν κλείσει ή που είχαν εγκλωβιστεί στην Πολωνία λόγω των μεταπολεμικών πολιτικών & κοινωνικών συνθηκών. Το 1956 οικοδομήθηκε ναός αφιερωμένος στη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου"Πάντων θλιβομένων η Χαρά" (μια από τις πιο αγαπημένες για τους Ρώσους εικόνες της Παναγίας, που τιμάται στις 24 Οκτωβρίου, σε ανάμνηση θαύματος που έγινε το 1688).

Η μονή αναπτύχθηκε περνώντας διάφορες περιπέτειες, με πιο πρόσφατη την πυρκαϊά του 1990 που κατέστρεψε το ναό της Μεταμόρφωσης, λιώνονας ακόμα και τις καμπάνες! Αμέσως βέβαια άρχισαν οι εργασίες για την αναστήλωσή του.

Από το 18ο αιώνα ο τόπος αποτελεί μεγάλο προσκύνημα των Ορθοδόξων. Ιδιαίτερα στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα (6 Αυγούστου) συρρέουν πάνω από 10.000 άνθρωποι, πολλοί με τα πόδια και μεταφέροντας ξύλινους σταυρούς, τους οποίους αφήνουν εκεί (πράγμα που μάλλον έγινε πρώτη φορά στην επιδημία της χολέρας τοη 1717).

Όταν σε συκοφαντούν...

Στην άκρη μίας λίμνης είχαν κατέβει μερικά περιστέρια. Λίγο πιο πέρα, αναπηδούσαν έξω από το νερό, παί­ζοντας, ένα - δύο βατράχια... Καί ένα παιδάκι έριξε κα­τά κει μία πέτρα. Τότε, τα μεν περιστέρια πέταξαν καί υψώθη­καν στον ουρανό, οι δε βάτραχοι βούτηξαν βαθιά στο νερό καί δεν ξαναφάνηκαν.

Το μικρό αυτό μύθο τον αναφέρει ό Μ. Βασίλειος. 

Λέγει κα­τόπιν: «Μια συκοφαντία - σαν μία πέτρα πού πέφτει - μπορεί να έχει δύο αποτελέσματα: "Αν είμαστε ένοχοι, θα βουλιά­ξουμε εξ αιτίας της, όπως βούλιαξαν οί βάτραχοι σ' εκείνο το τέλμα. Αν όμως είμαστε καθαροί, θα γίνει αφορμή να βρε­θούμε πιο ψηλά, όπως τα περιστέρια»

Ας μείνουμε για λίγο στη δεύτερη περίπτωση. Πόσες αλήθεια φορές ένας άνθρωπος δε συκοφαντείται άδικα; Τί χρειάζεται να κάνει ό πιστός χριστιανός στις δύσκολες αυτές στιγμές όταν αισθάνεται ότι

οί άλλοι τον «πατάνε», τον κατηγορούν καί τον διασύρουν;Χρειάζεται πολλή προσευχή.

 «"Οταν εσύ προσεύχεσαι με όλη σου την ψυχή για εκείνον πού σε συκοφάντησε, τόσο καί ό Θεός πληροφορεί για την αθωότητα σου όσους σκανδαλίστηκαν εξ αίτιας της συκοφαντίας», λέγει ό Άγιος Μάξιμος. Συμπληρώνει ό "Αγιος Έφραίμ ό Σύρος: «"Αν ποτέ συκοφαντη­θείς καί αποκαλυφθεί ή αθωότητα σου, μην ύπερηφανευθείς.Με ταπείνωση ευχαρίστησε το Θεό πού σε λύτρωσε από τις

συκοφαντίες των ανθρώπων»

 Είναι ωφέλιμο σε αυτό το ση­μείο να πούμε ότι οί δίκαιοι ωφελούνται από τις εναντίον τους συκοφαντίες. Μην ξεχνάμε όμως την περίπτωση των βατρά­χων. Να είμαστε εμείς, δηλαδή ένοχοι συκοφαντίας. Χρειάζε­ται προσοχή. "Οπως μεγαλύτερη προσοχή απαιτείται εμείς να
μη συκοφαντούμε κανένα έστω καί αν ή κατηγορία, πού υπάρ­χει για το άλλο πρόσωπο, είναι δίκαιη. Υπάρχει κι άλλος τρό­πος θεραπείας: ή αγάπη καί ή συγχωρητικότητα. ,               

του θεολόγου Άγγελου Γκούνη-Πειραική Εκκλησία

Αλεξάντρου Τούντορ-Η ομολογία πίστεως ενός διαιτητή ποδοσφαίρου

Ο Αλεξάντρου Τούντορ είναι διαιτητής στο ρουμανικό πρωτάθλημα από το 1997 και διεθνής διαιτητής με το σήμα FIFA από το 2001.Είναι γνωστός για την αυστηρότητα του και τον μεγάλο αριθμό καρτών που δείχνει.Πίσω όμως από αυτήν την σκληρότητα κρύβεται ένας άνθρωπος σωστός και σοβαρός,αλλά κυρίως απαιτητικός από τον εαυτό του.Αυτή η απαιτητικότητά του πηγάζει από μία καθαρή και άγρυπνη χριστιανική συνείδηση.Είναι πολύ φειδωλός στις δηλώσεις του προς τα Μ.Μ.Ε.αλλά όταν μιλάει για τον Χριστό το πρόσωπό του φωτίζεται.

-Πριν σας γνωρίσω μου τράβηξε την προσοχή η δήλωση ενός παράγοντα ο οποίος είχε πει:«Είμαι ευτυχής που θα διαιτητεύσει ο Τούντορ επειδή είναι άνθρωπος του Θεού και δεν ανυσηχώ.
-Προτιμώ να μένω μακριά από τον τύπο και να ασχολούμαι πιο πολύ με τα πνευματικά.

-Ωστόσο ως δημόσιο πρόσωπο δεν μπορείτε να μένετε μακριά από τα Μ.Μ.Ε.
-Ναι,προσπαθώ να μείνω όσο πιο μακριά μπορώ και να αποφεύγω τις πολλές δημόσιες δηλώσεις οι οποίες μπορεί και να μην είναι απολύτως αληθινές.

-Τότε περνώντας σε πνευματικά θέματα θυμάμαι έναν γέροντα ο οποίος είπε:«Εγώ δεν καταλαβαίνω το ποδόσφαιρο,τόση ενέργεια....τόση προσπάθεια για να πιάσεις τη μπάλα και όταν την πιάνεις την κλωτσάς
-Ναι και εγώ δεν καταλαβαίνω τι γυρεύω στο ποδοσφαιρο αυτήν τη στιγμή,αλλά δεν έχω την ευλογία να αποτραβηχθώ.

-Από τον πνευματικό σας;
-Ναι

-Είναι καλά στο ποδοσφαιρο;
-Είναι καλά επειδή από την δική μου οπτική γωνία σου δείχνει έναν δρόμο προς τον Θεό.Με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις σε βοηθάει να ακολουθήσεις έναν συγκεκριμένο δρόμο

-Μπορεί δηλαδή το ποδόσφαιρο να σε φέρει κοντά στο Θεό;
-Οτιδήποτε μπορεί να σε φέρει κοντά στο Θεό,πόσο μάλλον το ποδόσφαιρο το οποίο είναι και δύσκολο.

-Κάποιος ρώτησε έναν ιεράρχη δικό μας εαν ο Θεός αγαπάει το ποδόσφαιρο και εκείνος απάντησε:«Πιστεύω ότι δεν Τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.
-Εγώ πιστεύω ότι ο Θεός τους αγαπάει όλους,ανεξάρτητα εαν ασχολούνται με το ποδοσφαιρο ή όχι.

-Είπατε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να σ εφέρει κοντά στο Θεό επειδή είναι δύσκολο,συνεπώς ζητάει κάποια θυσία.Τι είναι το πιο δύσκολο στο ποδόσφαιρο ειδικά για ένα διαιτητή;
-Για μένα το πιο δύσκολο ήταν να αντέξω.Ν'αντέξω στο σύστημα με τον δικό μου τρόπο.Εμένα οι δικοί μου μου είχαν πει κάτι σκληρό:«Κοίτα μία τιμή έχεις.Εαν την χάσεις δεν θα μπορείς να την αγοράσεις για να την πάρεις πίσω!»Αυτό μου έμεινε χαραγμένο στον χαρακτήρα μου.

-Στο ποδόσφαιρο,όπως και σε άλλα αθλήματα τα αίματα ανάβουν τα πάθη βγαίνουν στην επιφάνεια.Πώς αυτό συμβιβάζεται με την πνευματική ζωή;
-Πνευματική ζωή...Σας είπα προς στιγμήν δεν έχω την ευλογία να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο.Με ρώτησε ένας γέροντας πόσα χρόνια έχω ακόμη στο ποδόσφαιρο.Μετά μου είπε:«Εαν δεν μπορείς να προσεύχεσαι τη στιγμή εκείνη,προσευχήσου μετά».

- Μπορείς να προσευχηθείς ενώ διαιτητεύεις;
-Πολύ δύσκολο.

-Δηλαδή μπορούν να είναι μαζί στον λαιμό η σφυρίχτρα και ο σταυρός;
-Μπορούν.Αλλά είναι δύσκολο να προσεύχεσαι την ώρα του παιχνιδιού.Ή πριν ή μετά το παιχνίδι

-Υποθέτω ότι υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι προσεύχονται την ώρα του παιχνιδιού.Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που προσεύχονται στην κερκίδα αλλά σε αυτούς που βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο.Μπορεί να σκέφτεται κάποιος τον Θεό την ώρα που κυνηγάει την μπάλα;
-Πρόσφατα με ρώτησε ένας ποδοσφαιριστής:«Κύριε Τούντορ,μπορώ να προσευχομαι την ώρα του παιχνιδιού με την ευχή του Ιησού;»-«Αδελφέ,πήγαινε στον πνευματικό σου πρώτα για να πάρεις ευλογία»του είπα.Εγώ ούτε που το είχα σκεφτεί.Αλλά αυτός...Βλέπεις.Και ο Θεός τον βοήθησε με την έννοια ότι έβαλε πολλά αποφασιστικά γκολ για την ομάδα του.
....
-Θα μας πείτε κάποιες προσωπικές σας εμπειρίες οι οποίες ίσως βοηθήσουν κάποιους πνευματικά;
-Συνάντησα πολλούς πατέρες με αγία ζωή και είχα την χαρά να συνομιλήσω με τον γέροντα Ιουλιανό από την Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.Μου είπε:«Κοίτα εκεί στο ποδόσφαιρο να είσαι όλος μάτια και αυτιά.»Είχα την αίσθηση ότι αυτά τα λόγια έρχονται από ψηλά και ότι περνώντας μέσα από το στόμα του γέροντα,έφτασαν σ'εμένα κάνοντας στροφή ενενήντα μοιρών.Αυτά μου τα είπε πριν γίνουν οι συλλήψεις κάποιων προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων και κάποιων συναδέλφων μου.

-Σκέφτομαι αυτήν την πίεση από τις κερκίδες.Το γεγονός ότι χιλιάδες μάτια είναι στραμμένα πάνω στον διαιτητή.Πώς μεταδίδεται αυτό σ'εσάς ως πνευματική κατάσταση;
-Ένας μοναχός ο οποίος κάποτε ήτα ποδοσφαιριστής μου είπε:«Κύριε Τούντορ,ο πιο μεγάλος κριτής είναι ο Θεός»Αυτό για μένα ήταν αρκετό.Εμένα με φώτισε.Άφησέ τα όλα στα χέρια του Θεού.

-Για τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου εμείς διαβάζουμε στον τύπο,ακούμε γι'αυτούς στην τηλεόραση.Συνεπώς τους βλέπουμε μέσα από τα μάτια των άλλων.Κάποιοι βρίσκονται πολύ κοντά στο Θεό.Ίσως να μας σκιτσάρετε κάποια πορτραίτα είτε λέγοντας το όνομα τους είτε όχι.
-Τέτοιο άνθρωποι είναι συνήθως διακριτικοί.Θυμαμαι έξι διαιτητές που πήγαν στο Άγιο όρος όχι για εκδρομή αλλά για πνευματικούς λόγους.Ξέρω ανθρώπους του ποδοσφαίρου που πιστεύουν βαθιά στο Θεό,αλλά δεν το δημοσιοποιούν.Είναι πολλοί.Τους ξέρει μόνο ο Θεός.
www.razbointrucuvant.ro/μετάφραση www.proskynitis.blogspot.com

ΟΣΙΟΣ ΗΛΙΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ(+17 Αυγούστου 903)

Η μεγαλύτερη περιοχή της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας υπήρξε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα διακεκριμένος χώρος του Χριστιανικού Ελληνισμού και τμήμα της βυ­ζαντινής Αυτοκρατορίας. Πολύ ενωρίς, ιδίως μετά την επικράτηση του Μονοφυσιτισμού στη Μέση Ανατολή και κυρίως την Αραβική κατάκτηση, ιδρύθηκαν εκεί σπουδαία και με­γάλα μοναστήρια από τα οποία προέκυψαν Εκκλησιαστικές μορφές που διακρίθηκαν για την αγιότητα του βίου των αλλά και την Ελλη­νική παιδεία τους.

Την εποχή της κατάκτησης της Σικελίας από τους Σαρακηνούς πολύ μεγάλος αριθμός χριστιανών αναγκάστηκε να καταφύγει στη γειτονική περιοχή της Καλαβρίας, με συνέ­πεια να αυξηθούν και τα μοναστικά κέντρα. Μεταξύ των τελευταίων υπήρξε και η Μονή των Αγίων Ηλία και Φιλάρετου που ιδρύθηκε από αυτόν τον Όσιο Ηλία στα Σάλινα της Κα­λαβρίας.

 Ο Άγιος, υπήρξε μια ισχυρή και γεμάτη χαρίσματα προσωπικότητα, η οποία εξέπεμ­ψε μεγάλη ακτινοβολία στο στενό και ευρύ­τερο περιβάλλον του, και η οποία έζησε και γνώρισε όλες τις συνέπειες των ιστορικών περιπετειών της εποχής του. Διακρίθηκε ιδι­αίτερα για τη θερμή και σταθερή του πίστη «εκ κοιλίας μητρός». Αυτή μάλιστα η πίστη εί­ναι εκείνη που τον στήριξε και τον διαφύλαξε από τις παγίδες μιας τόσο δύσκολης εποχής όπως ήταν ο ένατος αιώνας για την περιοχή στην οποία έζησε ο άγιος.

 Καταγόταν από την πόλη της Σικελίας Έννη. Ανήκε στην αρχοντική οικογένεια των Ραχιτών και οι γονείς του ευσεβέστατοι άν­θρωποι, τον ονόμασαν Ιωάννη. Από πολύ μι­κρή ηλικία είχε ιδιαίτερα χαρίσματα και μάλι­στα, σε μεγάλο βαθμό, εκείνο της πρόγνω­σης που τον συνόδευσε σε όλη τη διάρκεια της μακράς επίγειας ζωής του. Για τα παρα­πάνω έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως. Ήδη από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε τις δοκιμασίες της αιχμαλωσίας, ταυτόχρονα όμως και την εμφανή χάρη του Θεού, η οποία τον έσωσε και τον διαφύλαξε πολλές φορές. Παράλληλα και εξίσου αξιομνημόνευτο ήταν και το ήθος του νεαρού Ιωάννη που μαζί με την ευ­σέβεια και το πλήθος άλλων χριστιανικών αρετών, συγκροτούσε την διακεκριμένη όντως προσωπικότητα ενός αγίου. Συνέπεια των παραπάνω υπήρξε η φήμη που τον συνό­δευε σε όλη τη ζωή του.

 Η Κέρκυρα μαζί με άλλα μέρη της Ελλά­δας, αξιώθηκε της ευλογημένης παρουσίας Του και της θαυματουργικής του ενέργειας στη γη της.

Μεταφέρουμε, σε μετάφραση, τμήμα του «Βίου» του που αναφέρεται σ' αυ­τήν την παρουσία: «Ελεύθεροι (από προηγη­θείσα αιχμαλωσία από τους Αγαρηνούς) θέ­λησαν να μεταβούν στη Ρώμη χάριν προσευ­χής αλλ' επειδή βρήκαν εμπόδια πέρασαν στην Κέρκυρα. Αφού κατέλυσαν στο Επισκοπείο, έμειναν κρυμμένοι σ' ένα από τα οική­ματα του. Επειδή όμως δεν διέφυγε την προ­σοχή ο υπέρλαμπρος φωστήρ Ηλίας, τον παρεκάλεσαν μερικοί από τους εκκλησιαζομένους να προσευχηθεί για μία γυναίκα που έχασε τα λογικά της, γιατί, όπως έλεγαν, χά­νοντας το γιο της παραφρόνησε. Μόλις ο άγιος δέχτηκε να προσευχηθεί, εκείνοι πάλι παρακαλούσαν να επιτραπεί και σ' εκείνην να έλθει. Ο Άγιος όμως δεν επέτρεψε και είπε: «Ας γίνει η προσευχή μου και θα δείτε πως η δύναμη του Θεού φέρνει σε κάθε τόπο το έλεος του». Προσευχήθηκε λοιπόν και την ίδια ώρα που πήγαν οι πρεσβύτεροι στο σπίτι της γυναίκας, την βρήκαν να είναι στα λογικά της» (κεφ. 29). Δεδομένου ότι το παραπάνω γεγονός συνέβη μεταξύ των ετών 884 (όταν είχε γίνει μοναχός ο Ηλίας) και 903 (έτος του θανάτου του), ο Όσιος Ηλίας συναντήθηκε ίσως στην Κέρκυρα, εφ' όσον μάλιστα κατέ­λυσε στο Επισκοπείο, με τον τότε Επίσκοπο Κερκύρας που ήταν ο Άγιος Αρσένιος (876 -953).

Από άλλο σημείο του «Βίου" του Οσίου Ηλία (κεφ. 37), πληροφορούμεθα: «Μία ημέ­ρα που βρισκόταν στο Ρήγιο κι ετελείτο η ακολουθία του Όρθρου, αφού πλησίασε τον Πρωτοπρεσβύτερο, ονόματι Δημήτριο, του είπε με χάρη: «Ευλόγησε μας, ω Επίσκοπε!». Εκείνος νομίζοντας ότι κάνει λάθος ο Άγιος, γιατί ζητούσε την ευλογία άλλου αντ' άλλου, είπε: «Συγχώρησέ με, πάτερ, δεν είμαι εγώ ο Επίσκοπος». Κι εκείνος: «Σε βλέπω να φοράς ωμοφόριο και συ λες ότι δεν είμαι Επίσκοπος; Πράγματι δεν απατήθηκα, αλλ' ο Θεός θα επι­τελέσει σίγουρα εκείνο που προγνώρισε και προώρισε να γίνει». Ο Δημήτριος λοιπόν επειδή γνώριζε προ πολλού ότι ο Θεοφόρος Ηλίας ήταν ονομαστός για το προφητικό του χάρισμα, κράτησε στη μνήμη του τον λόγο, ύστερα δε από λίγο, αφού ανέβηκε στην Κωνσταντινούπολη και συναντήθηκε με τον ιεράρχη της πόλεως, εκλέγεται Επίσκοπος της Αγίας Εκκλησίας της Κερκύρας αφού διεδέχθη τον αοίδημο Παχώμιο».

Το απόσπασμα αυτό είναι ιδιαίτερα ενδια­φέρον για την τοπική μας Εκκλησία, γιατί προσφέρει δύο ονόματα Επισκόπων αγνώ­στων ως σήμερα. Του Παχωμίου και Δημητρί­ου.

Ο «Βίος» μας παρέχει ειδήσεις για δύο ακόμη ταξίδια στο Ιόνιο" κατά το πρώτο μάλι­στα κατέπαυσε δια προσευχής φοβερή τρικυ­μία (κεφ. 38 και 67). Ο Ηλίας πέθανε στις 17 Αυγούστου 903, στη Θεσσαλονίκη όπου είχε προηγουμένως προσκυνήσει τον τάφο του μεγαλομάρτυρας Δημητρίου, ενώ είχε ήδη ασθενήσει. Το ιερό Λείψανο παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη, στο ναό του Λγίου Γεωργίου επί δέκα μήνες. Κατόπιν, με μεγάλες τιμές μεταφέρθηκε, έπειτα από μακρά πορεία, στο μοναστήρι του στα Σάλινα της Καλαβρίας.


-Κοντάκιο Ήχος δ' ποίημα Αντωνίου
Άσκηταίς έκπέφηνας κανών ακμαίος, και συγχρόνοις εσοπτρον των αρετών καί βοηθός Ηλία πάτερ άοίδημε, νυν ως αστήρ βροτοίς πάσιν άνέτειλας.


Κάθισμα Ήχος α'. Χορός αγγελικός
Ό βίος σου λαμπρός ανεδείχθη εν κο­σμώ, ή άσκησις στερρά, θαυμαστοί οι αγώνες, οι πόνοι πανάριστοι Ήλιου παμμα­κάριστε, όθεν άνωθεν χάριν λαβών θερα­πεύεις δυσθεράπευτα πάθη καμνόντων ανθρώπωνλιταϊς σου προςΚύριον.


Κοντάκιο (έτερο) Ήχος θ'. Τα άνω ζητώνΤα κάτω λιπών, τα άνω έπόθησας καίτάς άρετάς συζεΰξας, ώσπερ τέθριππος. Ήλιου πανόλβιε, ως πάλαι θεσβίτης άνέδραμες προς Χριστόν τον σον πλαστουργόν. πρε­σβεύων άπαύστως υπέρ πάντων ημών

Πηγή-Ημερολόγιο Ι.Μητροπόλεως Κερκύρας έτους 1998

O Οικουμενικός Πατριάρχης κινδύνεψε για να φτάσει σε Μοναστήρι του Πόντου!

MANΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ

Απίστευτη περιπέτεια με έζησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και αντιμετώπισε κινδύνους, που ούτε ο ίδιος πίστευε , στην προσπάθεια του να επισκεφθεί την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στην Τραπεζούντα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Άγιος Γεράσιμος Κεφαλλονιάς και δαιμονισμένοι...

πηγή

"... Πρίν αρκετά χρόνια " διηγείται ένας φίλος , " σ΄ένα ταξίδι μου στήν Κεφαλονιά , συνέπεσε νά τύχω στήν εορτή τού Αγίου Γερασίμου,  καί στήν ολονύκτια αγρυπνία του. 
Εκεί, γιά πρώτη φορά  κατάλαβα τήν δύναμη τών πονηρών πνευμάτων. Μέχρι τότε πίστευα στόν Θεό, αλλά μέ τόν τρόπο μου. Νόμιζα, ότι όσα άκουγα γι΄αυτά τά πράγματα, ήταν πολυλογίες  θρησκολήπτων ανθρώπων καί τίποτα περισσότερο. 
Μέ μιά  μονοκονδυλιά, χωρίς νά ψάξω σέ βάθος τά πράγματα, είχα αποκλείσει τήν ύπαρξη τών δυνάμεων τού σκότους καί τής καταστροφής. Ομως, ο Θεός είχε άλλα σχέδια γιά μένα ...
Βρέθηκα στό Μοναστήρι τού Αγίου Γερασίμου , καί όσα συνάντησα εντυπώθηκαν βαθειά στό μυαλό μου. Οι άγριες φωνές τών δαιμονισμένων ανθρώπων, οι κραυγές " μ΄ έκαψες Γεράσιμε, μ΄ έκαψες Καψάλη " , καί μάλιστα από νέους ανθρώπους πού σπαρταρούσαν στό δάπεδο όταν βγήκαν τά Αγια , ή στήν Παράκληση τού Αγίου , υπήρξαν γιά μένα καταστάσεις μεγάλου προβληματισμού. 
Κατάλαβα, ότι εκεί πέρα, συνέβαινε κάτι περισσότερο από αυτό, πού εμείς οι άλλοι μπορούσαμε νά αντιληφθούμε...                                                                     
Κάποιες " δυνάμεις " πού δέν βλέπαμε ,  ευρίσκονταν  σέ πόλεμο μέ κάποιες  "άλλες " ...
Συνέπεσε όμως κι΄ ένα περιστατικό πού κυριολεκτικά μέ καθήλωσε.                    
Μία κοπέλα, μοντέρνος τύπος , πού από ώρα φώναζε καί βλαστήμαγε, έτρεξε γρήγορα, σάν βέλος θά έλεγα, κι΄ άρπαξε από τά πέτα τού σακακιού του έναν άγνωστό της νεαρό,  (πού όπως μάθαμε αργότερα,  μόλις πρό δύο ημερών είχε έλθει από τήν Αυστραλία ), καί τραντάζοντάς τον,  κυριολεκτικά τόν  "ξεσκόνισε ...".

Μνήμη των Αγίων Νεομαρτύρων Ηγεμόνος Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου και των υιών αυτού Κωνσταντίνου, Στεφάνου, Ράδου και Ματθαίου και του θησαυροφύλακα αυτού Γιαννάκη Βακαρέσκου (+ 15 Αυγούστου 1714)

Ο άγιος Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου είναι ένα θαυμάσιο υπόδειγμα χριστιανού ηγεμόνα, που διαφέρει πάρα πολύ από το πρότυπο που θέλει να επιβάλει η Νέα Τάξη Πραγμάτων τόσο “de facto” όσο και στην συνείδησή μας. Και δεν είναι τυχαίο ότι, όπως θα δείτε στην τελευταία παράγραφο του άρθρου, αυτός ο ήρωας υπήρξε και μεγάλος ευεργέτης της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, κάτι που το έβλεπε ως υποχρέωσή του.

Η ιστορία των Ρουμάνων φθάνει στο αποκορύφωμα της κατά το τέλος του 17ου αιώνος και τις πρώτες δεκαετίες του επομένου με την ισχυρή προσωπικότητα του ηγεμόνος της Ρουμανικής χώρας (Ουγγροβλαχίας), του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου. Η ηγεμονία του άρχισε στις 29 Οκτωβρίου 1688 και έκλεισε κατά τρόπο τραγικό στις 15 Αυγούστου του έτους 1714. Στην περίοδο αυτή συνέβησαν πολλές σπουδαίες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές. Περισσότερα από 25 χρόνια, παρά τις παράλογες αξιώσεις και παρά τους αιματηρούς πολέμους των Τούρκων, ο ηγεμών Κωνσταντίνος επέτυχε να διατήρηση τον ηγεμονικό του θρόνο και να ανάδειξη την Ρουμανική χώρα ένα σπουδαίο διπλωματικό κέντρο στην Ευρώπη. Αυτός, αντί για τις πολεμικές αναμετρήσεις, στις όποιες κατέφευγαν οι πρόγονοι του ηγεμόνες, εγκαινίασε την διπλωματική οδό των διαπραγματεύσεων και την σύναψι διαπροσωπικών σχέσεων με τους αρχηγούς των μεγάλων κρατών του τότε κόσμου. Με την πολιτική του αυτή οξύνοια κατώρθωσε να κυβέρνηση συνετά επί ένα τέταρτο του αιώνος την Ρουμανική Χώρα και ο Ρουμανικός λαός ν΄αποτελή μια μεγάλη δύναμι, που είχε ισχυρή γνώμη για την τύχη του τότε κόσμου.

Η σκληρότητα της ζωής και το πρόσωπο της Παναγίας

Η οικονομική κρίση την οποία βιώνουμε έφερε και πάλι το προσκήνιο την σκληρότητα της ζωής. Είναι κατάσταση την οποία ο κάθε άνθρωπος βιώνει, από τη στιγμή που γεννιέται (ο τοκετός είναι ο χωρισμός του παιδιού από την μητέρα του) μέχρι και τη στιγμή που φεύγει από αυτόν τον κόσμο (ο θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, αλλά και ο χωρισμός του ανθρώπου από όλους τους συνανθρώπους του και τη ζωή όπως μέχρι τότε ο άνθρωπος τη γνωρίζει). Με τον ιδρώτα του προσώπου μας βγάζουμε τον «επιούσιο άρτο μας», με «ωδίνες» γεννούμε τα παιδιά μας, σταυρός είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, λιγότερες είναι οι χαρές από τις λύπες. Ακόμη και η όποια ηδονή την οποία γεύεται ο άνθρωπος είναι συνδεδεμένη με την οδύνη. Συνήθως, την ύπαρξή μας ταλανίζει ένα ερώτημα: «γιατί» αυτή η σκληρότητα; Με ποιο τρόπο μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε;
Στον προβληματισμό και τα ερωτήματα για την σκληρότητα της ζωής η Εκκλησία φέρνει ενώπιόν μας ένα πρόσωπο: αυτό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν μιλά για ιδέες, ούτε για ψευτοφάρμακα, ούτε για υποκατάστατα που θα μας κάνουν να ξεγελαστούμε ότι δεν υπάρχει σκληρότητα και πόνος στη ζωή. Δεν λειτουργεί δηλαδή προσπαθώντας να ξεγελάσει τον άνθρωπο, υποσχόμενη παραδείσους σε όποιον πιστεύει στο Θεό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός το επεσήμανε: «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ. 7, 14). Και αυτή η στενότητα και η θλίψη δεν πηγάζουν από το Θεό, αλλά από την εμπαθή κατάσταση του κόσμου λόγω της αμαρτίας, από τον χρόνο και την φύση που εκ των πραγμάτων συνδέονται με τη φθορά, από τον εαυτό μας που δεν μπορεί να βρει εύκολα τον αληθινό προσανατολισμό του, όντας εγωκεντρικός, από την ιδέα ότι σκοπός της ζωής είναι μόνο η ηδονή και η με κάθε τρόπο επιδίωξή της, αλλά και από το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους που κι εκείνοι έτσι σκέπτονται, με γνώμονα την προσωπική τους ηδονή. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό καλείται να νικήσει την σκληρότητα της ζωής, να μην αποκαρδιωθεί ούτε από τα σφάλματα και τις αμαρτίες του, ούτε από τις δοκιμασίες τις οποίες βιώνει. Στην παράδοση της Εκκλησίας μας υπάρχει ρεαλισμός. Η όποια βοήθεια δεν είναι στερεωμένη σε ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά στην νέα πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης, όταν μπορεί να κοινωνήσει εν προσώπω με το Θεό. 
Σε έναν από τους ωραιότερους ύμνους της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου η Εκκλησία μας ψάλλει προς την Υπεραγία Θεοτόκο: «Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι των αιωνίων βασάνων». Με τα λόγια αυτά μάς δείχνει ποια ακριβώς είναι η Υπεραγία Θεοτόκος και γιατί μπορεί να μας βοηθήσει, καθώς και με ποιο τρόπο, να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα της ζωής.