Με ρώτησε εάν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο...

Με ρώτησε εάν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο.

 «Βέβαια, Γέροντα, αγαπώ όλους τους αγίους και τον άγιο Δημήτριο».

 Μου λέει : «Όχι, να τον αγαπάς πάρα πολύ και να σου πω τι έγινε σ΄ εμένα».

   Όταν ήταν ο πατήρ Φιλόθεος νέο παιδί και προσπάθησε να πάει στο Άγιον Όρος, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι οι οποίοι ήσαν στη Θεσσαλονίκη και τον έκλεισαν στον Λευκό Πύργο. Εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και είχαν σκοπό να τον κακοποιήσουν και να τον σκοτώσουν. Διά θαύματος, τον γλύτωσε ο Μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρουσιαζόμενος ως αξιωματικός στους Τούρκους.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο πατήρ Φιλόθεος έκαμε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου, που τιμάται η μνήμη του, να πηγαίνει στον άγιο Δημήτριο και να παρίσταται και να λειτουργεί στην πανήγυρη του αγίου.

  Μια χρονιά – περίπου δέκα χρόνια από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός – είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία. Δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Ήταν αδύνατο για τον πατέρα Φιλόθεο να φύγει από το νησί και να πάει στον Πειραιά και μετά στη Θεσσαλονίκη, για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε για να παρευρεθεί στη πανήγυρη του αγίου Δημητρίου, στο ναό του. Και παρέμεινε στο μοναστήρι. Ήταν πάρα πολύ θλιμμένος. Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο Καθολικό της μονής κι επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελλί του λυπημένος, αισθανόμενος, τρόπον τινά μια αδυναμία, γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. Μόλις πήγε στο κελλί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του και άρχισε να προσεύχεται και να λέει : » ‘Αι Δημήτριε, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα, σε παρακαλώ συγχώρεσέ με, βοήθησέ με», ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει ευρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου. Από την Πάρο ευρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.

Εν σώματι κανονικά. Χαιρέτησε όλους τους παρόντες, χωρίς να πει σε κανένα τίποτε. Ήξεραν όλοι ότι πήγαινε κάθε χρόνο και δεν απόρησε κανείς. Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος, την άλλη μέρα, στη λειτουργία, τελείωσαν οι γιορτασμοί και τότε, ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του. Στο μοναστήρι οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει, γιατί η πόρτα του ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε.

Μετά, θυμάμαι, όταν τον ρώτησα : 

«Πάτερ, Φιλόθεε, πώς επιστρέψατε ;» – νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο – μου λέει :

 «Ρε παιδάκι μου, μετά, πήρα το καράβι και επέστρεψα. Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς και μετά ήρθα με τα δικά μου μέσα».

Κι εκτός που μου το είπε ο ίδιος, οι ίδιοι οι Πατέρες της μονής μας το είπαν και ήταν παρόντες αυτοί που έσπασαν την πόρτα του, η οποία ήταν κλειδωμένη από μέσα και δεν βρήκαν τον πατέρα Φιλόθεο.

(Αφήγηση Μητροπολίτου Λεμεσού κ.κ. Αθανασίου).
 «ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ»,ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, MAΪΟΣ –ΙΟΥΝΙΟΣ 2005, τευχ. 24, σελ. 6.
πηγή

Αυτός για πρώτη φορά αποκαλεί τον Άγιο Δημήτριο «Μυροβλύτην».

 Την πρώτη πληροφορία για την ανάβλυση του μύρου βρίσκουμε στον Ιωάννη Καμενιάτη, ο οποίος εξιστόρησε την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Σαρακηνούς το 904. Αυτός για πρώτη φορά αποκαλεί τον Άγιο Δημήτριο «μυροβλύτην».

Γράφει ο Καμενιάτης: «Αυτόν γαρ αυχεί Θεσσαλονίκη τον Παύλον έχειν της ευσεβείας διδάσκαλον το σκεύος της εκλογής, μετ εκείνον δε τον μέγαν εν μάρτυσι και αξιοθαύμαστον εν αθλοφόροις Δημήτριον τόν Μυροβλύτην, πολύν αγώνα υπέρ της ευσεβείας καταβαλόμενον», (διότι γι αυτόν τον λόγο είναι περήφανη η Θεσσαλονίκη, επειδή έχει τον Παύλο, το σκεύος εκλογής, διδάσκαλο της ευσέβειας, και μετά τον Παύλο τον μεγάλο μεταξύ των μαρτύρων και αξιοθαύμαστο μεταξύ των αθλοφόρων, τον Δημήτριο τον Μυροβλύτη, ο οποίος και αυτός αγωνίσθηκε πολύ και κοπίασε για την ευσέβεια).

   Ο Κωνσταντίνος Ακροπολίτης (Μέγας Λογοθέτης από το 1296 ως το 1321, γνωστός συναξαριστής, ρήτορας, και επιστολογράφος) στον λόγο του «εις τόνΜεγαλομάρτυρα και μυροβλύτην Δημήτριον» περιγράφοντας ένα θαύμα θεραπείας οφθαλμών διά του μύρου, αποκαλεί τον Άγιο «μυροβλύτην». 

Γράφει ο Ακροπολίτης: «σπεύδοιμι δε προς την του Μεγάλου Δημητρίου πόλιν όση μοι δύναμις, ως αν εκείσε γενόμενος παρά τε τον ναόν αφικοίμην και τη τιμία προσεπιρριφείην σορώ και τω θείωτούς οφθαλμούς επιχρισαίμην μύρωκαί την οπτικήν απολάβοιμι, πέποιθα γαρ ως πάραυτά μοι τας όψεις ο μυροβλύτης ιάσαιτο. Και ο μυροβλύτης «αλλά δεύρό μοι του ίππου επίβηθι προς βραχύ και προς ολίγον δια ναπαύθητι», (βιάζομαι να πάω στην πόλη του μεγάλου Δημητρίου με όση δύναμη έχω, φτάνοντας δε στον ναό και προσπίπτοντας στην τιμία σορό επάλειψα τα μάτια μου με το θείο μύρο και απέκτησα την όρασή μου. Είχα πιστέψει πως αμέσως ο μυροβλύτης θα μου χάριζε την όρασή μου. Και ο μυροβλύτης μου είπε: «έλα ανέβα πάνω στο άλογό μου για λίγο και ξεκουρά σου λιγάκι»).

 Επίσης ο Ισίδωρος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (1342-1396) ονομάζει τόν Άγιο Δημήτριο «μυρορρόα»: «αλλ ου τούτο μόνον ικανόν, αγαπητοί, έως αν ημίν μη προσή και βίος επαινετός και ευώδης και ο Δημήτριος οσφραινόμενος ήδεται μυρορρόας», (αλλά μόνον αυτό δεν είναι αρκετό αγαπητοί, αν δεν μας παρουσιάσει και ζωή αξιέπαινη και ευώδη, από την οποία οσφραινόμενος ο Δημήτριος μυροβλύζει ευχάριστα).
Αλλά και ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Γαβριήλ (1397-1416) στις ομιλίες του ονομάζει τον Άγιο μυροβλύτη. «Συ, δε, μάρτυς, μέγιστε του Χριστού, μυροβλύτα Δημήτριε», (Εσύ δε μεγαλομάρτυρα του Χριστού, μυροβλύτα Δημήτριε). Ο ίδιος επίσης λίγο παρακάτω γράφει: «Διά ταύτα και ημείς υπόθεσιν μεγίστων προθέντες τον θαυματουργόν και μυροβλύτην Δημήτριον» (γι αυτό κι εμείς ως μεγάλη υπόθεση προβάλουμε τον θαυματουργό και μυροβλύτη Δημήτριο).

Από μία επιγραφή του 1284 μ.Χ. πάνω σε λευκόμάρμαρο, η oποία βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη δίπλα στην πύλη του τζαμιού Εσκί Σεράι (ναός του Προφήτη Ηλία) που δημοσιεύθηκε από τους Ευθ. Τσιγαρίδα Κάτια Λοβέρδου-Τσιγαρίδα και σήμερα βρίσκεται στο Ναό του Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα), πληροφορούμαστε ότι ο ανακαινιζόμενος ναός του τρισμάκαρος «έχει εντός τον μέγα μυροβλύτη».

  Τέλος, να πούμε πως πολλοί εγκωμιαστές επιγράφουν τους λόγους και τα εγκώμιά τους αποκαλώντας τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Δημήτριο «μυροβλύτη». 

 Στην λειτουργική επίσης ζωή και παράδοση της Εκκλησίας μας μετά τον 10ο αιώνα ο Άγιος Δημήτριος μνημονεύεται ως «μεγαλομάρτυς και μυροβλύτης».
Από τη μελέτη των πηγών, των κανόνων, των ύμνων, των τροπαρίων και γενικά της λειτουργικής και λατρευτικής παράδοσης, προκύπτει ότι η ανάβλυση του μύρου γινόταν είτε από το πηγάδι , είτε από τον τάφο, είτε από τη λάρνακα και το κιβώριο, είτε από τη λογχισμένη πλευρά, είτε από το σώμα και τη σορό του μάρτυρα, ως την αστείρευτη πηγή. Τα μύρα αυτά ήταν «αείρροα», σχημάτιζαν «ποταμόν» που διαπότιζε όχι μόνο την πόλη αλλά και «πάσαν την γην» με αποτέλεσμα να καταγγέλλεται στην οικουμένη ότι το μύρο είναι «αμοιβή της αγνείας» του μάρτυρα και δείγμα «αληθούς αφθαρσίας».

Άρης Σερβετάλης-Παλιές και νέες συνεντεύξεις(Αποσπάσματα)

 Καθώς οι δηλώσεις του αγαπημένου Άρη Σερβετάλη, σχετικά με την πίστη του, με εντυπωσίασαν αλλά παράλληλα οι διαφημίσεις και οι υπενθυμίσεις στις σελίδες, είναι πολύ κουραστικές, απομόνωσα πρόσφατες και παλιές συνεντεύξεις που έδωσε.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΚΥ ΠΛΕΣΣΑ:

https://youtu.be/KVedmEOUc9A

-Η σχέση του Άρη Σερβετάλη με τη θρησκεία είναι γνωστή. Ο ίδιος έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξή του ότι η σχέση του με τον Θεό γεννήθηκε μέσα από ένα σοβαρό τροχαίο που είχε πάθει στην ηλικία των τεσσάρων ετών, το οποίο έγινε στις 3 Οκτώβρη, την ημέρα του Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτη.

"Ο προστάτης μου είναι ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης επειδή μικρός είχα ένα τροχαίο. Επίσης, ο Άγιος Αριστείδης που φέρω το όνομά του καθώς και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος ήταν ταλιμπανέζος, σκληροπυρηνικός και μου αρέσουν αυτοί οι τύποι" έχει πει σε συνέντευξή του.

https://www.thetoc.gr/.../aris-serbetalis-oi-antidraseis.../

Η τηλεοπτική επιτυχία με το «Είσαι το ταίρι μου» σας τρόμαξε τότε;

Νομίζω ότι δεν ήμουν έτοιμος να το διαχειριστώ όλο αυτό, να διαχειριστώ τον εαυτό μου. Ήταν ένα κύμα που με ξεπερνούσε. Ήθελα να πάρω μια απόσταση.

Εκ των υστέρων, μετανιώσατε;

Όχι, δεν μετάνιωσα καθόλου που έκανα πίσω. Αντιθέτως. Τότε ήταν που μπήκα σε μια συχνότητα, κι αυτή η συχνότητα με ακολουθεί και την ακολουθώ. Έγινε οδηγός μου. Εννοώ ότι μπήκα σε μια κατάσταση να γνωρίσω καλύτερα περιοχές δικές μου, αδιαχείριστες. Αυτή ήταν και η διαδικασία που με οδήγησε στην πίστη, στον Θεό.

Πώς φτάσατε στην πίστη;

Αυτό αποκαλύπτεται, συμβαίνει. Δεν έχει λογική. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Είναι αποκαλυπτικό. Συμβαίνει γιατί νιώθεις ένα συναισθηματικό πλήρωμα.

Πόσο επηρεάζει τη ζωή σας;

Είναι τεράστια η αλλαγή. Τα βλέπεις όλα αλλιώς, τις προθέσεις των ανθρώπων, τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους, αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Βλέπεις πόσο πολλά πρόσωπα έχεις και όλον αυτόν τον μηχανισμό που ήταν προ Χριστού και μετά Χριστόν. Η πίστη σου δείχνει έναν κόσμο που δεν τον βλέπεις με τη λογική, με τα μάτια. Επομένως ανοίγει ένα τοπίο αποκαλυπτικό. Είναι ένας άλλος κόσμος και αναρωτιέσαι πώς ήσουν πριν.

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/.../597116_apokalyptikos-o...»

- Ο Άρης Σερβετάλης αποκαλύπτει πώς κατάφερε να υποδυθεί τον Άγιο Νεκτάριο στην ταινία «Man of God» και μιλά για τα ράσα και την πίστη του στον Θεό.

Την καρδιά του άνοιξε ο Άρης Σερβετάλης. Καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Στα Άκρα» αναφέρθηκε στον ρόλο του ως Άγιος Νεκτάριος στην ταινία «Man of God». Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την εμπειρία του στα γυρίσματα.

«Η προσωπική μου μάχη ήταν να κατευνάσω τα φαντάσματά μου, τους δαίμονές

Αποκολοκύνθωση

Χθες το βράδυ... Βλέπω τα γειτονάκια ντυμένα φαντασματάκια και τα ακούω να φαφουτίζουν «τρικ ορ τριτ;» ( =φάρσα ή κέρασμα;)...
Γονείς λιγωμένοι τα συνοδεύουν καμαρωτοί σε πριν από την ώρα τους χάλογουην πάρτυζ... Δεν κρατιόμαστε.
Καημένη Ελλάδα... Γεμίσαμε αμερικανάκια και φαντάσματα Ελληνόπουλων.
Όλα θυσία στο βωμό του κέρδους κάθε εποχικού μαγαζάτορα και της παγκοσμιοποίησης κάθε σάχλας.
Για τους Κέλτες η παραμονή των Αγίων Πάντων (All Hallows Even) μπορεί ακόμα να έχει κάποια σημασία. Αυτοί ξέρουν ίσως για τον τσιγκούνη Τζακ και την κολοκύθα-φανάρι τι σημαίνουν. Εμείς όμως ουδεμία ιδέα έχουμε. Μιμούμαστε χωρίς έθος και ήθος ξένο έθιμο. Η ετεροίωση είναι χειρότερη από την αλλοτρίωση. Ο αλλότριος μπορεί κάπου να αφομοιωθεί· ο ετεροιωμένος όχι, διότι παντού θα είναι έτερος, δηλαδή αλλότριος, ξένος. Οι παλαιοί Έλληνες της διασποράς γονιμοποίησαν και τις νέες και την παλιά τους πατρίδα. Οι σύγχρονοι Έλληνες της συμφοράς είμαστε ξένοι και στη δική μας και στων άλλων τις πατρίδες.
Αυτή είναι η φάρσα με την οποία κερνάμε τα παιδιά μας. Αυτά είναι τα τρικς με τα οποία τρατάρει η παγκοσμιοποίηση τους λαούς για να ολοκληρωθεί η απεθνικοποίηση και η αποθρησκειοποίηση. Κι αν παλαιότερα υιοθετήσαμε ξένα έθιμα, τότε τουλάχιστον ξέραμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Ξέρανε τα παιδιά τι έγινε την 28η και τι την 25η. Ξέρανε το «Πιστεύω» και το πίστευαν. Κι αν το χριστουγεννιάτικο δένδρο το λάνσαρε ο Όθωνας, αυτός τουλάχιστον ζήτησε και τον έθαψαν με τη φουστανέλα. Τώρα θάβουμε τη φουστανέλα για την κάθε νεοταξική καταναλωτική τρέλα. Ευκαιρία λοιπόν, αφού δεν ξέραμε να επενδύσουμε σε μετοχές για μάσκες, να επενδύσουμε σε μετοχές για κολοκύθες. «Κολοκύθια με τη ρίγανη», που λέγαμε παλιά!
Γιάννης Σ.Καργάκος

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και η αντιδρασή του όταν έμαθε για τις καρναβαλικές,δαιμονικές εκδηλώσεις του χαλοουίν.
Στην Αμερική υπάρχει ένα έθιμο κατά το οποίο διοργανώνουν πανηγυρισμούς χαλοουίν όπου οι νέοι βρίσκουν την ευκαιρία να ντυθούν με στολές μάγων,δαιμόνων,φαντασμάτων και να επικαλούνται σκοτεινές δυνάμεις....
Μία ομάδα Ρώσων διοργάνωσαν μια τέτοια εκδήλωση, ένα Σαββατόβραδο ,ενώ στον καθεδρικό ναό του Σαν Φρανσίσκο γινόταν η πρώτη ολονυκτία προς τιμή του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης.
Με λύπη παρατήρησε ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ότι πολλοί έλειπαν από την ολονυκτία.Μετά από την ακολουθία λοιπόν πήγε στο χώρο όπου ήξερε ότι θα γινόταν η χοροεσπερίδα,μπήκε στην αίθουσα αφήνοντας έκπληκτους τους παρευρισκόμενους με την παρουσία του εκεί !
Η μουσική αμέσως σταμάτησε ενώ ο Άγιος ξεκίνησε σιγά σιγά να περιφέρεται στο χώρο παρατηρώντας τα προσωπά τους ! Δεν είπε κουβέντα αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας γιατί μόνο με την σεβάσμια παρουσία του μπόρεσε να κεντρίσει τις συνειδήσεις των παρευρισκομένων κάτι που ήταν φανερό από τη ολοφάνερη κατάπληξη όλων ! Αποχώρησε χωρίς να πει λέξη και την επόμενη μέρα στην Εκκλησία "κατακεραύνωσε" όσους συμμετείχαν σε αυτή τη σατανική εκδήλωση και με ένα φλογερό κήρυγμα εξέφρασε την ιερή του αγανάκτηση ενώ κάλεσε όλους να ζουν ευλαβική Χριστιανική ζωή !

Όταν φεύγει η γη κάτω από τα πόδια σου,κρατήσου από τον Ουρανό!

Ένας άνθρωπος που έχει μαζί του τον Θεό ποτέ δεν αισθάνεται μόνος.

Ο Χριστός είπε ότι ''δεν θα μας αφήσει μόνους''(Ιωαν.14,15-31).

 Πόσο σημαντικά είναι αυτά τα λόγια κυρίως στις μέρες μας,όταν πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι,παραπονούνται ότι αισθάνονται μοναξιά.

 Βρίσκονται μέσα στο πλήθος και αισθάνονται μόνοι.Τους περιτριγυρίζουν φίλοι και γνωστοί αλλά και πάλι κάποιες φορές αισθάνονται μοναξιά.

 Ένας άνθρωπος που έχει μαζί του τον Θεό ποτέ δεν αισθάνεται μόνος.Η μοναξιά δεν τον σκοτώνει,αντίθετα τον κάνει ευτυχισμένο.Έχει την ευκαιρία να εντρυφήσει στα επουράνια,μπορεί να προσευχηθεί πιο ήσυχα.Μπορεί να στοχαστεί καλύτερα  και να ανεβεί μαζί με τις σκέψεις του μέχρι τον Θεό.Όλοι οι Άγιοι αγάπησαν την μοναξιά,την απομόνωση.'Οχι επειδή ήθελαν να απομακρυνθούν από την κοινωνία,αλλά επειδή εκεί συναντούσαν τον Θεό.

+Αρχιεπίσκοπος Μαραμούρες Ιουστινιανός Κίρα(Arhiepiscopul Iustinian Chira)

proskynitis.blogspot

Η νύχτα είναι μαρτύριο για όσους δεν ελπίζουν....

  «Θα πέσει η νύχτα πάλι ευεργετική, θα μας γιατρέψει από τις γρατσουνιές, από τα αγχωμένα βήματα στη βουή της πόλης, τις αδιάφορες κουβέντες, τη σκοτούρα της άδειας τσέπης μας. 

  Θα πέσει η νύχτα πάλι, θα μας γιατρέψει από τις χαρακιές , από τα αφηρημένα βλέμματα των φίλων, τα λόγια που δεν έπρεπε να ξεστομιστούν, τα ψέματα που δεν κατάφεραν να κρυφτούν.

   Θα πέσει η νύχτα πάλι. Θα μας γιατρέψει και από τις βαθιές πληγές, από τις ενοχές που μας τύλιξαν με δηλητήριο, από τις καλά μεταμφιεσμένες προδοσίες, από τους ανυπόφορα δειλούς εαυτούς μας.

 Θα μας γιατρέψει. Α,είναι σπουδαίες οι θεραπευτικές ιδιότητες της νύχτας όσο μπορούμε ακόμη να μοιραζόμαστε μια μουσική να ζωντανεύει το λιποθυμισμένο μας συναίσθημα, ένα κρασί να καθαρίζει το απελπισμένο μας μυαλό ένα χάδι να παγιδεύει μικρά κομματάκια αιωνιότητας. Μην τη φοβάσαι τη νύχτα, είναι σύμμαχος» (σελ. 20). 

 Η νύχτα είναι μαρτύριο για όσους δεν ελπίζουν. Για όσους δεν πιστεύουν στο φως, στην αγάπη, στην αιωνιότητα. Ακόμη όμως και γι’ αυτούς μπορεί να γίνει ένα σημείο του χρόνου μας που θα μας κάνει να μαζέψουμε τα κουράγια μας, να δούμε τον μέσα κόσμο μας, να χαμογελάσουμε στους δίπλα μας, να αφήσουμε, έστω και στα ξημερώματά της, τον θόρυβο στον οποίο κρύβουμε τα μυστικά μας.

ΛΙΑΝΑ ΤΣΙΡΙΔΟΥ, «ΜΗΝ ΤΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΕΙΝΑΙ», εκδόσεις ΑΠΑΡΣΙΣ

πηγή

ΔΕΝ ΤΗΝ ΜΠΟΡΩ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ. ΌΣΟ ΒΑΣΤΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ

" Ό,ΤΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ.
Ό,ΤΙ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ.
Ό,ΤΙ ΣΤΡΑΒΟ ΔΩ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ,
ΘΑ ΤΟ ΣΙΑΞΩ.
ΔΕΝ ΤΗΝ ΜΠΟΡΩ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ.
ΌΣΟ ΒΑΣΤΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ".
Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Μελάς Παύλος
(29/3/1870 - 13/10/1904)
Και τα λόγια του αυτά τα έκανε πράξη, αφού άφησε πίσω του μια τεράστια περιουσία, τη σύζυγό του Ναταλία Δραγούμη και τα δυο ανήλικα τέκνα του, για να πολεμήσει για την κατεχόμενη από τους Οθωμανούς και υπό βουλγαρική διεκδίκηση, Μακεδονία. Και, φορώντας τον Μακεδονικό του Ντουλαμά ,αποχαιρέτησε την οικογένειά του από το σπίτι του στην Κηφισιά, που είχε ο ίδιος σχεδιάσει, αφού υποσχέθηκε στη γυναίκα του ότι δεν θα χρειαστεί να τους αφήσει άλλη φορά.
Υπόσχεση που δεν αθέτησε...
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝ.ΚΑΜΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΗ.

πηγή

Ταξιδεύοντας στην οδό του δικαιωματισμού...

 «Όταν η συνείδησή μας μάς υπαγορεύει να κάνουμε αυτό και αδιαφορούμε, και πάλι μας λέει να κάνουμε εκείνο και δεν το κάνουμε, αλλά σταθερά και αδιάκοπα την καταπατούμε, έτσι τη θάβουμε και δεν μπορεί πια να φωνάξει δυνατά μέσα μας από το βάρος που τη σκεπάζει» (Αββάς Δωρόθεος).

 Στους καιρούς μας η συνείδηση έχει κρυφτεί από το προσκήνιο της αγωγής, της παιδείας, της στόχευσής μας να είμαστε συν-άνθρωποι. Ο νόμος έχει μετατραπεί σε κοινωνική υποχρέωση, «πρέπει» να τον τηρήσουμε για να μη γίνει η κοινωνία ζούγκλα, αλλά και για να υπάρχουν όρια. Δεν αισθανόμαστε όμως έλεγχο εντός μας αν επιλέξουμε την προτεραιότητα της γνώμης, του θελήματός μας. Δεν υπάρχει φωνή που να μας παρωθεί προς το αγαθό ή να μας αποτρέπει από το κακό. Άλλωστε καλό και κακό έχουν σχετικοποιηθεί. Νόμος είναι το συμφέρον μας, το δίκιο μας. Τα παιδιά μας τα τιμωρούμε για τις αταξίες τους, γιατί παραβιάζουν κανόνες που θέτουμε σ’ αυτά, βάζοντας ως κριτήριο της τιμωρίας την δύναμη της εξουσίας μας, η οποία ασκείται για το όποιο καλό τους. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν με τον φόβο ή με την διάθεση να ξεγελάσουν την εξουσία αν μπορούν και δεν συνειδητοποιούν τι έχει να κάνει με την αλήθεια και τι όχι. Η δικαιολογία είναι εύκολη στο στόμα τους. Μας μιμούνται, είναι αλήθεια.

 Η ήττα πάλι είναι πληγή στον εγωισμό μας. Δεν αισθανόμαστε εύκολα ότι υπάρχει η αμαρτία ως αποτυχία, η αμαρτία ως παρακοή στο θέλημα του Θεού, ως άρνηση της αγάπης Του, όπως και της αγάπης των άλλων, η αμαρτία ως θεοποίηση της γνώμης μας. Ταξιδεύοντας στην οδό του δικαιωματισμού, γιατί άραγε να αισθανθούμε ότι δεν υπάρχουμε μόνο για μας και με κέντρο εμάς, γιατί να επιχειρήσουμε να αλλάξουμε και προς ποια κατεύθυνση να γίνει αυτό;

Η Κορίνα από το Περού!(Αληθινή ιστορία)

   Ένα καλοκαιρινό πρωινό λαμβάνω το παρακάτω μήνυμα από ένα πνευματικό μου τέκνο:
«Ευλογείτε πάτερ! Πρέπει να σας ενημερώσω για ένα πρόσωπο που γνωρίζω. Λέγεται Κορίνα. Είναι μια κοπέλα 56 ετών, περουβιανή, ζει 35 χρόνια στην Ελλάδα, ευσεβής, με σεβασμό στην ορθοδοξία και με πνευματικές αναζητήσεις. Ταλαιπωρείται με καρκίνο (σε έντερο και ήπαρ από το 2013) και πλέον βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, έχει πειραχτεί και το πάγκρεας. Ζητάει μετά μεγάλου πόθου να μιλήσει με ιερέα ορθόδοξο. Δεν είναι εύκολο πλέον να μετακινηθεί. Θα πρέπει να την επισκεφθεί κάποιος στο χώρο της. Ζει στα Εξάρχεια στο κέντρο της Αθήνας. Θα μπορούσατε εσείς να βοηθήσετε;»
    Απάντησα θετικά και πήγα χωρίς δεύτερες σκέψεις. Παπά Γιώργη ο Θεός σου στέλνει κι άλλη ψυχούλα για να διακονήσεις με την ιερωσύνη που σου χάρισε, σκέφτηκα.
Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε η αδελφή της η οποία με υποδέχτηκε δακρυσμένη. Με οδήγησε στο σαλόνι που βρισκόταν η Κορίνα ξαπλωμένη και εξασθενημένη. Μόλις με είδε, ανασηκώθηκε από σεβασμό ξεχνώντας κάθε πόνο. Χαμογέλασε με όση δύναμη της είχε απομείνει, λέγοντάς μου πως είναι η πρώτη φορά που την επισκέπτεται ένα επίσημο πρόσωπο.
Της εξήγησα πως ο ιερέας δεν είναι επίσημο πρόσωπο με την κοσμική έννοια. Χαμογέλασε ξανά και μου είπε πως σήμερα μπήκε ο Χριστός στο σπίτι της. Σιώπησα και την άφησα να ανοίξει την ψυχή στον Χριστό που έβλεπε. Εγώ έτσι κι αλλιώς ήμουν απλά ένα σκεύος μεταφοράς της χάριτος της ιερωσύνης.
   Η Κορίνα μου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια και την μετέπειτα μαρτυρική της ζωή.
 «Πάτερ μπορεί να πονάω και να μην μπορώ να περπατήσω αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένη κι ευγνώμων στον Θεό που μου έχει δώσει τόσα πολλά». Και με μια κίνηση χειρός μου δείχνει το σπίτι της. Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω, ήταν φτώχεια, φτώχεια, φτώχεια κι μερικές γλαστρούλες κακομοίρικες στο σκονισμένο μπαλκονάκι για τις οποίες καμάρωνε.
«Πάτερ, στο σπίτι μου στο Περού μαζί με την πολύτεκνη οικογένειά μου, ξύναμε τον τοίχο και τρώγαμε τον ασβέστη. Στην καλύτερη περίπτωση αν είχαμε χαρτί, τρώγαμε αυτό. Τώρα όμως πάτερ που νιώθω το τέλος, θέλω να γνωρίσω τον Χριστό όσο γίνεται καλύτερα. Πείτε μου σας παρακαλώ τα πάντα για την Ορθοδοξία. Δεν βαπτίστηκα μικρή λόγω των πολλών και ποικίλων προβλημάτων».
Της είπα αρκετά αλλά ήδη γνώριζε και είχε διαβάσει. Ήθελε απλά την επιβεβαίωση. Εκτιμώντας την όλη κατάσταση και κυρίως της υγείας της, έχοντας και μια μικρή εμπειρία στην πορεία της ιερατικής μου διακονίας, ήξερα πως ο Θεός που για όλες τις ψυχές μεριμνά, περίμενε οχτώ χρόνια αυτήν την αποδοχή, αλλά κι ο διάβολος δεν θα καθόταν ήσυχος.
Την ρώτησα: «θέλεις παιδί μου να βαπτιστείς»;
«Θέλω πάτερ μου»! Φώναξε με δάκρυα στα μάτια.
«Ετοιμάσου λοιπόν, την Κυριακή βαπτίζεσαι»!

Κυριακή Στ’ Λουκά-Το τραγικό είναι, ότι ενώ δυσκολεύεται να παραδεχθεί την ύπαρξη του διαβόλου το όνομά του είναι στα χείλη του

Αγαπητοί μου αδελφοί,
 Υπάρχουν δαίμονες; υπάρχει όντως ο διάβολος; Το ερώτημα του σύγχρονου ανθρώπου! Του ανθρώπου που θέλει όλα να τα βλέπει με τα μάτια της θετικής εμπειρίας και πέρα από αυτήν και πάνω από αυτήν τίποτε δεν δέχεται.
  Το τραγικό όμως και παράξενο είναι, ότι ενώ δυσκολεύεται να παραδεχθεί την ύπαρξη του διαβόλου και των οργάνων του, το όνομα του διαβόλου είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων, στα χείλη τους, βρίζοντας και στέλνοντας τους συνανθρώπους τους σε αυτόν. Βλέπει κανείς μια αντινομία. Από την μια την άρνηση της ύπαρξης και από την άλλη την πλήρη παραδοχή της.

 Αυτή ακριβώς είναι και η παγίδα που στήνει ο διάβολος, ακριβώς για να παρασύρει τους ανθρώπους και να τους κάνει υποχείρια. Δυστυχώς το κοσμικό πνεύμα και η αμαρτία έχουν αλλοιώσει τα πνευματικά αισθητήρια του σημερινού ανθρώπου σε μεγάλο βαθμό, ώστε να μην μπορεί να διακρίνει περιστατικά και γεγονότα που έχουν άμεση σχέση με τον διάβολο. Και όμως αν διαβάσει κανείς την Καινή Διαθήκη θα δει πόσα θαύματα έκανε ο Κύριος μας σε διαμονιζομένους· αλλά και ο ίδιος πειράστηκε από αυτόν. Αρκεί να πάει κανείς σε προσκυνήματα Αγίων (όπως στον Άγιο Γεράσιμο) ώστε να δει με τα ίδια του τα μάτια συνανθρώπους μας που έχουν γίνει τραγικές υπάρξεις εξ αιτίας του δαιμονικού πνεύματος που τους έχει κυριεύσει. Όπως ακριβώς και ο σημερινός άνδρας των Γεργεσηνών ο οποίος ''καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδίσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν''.

Τι θα πει ραγιάς;

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει...»

-Ίων Δραγούμης-

Κάποιοι άνθρωποι που είναι άρρωστοι από την αμαρτία λένε: «Δεν μπορούμε να πάρουμε τόσο πικρό φάρμακο»

 

Είναι δύσκολο και οδυνηρό να περπατάς ξυπόλητος ανάμεσα στ’ αγκάθια. Όταν όμως ο ξυπόλητος άνθρωπος πεθαίνει της δίψας κι η πηγή με το νερό είναι μετά τ'αγκάθια, δε θ’ αποφασίσει γρήγορα να βαδίσει πάνω σ’ αυτά, μ’ όλο που τα πόδια του θα πληγωθούν, για να πλησιάσει στο νερό;

Ή μήπως θα προτιμήσει να καθίσει πάνω στο χλωρό γρασίδι που είναι πριν από τ'αγκάθια και να πεθάνει της δίψας;

 Κάποιοι άνθρωποι που είναι άρρωστοι από την αμαρτία λένε: «Δεν μπορούμε να πάρουμε τόσο πικρό φάρμακο». Κι έτσι ο γιατρός που αγαπά το ανθρώπινο γένος, πήρε πρώτος το φάρμακο, το πικρότερο φάρμακο, μ’ όλο που ήταν υγιής. Και το έκανε αυτό μόνο για να δείξει στους αρρώστους πως αυτό δεν είναι αδύνατο. Αλήθεια, πόσο πιο δύσκολο είναι στον υγιή άνθρωπο να πάρει και να καταπιεί το φάρμακο που είναι για τους αρρώστους! Εκείνος όμως το πήρε, ώστε οι θνητοί άρρωστοι να οδηγηθούν στην απόφαση να το πάρουν και αυτοί.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

O καθένας θα ψηθεί στην φωτιά,για να μπει στον Παράδεισο...

 πηγή

π. Ιωάννης Αλειφέρης Σιναΐτης (+19.10.2021)

π. Ιωάννης Αλειφέρης Σιναΐτης (+19.10.2021)

- «Τί είναι η έρημος πάτερ;»
- «Χώμα, γρανίτης κι ουρανός. Αυτό είναι η έρημος».
  Με αυτές τις ελάχιστες λέξεις περιέγραψε ο π. Ιωάννης την θεολογία και την εμπειρία της σιναϊτικής ερήμου όπως την έζησε ο ίδιος για μια ολόκληρη ζωή. Με καταγωγή από τα βουνά της Νεαπόλεως Λακωνίας που βλέπουν το πλατύ γαλάζιο της θάλασσας, διέπλευσε τη Μεσόγειο αμέσως μετά τις σπουδές του στη Ριζάρειο εκκλησιαστική σχολή με προορισμό το Θεοβάδιστο Όρος Σινά.
  Λιγομίλητος και «φευγάτος», μάλλον τρελός για τους περισσότερους, διακόνησε ως εκκλησιάρχης και αναγνώστης στο καθολικό της Αγίας Αικατερίνης όλη τη μοναχική του ζωή. 

  Μια φορά τον κάνανε Οικονόμο και τις πρώτες τρεις ημέρες έκανε παραγγελία 2.000 αυγών. Όταν τον ρώτησαν γιατί, είπε πως τα βρήκε σε καλή τιμή! Πριν κλείσει εβδομάδα, με το προσωνύμιο «Τζόνις» πλέον και με τη βούλα του τρελού, επέστρεψε στα διακονήματά στο καθολικό και δεν έφυγε ποτέ.

 Ακέραιος στο άκρο στα καθήκοντά του, προσέφερε άφθονο γέλιο στους πάντες με τις απίστευτες εμπνεύσεις του (ων ουκ έστι αριθμός), που όμως ήταν αδύνατο να κρύψουν πάντα τα χαρίσματα του Πνεύματος. Τον ακούσαμε δεκάδες φορές να «διαβάζει» απ’ έξω και με απίστευτη ταχύτητα τους κανόνες «ψιλών» ημερών –άγνωστων σχεδόν αγίων- περιφερόμενος στο ναό. Κι αν καμιά φορά πήγαινε κανείς στο αναλόγιο να συνεχίσει με πιο «κανονικό» τρόπο την ανάγνωση, πλησίαζε και σχεδόν χωρίς να κοιτά το Μηναίο, έδειχνε στον αδερφό το σημείο απ’ όπου έπρεπε να συνεχίσει…

 Αν καταλάβαινε πως τον παρακολουθούσε κανείς με ευλάβεια, χάλαγε αμέσως κάθε καλό λογισμό προς το πρόσωπό του, ακριβώς όπως διαβάζουμε για όλους τους «δια Χριστόν σαλούς» στα Συναξάρια και τα Γεροντικά. 

  Μια φορά, Ιούλιο μήνα με τη θερμοκρασία στους 45 βαθμούς κελσίου, διάβαζε με τις συνήθεις τρελές ταχύτητες το απόδειπνο. Το καθολικό ήταν γεμάτο με Ρώσους

Ιωάννης Καποδίστριας: ο ιατρός πίσω από τον Κυβερνήτη.

  Ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, γεννήθηκε στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα στις 10 Φεβρουαρίου 1776, ήταν δε το έκτο από τα εννιά παιδιά του αριστοκράτη νομικού Αντώνιου Μαρία ή Αντωνομαρία Καποδίστρια και της Αδαμαντίας ή Διαμαντίνας Γονέμη, κόρης του κόμη Χριστόδουλου Γονέμη που καταγόταν από την Κύπρο.
   Σπούδασε ιατρική στην περίφημη Ιατρική και Φιλοσοφική Σχολή της Padova, στις 10 Ιουνίου δε του 1797, μετά από εξετάσεις του απονεμήθηκε το διδακτορικό του δίπλωμα (dottorato) στην Ιατρική.

   Η ευφυϊα και ασφαλώς η τόλμη του τον ώθησαν να γίνει χειρουργός, γιατί χρειαζόταν περισσό θάρρος την εποχή εκείνη για να επιλέξει κάποιος τη χειρουργική, δεδομένου ότι η αναισθησία του ασθενή ήταν θέμα μυϊκής δύναμης και καλού «δεσίματος» των άκρων του.

   Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του ο νεαρός κόμης το καλοκαίρι του 1797, ασχολήθηκε με τη χειρουργική, εντυπωσιάζοντας τους πάντες με τη δεξιοτεχνία, τις γνώσεις, αλλά κυρίως την αφιλοκέρδειά του. 

 Οι πιό φημισμένοι ανταγωνιστές του χειρουργοί της εποχής, ήταν κάποιοι Αρβανίτες χτίστες, που μπορούσαν μέσα σε δυο ημέρες να αφαιρέσουν τη βουβωνοκήλη του ασθενή τους, αν φυσικά αυτός είχε αντέξει για δύο ολόκληρες ημέρες. Εργάστηκε στο Οθωμανικό Νοσοκομείο της Κέρκυρας, αφιερώνοντας τη ζωή του, με λόγια και έργα, στη διάρρηξη του τείχους της αμάθειας και των προλήψεων. Η φήμη του ως χειρουργού, που εξασκούσε τη δυτική ιατρική και χειρουργική, γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της Κέρκυρας, ενώ η δωρεάν θεραπεία που προσέφερε στους ποπολάρους ασθενείς του, είχε ως αποτέλεσμα να συρρέουν δυστυχείς και πονεμένοι άνθρωποι απ’ όλα τα Επτάνησα για να τον συναντήσουν.       Υπήρξε εμπνευστής και ιδρυτής του Ιατρικού Κολεγίου (Collegio Medico) της Κέρκυρας το 1802, της πρώτης ελληνικής επιστημονικής ιατρικής εταιρείας, που αποτέλεσε συμβουλευτικό όργανο της κυβέρνησης (ένα είδος Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας της εποχής). Οι αρμοδιότητες του πρώτου αυτού ιατρικού οργάνου περιελάμβαναν τον έλεγχο του ιατρικού επαγγέλματος (έλεγχος των διπλωμάτων και διενέργεια εξετάσεων για τη χορήγηση νόμιμης άδεις ασκήσεως στους ιατρούς και χειρουργούς), τις ιατροδικαστικές γνωματεύσεις, την επιδημιολογική παρακολούθηση της νοσηρότητας και τη λήψη προφυλακτικών μέτρων κατά των επιδημιών, την προστασία της παιδικής υγείας και των εγκύων, τον έλεγχο των φαρμακείων, την εκπαίδευση των μαιών και τη γενική υγειονομική κατάσταση του νησιού.

Ήταν μια σκηνή παραδείσια!

  Μέσα σ’ ένα δάσος, δύο ώρες μακριά από την Όπτινα, ασκήτευε ο π. Ελισσαίος, ένας άνθρωπος γεμάτος απλότητα και ταπείνωση. Απομονωμένος και αφοσιωμένος για χρόνια στην προσευχή, είχε αποκτήσει τόση αγγελική χάρη, που και τα ζώα του δάσους τον πλησίαζαν άφοβα.
 Τον χειμώνα, όταν το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, έβγαινε από το ερημιτικό κελί του, έριχνε κανναβούρι πάνω του -στο κεφάλι του, στους ώμους του, στα γένια του, στα χέρια του- και φώναζε:
– Πτίτσκι, πτίτσκι, πτίτσκι! (Πουλάκια, πουλάκια, πουλάκια!).
  Αμέσως ακούγονταν αναρίθμητα φτερουγίσματα και χαρούμενα τιτιβίσματα. Το κεφάλι του, το πρόσωπό του, τα χέρια του γέμιζαν πουλιά. Ο χαριτωμένος ερημίτης, οι φτερωτοί φίλοι του που τσιμπούσαν λαίμαργα τους σπόρους, το χιόνι που έπεφτε, τα λευκοντυμένα δένδρα… Ήταν μια σκηνή παραδείσια! Μερικοί αδελφοί της Όπτινα, που έτυχε ν’ απολαύσουν αυτό το θέαμα, νόμιζαν πως αντίκριζαν θεϊκή οπτασία.
 Μια μέρα ο π. Ελισσαίος, προχωρώντας στο δάσος, βρέθηκε αντιμέτωπος με λύκους. Τον προσπέρασαν σαν γνώριμό τους, χωρίς να τον ενοχλήσουν καθόλου! Στον ειρηνικό ερημίτη όλα, έμψυχα και άψυχα, ήμερα και άγρια, φέρονταν ειρηνικά. «Ειρήνευσε μέσα σου», λέει ο αββάς Ισαάκ, «και θα ειρηνεύσουν μ’ εσένα ο ουρανός και η γη».

Από το βιβλίο ο «Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα», έκδοση Ι. Μ. Παρακλήτου.

πηγή

''Σπεύσε να σωθείς..!»

 

Το Black Lives Matter (BLM) δεν έχει καμία σχέση με την προστασία των Αφροαμερικανών

 

 Ο Niger Innis, Πρόεδρος του Συμβουλίου Φυλετικής Ισότητας στις ΗΠΑ, γνωστού και παλαιού οργανισμού για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών, σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι Fox news, αναφέρει ότι το κίνημα Black Lives Matter (BLM) δεν έχει καμία σχέση με την προστασία των Αφροαμερικανών, καθώς “ιδρύθηκε από την Alicia Garza και έναν αριθμό άλλων συνιδρυτών που προωθούσαν σκληρή μαρξιστική και ομοφυλοφιλική ατζέντα” και χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα τη δυστυχία των μαύρων όταν “η ατζέντα του δεν έχει καμία σχέση με την προστασία της ζωής των μαύρων”.

Η ανάδειξη αυτής της οπτικής του κινήματος Black Lives Matter έχει σημασία, καθώς τελευταία το κίνημα προβάλλεται από τα συστημικά ΜΜΕ ως ένα κίνημα που ενδιαφέρεται για την προστασία των Αφροαμερικανών από την αυθαιρεσία της Αστυνομίας και συγκεντρώνει τη συμπάθεια σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης, ακόμα και παστόρων της ευαγγελικής εκκλησίας αλλά και του ορθόδοξου Αρχιεπισκόπου Αμερικής, ο οποίος μάλιστα έδωσε το παρόν και σε διαδηλώσεις του κινήματος.

Πιο συγκεκριμένα, ο Niger Innis ισχυρίστηκε ότι πρόθεση του κινήματος, εκτός από την κατάργηση της χρηματοδότησης της αστυνομίας, που ήταν το βασικό αίτημα των πρόσφατων διαδηλώσεων, είναι “η ανατροπή του καπιταλισμού” και η “διάσπαση του δυτικού μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας”, όταν, όπως λέει στη συνέντευξή του, οι Αφροαμερικανοί αλλά και όλοι οι Αμερικανοί τιμούν την αμερικανική παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια, από την οποία προέρχονται. “Θέλουν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, θέλουν να ανατρέψουν τον δυτικό πολιτισμό και βλέπουν την Αμερική ως άμεσο κίνδυνο της ατζέντας τους, χρησιμοποιώντας τους μαύρους για να το κάνουν”.

Οι ισχυρισμοί του Niger Innis δεν είναι αβάσιμοι. Πράγματι, στην επίσημη ιστοσελίδα με τις αρχές του κινήματος Black Lives Matter αναγράφονται θέσεις που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών, όπως:
– “Δημιουργούμε χώρο για τους τρανς αδερφούς και αδερφές μας για να συμμετέχουν και να ηγηθούν”
– “Κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες για να διαλύσουμε το προνόμιο των φυλοαμετάβατων” (“cisgender”, δηλ. της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων που νιώθουν άνετα με το βιολογικό φύλο τους)

Ο Άγιος Φίλλαν και ο λύκος...

  Κάποτε, όταν ήταν ηγούμενος, ένας λύκος έφαγε ένα από τα βόδια του την ώρα που ο Άγιος εργαζόταν στα χωράφια. Ο ηγούμενος διέταξε τον λύκο να οργώσει το χωράφι παίρνοντας τη θέση του βοδιού που είχε φάει. Ο άγριος λύκος υπάκουσε τον Άγιο και αμέσως ολοκλήρωσε την εργασία που του έβαλε ο Άγιος σαν μετάνοια για την πράξη του

Άγιος Φίλλαν της Σκωτίας,8ος αί. 

πηγή

ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Ή ΤΗΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ

 Η εικόνα απεικονίζει τη Μητέρα του Θεού χωρίς να κρατάει τον μικρό Χριστό. Υπάρχει μια αιμορραγούσα πληγή στη δεξιά πλευρά του λαιμού της Θεοτόκου. Στο κάτω μέρος της εικόνας επικολλήθηκε μια θήκη, η οποία περιείχε ένα μαχαίρι από χάλυβα της Δαμασκού με μία οστέϊνη λαβή. Με το μαχαίρι αυτό ο Τούρκος που μισούσε την Παναγία μαχαίρωσε την εικόνα της και αμέσως εμφανίστηκε μια αιμορραγική πληγή. Η εικόνα θεωρείται ότι ανήκε στον αυτοκράτορα της Ανδρόνικο Γ΄ και σύμφωνα με την παράδοση, είναι μια από τις εικόνες του αποστόλου και ευαγγελιστού Λουκά.
Από το 1347 η εικόνα βρίσκεται στην Μονεμβασία της Πελοποννήσου. Κατά την επανάσταση του 1821 κάποιος ηγούμενος ονόματι Αγάπιος, προσπαθώντας να σώσει την θαυματουργή εικόνα, διέφυγε στην πόλη των Πατρών. Πριν από το θάνατό του, ο Αγάπιος κληροδότησε στον Ρώσο Γενικό Πρόξενο Ν.Ι. Βλασσόπουλο, ο γιος του οποίου, το 1839 έστειλε την εικόνα από στην Οδησσό με για τη διαβίβασή του στον αυτοκράτορα Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη.
Το 1877 η εικόνα τοποθετήθηκε στον ναό της μονής του Καζάν. Μετά την καταστροφή του μοναστηριού την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, η εικόνα μεταφέρθηκε στον Ναό των Θεοφανείων της πόλης.

Στο κάτω περιθώριο της εικόνας, σε ασημένιο πιάτο, υπήρχε χαραγμένη (;) Επιγραφή: «῾Η Κυρία τοῦ ̓Ανδρονίκου Αὐτοκράτορος Κ. Γ. Π. Σ." (Κυρία Ανδρόνικος ο αυτοκράτορας). Στο επιχρυσωμένο ασημένιο πλαίσιο της εικόνας τοποθετήθηκε η 2η επιγραφή: «Αὐτή ἡ παντίμιος ἁγία εἴκων ὑπάρχει δώρημα τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως ̓Ανδρονίκου Παγίαιλο. Η εικόνα ήταν διακοσμημένη με την εικόνα του οικόσημου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κεντημένη σε χρυσό πάνω σε πράσινο βελούδο, και πάνω της ήταν συνδεδεμένο ένα μαχαίρι, στο οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα χτυπήθηκε. Αντίγραφο της φυλάσσεται από το 1885 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας στην Αγία Πετρούπολη.

Το 1984 η εικόνα κλάπηκε και αγνοείται.
Η σύναξη της τιμάται την 22α Οκτωβρίου.

Ο εορτασμός της εικόνας την 1η Μαΐου καθιερώθηκε το 1885 σε ανάμνηση της μεταφοράς της από την Αγία Πετρούπολη στο Vyshny Volochek.

Θέλεις να γνωρίσεις με πολύ απλό τρόπο την Μοναδικότητα σου ενώπιον του Δημιουργού σου;

 ''Και έσται σημείον επί της χειρός σου και ασάλευτον προ οφθαλμών σου''
Θέλεις να γνωρίσεις με πολύ απλό τρόπο την Μοναδικότητα σου ενώπιον του Δημιουργού σου; Κοίταξε τα χέρια σου, πρόσεξε τους σχηματισμούς στα άκρα των δακτύλων σου και σκέψου ότι ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ανάμεσα σε Επτά Δισεκατομμύρια Ανθρώπους δεν έχει το ίδιο σχήμα με τα δικά σου αποτυπώματα. Ούτε καν ο δίδυμος αδελφός σου.
Και αυτά σου δόθηκαν πριν ακόμη δεις το φως. ''Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαι σε'' Πριν ακόμη σε πλάσω στην κοιλιά της μάνας σου, σε επιστατώ, σε γνωρίζω καλά, σε παρακολουθώ συνέχεια.
Και όσο προχωρά η επιστήμη τόσο πιό πολύ βαθαίνουμε τη γνώση μας σε αυτή την Μοναδικότητα μας. Το DNA είναι Μοναδικό για τον καθένα μας και δείχνει τα πάντα για το σώμα μας.
Ακόμη λοιπόν νομίζουμε ότι είμαστε μια Τυχαία Μάζα μέσα στο Σύμπαν που κανείς δεν μας γνωρίζει και δεν ενδιαφέρεται για εμάς; 

Κάθε φορά που βλέπουμε αυτά τα μοναδικά σχήματα στις άκρες των δακτύλων μας, ας θυμόμαστε ότι Αυτός που τα έπλασε δεν μας ξεχνά και γνωρίζει πολύ καλά όχι μόνο τον καθένα από εμάς με το όνομα μας, αλλά και τα πάντα μέσα στη Δημιουργία Του ''Καλεί τα πάντα ονομαστί ''

πηγή

Το εκκλησάκι που έκρυψαν οι μοναχοί την εικόνα της Παναγίας Σουμελά

 

πηγή

[....]Το 1922, με την εκδίωξη όλων των μοναχών, από τη Μονή Σουμελά οι Τούρκοι άρπαξαν ότι πολύτιμο κειμήλιο βρήκαν.

   Όμως η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά, που την ευλαβούνταν ακόμη και Μουσουλμάνοι, ο σταυρός με τα πολύτιμα πετράδια του Εμμανουήλ Κομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του οσίου Χριστοφόρου, σώθηκαν.Και αυτό, χάρις στην προνοητικότητα των δύο τελευταίων μοναχών Ιερεμίου και Αμβροσίου, που πρόλαβαν, πριν αναχωρήσουν, να τα θάψουν σε μια κρύπτη στο διπλανό Μετόχι της Αγίας Βαρβάρας, προκειμένου να τα προστατεύσουν και να μη πέσουν σε χέρια άπιστα και βέβηλα.

   Μετά από συμφωνία του Ισμέτ Ινονού με τον Ελεθέριο Βενιζέλο τον Οκτώβριο του 1931, ξεκίνησε η διαδικασία επιστροφής τους, που ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του ίδιου έτους.

   Το πρόβλημα, που ήταν κρυμμένα, έλυσε ο γηραιότερος εν ζωή τότε ιεροµόναχος της Παναγίας Σουµελά, που μόναζε στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, ο Ιερεµίας Σουµελιώτης (Τσαρίδης), ο οποίος είχε διωχθεί σκληρά από τους Τούρκους, και ήταν ένας από τους δύο, που τα έκρυψαν. Επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να μεταβεί εκεί, λόγω προβλημάτων υγείας, έδωσε γραπτά και προφορικά τις απαραίτητες πληροφορίες.

  Έτσι ο νεότερος σε ηλικία αρχιµανδρίτης της Παναγίας Σουµελά, Αµβρόσιος Σουλιώτης, κατευθύνθηκε στα ερείπια του παρεκκλησίου της Αγίας Βαρβάρας, περίπου 10 χιλιόµετρα µακριά από το µοναστήρι της Παναγίας Σουµελά, ανακάλυψε τους θησαυρούς και τους μετέφερε στην Ελληνική Επικράτεια[....]

ΕΔΩ.

Επειδή ο διάβολος είδε την τεράστια ωφέλεια από τις Άγιες Εικόνες, ξεσήκωσε τους αιρετικούς...

  Οι αιρετικοί δεν δέχονται τις Αγίες Εικόνες και τις θεωρούν είδωλα, δεν τις παραδέχονται και τις κατηγορούν. Εδώ ο Απόστολος Λουκάς όταν ζωγράφισε 3 εικόνες της Παναγίας και τις προσκόμισε στην Θεοτόκο, η Παναγία τις ευλόγησε τις Εικόνες και είπε: ''η Χάρις του εξ εμού τεχθέντος, είναι μετ΄αυτών''. Ακόμα και ο ίδιος ο Χριστός άφησε την εικόνα του προσώπου Του σε μαντήλι που παραδόθηκε στον βασιλιά Άβδαρο. Επειδή ο διάβολος είδε την τεράστια ωφέλεια από τις Άγιες Εικόνες, ξεσήκωσε τους αιρετικούς να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, περί των Αγίων Εικόνων.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

1943! Έλληνες δολοφονούν Έλληνες!

21 Οκτωβρίου 1943!!! 

Ο ΕΛΑΣ του Λοχαγού Χρήστου Στασινόπουλου δολοφονεί στη Βλαχέρνα Λεβιδίου τον τραυματία Ανθυπολοχαγό Ιωάννη Μουτζούρη, μέλος της Πατριωτικής Οργάνωσης Ανίστασης των Καραχάλιου – Βρεττάκου.

Μήν εἴδατε τό Γιάννη μας, τοῦ Βούτσι τό καμάρι;
Τον Γιάννη τον εσκότωσαν επάνω στη Βλαχέρνα
Τρεις ώρες τον παιδεύανε για να τους μαρτυρήσει
Καί σεῖς Γορτυνοποῦλες μου στά μαῦρα νά ντυθεῖτε
γιατί τόν Μουντζουρόγιαννη δέ θά τόν ξαναδεῖτε.
Τοῦ Καραχάλιου λεβεντιά, μπροστάρη τοῦ Βρεττάκου
Τόν κλαῖνε χῶρες καί χωριά, τόν κλαίει καί ἡ Γορτυνία
Τόν κλαίει ἡ Κοντοβάζαινα καί ἡ μαύρη του μαννούλα*

  Ο ἀνθυπολοχαγός Ἰωάννης Μουντζούρης, ἀπό τό χωριό Βούτσι τῆς Κοντοβάζαινας στη Γορτυνία, μετά τη διάλυση της οργάνωσής του από τον ΕΛΑΣ κατέφυγε στη Βυτίνα. Ήταν βαρειά τραυματισμένος και πήρε το λεωφορείο για την Τρίπολη, να φθάσει στο νοσοκομείο. 

Στο χωριό Βλαχέρνα συνελήφθη ἀπό τόν ΕΛΑΣ, καί ἐπειδή ἀρνήθηκε νά προσχωρήσει στίς τάξεις του, τόν δολοφόνησαν μετά ἀπό φρικτά βασανιστήρια. Ἦταν καί αὐτό μέρος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης πού ἀνέπτυξε αὐτή ἡ Ὀργάνωση, καί γιά τήν ὁποία κάποιοι ἐπαίρονται ἀκόμη, καί μάλιστα μέ τή σφραγίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους!
Ιωάννης Μπουγάς

(*) Άκουγα το δημοτικό αυτό τραγούδι μικρός από μιά θεία μου από τη Γορτυνία

Τα τελευταία λόγια του Αγίου Νεκταρίου

 

πηγή

Η ευχή αγιάζει το στόμα, αγιάζει τον αέρα, αγιάζει τον τόπο που λέγεται.

Με το διάβασμα, με την πνευματική συζήτηση, την προσευχή, την νηστεία, την αγρυπνία....τον εχθρό τον κτυπάς εις το κεφάλι, εις τα πόδια, εις τα χέρια τρόπον τινά.
Με την νοερά προσευχή, τον κτυπάς εις την καρδιά, δια τούτο και αντιδρά τόσο έντονα.
Λέγετε την ευχή: ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''.
Η ευχή αγιάζει το στόμα, αγιάζει τον αέρα, αγιάζει τον τόπο που λέγεται.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

ΑΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΨΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ!!!

Κάθε πρωΐ....πριν φύγουμε από το σπίτι...

  «Κάθε πρωΐ που θα σηκωθούμε και θα φύγουμε από το σπίτι μας, μετά την προσευχή, πρέπει να σταυρώνουμε το μέτωπό μας και να λέμε: «συντάσσομαι σοι Χριστέ μου και αποτάσσομαι σοι Σατανά» και να φεύγουμε για τη δουλειά μας. Τότε θα μας βοηθάει ο Θεός όλη την ημέρα και θα μας σκέπει από κάθε κίνδυνο».

π..Σάββας Αχιλλέως

Καλόγεροι κατά... 007 στα Μετέωρα...(1980)

Το 1980 η Ελλάδα είχε την τιμητική της, καθώς οι παραγωγοί της ταινίας «James Bond: Για τα μάτια σου μόνο» επέλεξαν τη χώρα μας για κάποια γυρίσματα. Το συνεργείο ξεκίνησε τα γυρίσματα από την Κέρκυρα. Εκεί οι κάτοικοι του νησιού υποδέχτηκαν θερμά όσους συμμετείχαν στην παραγωγή της ταινίας. Κάτι που δεν συνέβη για τον Ρότζερ Μουρ και τους υπόλοιπους συντελεστές της ταινίας όταν βρέθηκαν στα Μετέωρα.

Στις 20 Οκτωβρίου, το σενάριο της ταινίας ήθελε τον Τζέιμς Μποντ, να σκαρφαλώνει σε ένα από τα έξι εναπομείναντα μοναστήρια, εκείνο του Αγίου Βαρλαάμ. Το μοναστήρι μετατράπηκε στο καταφύγιο του «κακού» Κριστάτου για τις ανάγκες της ταινίας. Ωστόσο, οι μοναχοί εξοργίστηκαν και προκειμένου να προστατέψουν τα κτίρια από την ιερόσυλη κάμερα των Άγγλων τεχνικών, τα κάλυψαν με αδιαφανές πλαστικό.


Μάλιστα, οχυρώθηκαν στα μοναστήρια και απειλούσαν ότι θα κάψουν ζωντανό τον πρωταγωνιστή, ενώ απαγόρευσαν την είσοδο σε οποιονδήποτε προσπαθούσε να τους προσεγγίσει. Δεν επέτρεπαν την πρόσβαση ούτε σε εκατοντάδες τουρίστες που κατέφθαναν στα Μετέωρα για να επισκεφθούν τα μοναστήρια.

Η εταιρεία παραγωγής είχε ήδη εξασφαλίσει, από το υπουργείο Πολιτισμού, άδεια κινηματογράφησης εντός και εκτός του χώρου των μοναστηριών, αυτό όμως, όπως αποδείχθηκε στην πράξη δεν ήταν αρκετό. «Το κλείσιμο των μοναστηριών αποφασίστηκε χθες από όλους τους καλόγερους και γίνεται σε ένδειξη διαμαρτυρίας, γιατί το υπουργείο Πολιτισμού έδωσε άδεια να γυρισθεί στο χώρο των Μετεώρων, η ταινία ‘Για τα μάτια σου μόνο’, στην οποία όπως τονίζουν οι καλόγεροι, περιλαμβάνονται σκηνές ληστείας, βίας, σεξ κλπ., που προσβάλλουν βάναυσα την ιερότητα των Μετεώρων», αναφέρει σχετικό δημοσίευμα της εποχής.