«Πανόλβιε Χριστού Μάρτυς φιλόπολις, φροντίδα τίθη και πολιτών και ξένων»

 Στο θαυμάσιο αφιερωματικό ψηφιδωτό του Ναού του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης εικονίζεται ο Πολιούχος άγιος να αγκαλιάζει έναν ηλικιωμένο διάκονο. 

 Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι πρόκειται για τον συγγραφέα των τριών πρώτων θαυμάτων του δεύτερου βιβλίου Θαυμάτων του αγίου Δημητρίου. 

Ο διάκονος αυτός ονομάζεται στις πηγές «άξιος άνθρωπος, που υπηρετεί γνήσια τον άγιο», στον οποίο ο άγιος «συνεχώς φανερώνεται σε όραμα» και «τον προσφωνεί αδελφό». 

Ο ανώνυμος διάκονος επέβλεπε την ανακαίνιση του καμένου ναού του αγίου Δημητρίου. Στην βάση του ψηφιδωτού υπάρχει μια συγκινητική επιγραφή: «Πανόλβιε Χριστού Μάρτυς φιλόπολις, φροντίδα τίθη και πολιτών και ξένων» (Ευτυχισμένε μάρτυς του Χριστού, που αγαπάς την πόλη σου, φρόντιζε το ίδιο τους συμπατριώτες σου και τους επισκέπτες ξένους).

+ Ε. Γ.πηγή

Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ-Η ΕΠΑΦΗ

Πηγαίνοντας ὁ Χριστὸς νὰ ἀναστήσει τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, θεράπευσε καθ’ ὁδὸν καὶ μιὰ γυναίκα ποὺ ἔπασχε ἀπὸ δωδεκαετῆ αἱμορραγία. Ἡ αἱμορροοῦσα (ποὺ κατὰ τὴν παράδοση εἶναι ἡ ἁγία Βερονίκη) θεραπεύτηκε ἀγγίζοντας κρυφὰ τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸν χιτώνα τοῦ Χριστοῦ (Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ).

Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία στὸ γεγονὸς αὐτό. Παρὰ τὴν προσπάθεια τῆς αἱμορροούσας νὰ περάσει ἀπαρατήρητη, λόγῳ ντροπῆς ἀλλὰ καὶ φόβου νὰ ἀποδοκιμασθεῖ καὶ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὸ πλῆθος ὡς νομικὰ ἀκάθαρτη, ὁ Χριστὸς τὴν «ἐκθέτει» δημόσια καὶ τὴν «ἀναγκάζει» νὰ ὁμολογήσει τὴν πράξη της. Σκοπός του βέβαια δὲν εἶναι νὰ τὴν εὐτελίσει, ἀλλὰ νὰ τὴν ἐκθειάσει. Νὰ τὴν ἀναδείξει, νὰ τὴν ἐπαινέσει, νὰ τὴν ἀποκαταστήσει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο στὰ μάτια ὅσων τὴν περιφρονοῦσαν.

Ὑποκρινόμενος τὸν ἀνήξερο, ρωτάει ποιὸς τὸν ἄγγιξε. Οἱ μαθητές του, ἀπηυδισμένοι ἀπὸ τὸν συνωστισμό, τοῦ λένε: Τί ρωτᾶς τώρα, Χριστέ μου; Τόσος κόσμος στριμώχνεται γύρω σου καὶ πέφτει πάνω σου καὶ σὺ λὲς ποιὸς σὲ ἄγγιξε; Μὰ ὁ Χριστὸς ἐπιμένει: Ἕνας μόνο μὲ ἄγγιξε.

Μὲ πολλοὺς τρόπους οἱ ἄνθρωποι ἀγγίζουμε τὸν Χριστό. Ἡ αἱμορροοῦσα τὸν ἄγγιξε κρυφά, στὴν ἄκρη τοῦ ρούχου του μόνο καὶ ὁ Χριστὸς ἀμέσως τὴ σκέπασε μὲ τὴν εὐλογία του. Καμμιὰ ὅμως ἀνταπόκρισή του δὲν ὑπῆρξε στὰ ἀδιάφορα ἀγγίγματα τοῦ πλήθους. Ἦταν σὰν νὰ μὴν ἔγιναν. Ἐπαφὲς ἀνέπαφες. Ἄγγιξαν καὶ ἄλλοι βέβαια τὰ ἐνδύματα τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι τὸ ἔκαναν μὲ πίστη, μὲ τὸ φρόνημα τῆς αἱμορροούσας, θεραπεύτηκαν (Ματθ. 14, 36).

Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός κι οἱ ἀρετές τρόπος γιά νά Τόν ζοῦμε και να τον κηρύττουμε!

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος βαπτίσθηκε κι ἔκτοτε ἐπισκέπτεται πότε-πότε τόν Ἱερό Ναό καί συνήθως ἀπό κοινωνική ὑποχρέωση γιά κάποιο γάμο ἤ βάπτισμα ἤ κηδεία ἤ μνημόσυνο καί τίς περισσότερες φορές χωρίς εὐπρέπεια σώματος καί ψυχῆς!

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἐπίσης δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐκκλησιάζεται τυπικά χωρίς νά θέλγεται ἀπό τόν πόθο τῆς ἕνωσής του μέ τόν Χριστό.

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι οὔτε ἐκεῖνος, πού νηστεύει, προσεύχεται καί κάνει φιλανθρωπίες, ἀλλά μεταλαμβάνει σπανίως, ἀραιά καί ποῦ, προβάλλοντας διάφορες ψευτοευλάβειες τοῦ τύπου «δέν νήστεψα ὅσο ἤθελα» κι ἄλλα τέτοια.

Ἄς μήν παρεξηγηθεῖ ὁ λόγος, διότι νηστεία, προσευχή, φιλανθρωπίες καί ἄλλες ἀρετές ὑπάρχουν καί στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου, στις ὁποῖες ὅμως δέν ὑπάρχει πραγματική ἕνωση μέ τόν Θεό, ὅπως στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου οἱ ἀρετές εἶναι τό πᾶν, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός κι οἱ ἀρετές τρόπος γιά νά Τόν ζοῦμε και να τον κηρύττουμε!

πηγή

Holy Royal Martyrs

A beaitufl mosaic icon of the Holy Royal Martyrs in the Cathedral of the Annunciation at the Holy Trinity Seraphim-Diveevo Monastery

59 χρόνια από την επανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου του Οσίου πατρός ημών Σάββα του Ηγιασμένου

Τήν 13ην/26ην Ὀκτωβρίου ,τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἑορτάζει τήν ἑορτήν τῆς ἐπανακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἑορτάζει τό γεγονός ὅτι τό τίμιον λείψανον τοῦ Ὁσίου Σάββα, ἄφθαρτον καί ἀκέραιον διατηρούμενον ἕως τῆς σήμερον, μετηνέχθη ὑπό τῶν Σταυροφόρων εἰς Βενετίαν, ἐπεστράφη ὑπό τῆς Ρωμαϊοκαθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων τήν 13ην/26ην Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1965. 

Πανηγυρική ὑποδοχή ἐγένετο τότε εἰς τό τίμιον λείψανον εἰς τήν Πύλην τοῦ Δαυΐδ. Μετά ταῦτα ἐτέθη διά προσκύνησιν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἐπί μίαν ἑβδομάδα καί ἀκολούθως μετηνέχθη εἰς τόν τόπον, εἰς τόν ὁποῖον ἀνήκει καί εἰς τήν Λαύραν, τήν ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ Ἅγιος Σάββας, διά τόν ἁγιασμόν καί τήν βοήθειαν τῶν μοναχῶν αὐτῆς καί τῶν προσκυνητῶν.

Τις μεσιτείες του Οσίου & θεοφόρου πατρός ημών να έχουμε όλοι μας.
Ιερά Λαύρα Σάββα του Ηγιασμένου του καθηγητού της Ερήμου. Αγία Γη Θεοβάδιστη.

πηγή φώτο

Μεγάλη Χάρη και δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών

Για τους γονείς του Αγίου Δημητρίου δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, διότι κοιμήθηκαν πάρα πολύ νωρίς, όταν ο Άγιος ήταν ακόμα μικρός.
Ο Άγιος Δημήτριος ήταν πνευματική «μεγαλοφυΐα» και στην ηλικία των 15 ετών ήταν τέλειος καθηγητής της άνω φιλοσοφίας, της ουράνιας, όχι της κάτω, της κοσμικής. Ήταν θεοδίδακτος με την απόλυτη έννοια τόσο πολύ, ώστε είχε πλήθος μαθητών πάσης ηλικίας μικρούς και μεγάλους, λαϊκούς και κληρικούς! Και τους έφτιαχνε κατήχηση σε μια σπηλίτσα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.

Το κατηχητικό που τους έφτιαχνε, δεν είχε καμμία σχέση με το κατηχητικό της σημερινής μορφής. Δεν δίδασκε ο Άγιος Δημήτριος θρησκευτικά, ούτε θεολογία. Ήταν έμπειρος Χριστού, γεμάτος από Χριστό, γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, είχε εμπειρία Χριστού, είχε Χριστοόραση. Γνώριζε και τους δαίμονες και τους Αγγέλους και τους Αγίους και τον Χριστό μας. Τέτοιο κατηχητικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο τους έφτιαχνε! Ήταν ο «μέγας καθηγητής». Από εκεί ξεκίνησε το λεγόμενο κατηχητικό και οι κατηχητές.

Ένας τέτοιος έμπειρος Χριστιανός στα 15 του χρόνια, δίδασκε συνεχώς τον Χριστό σε εκείνη τη σπηλίτσα, μέχρι την ηλικία των 27 ετών. Δηλ. θεωμένος ο Άγιος Δημήτριος, σιγά - σιγά οδηγούσε στην κορυφή της τελειότητας και αγιότητας και τους μαθητές του. Μάλιστα πολλοί μαθητές έγιναν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως είναι ο Άγιος Νέστωρ (τιμάται 27 Οκτωβρίου), ο Άγιος Λούππος (τιμάται 26 Οκτωβρίου), οι Αγίες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία (τιμώνται 16 Απριλίου) και πολλοί άλλοι μαθητές του.

Ο 72ος Ψαλμός - Μία ένθεη ψυχανάλυση

Του Αρχιμ. Αρσενίου Κωτσόπουλου 

 Να ψυχαναλύεις την ύπαρξή σου, ψειρίζοντας το σκοτάδι σου, είναι ο μισός δρόμος που σταματά στην μέση της ερήμου, εκεί όπου όλα είναι άνυδρα, ξερά, μαραμένα.
 Ο υπόλοιπος δρόμος, που καταλήγει στις δροσερές πηγές της Χάριτος του Θεού, είναι η ουσιαστική πορεία σου, στην οποία τρέχεις με την ορμή που σου έδωσε η πικρή εμπειρία του σκότους σου.
 Οι σύγχρονες ψυχαναλυτικές πρακτικές που σε αφήνουν «στα κρύα του λουτρού», στη μέση του πουθενά, είναι απόλυτα τραγικές.
 Έρχονται όμως οι ψαλμοί του Δαβίδ, αυτά τα βαθειά ένθεα ποιήματα του εξαϋλωμένου Προφητάνακτος, να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους και να μας μιλήσουν για μια ένθεη και όντως θεραπευτική ψυχανάλυση.

Ας δούμε δι’ ολίγων τον 72ο ψαλμό.

Από τον 1ο έως τον 16ο στίχο ο Δαβίδ περιγράφει τα βασανιστικά εσωτερικά βιώματά του, καθώς παρακολουθεί όλους τους ασεβείς και άνομους να ευδοκιμούν, να ζουν ανέμελα, ειρηνικά, πλούσια, μακρόβια.
«Εγενόμην μεμαστιγωμένος όλην την ημέραν και ο έλεγχός μου εις τας πρωίας» (στ. 14), θα πει με πόνο ψυχής.
Βλέπει πως «ματαίως εδικαίωσα την καρδίαν μου και ενιψάμην εν αθώοις τας χείρας μου» (στ. 13), καθώς φαίνεται ότι ο Θεός αδιαφορεί για την δικαία διαπαιδαγώγηση των ανόμων ενώ ο ίδιος ταλαιπωρείται από όλους τους υπεναντίους του.

Όμως από τον στίχο 17, όλα αλλάζουν στην ψυχή του Δαβίδ. Φως, άπλετο φως εισέρχεται και κατακλύζει την ύπαρξή του. Γίνεται διορατικός και προορατικός. Πώς έγινε αυτή η θεία αλλοίωσις;
  Εισήλθε στο Άγιο Πνεύμα. Έγινε ένθεος. Να πώς το περιγράφει: «έως ου εισέλθω εις το αγιαστήριον του Θεού και συνώ εις τα έσχατα αυτών» (στ. 17). Όλη τώρα η ύπαρξή του φωτίζεται από την θεία γνώση.
  Όχι την εξωτερική και επιφανειακή γνώση που τον είχε μέχρι πρότινος γεμίσει με άγχη, φόβους, ταραχές, μικροψυχίες, ζήλειες, και ενοχές, ώστενα γράφει: «παρά μικρόν εσαλεύθησαν οι πόδες, παρ΄ ολίγον εξεχύθη τα διαβήματά μου, ότι εζήλωσα επί τοις ανόμοις, ειρήνην αμαρτωλών θεωρών» (στ. 2-3).
  Τώρα τον κατακλύζει η άνωθεν κατερχόμενη, η Αγιοπνευματική γνώση, και βλέπει μέχρι το τέλος, τα έσχατα των χρόνων των ασεβών. Κατανοεί πλέον πως όλη η δόξα και τα μεγαλεία, και όλες οι ανομίες των ανόμων θα παρέλθουν «ωσεί ενύπνιον εξεγειρομένου» (στ. 20).
Όπως το όνειρο δηλαδή αυτού που ξυπνάει και μέσα στην ημέρα το έχει ξεχάσει.

Χωρίς εὔλογη αἰτία δέν πρέπει νά ἀποχωρῆ πρό τῆς ἀπολύσεως. Γιατί αὐτό εἶναι καταφρόνησις τοῦ Θεοῦ...

Ἀπὸ τὰ πρῶτα καθήκοντά μας εἶναι ὁ τακτικὸς ἐκκλησιασμός. Γι' αὐτὸ καὶ ἡ ἀκόλουθη έρωταπόκρισι (ΨΛΣΤ΄) τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προφήτου μᾶς ἐνδιαφέρει ὅλους:

ΕΡΩΤΗΣΙΣ — Ἐὰν κάποιος εἰσέλθη στην Εκκλησίαν τὴν ὥρα τῆς λειτουργίας καὶ ἀναχώρηση πρὸ τῆς ἀπολύσεως, μήπως εἶναι ἁμαρτία;

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ — Το τέλειον καὶ τὸ ἀρεστόν εἰς τὸν Θεόν εἶναι: ὁ εἰσερχόμενος στὴν Ἐκκλησίαν νὰ μένη στην λειτουργίαν καὶ νὰ ἀκούη τὴν ἀκολουθίαν ὣς τὴν κανονικὴν ἀπόλυσιν. Διότι χωρίς εὔλογη αἰτία δὲν πρέπει νά ἀποχωρῆ πρὸ τῆς ἀπολύσεως. Γιατί αὐτό εἶναι καταφρόνησις τοῦ Θεοῦ.
Ἂν ὅμως ὑπάρχη ανάγκη, συγχωρεῖται τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ οὔτε καὶ τότε πρέπει νὰ αὐτοδικαιώνεται κανείς, ἀλλά νά ζητῆ συγχώρησιν ἀπὸ τὸν Θεὸν λέγοντας: «Δέσποτα, συγχώρησέ με, ποὺ δὲν μπόρεσα να πράξω τὸ καθῆκον μου».

Απ' όλα τα πάθη, το φοβερότερο είναι να ακολουθεί κανείς την καρδιά του!

 "Απ' όλα τα πάθη, το φοβερότερο είναι να ακολουθεί κανείς την καρδιά του, να υπακούει δηλαδή στο θέλημά του και όχι στον Νόμο του Θεού. Αυτό το πάθος στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως ψυχικά τον άνθρωπο, ύστερα όμως την οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το μυστήριο της Θείας Οικονομίας και δεν βρήκε το δρόμο του Θεού, για να την ακολουθήσει."

Αββάς Ισίδωρος

Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.

Κύριε διευθυντά,

Είμαι μια μοναχή της Ιεράς Μονής Οσίου Παταπίου, που επί 55 χρόνια της πολύτιμης ζωής μου αφιέρωσα για να ζήσω μια άλλη ποιότητα ζωής.
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ο Θεός γνωρίζει – όμως, έχω μέσα μου μια πληρότητα για ό,τι προσπάθησα.

Με έκπληξη είδα στο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής», 13ης Οκτωβρίου, αφιέρωμα, και με εξώφυλλο μάλιστα, στο «αρχιτεκτονικό θαύμα» όπως το αποκαλείτε του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.

Είσθε ένας αξιοπρεπής δημοσιογράφος, με παιδεία και σας ερωτώ:
Αυτό είναι το πολιτιστικό αποκορύφωμα του ανθρωπίνου προσώπου ή ο εξευτελισμός;
Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.
Ο άνθρωπος είναι, αν το πιστεύετε, «εικόνα και ομοίωσις Θεού» και αξίζει τιμής, σεβασμού και αξιοπρέπειας, ακόμη και στον θάνατό του.

Πηγαίνετε στα ενδότερα του «κοσμήματος» να φρίξετε με την όλη διαδικασία και να φτύσετε ακόμη και το νερό που πίνετε.
Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα.

Λυπηθήκατε τις κάποιες χιλιάδες που ξοδεύουν κάποιοι γι’ αυτήν την απεχθή διαδικασία αναζητώντας την αλλού.
Δεν άκουσα να λυπάται κανείς για τα εκατομμύρια που δίδονται στις εκτρώσεις, στην κραιπάλη, στα ναρκωτικά, στα «καλλυντικά», στη μόδα, στους οίκους

Η κάρα του Αγίου Δημητρίου κατά την επανακομιδή του λειψάνου το 1978

 

πηγή

Οι γνώσεις του(Γέροντα )Αγίου Ευμενίου

Ήταν να θαυμάζει κανείς(σύν τοίς άλλοις). και τις γνώσεις του Αγίου Ευμενίου.
Παρόλο που ήταν σχεδόν αγράμματος, αυτά τα λίγα γράμματα
πού ήξερε, τα καλλιέργησε τόσο πού σαν να είχε βγάλει πανεπιστήμιο.
( Το μωρόν του Θεού σοφότερον τον ανθρώπων έστι)
Είχε μελετήσει τους βίους όλων των Αγίων πού έχουν συναξάρι και ήξερε όλων
την πολιτεία.
Ιδιαίτερα τού άρεσαν οι νηπτικοί Πατέρες και γενικά όλοι οι όσιοι ασκητές...
Επίσης του άρεσε να μελετά ..και ιδιαίτερα τον Άγιο Ανδρέα πού πολλές φορές
τον εμιμείτο. Πάρα πολύ αγαπούσε να μελετά όλους τους Πατέρες της εκκλησίας
(Ο νόμος σου μελέτη μου έστι ημέρας και νυκτός.)

Ήταν μάλιστα τόσο σταθερός και αμετακίνητος στα εκκλησιαστικά θέματα πού δεν έκανε μπρος η πίσω ούτε βήμα,ούτε κεραία πέρα από όσα έχει θεσπίσει η Εκκλησία.
Το τυπικό ετηρείτο κατά γράμμα.Ουδεμία αλλοίωση, πρόσθεση ή αφαίρεση.
Όσο κουρασμένος κι αν ήταν, νωρίς ή αργά δεν παρέλειπε τίποτα από τα λειτουργικά
και μοναχικά του καθήκοντα παρά μόνο σε περίπτωση Βαρειάς ασθένειας
Ο  Άγιος Ευμένιος είχε θεία Σοφία Και μεγάλη αγιότητα.

πηγή

Η βυζαντινή καστροπολιτεία του Μυστρά

Η βυζαντινή καστροπολιτεία του Μυστρά έχει τη μοναδική ικανότητα να ζωντανεύει στο κάθε βήμα και να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα σχεδόν μυστηριακή, όπου θρύλοι και γεγονότα «γίνονται ένα» με θαυμαστό τρόπο.

Επισκεφτείτε τη Μητρόπολη (Άγιο Δημήτριο), τον παλαιότερο ναό του Μυστρά, όπου σύμφωνα με την παράδοση, στέφθηκε ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, το 1449.

Στο διώροφο πέτρινο κτίριο της αυλής της Μητρόπολης βρίσκεται και το Αρχαιολογικό Μουσείο του Μυστρά. Η συλλογή του περιλαμβάνει γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέλη, φορητές εικόνες, τοιχογραφίες, κοσμήματα και άλλα αντικείμενα.

Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τη Μονή της Παντάνασσας, η οποία ιδρύθηκε το 1428. Η Παντάνασσα είναι γυναικείο μοναστήρι, το μοναδικό που εξακολουθεί να λειτουργεί στον αρχαιολογικό χώρο

Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω . . .

 Μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να έχουν πολλά likes και φίλους στα προφίλ τους, αλλά δυστυχώς δεν έχουν κάποιον να ακουμπήσουν την καρδιά τους. Ο καθένας είναι σε έναν δικό του κόσμο, σε μία μικρή γυάλα. Οι περισσότεροι δεν δέχονται «μύγα στο σπαθί τους».

  Καμία υποχώρηση σε τίποτα και για κανέναν λόγο. Παντού απαιτήσεις και πάντα φταίει ο άλλος. Εμείς ποτέ. Φιλικές σχέσεις καταρρέουν και γάμοι διαλύονται από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους και από τον άλλον. Έχουμε ξεχάσει τη φιλία, την παρέα, το μοίρασμα. Ένας εγκλωβισμός.

Δεν είναι η τεχνολογία που μας απομονώνει, είναι ο εγωισμός. Είναι αυτό που λέει μέσα σου: «Εσύ είσαι ο τέλειος και άλλος κανένας».

Ξέρεις ποιός ήμουν εγώ...;

 

Νῦν. Ἐλέησόν με!

Γιατί να μη ζητάς μετάνοια συνεχῶς, "ἐδῶ καὶ τώρα" ἀπὸ τὸ Θεό; 

Ὄχι αὔριο. 

Τώρα.

 Νῦν. Ἐλέησόν με! 

Ὄχι μήπως καὶ αὔριο δὲν ζεῖς, ἀλλὰ μήπως ζεῖς καὶ εἶσαι χειρότερος.

(π. Συμεὼν Κραγιόπουλος)

πηγή

Η Γενιά του '30 αποτελεί υπόδειγμα θεραπευτικής επεξεργασίας του συλλογικού μας τραύματος

 O Καραγάτσης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Εμπειρίκος, ο Θεοτακάς είναι μερικοί από τους πιο προβεβλημένους εκπροσώπους της Γενιάς του '30.
Είναι η Γενιά που μετά το οριστικό θάψιμο της Μεγάλης Ιδέας και την μικρασιατική καταστροφή, δηλαδή ακριβώς μετά και λόγω του μικρασιατικού Συλλογικού Τραύματος επιχείρησε και κατόρθωσε να επεξεργαστεί το συλλογικό τραύμα, με τον μοναδικό τρόπο που αυτό μπορεί να συμβεί: επαναπροσδιορίζοντας την ελληνικότητα και άρα επανοηματοδοτώνας τη ζωή του ελληνικού συλλογικού.

 Οι σπουδαίοι αυτοί "συλλογικοί μας θεραπευτές" ερχόμενοι σε επαφή με την Ευρώπη προσπάθησαν και πέτυχαν "να συγκεράσουν με τρόπο ελληνικό τον μοντερνισμό με την παράδοση, τον κοσμοπολιτισμό με την εντοπιότητα και να εκφράσουν το συλλογικό ασυνείδητο της εποχής τους".
"Η Γενιά του '30 ανακάλυψε, θαύμασε και αγάπησε τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό σε όλες τις εκδηλώσεις του, από την ντοπιολαλιά μέχρι τους ανώνυμους λαϊκούς ζωγράφους".

 Στο αντίποδα τους βρίσκονται αυτοί που απεχθάνονται οτιδήποτε ελληνικό και που κοιτούν με υποτίμηση ό,τι λαϊκό, σηκώνοντας το επικριτικό τους φρύδι για την "ακαλαίσθητη και ακαλλιέργητη πλέμπα του Λαού", που δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες των Ευρωπαϊκών και ατλαντικών ιερατείων.

Αλλά, ω ουρανέ και γη...γιατί ο άνθρωπος απέκοψε το βαρκάκι του από το καράβι του Θεού;

Αλλά, ω ουρανέ και γη...γιατί ο άνθρωπος απέκοψε το βαρκάκι του από το καράβι του Θεού;
Τι έπαθε ο άνθρωπος και φεύγει από την ασφάλειά του;
Τι είδους υπολογισμό έκανε όταν αποφάσιζε ότι θα ήταν καλύτερο για αυτόν να μείνει μόνος στα θυελλώδη κύματα, απ ‘ότι μέσα στην οικογένεια του Θεού και αγκυροβολημένος στον Θεο!
Με ποιον συμμάχησε όταν παραβίασε τη συμμαχία του με τον Θεό;
Είναι με κάποιον ισχυρότερο από τον Θεό;
Ανοησία, ανοησία, ανοησία!
“Καταραμένος είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τους ανθρώπους”
Έτσι, μίλησε ο Θεός, μία φορά και οι άνθρωποι το έχουν επαναλάβει χιλιάδες φορές. Απογοητευμένοι από την εμπιστοσύνη τους στους ανθρώπους, έχουν καταραστεί χιλιάδες φορές εκείνους τους οποίους εμπιστεύθηκαν.
Ο Θεός είπε μόνο αυτό που οι άνθρωποι έχουν βιώσει πολύ καλά και έχουν επιβεβαιώσει με την εμπειρία τους, δηλαδή, πώς, όντως, είναι καταραμένος ο

Εάν αυτά που σας λέω συμφωνούν με ό,τι λέγουν οι Αγ.Πατέρες να τα ακολουθήσετε...

πηγή

Διονύσιος Σολωμός: Ο εθνικός ποιητής και η ανταπόκριση που είχε το έργο του

                         
Η ανταπόκριση που είχε ο εθνικός μας ποιητής από τους σύγχρονούς του

Στις 21 Οκτωβρίου 1825 δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά κριτική του ποιήματος του Διονύσιου Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερία». Η κριτική ήταν του πολιτικού, λόγιου και διπλωμάτη Σπυρίδωνα Τρικούπη και δημοσιεύθηκε στη «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος».

Ο νεοελληνιστής φιλόλογος και ιστορικός της λογοτεχνίας, Γιώργος Βελουδής γράφει στο «ΒΗΜΑ» στις 11 Ιανουρίου 1998:

«Η πρώτη, τριπλή και επιβλητική, “εμφάνιση” του Σολωμού στην Ελλάδα σημειώθηκε το κρίσιμο έτος της Ελληνικής Επανάστασης 1825, όταν ο ίδιος ήταν 27 χρόνων.

»Το έτος αυτό (1825) κυκλοφόρησε μέσα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι η πρώτη ελληνική έκδοση του Υμνου εις την Ελευθερίαν ­ και το ίδιο έτος δημοσιεύτηκαν δύο κριτικές παρουσιάσεις του: η πρώτη, συντομότερη, από τον Σπ. Τρικούπη στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος στο Ναύπλιο και η δεύτερη, εκτενέστερη, από τον Γ. Ψύλλα στην Εφημερίδα των Αθηνών.
Διαπιστώσεις

»Ηδη αυτή η πρώτη, τριπλή, παρουσία επιβάλλει μερικές αποφασιστικές διαπιστώσεις:

α) σε αντίθεση με τις σύγχρονές του Ωδές (1824/26) του Κάλβου, ο Υμνος (1823) του Σολωμού λειτουργούσε άμεσα και μέσα στον επαναστατημένο ελλαδικό χώρο·

β) οι βιβλιοκρισίες του Τρικούπη και ιδίως του Ψύλλα για τον Υμνο επισημαίνουν την έναρξη της νεοελληνικής κριτικής με την κύρια σημασία του όρου·

γ) ενώ το προηγούμενο έτος (1824) είχε ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο Σολωμός παρουσιάζεται στον Υμνο (στρ. 141-150) ως κήρυκας της εθνικής ενότητας·

δ) ο Ψύλλας χρησιμοποιεί, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σ’ αναφορά με το έργο αυτό του Σολωμού, τον όρο “εθνική ποίησις” και ταυτόχρονα ιδρύει τη γενεαλογία αυτής της “εθνικής ποίησης” : Κορνάρος – Χριστόπουλος – Ρήγας – Σολωμός.

Η αντίθεση «Αθήνα – Επτάνησα»
»Το σκηνικό θα αλλάξει άρδην μετά την ίδρυση του πυγμαίου ελληνικού κράτους:

Ένας Μπρούτζινος ταύρος της Κωνσταντινούπολης με πολλούς θρύλους

Ο λεγόμενος ταύρος του Φάλαρι ήταν ένα αρχαίο ελληνικό όργανο βασανιστηρίων όπου τοποθετούσαν το θύμα εντός ενός μπρούτζινου ταύρου ενώ από κάτω έκαιγε φωτιά.
Από ότι φαίνεται ένα από τα χιλιάδες αγάλματα που είχε η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, ήταν ένας τέτοιος μπρούτζινος ταύρος.
Κύρια πηγή μας είναι το έργο «Παραστάσεις» που περιγράφει όλα τα αρχαία αγάλματα της Κωνσταντινούπολης με ημιμυθολογικές αναφορές ωστόσο.
Σύμφωνα με το έργο:
Τον ταύρο χρησιμοποιούσε ο αυτοκράτορας Ιουλιανός για να καίει Χριστιανούς ως πρόσχημα πως ήταν εγκληματίες.
Σε άλλο σημείο αναφέρεται πως το άγαλμα δημιούργησε ο Ουαλεντιανιανός ο πραιπόζιτος του αυτοκράτορα Κώνστα.
Το έργο «Notitia Constantinopolitanae»επιβεβαιώνει την ύπαρξη του αγάλματος στην πλατεία μπροστά από το λιμάνι του Νεωρίου. Εκεί βρισκόταν και η αγορά βοοειδών της πόλης.
Τέλος στο έργο «παραστάσεις» αναφέρεται επίσης ότι ο τελευταίος που κάηκε εντός του ταύρου ήταν ο αυτοκράτορας Φωκάς και πως ο Ηράκλειος μετά τον έλιωσε για δημιουργήσει νομίσματα και να πληρώσει τους στρατιώτες του.
Άλλη μια αναφορά για το άγαλμα κάνει ο Γεώργιος Κεδρηνός (11ος αιώνας): αναφέρει πως το έφεραν από την Πέργαμο και πως ήταν ο ταύρος μέσα στον οποίο μαρτύρησε ο Άγιος Αντίπας ο πολιούχος της Περγάμου.

Μικρογραφία με τον λόγιο Μανασσή εντός του Ταύρου (1250-1300), από Βυζαντινό χειρόγραφο.Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης

πηγή

Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού.

Στους μικρούς και τους αδύνατους, στα μωρά του κόσμου ανοιγόταν ο γέρο-Ηρωδίων, όχι σ’ αυτούς που δεν είχαν ανάγκη, αλλά μόνο μία περιέργεια. Γι’ αυτούς ήταν στρείδι κλειστό, αδιαπέραστος. Εμείς μικρά παιδιά ήμασταν τότε, ταλαιπωρημένοι, χτυπημένοι πνευματικά, αδύνατοι… γι’ αυτό μας αγκάλιαζε και μας έδινε από τον πνευματικό πλούτο του.

Πήγε μια άλλη φορά ο φίλος μου έναν νέο μοναχό πού ήθελε να φύγει από το μοναστήρι του. Είχε πολλούς λογισμούς, έντονους να φύγει. Ήταν χειμώνας. Δέκα πόντους χιόνι σκέπαζε την γη και βαρειά μολυβένια σύννεφα τον ουρανό.Αφού τον άκουσε για κάμποση ώρα του λέει.
– Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού. Άμα θέλεις να ζεσταθείς πνευματικά πρέπει να διώχνεις τους λογισμούς, αλλιώς θα παγώνεις.

– Πώς να διώχνω τους λογισμούς γέροντα;
– Για τον Θεό δεν είναι τίποτα να σου πάρει τους λογισμούς, όμως πρέπει εσύ να αγωνιστής να τους διώξεις.

Δεν μιλούσε ο νέος μοναχός, έδειχνε μια δυσπιστία.
– Θέλεις να σου πάρω τους λογισμούς; ρώτησε ο γέρο-Ηρωδίων. Θέλεις να πω στον Θεό να πάρει τα σύννεφα, να μας ζεστάνει ο ήλιος; ξαναρώτησε.

Πάλι δεν απάντησε, δύσπιστος.

Αν βρεθεί κάποιος αυτές τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη ...

Αν βρεθεί κάποιος αυτές τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη θα βιώσει το μελιχρό και γλυκύ ανοιξιάτικο άρωμα της Μεγάλης Εβδομάδας.
Να μην παραξενευτεί.
Βρίσκεται στην πολη που τιμά τον προστάτη και πολιούχο της.
H Mεγάλη Εβδομάς του Αγίου Δημητρίου γιορτάζεται και φέτος με λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και παλλαϊκή συμμέτοχη.
Η λατρευτική αυτή παράδοση μαρτυρείται σε χειρόγραφα από τον ΙΒ΄ αι. με μια πλούσια υμνογραφική παραγωγή.
Στα κείμενα αυτά αναδεικνύεται η πολιουχική ιδιότητα του Μυροβλήτου και η οικουμενική αναγνώριση του.
Το γεγονός επιβεβαιώνει η αντικατάσταση της λέξεως «Θεσσαλονίκη» με την λέξη «Οικουμένη» στο Απολυτίκιο του Αγίου από τον 11ο αι.

Χαρακτηριστικό των λατρευτικών ακολουθιών αυτής της περιόδου είναι η προσπάθεια εξομοίωσης με την Πασχαλινή περίοδο.Οι λόγοι είναι πολλοί.
Το μαρτύριο και τα θαύματα του από τον 3ο αι. τοποθέτησαν τον Άγ. Δημήτριο υψηλά στη συνείδηση της Εκκλησίας.
Συρροή πιστών στον τάφο του παρατηρείται αδιάκοπα στο διάβα των αιώνων υπομνηματίζοντας τον τάφο του Κυρίου και τον επιτάφιο της Μ. Παρασκευής.
Η λόγχευση της πλευράς του υπενθυμίζει την λόγχευση του Χριστού.
Τα τροπάρια δεν παραλείπουν αυτό το θέμα να το τονίζουν.
Η ροή μύρου από το σώμα του Μεγαλομάρτυρα ομοιάζει με τη ροή αίματος και ύδατος από την λογχευθείσα πλευρά του Κυρίου.

«Τέκνον μου, να διαβάζεις την επιστολή του Αγίου Ιακώβου να στηρίζεσαι, να παίρνεις Χάρη…»

 23 Οκτωβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου Α’ Επισκόπου Ιεροσολύμων. 

Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ένας από τους γιους του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα, γι' αυτό ονομαζόταν αδελφός του Κυρίου. Η συγγενική του, όμως, σχέση με τον Κύριο δεν είναι ομόφωνα καθορισμένη. Αλλά το γεγονός είναι ότι ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων και είναι αυτός που έγραψε την πρώτη Θεία Λειτουργία της χριστιανικής Εκκλησίας. 

 Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των Ιουδαίων. Αφού τον έπιασαν, τον έριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν ζωντανός, τον αποτελείωσαν με άγριο κτύπημα ροπάλου στο κεφάλι. 

Έργο του Ιακώβου είναι και η Καθολική Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη, στην οποία να τι μας συμβουλεύει, σχετικά με το πως πρέπει να χειριζόμαστε το λόγο του Θεού: 

«Γίνεσθε ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς» (Επιστολή Ιακώβου, α' 22). 

Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές και τηρητές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές. Και να μη ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την ιδέα ότι είναι αρκετό και μόνον να ακούει κανείς το λόγο. 

Τέλος, η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με τη μνήμη του Δαβίδ του Προφήτου και Ιωσήφ του μνήστορος, συνοδευόμενη με το ακόλουθο δίστοιχο: «Σὺ τέκτονος παῖς, ἀλλ᾿ ἀδελφὸς Κυρίου, τοῦ πάντα τεκτήναντος, ἐν λόγῳ, μάκαρ». Τελείται δε αύτω η Σύναξις εν τω σεπτώ αυτού Ναώ το όντι ένδοθεν της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις.

 https://www.scribd.com/document/774878474/%CE%9F-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80-%CE%91%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82

«Ο άγιος Ιάκωβος και η Επιστολή του» π. Αυγουστίνος Καντιώτης

«Τέκνον μου, να διαβάζεις την επιστολή του Αγίου Ιακώβου να στηρίζεσαι, να παίρνεις Χάρη…»
Άγιος γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Γιορτάζει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Ἀρχαία φωνή, μεγάλη ψυχὴ καὶ πρῶτος ἱεράρχης τῶν Ἱεροσολύμων. Καὶ γυιὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸν γάμο του, προτοῦ μνηστευθεῖ τὴν κυρία Θεοτόκο, τῆς Ὁποίας ὑπῆρξε προστάτης καθὼς καὶ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ. Τυχερὸς ποὺ ἦταν ἐκεῖνος!

Κι ὅταν κάποια φορὰ ὁ Ἰωσὴφ ὁ Μνήστωρ ἠθέλησε νὰ μοιράσει τὴν περιουσία στὰ παιδιά του, ἀποφάσισε νὰ δώσει μερίδιο καὶ στὸν Χριστό, πού ’ταν ὁ Yἱὸς τῆς Παρθένου καὶ ὁ Yἱὸς τοῦ Θεοῦ. Τόσο δίκαιος ἦταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ τόσο σπουδαῖος. Καὶ τὰ κληρονομικά, ξέρετε, τί ἀγκάθι καὶ τί βάσανο εἶναι; Καὶ τί κάναν τ’ ἄλλα παιδιά; Ὁ Σίμων, ὁ Ἰωσῆς καὶ ὁ Ἰούδας δὲν θέλαν νὰ δώσει μερίδιο στὸν Ἰησοῦ. —Καλοὶ ἦταν κι αὐτοί!

— Καὶ ὁ Ἰάκωβος, τότε, τοῦ λέει τοῦ Ἰησοῦ:

«Ἔλα ’δῶ, καλέ μου. Αὐτὸ ποὺ θὰ πάρω ἐγὼ θά ’ναι δικό σου. Ἂν δὲν θὲς ἔτσι, θά ’ναι καὶ δικό σου καὶ δικό μου. Θὰ τό ’χουμε μαζί. Θά ’μαστε συγκληρονόμοι». Κι ὁ Ἰησοῦς ἔσκυψε καὶ τὸν ἐφίλησε καὶ τοῦ λέει:

«Σ’ εὐχαριστῶ, ἀδελφέ».

Κι ἀπὸ τότε ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὀνομάζεται καὶ Ἀδελφόθεος. Ἀδελφὸς τοῦ Θεοῦ. Ἔδωσε στὸν Κύριο τὸ κομματάκι τῆς περιουσίας του. Δὲν τὸ ἤθελε ὁ Κύριος, βέβαια. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔδειξε τὴν ἀγάπη καὶ τὴ στοργή του.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἔγραψε καὶ τὴν πρώτη Θεία Λειτουργία. Ἐχειροτονήθη ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, λέει τὸ Συναξάριο τοῦ Μηναίου. Τὸν χειροτόνησε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ἔγραψε ἐκεῖνος πρῶτος τὴν Θεία Λειτουργία. Καὶ ἀργότερα, ὅπως λέει τὸ ἴδιο Συναξάριο, διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν ὁ Μέγας Βασίλειος τὴν ἐσυντόμευσε. Καὶ λίγο ἀργότερα, πάλι γιὰ τὴν ἀδυναμία καὶ ἀνυπομονησία τῶν ἀνθρώπων, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν ἔκανε πιὸ μικρή. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος, ἂν πάει στὴν ἐκκλησία καὶ στὴ λατρεία καὶ ἀρχίζει νὰ κουράζεται καὶ κοιτάζει τὸ ρολόϊ καὶ σηκώνει τὸ ἕνα πόδι καὶ κατεβάζει τὸ ἄλλο, ὅ,τι νὰ κάνεις μετὰ δὲν τὸν πιάνει. Δὲν τὸ ἀκούει. Ἂς τό ’χομε ὑπόψη μας αὐτό, ὅσοι ἔχομε τὴν διαποίμανση τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν χριστιανῶν. Καὶ λέει ἕνα ὡραῖο ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὅτι, καλύτερα νὰ κάνει κανεὶς λίγο μὲ χαρὰ παρὰ νὰ κάνει πολὺ μὲ γογγυσμό.

Κι ἔγραψε ὁ ἅγιος Ἰάκωβος καὶ τὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή του, ποὺ εἶναι ἕνα κοινωνικὸ Εὐαγγέλιο. Μιλάει γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα, μὲ τὸν καλύτερο καὶ στοργικότερο τρόπο. Καὶ περισσότερο γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν ἐσπλαχνία, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἰσοτιμία τῶν ἀνθρώπων μεταξύ των. Γιατὶ ὅλοι προερχόμεθα ἀπὸ ἕνα χῶμα, τὴ γῆ, τὸ σῶμα μας, καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια πνοή, τὴν ἀνάσα τοῦ Θεοῦ. Εἴμεθα κατ’ εἰκόνα Κυρίου. Καὶ ἔτσι ἔχομε ἰσοτιμία. Ἰσότης δὲν ὑπάρχει, γιατὶ εἶναι ἰσοπέδωση. Ἰσοτιμία, ὅμως, ὑπάρχει. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ὀμορφιὰ μέσα στὴν ποικιλία καὶι μέσα στὴν ἀνισότητα καὶ στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.

Και τότε ο κεκοιμημένος π. Αθανάσιος χαμογέλασε!

Μόλις ο γέροντας Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος, έστειλε επιστολή στον άρρωστο π. Αθανάσιο [Μοναχός της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ο οποίος νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας], στην οποία μεταξύ άλλων έγραφε:
«Χαίρομαι, που χαρούμενα κηρύττεις την ζωή, η οποία είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα, που το μεγάλο αυτό μυστικό δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όσοι είναι σάρκες».
Ο π. Αθανάσιος όμως δεν πρόλαβε να πάρη αυτήν την επιστολή· είχε ήδη φύγει για την ουράνια αληθινή ζωή.
Όταν τον μετέφεραν κεκοιμημένο στο Άγιον Όρος, οι Αδελφοί της Μονής Σταυρονικήτα και ο γέροντας Παΐσιος κατέβηκαν στον αρσανά, για να τον υποδεχθούν.
Τότε ο Όσιος τον είδε να λάμπη τόσο πολύ που, αν δεν ήταν άλλοι παρόντες, θα ξεφώνιζε από την χαρά του.
Και, όταν πήγε να του δώση «τον τελευταίον ασπασμόν», του είπε συγκινημένος, εκείνο που στο Σινά του έλεγε αστειευόμενος: «Ε, κοιμισμένη κυβέρνηση!».
Και τότε ο κεκοιμημένος π. Αθανάσιος χαμογέλασε!

Απόσπασμα από το βιβλίο ο «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

πηγή

Έγινε από τό αίμα του Σταυρός

Πολλοί είναι οί Μάρτυρες τής πίστης μας.

Μάρτυρες πού ξέπλυναν τίς δυσώδεις οικουμενικές μονοκρατορίες καί κοσμοκρατορίες μέ τό ζωογόνο αίμα Τους, πού ένωσαν καί ανασκεύασαν τά συντρίμμια αυτού τού κόσμου μέ τήν αγιαστική Τους Υπόσταση .
Όμως ή σκέψη καί ή καρδιά σταματά στό μαρτύριο ενός παιδιού.
Άγιος Ιωάννης Τουρκολέκας, παιδομάρτυρας. Αδελφός τού Νικηταρά τού Ενδόξου Οπλαρχηγού μας....
" Στόν αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει τήν πίστη του. Τού δείχνουν τόν σκοτωμένο πατέρα του καί τού λέγουν κάθησε νά σέ κάνουμε Τούρκο. Τότε τό παιδί κάνει τό σταυρό του καί τούς απαντά: θά πάω κι εγώ εκεί πού πάει ό πατέρας μου.
Τού ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. Τό παιδί όμως ξανακάνει τό σταυρό του. Έγινε από τό αίμα του Σταυρός.Ό Σταυρός τού Μαρτυρίου Του…».
Νικηταράς ό Ένδοξος.

Όλγα Μαράτου

Ο "Μάρτυρας του Ιεχωβά"...

Ο "Μάρτυρας του Ιεχωβά" είχε κάτσει στο διπλανό κάθισμα του φίλου μου στο λεωφορείο και τον έπριζε και σε κάποια φάση ο φίλος μου του λέει:- Εσείς δεν πιστεύετε οτι μόνο 144.000 άτομα θα πάνε στο παράδεισο;
- Ναι. Το λέει η Αγία Γραφή.
- Ε, προσπαθώντας να στρατολογήσεις εμένα, δεν φοβάσαι οτι θα μειώσεις τις δικές σου πιθανότητες;
- (σιωπή)
Τον άφησε ήσυχο για το υπόλοιπο της διαδρομής...

πηγή

Το κελί του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του εν Πάρω

Το κελί του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του εν Πάρω στην Ι. Μ. Χριστού Δάσους όπου διετέλεσε πνευματικός πατέρας των μοναζουσών,

 H κάρα και η εικόνα του οσιωτάτου γέροντος Δανιήλ του Ζαγοραίου του γέροντος του, και μία φωτογραφία του ιερομονάχου π. Πολυκάρπου που συκοφαντήθηκε, εξορίστηκε στην Ζάκυνθο και στον τάφο του φύτρωσαν κρινάκια που δεν υπήρχαν στο νησί(ετελειώθη +23/4/1896). Βοήθεια σε όλο τον κόσμο

πηγή

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση

Γεωργιος Αποστολακης-''Βουλευτής ΝΙΚΗΣ''

[.....]Από τη «Βίβλο του Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025» (έκδοση του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης) πληροφορούμαστε ότι στόχος της Κυβέρνησης είναι ο πλήρης, ο απόλυτος ψηφιακός μετασχηματισμός κάθε πτυχής της ζωής του πολίτη, δημόσιας (κοινωνικής) και ιδιωτικής (οικονομικής). Υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο με το όνομα «Ψηφιακή Ελλάδα», για το οποίο ελάχιστα γνωρίζει ο ελληνικός λαός, που σταδιακά, βήμα προς βήμα, οδηγεί στον πλήρη ψηφιακό μετασχηματισμός της ζωής μας.

  Σταδιακά και με σύστημα εισάγονται στη καθημερινότητά μας διάφορες τεχνολογικές εφαρμογές, ρυθμίσεις ψηφιοποίησης και λειτουργικότητας της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (Car Wallet, ψηφιοποίηση όλων των εγγράφων που αφορούν την κίνηση των οχημάτων, IRIS payments, για online πληρωμές και μεταφορές χρημάτων μέσω κινητού τηλεφώνου, myphoto, ψηφιοποίηση αντιγράφου αστυνομικής ταυτότητας κ.α.). Με τις εφαρμογές αυτές, τεχνηέντως, αφενός οδηγείται ο πολίτης σε σταδιακή κατάργηση των συναλλαγών με φυσικό χρήμα και αφετέρου εξοικειώνεται με την ψηφιοποίηση των κοινωνικών και οικονομικών δοσοληψιών, μαθαίνοντας να εξαρτάται για την διεκπεραίωσή τους από το κινητό smart τηλέφωνό του.

  Όλες αυτές οι ψηφιακές υπηρεσίες που διαφημίζονται από την Κυβέρνηση ως εξυπηρέτηση του πολίτη, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μέρος από την σταδιακά εκτελούμενη ψηφιακή ταυτοποίηση των Ελλήνων, ώστε να διευκολυνθεί η επιβολή της παγκόσμιας ψηφιακής διακυβέρνησης και μέσω αυτής ο παγκόσμιος έλεγχος των λαών. Σ’ αυτό το σκοπό κατατείνει, σε εθνικό επίπεδο, το κυβερνητικό πρόγραμμα «Ψηφιακή Ελλάδα». Εκεί, κάτω από το πρόσχημα της εξυπηρέτησης του πολίτη, κρύβεται η πραγματική πρόθεσή της να υπαχθεί κάθε δραστηριότητα του πολίτη υπό τον απόλυτο ψηφιακό έλεγχο του κράτους.

  Σε παγκόσμιο επίπεδο συντελείται ακριβώς το ίδιο. Οι πολιτικοί της Νέας Τάξης Πραγμάτων προωθούν μεθοδικά, εδώ και χρόνια, την υποχρεωτική, εξαναγκαστική άμεσα ή έμμεσα, ψηφιοποίηση όλων των συναλλαγών, αποκλείοντας τη δυνατότητα κάποιας άλλης ισοδύναμης εναλλακτικής (μη ψηφιακής πάντως) δυνατότητας. Παροτρύνονται οι πολίτες σε μία εξάρτηση από τα πληροφοριακά συστήματα, που καταγράφουν και επεξεργάζονται τα προσωπικά τους δεδομένα. Οδηγούνται στο να ζουν σε μία παγκοσμιοποιημένη ψηφιακή κοινωνία, παραχωρώντας πρόθυμα την ελευθερία τους με αντάλλαγμα την ευκολία, την εξυπηρέτηση και την ταχύτητα.
Γι’ αυτό η Κυβερνητική χρησιμοποιεί την Πληροφορική για τους σκοπούς της. Το μέσο είναι η ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Φωτογραφία-Ο Άγιος Σοφρώνιος του Έσσεξ με τον μακαριστό μητρπολίτη Κερκύρας κυρό Τιμόθεο το 1990

Saint Sophrony and Timothy, Metropolitan of Corfu and Paxos, around 1990