Ο πολλαπλασιασμός των άρτων στην ....Παροικιά της Πάρου!

  Μια γυναίκα η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία η οποία κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου ανέβαινε συχνά στην Μονή και έκανε διάφορες δουλειές στις αδελφές της Μονής.
Μίαν ημέρα της λέει ο όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:
– Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τι σου δίνουν οι αδελφές για τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;
– Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν άρτον, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη.
– Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κανένα φτωχό, όταν σου ζητήσει ή τύχει να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο.
– Όχι, Γέροντα, δεν μου ζητούν διότι γνωρίζουν ότι είμαι φτωχή, αλλ’ ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει.
*– Άκουσε τέκνον, εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και σε και τα ολίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κανένα φτωχό πεινασμένο και σου ζητήσει να του δίνεις. Επίσης όταν γνωρίζεις κανένα ότι είναι φτωχός και έχει ανάγκην ή καμιά χήρα ή ορφανό να πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν. Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου και δεν θα πεινάσεις, ούτε θα στερηθείς μέχρι τέλους της ζωής σου.
– Ευχαρίστως Γέροντα, σε ό,τι μου είπες, θα σας κάμω υπακοή.
Βάζοντας μετάνοια και αναχωρώντας από την Μονή, είχε μαζί της και οκτώ άρτους τους οποίους της είχαν δώσει.
Μόλις απομακρύνθηκε από την Μονή, περίπου 500 μέτρα, συναντά τον γέροντα

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΟΛΥΒΙ

π. Δημητρίου Μπόκου

  Είμαστε πολύ παράξενοι εμείς οι άνθρωποι. Το κακό που θα μας κάνει κάποιος, το θεωρούμε πολύ μεγάλο. Το κακό που κάνουμε εμείς μια ολόκληρη ζωή καταφρονώντας το θέλημα του Θεού, το θεωρούμε ένα τίποτε.

 Όμως ο Χριστός στην παραβολή των μυρίων ταλάντων (Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου) αντιστρέφει τα πράγματα. Την οφειλή των άλλων προς εμάς τη λογαριάζει μικρή: 100 δηνάρια (90 χρυσές δραχμές της εποχής εκείνης). Τη δική μας οφειλή προς τον Θεό και τους άλλους, πολύ μεγάλη: 10.000 τάλαντα (60 εκατομμύρια χρυσές δραχμές).

Ο γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας κάνει τη δική του παρομοίωση: Τα δικά μας πταίσματα είναι ολόκληροι τόμοι, ολόκληρα πολυσέλιδα βιβλία, ολόκληρη βιβλιοθήκη. Ενώ των άλλων προς εμάς μια μικρή σελίδα, ή έστω λίγες σελίδες. Και αναρωτιέται: Πώς ο Θεός θα διαγράψει όλους τους τόμους με τα δικά μας αμαρτήματα, όταν εμείς δεν θελήσουμε μια μόνο σελίδα να διαγράψουμε, των αδελφών μας τα πταίσματα; Και επεξηγεί ο αγιασμένος γέροντας:

Το οποιοδήποτε κακό που μας έκανε ο άλλος, δεν είναι τόσο μεγάλο, όσο μας φαίνεται. Και σ’ όλη τη ζωή να διαρκέσει, θα περάσει κάποια μέρα. Δεν έχει αιώνια ισχύ και ύπαρξη. Το κακό όμως που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, όταν δεν συγχωρούμε, είναι χωρίς τέλος. Έχει αιώνια ισχύ. Θα «τιμωρούμεθα» αιώνια. Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε μεταξύ δύο κακών. Το ένα είναι παροδικό, το άλλο αιώνιο.

Η Αγία νεομάρτυς Ραφαηλία του Tσιγίριν και τα φρικτά μαρτύριά της(+1926)

Τον Αύγουστο του 1926,στην ουκρανική πόλη Τσιγίριν,έξι μέλη της τοπικής οργάνωσης ''Ο άθεος'',μετά από ένα γερό μεθύσι,οργάνωσαν μία φριχτή '' δίκη'' της ηγουμένης της Μονής της Αγίας Τριάδος,της μοναχής Ραφαηλίας,49 ετών τότε.

 Μες στην νύχτα όρμησαν στα κελιά των μοναχών και τράβηξαν έξω την ηγουμένη.Την έδεσαν σ'ένα δέντρο και του έβαλαν φωτιά διατάζοντάς την παράλληλα να βγάλει τον σταυρό της και να τους δώσει τα ιερά σκεύη της μονής.Βλέποντάς τα αυτά οι μοναχές,αμέσως έβγαλαν έξω την εικόνα της Παναγίας ''η Αφλεκτος Βάτος''παρακαλώντας την Παναγία να τις βοηθήσει.Αμέσως ξέσπασε μία δυνατή βροχή!.Οι βασανιστές τότε με μεγαλύτερη λύσσα φόρτωσαν την μοναχή Ραφαηλία σε μία άμαξα και την πήγαν στο σφαγείο της πόλης.

Εκεί χλεύασαν και βασάνισαν φριχτά την νύμφη του Χριστού.Την χτύπησαν στο κεφάλι,της έσπασαν έξι δόντια,της ξερίζωσαν τα μαλλιά,της έσπασαν το σαγόνι και τα πλευρά,το δεξί χέρι και τα πόδια.Στο τέλος οι βασανιστές της κάρφωσαν το σώμα με ξιφολόγχες και την έθαψαν ζωντανή!

 Λίγο μετά τον θάνατό της,μία μοναχή ονόματι Μάρθα,η οποία είχε κρυφτεί και είχε παρακολουθήσει το μαρτύριο,ξέθαψε το σώμα της και το έθαψε μυστικά στο κοιμητήριο του Κιρίγκιν.

Το 2002 βρέθηκε ο τάφος της μοναχής Ραφαηλίας και τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στον ναό της Μονής όπου πολλά θαύματα επιτελεί.

Μετάφραση-επιμέλεια proskynitis.blogspot

Η μητέρα του Αγίου Λουκά Κριμαίας(+23 Αυγούστου 1928)

  Στις 23 Αυγούστου 1928 σε ηλικία 78 ετών απεβίωσε η Μαρία Κούντριμ, μητέρα του Αγίου Λουκά Κριμαίας. Στη φωτογραφία η μητέρα του Αγίου με την εγγονή της Βέρα Προζορόφσκαγια (κόρη του Βλαδίμηρου, αδελφού του Αγίου Λουκά) στο Τσερκάσι.

πηγή

Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κάθε μέρα που ξυπνούσε, έκανε μία σύντομη προσευχή που έλεγε:
- Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!

Ο Χριστός είπε, όποιος θέλει ας Μέ ακολουθήσει. Αλλά εμείς, πάμε μπροστά από το Θεό, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν ή πάμε δίπλα Του, για να Του υποδείξουμε, λες και ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας υποδείξεις. Δεν ακολουθούμε το Χριστό, δεν Τον βάζουμε μπροστά μας και δεν Τον εμπιστευόμαστε, γι' αυτό και η ζωή μας γέμισε βάσανα και τραγωδίες.

 Δημήτριος Παναγόπουλος,ιεροκήρυκας

24 Αυγούστου - Μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Οταν δεν καταλάβαινα γιατί ο Αγ.Κοσμάς ....έφυγε από το Αγιον Ορος(Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)

 "Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός"

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Όταν ήμουν στο Άγιο Όρος εκεί τιμούσαμε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Εγώ δεν τον εκτιμούσα αυτόν τον Άγιο, να σας εξομολογηθώ, διότι εθύμωνα μαζί του που έφυγε από το Άγιο Όρος. Και έλεγα, κοίταξε ρε παιδί μου όρεξη που την είχε να φύγει από το Άγιο Όρος. Πού να 'ξερα ότι θα πάθαινα κι εγώ τα ίδια!! Να φύγει από το Άγιο Όρος και να πάει στην Ελλάδα να γυρίζει τα χωριά, να κάνει κηρύγματα! Είναι πράγματα αυτά;

Δεν είχε άλλους να τα κάνουν αυτά;

Άφησε το Άγιο Όρος που ήταν ένας ιδανικός χώρος των μοναχών μέσα σε κείνη τη μακαριότητα της μοναχικής πολιτείας και πήγε και γύριζε τα χωριά όλα και έχτιζε σχολεία. Στο Άγιο Όρος τον τιμούσαν πάρα πολύ γιατί ήταν Αγιορείτης ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ήταν από τη μονή Φιλοθέου.

Έκαναν αγρυπνία-πανήγυρη και πήγαιναν όλοι οι Αγιορείτες, 200-300-500 μοναχοί στην πανήγυρη. Εγώ δεν πήγα ποτέ διότι δεν τον εκτιμούσα, να πω την αλήθεια. Τον τιμούσα βέβαια σαν Άγιο αλλά δεν τον είχα και σε μεγάλη ευλάβεια. Πάντα μέσα στο νου μου ήταν αυτό το ερώτημα, γιατί έφυγε από το Άγιο Όρος! Είναι παράδειγμα αυτό που έδωσε, ας πούμε; Αν κάνουμε κι εμείς οι υπόλοιποι το ίδιο και βγούμε όλοι έξω, τι θα γινόταν μετά;

Και μετά δεν καταλάβαινα τι μανία τον έπιασε να χτίζει σχολεία. Λέω, αντί να χτίζει Εκκλησίες χτίζει σχολεία; Έχτισε, ας πούμε, 250 σχολεία και 50 Εκκλησίες αντί να κάνει το αντίθετο. Έτσι μου έλεγε ο λογισμός μου. Αλλά είδα σήμερα ότι είχε δίκιο ο Άγιος Κοσμάς διότι έλεγε εκεί σε μία διδαχή του -έτσι απλά όπως τα έλεγε- λέει:

Το μαρτυρικό τέλος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

  Είναι η 23η Αυγούστου του 1779. Ο ταπεινός ρασοφόρος Πατροκοσμάς βρίσκεται στο Κολικόντασι του Μπερατιού. «Εδώ κηρύσσει το ύστατον τον λόγον του Θεού. Το κήρυγμά του τούτο αποτελεί το κύκνειόν του άσμα. Λαός πολύς, ως πάντοτε συγκεντρούται, δια να ακούση τον ιεροκήρυκα». Οι στρατιώτες του Κουρτ πασά τον συνέλαβαν, χωρίς να του ανακοινώσουν καμμιά κατηγορία.

«Τότε εκατάλαβεν ο ευλογημένος διδάσκαλος, πως έχουν να τον θανατώσουν· όθεν εδόξασε, και ευχαρίστησε τον Δεσπότην Χριστόν, όπου τον ηξίωσε να τελειώση τον δρόμον του Αποστολικού κηρύγματος με Μαρτύριον. Έπειτα στραφείς προς τους καλογήρους, οπού τον συνόδευαν, τους λέγει εκείνον το ψαλμικόν: “Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν”· και όλην εκείνην την νύκτα εδοξολόγει με ψαλμούς τον Κύριον, χωρίς να δείξη ολότελα κανένα σημείον λύπης δια την στέρησιν της ζωής του, αλλά μάλιστα φαινόμενος χαριέστατος εις το πρόσωπον, ωσάν να επήγαινεν εις χαρές και ξεφαντώματα».


Όταν ξημέρωσε οι επτά δήμιοι τον οδήγησαν στο ποτάμι, τον Άψο. «Τον κάθησαν κοντά εις ένα δένδρον και ηθέλησαν να του δέσουν τα χέρια, αλλ’ εκείνος δεν τους άφησε, λέγοντάς τους ότι δεν αντιστέκεται, αλλά κρατεί σταυρωμένα τα χέρια του ωσάν να του τα είχαν δέσει»… «Καθώς προσευχόταν ευλόγησεν τον κόσμον σταυροειδώς και εκεί ήταν ένα δένδρον και εβγάνοντας το σχοινίον από το άλογον τον έδεσαν από τον λαιμόν και τον έπνιξαν, και έτσι παρέδωσεν την αγίαν του ψυχήν εις χείρας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ευθύς τον εγύμνωσαν από όλα τα φορέματα όπου είχεν, έξω από ένα παλαιοβράκι, όπου δεν το έβγαλαν και τον έρριψαν εις το ποτάμι», γράφει απλά και λιτά ο Ζηκο–Μπιστρέκης, ένας από τους μαθητές και ακολούθους του Πατροκοσμά, εκείνες τις δύσκολες ώρες.


Τον Ζηκο–Μπιστρέκη τον έπιασαν και τον φυλάκισαν μαζί με κάποιους άλλους στο μοναστήρι της Αρδενίτσας και τους φύλαγαν να μην έλθουν σε επαφή με τους κατοίκους και διαλαλήσουν τον απαγχονισμό του Αγίου.

ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΜΩΝΑΣ!..

του παπά Ηλία Υφαντή

   Το Ευαγγέλιο μιλάει για λύκους, που κατασπαράζουν τα πρόβατα. Για κλέφτες και ληστές, που τ’ αρπάζουν. Και για μισθωτούς, που αδιαφορούν και κοιμούνται. Όταν δεν συνεργάζονται με τους ληστές και τους λύκους. Όπως οι τωρινοί….Και μιλάει ακόμη για τον καλό τσοπάνη, που θυσιάζει ακόμη και τη ζωή του για τα πρόβατα. Όπως ο Πατροκοσμάς:

  Στην αρχή του επέτρεπαν να κηρύττει παντού ελεύθερα. Γιατί πίστεψαν ότι δεν θα ’λεγε τίποτε διαφορετικό από κάποιους ιεροκήρυκες, που εξωραΐζουν τα νεκροταφεία των συνειδήσεων. Έτσι ώστε να τρώνε και να παχαίνουν τα σκουλήκια της αδικίας. Αλλά διαψεύστηκαν.

Γιατί ο Πατροκοσμάς (γιορτάζει στις 24 Αυγούστου), αντί να διανθίζει τα κηρύγματά του με υπνοφόρες τιποτολογίες, παιάνισε το εγερτήριο σάλπισμα του Ευαγγελίου. Τόσο μάλιστα εκκωφαντικά, που ο λαός, που το ενστερνίστηκε, ξύπνησε και δεν έλεγε να ξαναδώσει νυσταγμό στα βλέφαρά του.

Ιδιαίτερα επαναστάτησε η συνείδησή του Πατροκοσμά, όταν διαπίστωσε αφενός την αγνότητα των ανθρώπων του λαού και αφετέρου την πονηριά, και την εκμετάλλευση των πλουσίων, των εμπόρων και των κοτζαμπάσηδων.
Γεγονός που τον ανάγκασε να κηρύξει αναφανδόν τον πόλεμο, όχι μόνο απέναντι στο πνευματικό σκοτάδι, αλλά και την κοινωνική αδικία.

  Χτυπούσε την αρχοντική τάξη. Κεραυνοβολούσε αμείλικτα τις καταχρήσεις, των αρχών, την πονηριά των πλουσίων και την εκμετάλλευση των εμπόρων. Κι ακόμη πιο πέρα στιγμάτιζε την υποχθόνια συμπεριφορά των Εβραίων...
Κλειδί για την απόδραση απ' το πνευματικό σκοτάδι και την κοινωνική αθλιότητα, για τον Πατροκοσμά, δεν μπορούσε να ήταν άλλο απ’ την παιδεία. "Καλύτερα αδελφέ μου, έλεγε, να έχεις στο χωριό σου ελληνικό σχολείο, παρά βρύσες και πηγάδια. Καλύτερα τα παιδιά σας να τ’ αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα παρά πλούσια και αγράμματα…».

  Κι έφτανε στο σημείο να συνιστά το γκρέμισμα και εκκλησιών ακόμη, για το χτίσιμο σχολείων. Ενώ έκανε τις γυναίκες να ρίχνουν στα πόδια του ο, τι φορούσαν πολύτιμο. Και με τις πάσης φύσεως προσφορές και συνεισφορές κατόρθωσε το απίστευτο: Να ιδρύσει, μέσα σε τέτοιες συνθήκες εχθρότητας και βαρβαρότητας, περί στα 250 σχολεία, εκ των οποίων 10 σχολαρχεία...

  Από το άλλο όμως μέρος, όσο ο λόγος του φρονημάτιζε το λαό, τόσο εξόργιζε τους κοτζαμπάσηδες και τους προύχοντες, που τους στηλίτευε.
Και βέβαια, προτού τον δολοφονήσουν βιολογικά, φρόντισαν να τον δολοφονήσουν ηθικά. Αφού τον παρουσίασαν ως «αντεθνικώς δρώντα». Γιατί, λέει, ξεσήκωνε το λαό εναντίον των Τούρκων.

Ο Αγιος Κοσμας Ο Αιτωλος περί του Ιερού Κλήρου

 «Ακούσατε, αδελφοί μου Χριστιανοί. Θάρθη καιρός, που δεν θα παρατηρείται αυτή η αρμονία που είναι σήμερα μεταξύ λαού και κλήρου. Όταν θα πηγαίνει ο πάπας σε σπίτι λαΪκού, μόλις θα φεύγει θα θυμιάζουν με θυμίαμα. Αν θα καθήση σε στρώμα μετά την αναχώρησίν του θα το τινάζουν. Αν θα συναντούν οι άνθρωποι κληρικόν στον δρόμον, θα γυρίζουν πίσω και δεν θα εξακολουθούν τον δρόμο τους» ((Καλ ΒΗ)28.

«Οι παπάδες θα χαλάσουν την θρησκεία»
(ΜΤ)29

Η προφητεία του αγίου Κοσμά δεν αφορά σ’ ολόκληρο τον κλήρο. Αφορά σ’ εκείνον που θα έχη σοβαρούς λόγους να μη τον αποδέχεται και να μη τον εμπιστεύεται ο πιστός λαός του Θεού.
Η Εκκλησία δεν θα μείνη ποτέ χωρίς κλήρο, διότι η ιερωσύνη, καίτοι δεν ανήκει στα τρία υποχρεωτικά Μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα – Χρίσμα – Θεία Ευχαριστία), όμως χωρίς αυτήν δεν μπορεί να ζήση οργανικά η Εκκλησία (δεν μιλώ οργανωτικά και διοικητικά, αλλά μυστηριακά).
  Πόσο νουθετούσε τους ιερείς για την προσωπική τους ζωή, για την αποστολή τους, για την κατάρτισί τους, αλλά και για τον πνευματικό τους καταρτισμό. Τους βοηθούσε να είναι άξιοι της αποστολής τους. Μιλούσε για την ευθύνη που έχουν για τις ψυχές των χριστιανών, τις οποίες συμβολίζουν οι φούντες του πετραχηλιού του ιερέως. Έλεγε ποια προσόντα πρέπει νάχουν εκείνοι που θα γίνουν ιερείς. Να είναι καθαροί σαν άγγελοι και να διαλέγουν καλές παπαδιές.30

Όταν εξεφώνησε αυτές τις προφητείες, κάποιοι κληρικοί δυσανασχέτησαν.31
–Άγιε μεγάλη προσβολή σε μας.
Και ο Άγιος απάντησε:
–Αμ εγώ τι είμαι; Δεν είμαι από την ιδικήν σας τάξιν; Σας λέγω πως αυτά δυστυχώς μια μέρα θα γίνουν.

Στην Γ’ διδαχή του ο Άγιος είπε και κάτι άλλο:
«Τον παλιό καιρόν οι άνθρωποι όταν ήθελαν να παιδεύσουν κανένα άνθρωπον, έκαναν όρκον και έλεγον να δώση ο Θεός να τον βάλη με τους ιερείς του 18ου αιώνος. Δια τούτο, αδελφοί μου, είναι δύσκολον την σήμερον να σωθούν πατριάρχες, αρχιερείς, ιερείς κ.λπ. Δια τούτο σας συμβουλεύω άγιοι ιερείς, τώρα που έχετε καιρόν, μετανοήσατε ίνα σωθήτε»32

Όμως ο Άγιος νουθετούσε τους λαϊκούς να σέβωνται και να αγαπούν τους ιερείς τους:
«Να τιμάτε τους ιερείς· κι αν τύχη ένας ιερεύς και ένας βασιλεύς, τον ιερέα να προτιμήσης· κι αν τύχη ένας ιερευς και ένας άγγελος, τον ιερέα θα προτιμήσεις, διότι ο ιερεύς είναι ανώτερος από τους Αγγέλους… Εγώ έχω χρέος όταν απαντήσω ιερέα να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλή τον Θεόν δια τας αμαρτίας μου. Διότι όλος ο κόσμος να παρακαλέση τον Θεόν δεν δύνανται να τελειώσουν (τελέσουν) τα Άχραντα Μυστήρια, και ένας ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελειώση»33
από το βιβλίο
«Οι Προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού μέσα στην Ιστορία» της Ευθυμίας Μοναχής (κατά κόσμον Ιουλίας Γκελτή)

Ποιό χωριό της Ηπείρου έκανε την καλύτερη υποδοχή στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και ποιό την χειρότερη;

''Όποιος εσάς δέχεται, Εμένα δέχεται και όποιος δέχεται Εμένα δέχεται Αυτόν που με έστειλε". 

Αυτά τα λόγια του Χριστού ειπώθηκαν όχι μόνο για τους Δώδεκα Αποστόλους, αλλά και όσους θα απέστειλε Αυτός ανά τους αιώνες να κηρύξουν το Ευαγγέλιο Του.
Μια τέτοια Θεία Αποστολή είχε και ο εορταζόμενος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ο οποίος δίκαια ονομάστηκε Ισαπόστολος διότι είχε όλα τα γνωρίσματα αλλά και το μαρτυρικό τέλος των Αγίων Αποστόλων.

  Ένα ισχνό κατά το σώμα γεροντάκι, αλλά "ζέων κατά το πνεύμα" πέρασε πόλεις και χωριά, βουνά και λαγκάδια με τα αδύναμα πόδια του κηρύττοντας μετάνοια και επιστροφή στο Θεό σε μια πολύ δύσκολη εποχή εξισλαμισμού των Χριστιανών.
Ξύπνησε συνειδήσεις, θρησκευτικές και εθνικές και έκανε ένα έργο το οποίο δύσκολα μπορεί να φέρει σε πέρας ένας απλός άνθρωπος. Νομίζω ότι εάν δεν είχε προηγηθεί αυτό το γεροντάκι ούτε το 1821 θα υπήρχε.
Το πιο θαυμαστό όμως είναι οι προφητείες του οι οποίες επαληθεύτηκαν και επαληθεύονται καθημερινά. Λόγος απλός, κατανοητός και από τους αγράμματους ο οποίος έφερνε έλεγχο, δάκρυα, μετάνοια, φόβο Θεού αλλά και θάρρος και ελπίδα.
Πόση πίστη άραγε χρειάζεται ένας άνθρωπος για να δεχθεί έναν τέτοιο φτωχό, γέρο καλόγερο ως απεσταλμένο από τον Χριστό; Δεν ξέρω αν και η δική μου καρδιά, στη δική του εποχή, τον έβλεπε ως Άγιο ή ως κάποιον ιδιόρρυθμο καλόγερο.
Πολλοί λοιπόν τον υποδέχθηκαν με μεγάλο σεβασμό και τον άκουσαν και τον φιλοξένησαν σαν να είχαν τον Ίδιο τον Χριστό ανάμεσα τους. Αυτή ήταν και η πλειοψηφία.

  Ιστορικά στην Ήπειρο ξεχωρίζει ως η πιο θερμή υποδοχή του, στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας. Ακόμη και οι Τούρκοι αγάδες της περιοχής συγκεντρώθηκαν για να τον υποδεχθούν και ξενύχτησαν μαζί του, ζητώντας την ευχή του "από την καρδιά του και όχι μόνο από τα χείλη του". Μάλιστα κατά την πέμπτη ώρα της νύχτας είδαν Τούρκοι και Έλληνες φως στον τόπο όπου βρισκόταν ο Άγιος.
Ήταν τέτοια η αγάπη τους που τον ανάγκασε να τους ξαναεπισκεφθεί.

  Στο Γηρομέρι, ένα χωριό απέναντι από τους Φιλιάτες, συγκεντρώθηκαν 11.000 άτομα για να τον ακούσουν

Πολύ λυπούμαι που δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας(Αγ.Παΐσιος)

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε»

  Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. 

 Τότε, ακούστηκε ήχος δυνατής βροντής και συγκεντρώθηκαν πολλά νέφη, τα οποία μετέφεραν από τα πέρατα της οικουμένης, τους αποστόλους και τους έφεραν στην οικία της Παναγίας, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της. Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος επίσκοπος Αθηνών, ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί Εβδομήκοντα Απόστολοι και θεόσοφοι Iεράρχες, μεταφερόμενοι «επί των νεφελών».

 Όταν δε έφτασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεοτόκου και την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια, λέγοντας : «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής και του κηρύγματός μου η υπόθεσις, διότι εγώ παρόλο που δεν είδα σωματικά τον Υιόν Σου επί της γης, όμως βλέποντάς Σε, νόμιζα ότι βλέπω Εκείνον τον ίδιο».

 Κατα την τρίτη ώρα (9 π.μ.) ακούστηκε «βροντή μεγάλη από τον ουρανό» και όλοι αισθάνθηκαν μια ευωδία να πλημμυρίζει τον χώρο. Ο Ιησούς, συνοδευόμενος από πλήθος αγγέλων (που παρέμεναν έξω από τον οίκο της Παναγίας υμνώντας), μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας του και την ασπάσθηκε, όπως και τους Αποστόλους. Παρέλαβε την ψυχή της, η οποία, όπως παρατήρησαν οι Απόστολοι, ήταν «επτά φορές λευκότερη από τον ήλιο».

 Τότε, ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος, άρχισε να εκφωνεί στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια και οι λοιποί Απόστολοι πήραν το νεκροκρέβατο, ψάλλοντας ύμνους και κρατώντας λαμπάδες, οδήγησαν το θεοδόχο σώμα της Θεομήτορος στον τάφο, στην Γεσθημανή.

  Ο Άγιος Ιερόθεος, αναδείχθηκε και χαρισματικός υμνολόγος, οπου έψαλλε εξαίσιους ύμνους προς τιμήν της Θεοτόκου, οι οποίοι υπερείχαν σε περιεχόμενο και μελωδία από όλους τους άλλους ύμνους, που είχαν ποιήσει οι υπόλοιποι. 

Το γεγονός αυτό το μαρτυρεί και ο ίδιος ο μαθητής του, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, «Όταν οι άγιοι Απόστολοι έφθασαν στον Τάφο της Κυρίας Θεοτόκου και αποχαιρετώντας Την, έκαστος έψαλλε εγκώμια θεία και ένθεα προς Αυτήν, όλοι δε είπαν διάφορα εγκώμια. Ο Ιερόθεος είπε τέτοια εγκώμια, προς την Παναγία μας, που υπερέβαιναν όλων των άλλων, και τολμώ να πω, ήταν τόσο εξαίρετα και καταπληκτικά, ώστε αυτοί οι άγιοι Άγγελοι δεν θα μπορούσαν, καταλεπτώς (με κάθε λεπτομέρεια), καθώς τα είπεν εκείνος».

Mία φορά ήρθε, στον Άγιο Παΐσιο, μία ομάδα από ιερείς και ένας θεολόγος καθηγητής.
Aφού μίλησαν, τους λέει, πηγαίνετε εσείς και θα μείνω με τον καθηγητή (ο οποίος ήταν και ψάλτης).
Του λέει ο γέροντας:
–Πολύ λυπούμαι που έχεις απιστία στην Παναγία μας, διότι όταν ψάλεις το «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.
Αυτός έμεινε! Λέει:
-Ναι πράγματι, δεν πιστεύω, αμφιβάλω.
Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και του λέει:
-Αυτή την ώρα θα ταξιδέψουμε μαζί και θα πάμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις που σπούδασες.
Πήγαν μαζί στην Αγγλία, στο Μόναχο, στο Βουκουρέστι και σε άλλες ακόμη δύο πόλεις, και σε λίγα λεπτά ήρθαν πίσω.
Και συνεχίζει ο γέροντας:
–Όπως εμείς πήγαμε μαζί, σε μια στιγμή, σε αυτές τις πόλεις που γνωρίζεις και ξέρεις, έτσι πήγαν και οι απόστολοι στην κηδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

πηγή

Θα σου πάρουν τον ίσκιο σου...

Άνθρωπε.Θα σου πάρουν τον ίσκιο των δέντρων,θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της θάλασσας,θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της καρδιάς,θα τον πάρουν

θα πάρουν τον ίσκιο σου…

Γ. Σεφέρης

15. 3. 1947

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Αναστάσιος από τον Ασώματο και Δημήτριος από την Αγιασό της Λέσβου.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Αναστάσιος καταγόταν από τον Ασώματο της Λέσβου και το επώνυμό του ήταν Πανέρας, πιθανόν από τα πανέρια και τα καλάθια που κατασκεύαζε η οικογένειά του. Όταν ήταν μικρός τον έστελναν να πουλάει τα καλάθια. Σαν μεγάλωσε λίγο πέρασε απέναντι στα μικρασιατικά παράλια για καλύτερη τύχη, όπως συνήθιζαν πολλοί κάτοικοι των νησιών.

 Ο άλλος Νεομάρτυς, Δημήτριος, από την Αγιάσο, Μπεγιάζης στο επώνυμο, που σημαίνει λευκός, έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία, μαζί με ένα άλλο αδελφό, από πατέρα. Η μητέρα τους ξαναπαντρεύτηκε, ο πατριός όμως δεν αγαπούσε τα προγόνια του, πολλές φορές τ’ άφηνε νηστικά, χωρίς ρούχα και τα έδερνε. Για να αποφύγουν την κακομεταχείρισή του πατριού τα ορφανά πολλές φορές κοιμόντουσαν στους φούρνους της περιοχής. 

Τον μικρό Δημήτριο τον σπλαχνίστηκε κάποιος Τούρκος και τον πήρε σπίτι του, ώστε όταν μεγαλώσει να τον κάνει γαμπρό του αφού εννοείται εξισλαμιζόταν. Όταν κατάλαβε τα σχέδια του Τούρκου ο Άγιος έφυγε και πέρασε απέναντι στη Μικρασία. Εκεί προφανώς συναντήθηκε με τον συμπατριώτη του Αναστάσιο, ο οποίος του έμαθε την τέχνη του καλαθά για να μπορούν να ζουν. Μολονότι ήταν δυο φτωχά παιδιά δεν ξεχνούσαν και δεν παραμελούσαν τη χριστιανική τους πίστη και ευσέβεια.

  Κάποια μέρα που κάθονταν κι έπλεκαν καλάθια κάτω από ένα πλάτανο στον Κασαμπά, συνέβη να περάσουν κάποιοι μπέηδες, οι οποίοι στάθμευσαν εκεί κοντά. Παρατήρησαν την φτώχια και τον κόπο των δύο νέων και νομίζοντας ότι είναι μουσουλμάνοι τους παρακίνησαν να λάβουν πολλές συζύγους για να πλουτίσουν, Οι νέοι τότε με παρρησία σηκώθηκαν και ομολόγησαν πως είναι Χριστιανοί και πως η χριστιανική πίστη δεν επιτρέπει τέτοιες πράξεις, όπως το Κοράνιο. 

Πάτερ Αθανάσιε ρίξε ένα σχοινί...! (π.Αθανάσιος Μυτιληναίος+23-5-2006)

   Όσες φορές κι αν τα χείλη της καρδιάς μας κραυγάσουν το: Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε, ιδίως σε αυτές τις τόσο θεοστυγείς και σκοτεινές ημέρες, που μοιάζουν να οδηγούν την ευθεία της τάχα ακμαίας Ιστορίας στις έσχατες αναπνοές της, τίποτα άξιο δεν θα κάνουμε Κύριε, σε σύγκριση με τους οικτιρμούς που μας δωρίζεις, παρατείνοντας τις δικές μας έμμυσες ανάσες…

   Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά και αφώτιστα, στέλνεις Κύριε έναν δικό σου να φωτίσει τα μέσα μας πνιγηρά ερέβη… Η δίνη του σαρκολάτρη και Θεομάχου βοθύνου μιας νέας τάχα εποχής, ζητά ακόρεστη να καταπιεί αιώνια όλο και περισσότερους, από τα ατέλειωτα πλήθη των εκουσίως αμαρτανόντων…
Σε μια τέτοια τόσο οικεία πλέον περιδήνηση, έρχεται μια γλυκύτατη φωνή να σε παρηγορήσει και να σου μιλήσει για το λείμμα, που μια χαραμάδα φωτός θα συντηρεί πάντοτε, να ξεδιπλώνεται σαν σχοινί σωτηρίας, να σε γλιτώσει, ανεβάζοντάς σε, από τα έγκατα του νεκροζώντανου Άδη. Και έγινε το διαδίκτυο, τόπος παραμυθίας και θερισμού! Και όσα οι ευλογημένοι διάκονοι- σπορείς σου κάποτε έσπειραν, τώρα να συγκομίσουν οι πεινασμένοι για Αλήθεια!
Σαράντα και πενήντα χρόνια πριν, ποιος άραγε φώτισε Κύριε εκείνους τους ανθρώπους να βάλουν μπροστά στους εργάτες Σου, τους Ιεροκήρυκες του Παραδείσου, ένα…ψυχογραφικό μηχανηματάκι, να μείνουν εκείνα τα μετανοίας λόγια τους, τα ρήματά Σου, αιώνια και πλέον τόσο αναγκαία και σωστικά…

  Και ενώ οι πολλοί του κοπαδιού, μπροστά από μια οθόνη προσκυνούν τα προβατόσχημα είδωλα της νέας τάχα εποχής, οι λίγοι παράξενοι αναζητούν ομιλήματα του Παναγόπουλου, του Καντιώτη, του π. Αθανασίου Μυτιληναίου και τόσων ακόμα, για την νέα ευλογημένη εβδομάδα της πίστης που ξεκινά…Σαρανταήμερο Χριστουγέννων, Τριώδιο, Διακαινήσιμος, Πεντηκοστάρι, Κυριακές Ματθαίου, Κυριακές Λουκά, Μακαρισμοί, Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου, Προφήτης Ησαϊας, Απαντήσεις Αποριών…Ένας κατάλογος ατέλειωτος, σαν του Θεού το έλεος!

  Αχ ο πατήρ Αθανάσιος! Πόσους…πνευματικά ορφανούς δεν καθοδηγεί χάριτι και φιλανθρωπία Θεού ιδίως στις ημέρες μας! Είχε το μέγιστο τάλαντο της ερμηνείας των Γραφών! Τι βάθος σοφίας! Τι συνειρμοί απλησίαστοι! Πόσο αποκαλυπτικός ο λόγος του! Πόσο Θεόκλητη η διαδρομή του! Τούτη την ώρα σχεδόν 4.500 ψηφιοποιημένες ομιλίες του υπάρχουν στο διαδίκτυο! Για να παρακολουθήσεις μία έστω την ημέρα, χρειάζεσαι, αν ξεκινήσεις σήμερα, 12 συναπτά χρόνια! Αν σκεφτείς δε, ότι την καθεμιά πρέπει να την ακούσεις τουλάχιστον δυο και τρεις φορές για να εμβαθύνεις κάπως,…χρειάζεσαι μια ζωή ολόκληρη! Κάνεις τότε προσευχή και περιμένεις να στείλει ο Κύριος στης ψυχής σου τα ώτα, την έστω μία ομιλία που θα προκαλέσει την ποθητή αναγεννητική ρανίδα της μετανοίας…Μακαρίζεις την ιερή εκείνη στιγμή, όσους άμισθους πνευματικώς ελεούντες, δαπάνησαν αφειδώλευτα, έτη αναρίθμητα από τις δικές τους ζωές, για να φτιάξουν τούτες τις κρήνες του π.Αθανασίου, εσύ να ξεδιψάσεις μακριά από της θλιβερής αγνωσίας τα συντετριμμένα φρέατα!

  Κυριακή πρωί απολείτουργα συνάντησα έναν τέτοιο κοπιάτη όλως αναπάντεχα, μα όχι τυχαία, στο αρχονταρίκι ενός μοναστηριού της Παναγιάς μας. Τα’ φερε έτσι ο Θεός να πληροφορηθώ από κάποιον διπλανό μου για το διακόνημά του αδελφού το ευλογημένο. Δεν έχασα την ευκαιρία και τον πλησίασα! Κατάλαβα πως δεν ήθελε να πει πολλά, αλλά επέμενα! Τον ρώτησα για το πώς προέκυψε αυτή η πνευματική του εργασία και για το αν είχε γνωρίσει τον π.Αθανάσιο! Μας εξιστόρησε λοιπόν συγκινημένος, την γνωριμιά τους! Σήμερα 23 Μαίου 2022, ημέρα της ιερής του μνήμης, ήρθε η ώρα να αποτυπωθούν στο χαρτί, του Θεού τα θαυμάσια!

  -Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τον πατέρα Αθανάσιο! Τότε κυκλοφορούσαν οι ομιλίες του σε κασέτες! Πήγα λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο των Αθηνών και αγόρασα με λαχτάρα μια σειρά κηρυγμάτων του με την ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής, του Πάτερ ημών! Σκέψου, πως η καθεμιά κόστιζε τότε 1000 δραχμές! Μόλις συνειδητοποίησα ότι για να αποκτήσω όλες τις κασέτες που κυκλοφορούσαν χρειαζόμουν μια περιουσία, απογοητεύτηκα! Αλλά έχει ο καλός Θεός το σχέδιό Του! Ξεκίνησα να ακούω τις κασέτες-συνήθως στο αυτοκίνητο μιας και τότε έκανα πολύ συχνά το δρομολόγιο Αθήνα Θεσσαλονίκη λόγω της εργασίας μου- και μόλις έφτασα στην έβδομη κατά σειρά, διαπίστωσα ότι η κασέτα μέσα ήταν κενή! Είχα μόνο τη θήκη της! Μόλις τα κατάφερα, ξαναπήγα στο βιβλιοπωλείο να τους το αναφέρω και εκείνοι μου είπαν ότι δυστυχώς δεν είχαν άλλο απόθεμα από αυτήν την συνέχεια των λόγων, αλλά αν ήθελα θα μπορούσα να επισκεφτώ έναν άνθρωπο που είχε επιφορτιστεί τότε με αυτό το διακόνημα. Να μεταφέρει τις ομιλίες σε κασέτες δηλαδή!

Ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού και του Σταλινισμού

Καθηλωτικός και πάλι ο Christos Papanikos με το σκίτσο του για την Ευρωπαΐκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού και του Σταλινισμού.
- 80.000.000 θύματα άφησαν πίσω τους τα δυο αυτά ολοκληρωτικά καθεστώτα.
- 50.000.0000 ο Ναζισμός και 30.000.000 ο Σταλινισμός με πολέμους, μαζικές εκκαθαρίσεις, εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες.
- Η 23η Αυγούστου δεν είναι τυχαία ημερομηνία, αφού σαν σήμερα το 1939 υπογράφτηκε το Σύμφωνο μη επίθεσης ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη Χιτλερική Γερμανία (και κάπως έτσι μοιράστηκσν την Πολωνία τα "λεβεντόπαιδα") και το 1989 2 εκατομμύρια άνθρωποι πιάστηκαν χέρι χέρι για να απαιτήσουν την απόσχιση των κρατών τους (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) από την ΕΣΣΔ.
- Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας είναι ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει υπογράψει το ψήφισμα, καθώς εδώ η προσβολή της τιμής και υπόληψης του Πατερούλη είναι έγκλημα καθοσιώσεως...

πηγή

Η εικόνα της Παναγίας του Χάρου

 Εδώ και 423 χρόνια το ακριτικό και ιερό Νησί των Λειψών κρατά στα χέρια Του ένα πολύτιμο κειμήλιο,την σπάνια εικόνα της Παναγίας του Χάρου. Πρόκειται για μια σπάνια εικόνα της Θεοτόκου, που κρατά στην αγκαλιά της τον Εσταυρωμένο, και όχι το Θείο Βρέφος, όπως, άλλωστε,συνηθίζεται.Η ονομασία της.

Το Θαυμαστό και υπερφυσικό γεγονός όμως που κατατάσσει την Εικόνα ως Μεγάλη και Θαυματουργό ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1943.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, μια νεαρή κοπέλα πριν από ακριβώς 75 χρόνια τοποθέτησε στην εικόνα λευκούς κρίνους.

Αυτοί, όπως ήταν φυσικό, ξεράθηκαν, όμως ξαφνικά και με ανεξήγητο τρόπο "ξαναζωντάνεψαν" ύστερα από τρεις μήνες και άρχισαν να βγάζουν νέα μπουμπούκια, που ολοκληρώθηκαντην ημέρα της πανήγυρης (23 Αυγούστου).

Από τότε κάθε χρόνο τα ξερά κρίνα την Ημέρα της Εορτής Της Θεοτόκου και Παναγίας μας των Λειψων ανθίζουν προς σοξα και Χάριν Της τα Δευτερεία της Τριάδος κρατούσα.

πηγή

Αύγουστος της Ελλάδας...

Τα εννιάμερα της Παναγιάς - 23 Αυγούστου

Με αυτή τη φράση, βγαλμένη από την παράδοση και την λαογραφία, από τις συνειδήσεις απλών ανθρώπων, άλλων, πιο παλιών με μία ευσέβεια αγνή, προσδιορίζεται η 23η Αυγούστου ημέρα της Απόδοσης της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Όπως ένα μνημόσυνο δηλαδή που κάνει ο λαός για κοντινούς του ανθρώπους.

Ο λατρεμένος Δεκαπενταύγουστος, ορόσημο του καλοκαιριού, που τον προσμένανε οι ίδιοι άνθρωποι αυτοί, οι πρόγονοι μας δηλαδή, με την τόσο μελιστάλακτη ευχή "καλή Παναγιά" και γλύκαινε το στόμα. Δεχτήκαμε πολλές αντιδράσεις και άσχημη κριτική, λόγω του ότι συμπεριλάβαμε την επίμαχη φράση αυτή σε δημοσίευση μας, την φετινή παραμονή, καθώς εκτιμήθηκε ως "αδόκιμη" και λανθασμένα "νεωτεριστική". Ωστόσο θα το διαβεβαιώσουμε απ' τις προσωπικές μας μαρτυρίες πως είναι όντως πατροπαράδοτη, πέρα από Θεολογία αλλά και νόμους Γραμματικής.

Η Ελλάδα όπως μας παραδόθηκε, η Ελλάδα όμως που -όσο κι αν κάποιους λυπεί- θα αντέξει, όπου κρατιέται από εσένα, από εμένα και όποιον το αισθάνεται- μην περιμένεις άλλον- από την ιστορία της, απ' των προγόνων τις ευχές και από τις προσευχές.

Αύγουστος της Ελλάδας, Θεομητορικός, της λιτανείας και των πανηγυριών.

Ε, Κυρά μου Πορταΐτισσα άιντες

έβγα από το θρονί σου

να δεις χαρές που γίνονται άιντες

έξω απο την αυλή σου

Κυρά μου Πορταΐτισσα (παραδοσιακό τραγούδι από την Αστυπάλαια) από την Νεκταρία Καραντζή, (βυζαντινή ψάλτρια - υμνωδός της ιερής θρησκευτικής μουσικής και της παραδοσιακής μουσικής) με την ανδρική χορωδία του Αγίου Εφραίμ της Ουγγαρίας, από συναυλία στην Βουδαπέστη:

https://youtu.be/T2hLwbjFRwg

erimitic

Ας βιώνουμε τις εορτές, ώστε να απολαμβάνουμε τις αφειδώλευτες ευλογίες...

Οι εορτές :
Σταθμοί ανεφοδιασμού,βάσεις εκτόξευσης δυνάμεων προς επίτευξη στόχων,
πηγές αστείρευτων δυνατοτήτων,ευκαιρίες προσευχητικών επιθέσεων
στον επουράνιο Θρόνο της τρισηλίου Θεότητος.
Οι εορτές:
Προσφέρουν ανάπαυση,προκαλούν συναισθήματα,προσκαλούν για μίμηση,ζωογονούν ψυχές,φλογίζουν καρδιές,ενεργοποιούν αποφάσεις.
Οι εορτές :
Δίνουν πρότυπα ζωής,κατευθύνουν αλάθητα,προτείνουν διεξοδικά,αποτελούν εγερτήρια σαλπίσματα.
Οι εορτές:
Πυροδοτούν καρδιές,διεγείρουν υπάρξεις,ώστε να αυτενεργούν αποτελεσματικά,
να αγωνίζονται δυναμικά,να πολεμούν ανυποχώρητα.
Όπλα ακαταμάχητα :
Η προσευχή,η υπομονή,η επιμονή,η εγρήγορση,η αυτομεμψία,η αγάπη,η ταπείνωση.
Ας βιώνουμε τις εορτές, ώστε να απολαμβάνουμε τις αφειδώλευτες ευλογίες,οι οποίες μας χαριτώνουν και μας ενισχύουν αναμφίβολα.-

Από το βιβλίο ΄΄ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ΄΄ Ελ. Α. Κλ.

πηγή

ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ(ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ 1949).

   Φωτογραφία Φεβρουάριος του 1949, που εμφανίζει τα 3 αδέλφια (από αριστερά), Γιώργο, Ανέστη και Θεοδώρα Μπαλάση, τα οποία αδέλφια λίγο πριν την κατάληψη του Καρπενησίου από τους συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’ τον Ιανουάριο του 1949, φυγαδεύτηκαν από τους γονείς τους εντός ενός ξεροπήγαδου προκειμένου να μην πέσουν θύματα των βιαιοτήτων που ανέμεναν ότι θα επακολουθούσαν από τους αιμοσταγείς συμμορίτες της Ιης Μεραρχίας του καπετάν Γιώτη (Χαρίλαος Φλωράκης). 

  Στο ξεροπήγαδο αυτό τα τρία αδέλφια θα παραμείνουν για περίπου 18 ημέρες διαβιώνοντας με τα τρόφιμα που τους είχαν δώσει εξ΄αρχής οι γονείς τους, που ήταν 4 καρβέλια ψωμί, μία σακούλα με αμύγδαλα, καρύδια και χαρούπια, ντομάτες και μήλα, και μία στάμνα με νερό. 

  Τα παιδιά θα παραμείνουν κρυμμένα υπομονετικά όπως προαναφέρθηκε για 18 ημέρες και μετά την ανακατάληψη της πόλης από τον Ελληνικό Στρατό, και κατά την διάρκεια ερευνών αντρών της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, θα ανευρεθούν και έτσι σώθηκαν.

   Η τύχη των γονιών τους είναι άγνωστη καθώς και οι δύο στρατολογήθηκαν βιαίως από τους συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’, και έκτοτε η τύχη τους αγνοείτε. 

  Στην αριστερή φωτογραφία τα τρία αδέλφια διακρίνονται όπως ακριβώς ανευρέθηκαν και φωτογραφηθήκαν από τον ΕΕΣ, και δεξιά διακρίνονται μετά την περιποίηση που δέχτηκαν από τα στελέχη της παιδούπολης της ‘’Αγίας Ειρήνης’’ Θεσσαλονίκης, όπου και έμειναν ως την ενηλικίωση τους 

(αρχείο τεύχος Μαρτίου 1955 ‘’Η Ζωή του παιδιού’’).

''The Matrix''!

Η ταινία ''The Matrix'' περιγράφει ένα δυστοπικό μέλλον,στο οποίο η πραγματικότητα που γίνεται αντιληπτή από τους ζώντες είναι το Matrix, δηλαδή μια προσομοιωμένη πραγματικότητα,που δημιουργήθηκε από Μηχανές που έχουν "αισθήσεις" και "νοημοσύνη"και θέλουν να υποτάξουν τον ανθρώπινο πληθυσμό
ενώ παράλληλα η θερμότητα και η ηλεκτρική δραστηριότητα του σώματός τους
χρησιμοποιούνται ως πηγή ενέργειας.
Με λίγα λόγια η ταινία αυτή,μας δείχνει τον δρόμο και τον σκοπό των Διαφθορέων
στη σημερινή πραγματικότητα,που θέλουν με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης να μας καθηλώσουν να ζούμε σε μια καρέκλα και να μην καταναλώνουμε κανένα είδος ενέργειας λόγω "κλιματικής αλλαγής". (Με λίγα λόγια)Τι πετυχαίνουν με την καθήλωση μας στο Matrix;
Αυτό που πετυχαίνουν είναι η απώλεια "συνείδησης".
Την Ερήμωση του σώματος μας από το αυτεξούσιο δηλαδή.
Και η απώλεια "συνείδησης" οδηγεί στον απόλυτο έλεγχο.
Αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά μπορεί να κατανοήσει πως οι περισσότερες σκέψεις που κάνουμε σήμερα, δεν είμαστε "εμείς". Δεν τις επιλέγουμε.Δεν είναι ενσυνείδητα δικές μας τις περισσότερες φορές.
Και η απόδειξη σε αυτό είναι το ότι μπορούμε και τις κρίνουμε.
Λέμε μια σκέψη μας "είναι κακή", "είναι λάθος", "είναι λάγνη" κ.α.
Άρα "αυτό" που τις κρίνει δεν είναι και "αυτό"ή δεν είναι "η διαδικασία" που τις παράγει.
Η ερήμωση αυτή όμως, δεν υπήρξε πάντοτε σε τέτοιο βαθμό.

«Ε, βρε μπαρμπ’-Αλέξανδρε! Που να ζούσες τώρα να δεις την Ελλάδα!

«Ε, βρε μπαρμπ’-Αλέξανδρε! – είπα μοναχός μου. Που να ζούσες τώρα να δεις την Ελλάδα! Στα χρόνια σου ήτανε ελληνικότατη, κι όλο γκρινιάζεις για τη λεβαντινιά της.

 Έπρεπε να σε είχα τώρα, να δεις τη γελοιογραφία της Ελλάδας. Να δεις τετραφωνία και βαρκαρόλες στις εκκλησίες, να δεις τσιγαροφούγαρα τις Ελληνίδες, να δεις αδιαντροπιές, να δεις τεντυμπόηδες, να δεις νεολαία που ξημεροβραδιάζεται στους κινηματογράφους και στα καμπαρέ, να δεις μαϊμούδες αντί Έλληνες, να δεις ξενύχτια με την τράπουλα στο χέρι, να δεις πολυτέλεια κι επίδειξη από το ΄να μέρος, και δυστυχία αβάσταχτη από τ’ άλλο, και να κλάψεις, να κλάψεις σαν τον Ιερεμία…».

(Φώτης Κόντογλου, Ευλογημένο καταφύγιο, “Η πνευματική ξενοδουλία μας”)

Το μοναστήρι της Παναγίας Διβρουνίου στη Β.Ηπειρο που ίδρυσε ο Αγ.Κοσμάς ο Αιτωλός

  Το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, γνωστό με τις ονομασίες «Μονή Διβροβουνίου» ή «Μονή Στύλου και Δίβρεως» βρίσκεται πάνω απ' το χωριό της Δίβρης Βορείου Ηπείρου, στο βουνό Διβροβούνι.

Ιδρύθηκε, από τον Κοσμά τον Αιτωλό το 1775, ανώτερη σχολή της αρχαίας διαλέκτου και των επιστημών, όπου λειτούργησε μέχρι το 1870, που την σκυτάλη παίρνει η Κεντρική Σχολή Δίβρης, με ένα διδάσκαλο και 70 μαθητές και δαπάνη συντήρησης 2700 γρόσια. Για τη συντήρηση του σχολείου διάθετε η Μονή 15 λίρας Τουρκίας το χρόνο και η Μονή Αγίου Νικολάου 6 λίρες Τουρκίας.

Η Σχολή της Δίβρης λειτούργησε κανονικά ως το 1878, οπότε οι Λιάπηδες κατέστρεψαν τη μονή και πυρπόλησαν το σχολικό κτίριο, το οποίο ανεγέρθηκε από τους κατοίκους της Δίβρης και περιχώρων, μεταξύ ετών 1878-1882.

 Με την κατάργηση της θρησκείας στην Αλβανία το μοναστήρι σταμάτησε να λειτουργεί. Το 1975 μαθητές των γύρω χωριών οδηγήθηκαν στο μοναστήρι με εντολή να συγκεντρώσουν όλο το αρχείο και τα βιβλία στον προαύλιο χώρο και να βάλουν φωτιά!

 Το μοναστήρι επιμένει να αντιστέκεται στο χρόνο! Ελάχιστοι καταφέρνουν σήμερα να το προσεγγίσουν να ανάψουν ένα κεράκι, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 900 περίπου μέτρων και η πρόσβαση είναι δύσκολη.

πηγή

Οι σημερινοί άνθρωποι… (Αποφθέγματα Γερόντων)

Οἱ χριστιανοί σήμερα πρέπει νά γίνουμε οἱ ἄνθρωποι τῶν καθαρῶν βιωμάτων, νά μιλᾷ πιό βροντερά ἡ ζωή μας ἀπό τά πολλά λόγια μας, νά μήν ἀπαιτοῦμε μέ προπέτεια τό θαῦμα, νά μή βιαζόμαστε στήν προσευχή, ν’ ἀκοῦμε καί τόν ἄλλο, ὅποιος κι ἄν εἶναι, νά ὑπομένουμε τήν ἀντίδραση, τήν ἀντίσταση τοῦ ἄλλου, νά συνεργασθοῦμε μέ τόν Θεό.
  Ἐμεῖς θά τοῦ δώσουμε τόν ἑκούσιο κόπο μας, τήν ἄσκηση, κι Ἐκεῖνος τήν χάρη Του καί τό ἔλεός Του, ἀφοῦ πάντοτε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι συνεργεία Θείας Χάριτος καί ἀνθρώπινης ἐνέργειας. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εἰκόνα Θεοῦ κι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του εἶναι ἡ θέωση.
  Ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἁγιάζουν τόν ἀγωνιζόμενο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος καθαριζόμενος φωτίζεται καί θεώνεται. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ἀνθρωπολογία, ἡ ἐκκλησιολογία καί ἡ ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας μας. Μήν ψάχνουμε γιά ἄλλες ἀτραπούς, ὅταν μία εἶναι ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας, τῆς θεώσεως, τῆς τελειότητος.( «Οἱ χριστιανοί σήμερα» τοῦ Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτου)

~ Παλαιότερα οι άνθρωποι «τρώγονταν» με τη γη. Ήταν γεωργοί, κτηνοτρόφοι, καλλιεργητές αυτής και ζούσαν το κάματο. Κουράζονταν και ίδρωναν για να βγάλουν το ψωμί τους.Σήμερα οι άνθρωποι που έκοψαν τη σχέση τους με τη γη και περιβάλλονται από μπετά και σίδερα «τρώγονται» μεταξύ τους. (από το βιβλίο ''Πόθος Θεού'').

~ Έτσι όπως είμαστε όλοι εμείς οι «πρωτευουσιάνοι» σφιχταγκαλιασμένοι μέσα στο βούρκο των παθών μας, ποιος θα μπορέσει να μας τραβήξει έξω, πάνω σε στεγνό, σταθερό έδαφος; Πρέπει κάποιος να είναι «τιτάνας», ώστε να μπορέσει να σηκώσει όλο το γήινο βάρος στα χέρια του. Αν απομονωθούμε από τους άλλους μέσα στο βούρκο μας, θα είναι πιο εύκολο ένας σπουδαίος άνθρωπος, υγιής πνευματικά, να μας βγάλει από τη λάσπη. Όσο όμως παραμένουμε μαγκώμενοι με άλλους γήινους ανθρώπους, η ασφυξία θα είναι αναπόφευκτη. (από το βιβλίο ''Πόθος Θεού'').

~ «Οι άνθρωποι σήμερα, έλεγε ο Γέροντας Φιλόθεος, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν στην αμαρτία. Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα-τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο».

~ Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος: «Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».

~ Για τους σημερινούς ανθρώπους, ο Γέροντας της Δράμας Γεώργιος έλεγε: «Ο κόσμος έχει φύγει από την αθωότητα και την καλοσύνη. Κάθε μέρα φροντίζει να βαδίζει προς το κακό. Όσο περνούν τα χρόνια, βαδίζει στην καταστροφή και ο Θεός δεν το θέλει αυτό».

επιμέλεια Πατέρας Αρσένιος

από την εφημερίδα: «Στύλος Ορθοδοξίας» (Αύγουστος 2015 – Αρ. Φύλλου 169)

http://inpantanassis.blogspot.com/.../blog-post_89.html...

...τουλάχιστον προσπάθησε,πιόνι να μη γίνεις..!

Κι αν δεν μπορείς,τις πιο πολλές φορές,να γίνεις ο σκακιστής της ζωής σου,
τουλάχιστον προσπάθησε,πιόνι να μη γίνεις..!

1919.Οι Έλληνες στη Σμύρνη(Β. Ραφαηλίδης)

1919 Οι Έλληνες στη Σμύρνη
Απόσπασμα από το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη "Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοεληνικού κράτους 1830-1974".
Ενώ οι Βούλγαροι ησυχάζουν μετά την υπογραφή της συνθήκης του Νεϊγύ, οι Τούρκοι, που δεν έχουν υπογράψει προς το παρόν καμιά συνθήκη, προσπαθούν να περισώσουν την Ανατολική Θράκη. Αλλά ο Βενιζέλος παίρνει την άδεια απ’ τους συμμάχους και συντρίβει το κίνημα του συνταγματάρχη Τζαφέρ Ταγιάρ στη Θράκη, με έναν ταχύτατο ελιγμό του ελληνικού στρατού.
Την ίδια εποχή, ο Βενιζέλος καλείται απ’ τους συμμάχους να τους βοηθήσει να συντρίψουν τους μπολσεβίκους στη Ρωσία, κι αυτός στέλνει ένα εκστρατευτικό σώμα στην Κριμαία, έτσι συμβολικά, προκειμένου να πάρει την άδεια των συμμάχων (τίποτα δε γίνεται χωρίς την άδεια των συμμάχων σ’ αυτή την «υπερήφανη και κυρίαρχη χώρα») να προελάσουν οι Έλληνες και να καταλάβουν ολόκληρη την τουρκική Θράκη, πράγμα που γίνεται αμέσως.
Κι έτσι το ελληνικό κράτος επεκτείνεται πρόσκαιρα μέχρι τις παρυφές της Κωνσταντινούπολης η οποία, σημειωτέον, παραμένει υπό συμμαχικήν κατοχήν, πράγμα που ευκολύνει πολύ την κατάσταση για τους Έλληνες, που δεν έκαναν ακόμα δική τους τη «δική τους» Πόλη.

Όμως, αντί για την Πόλη, οι 'Αγγλοι μόνο απ’ τους συμμάχους και όχι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί που έχουν σοβαρές αντιρρήσεις γιατί μυρίζονται το κόλπο των Άγγλων για την προστασία των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής, στρέφουν τους Έλληνες προς τη Σμύρνη.
Κι έτσι, τον Μάιο του 1920 τα ελληνικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Σμύρνη και αρχίζουν να καταδιώκουν τους Τούρκους. Είναι το πρελούντιο της μικρασιατικής εκστρατείας που την αρχίζει ο Βενιζέλος για να την οδηγήσουν στην καταστροφή οι αντίπαλοί του. Αλλά μάλλον στην καταστροφή θα την οδηγούσε και ο Βενιζέλος αν έμενε στην εξουσία. Την πρώτη και μόνη φορά που άκουσε τους Άγγλους και όχι τους φίλους του τους Γάλλους, την πάτησε αγρίως και έμπλεξε την Ελλάδα στην πιο μεγάλη περιπέτεια της νεότερης ιστορίας της.

Κυριακή Ι’ Ματθαίου-Υπάρχει ένα αίτημα όμως το οποίο δεν περνά από την σκέψη των πολλών.

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει» (Ματθ. 17, 15)
«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει»
                                                                           

 Η καταφυγή των ανθρώπων σε περιπτώσεις μεγάλων δοκιμασιών είναι η πίστη. Το βλέπουμε αυτό στα μεγάλα προσκυνήματα, ιδίως κατά τις εορτές. Χιλιάδες άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, των ειρωνευόμενων τον Θεό και την παρηγοριά της πίστης, πηγαίνουν για να εναποθέσουν ελπίδες, να ευχαριστήσουν, να πάρουν δύναμη από τον Χριστό, την Παναγία, του αγίους. Συνήθως τα αιτήματα είναι συγκεκριμένα για τον καθέναν. Ό,τι μας λείπει, ζητάμε. Ό,τι φοβόμαστε μήπως μάς συμβεί, παρακαλούμε να αποτραπεί. Αλλά και η ανάγκη για αιωνιότητα περνά από τις ψυχές μας, η έγνοια ότι έχουμε σφάλει έναντι του Θεού λειτουργεί ως στοιχείο που μας ωθεί να απευθυνθούμε στην πίστη. Η πίστη, άλλωστε, είναι βαθιά ανάγκη του ανθρώπου. Ακόμη και οι σοβαροί ορθολογιστές σέβονται την επιθυμία του πιστού να έχει καταφύγιο και παρηγοριά. Μόνο οι μισαλλόδοξοι, εντός και εκτός δογμάτων, οι επηρμένοι δεν δέχονται αυτή την ανάγκη.

 Υπάρχει ένα αίτημα όμως το οποίο δεν περνά από την σκέψη των πολλών. Είναι αυτό που διατυπώνει ο πατέρας του σεληνιαζόμενου παιδιού στον Χριστό, όταν ο Κύριος κατεβαίνει από το όρος της Μεταμορφώσεως και συναντά έναν λαό που περιμένει το θαύμα, όπως επίσης και διαπιστώνει την αποτυχία των μαθητών Του να το πράξουν. 

Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ο Χριστός δεν ήταν παρών και είχε στείλει τους μαθητές Του σε μέρη της Παλαιστίνης για να κηρύξουν στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, οι μαθητές έκαναν θαύματα. Εδώ, όχι. Άλλαξε η πίστη τους; Λιγόστεψε; Όχι. Έχασαν την χάρη; Θα έλεγε κάποιος ότι εν όψει των παθών του Κυρίου που πλησιάζουν, ο Χριστός θέλει να δείξει στους μαθητές Του ότι όσα θα δούνε στο εξής και αφορούν στον Ίδιο θα γίνουν με την θέλησή Του. Ο Χριστός γιατρεύει, ανασταίνει, διδάσκει, υπομένει, παραδίδει το μυστήριο της Ευχαριστίας, είναι αποφασισμένος να πιει το ποτήριο του πάθους όχι από αδυναμία, αλλά από δύναμη. Θέλει ακόμη να δείξει στους μαθητές Του ότι τα θαύματα δεν γίνονται για επίδειξη, ούτε είναι η πεμπτουσία της πίστης. Ότι τους περιμένει ένας αγώνας εναντίον των δυνάμεων του κόσμου τούτου που κείται εν τω πονηρώ, στον οποίο αγώνα δεν χωρά εγωισμός, επίδειξη, απουσία μέτρου, αλλά μόνο προσευχή, δηλαδή εμπιστοσύνη στον Θεό, και νηστεία, δηλαδή ταπείνωση.

Ο πατέρας διατυπώνει αυτό το εξαιρετικό αίτημα, το οποίο έχει να κάνει με τον καθέναν από εμάς: «Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν». Το «ελέησον» ξεκινά από το να ρίξει ο Χριστός το βλέμμα Του στο παιδί, να το σπλαχνισθεί, να μπει στην θέση του πατέρα, να το γιατρέψει, να το γλιτώσει από τον επαπειλούμενο θάνατο, να νικήσει στο πρόσωπο του παιδιού τις δυνάμεις του κακού. Δεν ζητά τον οίκτο του Χριστού ο πατέρας. Δεν είναι κακομοίρης. Ζητά την συμπάθεια, την ευσπλαχνία, την αγάπη, διότι ως πατέρας αγαπά τον υιό του. Και από τον Θεό ζητά ένα σημάδι ότι αυτή η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το κακό. Ο οίκτος είναι επίδειξη ανωτερότητας από τον δυνατό προς τον αδύναμο, που δεν καταλήγει στο να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του αδύναμου, αλλά απλά ικανοποιεί αιτήματα, κυρίως επιβίωσης. Η συμπάθεια, η ευσπλαχνία, το νοιάξιμο είναι αφετηρία αλλαγής. Και αυτό κάνει ο Χριστός, ανταποκρινόμενος στο «ελέησον».

 Στη διήγηση για το ίδιο περιστατικό του ευαγγελιστή Μάρκου ο Χριστός ζητά από τον πατέρα να έχει πίστη και εκείνος ανταποκρίνεται ζητώντας με την σειρά του από τον Κύριο να τον βοηθήσει στην ολιγοπιστία του. Ο Χριστός κινητοποιεί την δύναμη της πίστης, την οποία ο πατέρας έχει στην καρδιά του. Κινητοποιεί την δύναμη της πίστης που εκφράζεται ως προσευχή και νηστεία, την οποία οι μαθητές έχουν αφήσει στην άκρη, εντυπωσιασμένοι από το χάρισμα της θαυματουργίας που έλαβαν. Και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι η ευσπλαχνία Του, το έλεός Του, δεν είναι μαγεία, αλλά προτροπή για αλλαγή εντός μας.

  Όσοι ειρωνεύονται την πίστη, λησμονούν ότι η πίστη είναι δύναμη που αλλάζει τις καρδιές μας. Κινητοποιεί τον εσωτερικό μας κόσμο. Μάς οδηγεί σε αυτοκριτική και αυτογνωσία. Μας κάνει να διαπιστώνουμε τα μέτρα μας. Να εμπιστευόμαστε τον Χριστό, καταβάλλοντας τον δικό μας κόπο, ακόμη και σε καταστάσεις δοκιμασίας που μοιάζουν απελπιστικές. Κυρίως όμως η πίστη είναι επίγνωση ότι υπάρχει ανάσταση και αιωνιότητα, διότι ο Θεός μας αγαπά. Μ’ αυτό το ήθος καλούμαστε οι χριστιανοί να βλέπουμε τον πλησίον μας, όταν έχει την ανάγκη μας. Όχι του οίκτου, αλλά της συμπάθειας και της αγάπης που γίνεται ευκαιρία για συν-κίνηση, συν-οδοιπορία, συνάντηση εν Χριστώ. Αυτό είναι το πρώτο θαύμα στην ζωή της Εκκλησίας, που οδηγεί τους ανθρώπους να παρακαλούν για τα δικά τους πολύ προσωπικά αιτήματα. Και ο Θεός δεν λησμονεί.

π,Θεμιστοκλής Μουρτζανός
21 Αυγούστου 2022

Το άγνωστο περίκλειστο εκκλησάκι - τάμα του Γέρου του Μωρία

Γνωρίζατε πως υπάρχει η Παναγία του Κολοκοτρώνη; Ποιο συγκεκριμένα, αυτό το εκκλησάκι που φτιάχτηκε για να εκπληρώσει ένα τάμα του Γέρου του Μωρία, σήμερα βρίσκεται περίκλειστο για λόγους προστασίας του, εντός νεότερου κτίσματος γνωστό ως το Μοναστήρι του Κολοκοτρώνη.
Το εν λόγω εκκλησάκι - μοναστήρι βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Μεγαλόπολης στον δρόμο που οδηγεί προς την πανέμορφη και εξίσου ιστορική Καρύταινα.

Στην περίοδο της δεύτερης Τουρκοκρατίας, από το 1715 έως το 1821, η σημαντικότερη μαρτυρία που έχουμε είναι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Αφηγείται ο Γέρος στα απομνημονεύματά του: «Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μονής. Αυτό το μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτη Τουρκιά. Όταν επέρασα, ήτον μια μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη εκκλησιά με κλάδους δένδρων.

 Τότε έταξα ότι: Παναγιά μου, βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον Τύραννο και να σε φκιάσω καθώς ήσουν και πρώτα. Με εβοήθησε, και εις τον δεύτερον χρόνον της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα».

  Ο Κολοκοτρώνης πραγματοποίησε το τάμα του το έτος 1823. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της ανοικοδόμησης ήταν η κατασκευή της ιδιαίτερης δυτικής όψης της Μονής, εκεί όπου στο θύρωμα της εισόδου βρίσκεται η μαρμάρινη πλάκα με τη σκαλισμένη επιγραφή «εόδωρος κοΛοκοτροΝις 1804».

   Είναι συγκινητικό ότι ως ημερομηνία ανοικοδόμησης δεν γράφτηκε το έτος πραγματοποίησης του τάματος, αλλά το έτος κατά το οποίο ο Κολοκοτρώνης έκανε το τάμα του. Η μικρή ανακρίβεια ανάμεσα στην αφήγηση του Κολοκοτρώνη για το έτος 1803 και το «1804» που αναγράφεται στην πλάκα, δεν μειώνει τη συμβολισμό της αναγραφής.Το καθολικό, μαυρισμένο από τις καταστροφές, ανήκει στον τύπο της μονόκλιτης βασιλικής και είναι αγιογραφημένο από λαϊκό ζωγράφο του 18ου αιώνα. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 15 Αυγούστου

πηγή

ΠΑΝΑΓΙΕΣ της Κάτω Ιταλίας!

~ Παναγία του σεισμού. Ποτέντσα (13ος αιώνας).

Η Παναγία της "Καλησπέρας". Βυζαντινή εικόνα από την Μεσσήνη της Σικελίας.

Ένθρονη Θεοτόκος Οδηγήτρια. Τοιχογραφία του 12ου αιώνα στο Παλατινό παρεκκλήσιο των Νορμανδών στο Παλέρμο.

 Eικόνα της Θεοτόκου του Καρμήλου, στη Bagnara Calabra

~ Παναγία η Οδηγήτρια. Κρύπτη του Εσταυρωμένου στο Ουτζέντο της Κάτω Ιταλίας

Η Παναγία της πηγής. Βυζαντινή εικόνα από την Απουλία της Κάτω Ιταλίας. 13ος αιώνας.

Εικόνα της Θεοτόκου των Χαρίτων από την βυζαντινή μας Απουλία. 14ος αιώνας.

Παναγία των Ασθενούντων. Μήνεο της Σικελίας.

 Παναγία η Γοργοεπήκοος ή της Γραφής. Έργο του ζωγράφου Αντωνίου Φιλόκαμου από την Μεσσήνη. Σήμερα βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Φιλίππου στις Συρακούσες. (18ου αιώνα).

 Παναγία η Οδηγήτρια. Τοιχογραφία του 11ου αιώνα στο ασκητήριο του Αγίου Ιωάννου di Staveta, στην Μονόπολη της Απουλίας.

H Παναγία της Κωνσταντινούπολης στο Νόβολι του Σαλέντο.

Εικόνα της Παναγίας της "Αλαμανής", που τιμάται στην Γέλα της Σικελίας.

Arcidiocesi Ortodossa d'Italia