Αργυρόκαστρο.Εορτασμός 25 Μαρτίου 1941

Αργυρόκαστρο.Εορτασμός 25 Μαρτίου 1941...Μαρία Χρυσάκη...

πηγή

ΟΚΤΩΗΧΟΣ: το αναγνωστικό της Τουρκοκρατίας

 ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ της εκκλησίας ήταν το βασικό αναγνωστικό υλικό για την εκπαίδευση, όπου και όπως γινόταν, κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το κυριότερο από αυτά τα βιβλία ήταν η Οκτώηχος (ή Παρακλητική) του Ιωάννη Δαμασκηνού, το βιβλίο που χρησιμοποιήθηκε ως το κατ' εξοχήν αναγνωστικό και με το οποίο ολόκληρες γενιές έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν.

Γράφει ο λόγιος Λαρισαίος Ιωάννης γύρω στα 1800:
«Και αφού τα παιδιά των με πολλούς κόπους εξοδεύουν
4-5 χρόνια εις τα κοινά, καθώς τα λέγουν, γράμματα, έως να
μάθουν το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι, και να φθάσουν έως τον
Άγι-Απόστολον… μονόφορα (μονομιάς) τα ξεσχολούν».

Ο Αντίχριστος από αντικείμενο ειρωνείας γίνεται επίσημο πρόγραμμα πολιτικής – Διαλέξεις και δηλώσεις για τον αναμενόμενο «μεσσία» τους!

Ελευθέριος Ανδρώνης.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση για τον Αντίχριστο και την κατασκευή του τρίτου ναού του Σολομώντα, αντιμετωπιζόταν με θυμηδία ή ακόμα και με καγχασμό. «Αυτά είναι παραμύθια της Εκκλησίας για να τρομοκρατεί τους πιστούς και να τους ελέγχει» έλεγαν συνεχώς οι υλόφρονες «φωστήρες». Πόσες και πόσες φορές έχει ακούσει αυτά τα λόγια ο κάθε χριστιανός, σε διάφορες παραλλαγές τους!

Και ήρθε το πλήρωμα του καιρού όπου το πρόσωπο του Αντιχρίστου όχι μόνο βγήκε για τα καλά από τη σφαίρα του υποτιθέμενου «μύθου», αλλά έγινε πολιτική εξαγγελία και διακαής πόθος γεωστρατηγικού οράματος! Ακόμα – ακόμα, η έννοια του Αντιχρίστου έγινε και αντικείμενο διαλέξεων από μεγιστάνες των «Big Tech», δηλαδή των τεχνολογικών γιγάντων που χτίζουν τις ψηφιακές φυλακές της ανθρωπότητας.

Διαλέξεις για το «Θηρίο» από τα θηρία…
O Πίτερ Τιλ (Peter Thiel) είναι ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir» και του παγκόσμιου συστήματος ψηφιακών πληρωμών «Paypal». Μέγας δωρητής του κινήματος «ΜΑGA», έπαιξε κομβικό ρόλο για την πρώτη εκλογή Τραμπ (το 2016), ενώ στη συνέχεια έγινε μέντορας του Τζέι Ντι Βανς (J.D. Vance), συνδράμοντας εκατομμύρια δολάρια μέχρι ο Βανς να εκλεγεί γερουσιαστής το 2022 και τελικά Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

Στο «Κρυφό Σχολειό» του σπιτικού και της καρδιάς μας...

Να δώσει η Παναγιά μας,μην κλείσει το «Κρυφό Σχολειό»
που’ χουμε στο σπιτικό,μα και μέσα στην καρδιά μας…..
Να φυλάμε σαν την φλόγα της Λαμπρής,την Σταυρωμένη Αλήθεια…..
Να μη χάνουμε το θάρρος μας….
Τούτος ο τόπος μοσχοβολά απ’ άκρη σ’ άκρη,(σε βουνά και σε λαγκάδια)
κερί και λιβάνι….
Θάρσει λοιπόν!!….Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία!!...

Ioannis Papadimitriou

ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑ!

  Στη νομοθεσία, ελληνική και ευρωπαϊκή, υπάρχει η έννοια του τεκμηρίου πατρότητας. Ένα παιδί, όταν γεννιέται εντός γάμου τεκμαίρεται ότι έχει πατέρα τον σύζυγο, ακόμα κι αν αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Για να προστατέψει τις οικογενειακές σχέσεις και κυρίως την ηρεμία του παιδιού, ο νόμος απαγορεύει τη διενέργεια τεστ DNA αν δεν συναινέσουν και οι δύο γονείς. Θυμάστε την ιστορία με την κόρη του Βοσκόπουλου.

Μένει λοιπόν η Μαρία έγκυος από σπέρμα του Γιώργου με τον οποίο έχει σχέση, ερωτική ή φιλική. Λίγο αργότερα ερωτεύεται την Ελένη και την παντρεύεται. Το παιδί γεννιέται εντός γάμου Μαρίας - Ελένης. Έχει φυσική μητέρα τη Μαρία και πατέρα (τεκμαρτόν) την Ελένη.

Ο Γιώργος δεν έχει κανένα δικαίωμα στη ζωή του παιδιού - ούτε καν να το βλέπει. Αλλά και το παιδί, μέχρι να γίνει 18, δεν έχει κανένα δικαίωμα να βλέπει τον πατέρα του και να εγκαθιδρύσει (έτσι λέει ο νόμος) οποιαδήποτε σχέση μαζί του.
Όταν ρωτάει τη μαμά του, αλλά και την ελληνική Πολιτεία "ποιος είναι ο μπαμπάς μου;" η απάντηση που θα παίρνει, με τη σφραγίδα του νόμου, θα είναι: "η σύζυγος της μαμάς", δηλαδή η Ελένη.

Και κάποιοι ηλίθιοι επιμένουν ότι αυτό είναι για το καλό του παιδιού.

Υ.Γ. Το σενάριο δεν είναι δική μου επινόηση. Είναι μία από τις πολλές παρόμοιες υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη χωρών πιο "προχώ" από τη δική μας. Όλες οι λεπτομέρειες, με ονόματα και διευθύνσεις, στο άρθρο https://www.capital.gr/

Είκοσι επτά χρόνια μετά, ο σερβικός λαός δεν ξεχνά τον παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ (24 03. 1999)

Είκοσι επτά χρόνια μετά, ο σερβικός λαός δεν ξεχνά τον παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ (24 03. 1999 – 10.6.1999), που παραβίασε την διεθνή νομιμότητα.

Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, εκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι, βλήματα και βόμβες, σκοτώνοντας 2.500 άμαχους πολίτες και 1.100 στρατιώτες και αστυνομικούς, καταστρέφοντας:190 εκπαιδευτικά ιδρύματα,
350 μνημεία πολιτισμού κι ανάμεσά τους 23 μεσαιωνικά μοναστήρια,
39 νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα,
50.000 σπίτια,
14 αεροδρόμια,
45 γέφυρες,
28 σιδηροδρομικές γέφυρες,
121 εργοστάσια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις,
45 εγκαταστάσεις παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και ύδρευσης.
230 000 Σέρβοι και Ρομά έφυγαν από το Κοσσυφοπέδιο!

Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 2.300 επιθέσεις μαχητικών του ΝΑΤΟ!

Η συνολική μάζα των πυραύλων που έπεσαν ήταν περίπου 25.000 τόνοι!

100 δισεκατομμύρια δολάρια εκτιμάται ότι είναι περίπου το κόστος της υλικής ζημίας που προκλήθηκε με τους βομβαρδισμούς!

Στην φωτογραφία τα νεαρότερα θύματα των βομβαρδισμών!

Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;

Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;

ΙΕΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα.

 Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα. Η λάμψη του προσώπου του, η μακριά γενειάδα του, η γλυκειά ομιλία του, η αγάπη και η απλότητά του γέμισαν την καρδιά μου χαρά και συγκίνηση. Δίχως να ξέρω ποιος ήταν, ήθελα να τον προσκυνήσω, να λάβω την ευλογία του. Πίστευα πως η ευλογία του ήταν ευλογία Χριστού.
Σαν διψασμένος κάθησα για λίγο κοντά του, να τον ρωτήσω:

-Που μένεις;
-Ερημίτης, μου απάντησε. Θαύμασα και ζήτησα πάλι να με ευλογήση…
Καθίσαμε στον καναπέ και επέμενα να τον ρωτώ, που μένει. Τέλος μου είπε:
-Στην Καλιάγρα.
Του λέω: -Μόνος;
–Όχι παιντί μου, μου λέει με σπασμένα ελληνικά, μαζί με Θεό και Παναγία… Συντροφιά μου είναι τα πουλάκια, που όλο τον χρόνο δεν φεύγουν από εκεί, κάθε ημέρα μαζί ψάλλουμε. Τι χαρά, κάθε πρωί να κελαηδούν… Ντόξα τω Θεώ… Εγκώ χρόνια πολλά στο Άγιον Όρος…

Από εκείνη την ώρα του αφοσιώθηκα. Ζητούσα να τον γνωρίσω περισσότερο. Η ημέρα αυτή ήταν για μένα σημαντική. Όταν διηγήθηκα την συνάντησή μου αυτή στον Γέροντά μου Κλεόνικο, αυτός μου είπε: -Αυτός είναι ένας άγιος, παιδί μου.
Επιθυμούσα να επισκεφθώ την κατοικία του.

Γέροντα, όλο υπομονή και υπομονή μου λέτε...

- Γέροντα, όλο υπομονή και υπομονή...δεν μπορώ άλλο, όλο υπομονή μου λέτε να κάνω. Μού'ρχεται να τα βροντήσω όλα κάτω και να βγάλω μια κραυγή.. μια κραυγή.. να ακουστώ παντού.
Και ακούς τον γλυκύτατο Άγιο Γέροντα Κύριλλο, όλο αγάπη , με συμπάσχουσα καρδιά και το χαρακτηριστικό του μειδίαμα, χαμηλόφωνα να σου λέει :
- Φώναξε.. ,αλλά τί θα κερδίσεις;Αφού πάλι, υπομονή θα χρειαστεί να κάνεις μετά.

 Και με το τρόπο που σου λέει τα λίγα αυτά λόγια, νοιώθεις ότι σου κάνει μετάγγιση αγάπης,ηρεμίας και ελπίδας ότι η υπομονή θα αποδώσει,ότι κάτι θα κάνει ο Θεός.. και γαληνεύει ο νους, ηρεμεί και γλυκαίνεται η καρδιά σου και λές:
- Ναί, Γέροντά μου, θα κάνω υπομονή.

(Προσωπική μαρτυρία )

ΠΗΓΗ

Μή φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νά μείνεις μοναχός μέ τόν ἑαυτό σου!

 Φώτης Κόντογλου

Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου!
Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις!
Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.
Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.
Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.
Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.
Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

πηγή

«Τζένγκις Χαν» σημαίνει «Παγκόσμιος Κυβερνήτης»!

Ακούσαμε και είδαμε πριν από λίγες ημέρες τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να κάνει μπροστά στις κάμερες μάθημα αντιχριστιανικής ηθικής και «δικαίου της πυγμής», συγκρίνοντας τον Ιησού Χριστό με τον Τζένγκις Χαν.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ισχυρίσθηκε ότι η σύγκριση αυτή έχει γίνει από τον Αμερικανό ιστορικό Γουίλ Ντουράντ (Will Durant) σε κάποιο βιβλίο του.
Όπως είθισται να κάνει κάθε θρησκευτικός προσβολέας, μετά την (προφανώς προμελετημένη) κοτσιλιά που αμόλησε, ο Νετανιάχου βγήκε να μας πει ότι «δεν είχε πρόθεση προσβολής» (του Χριστού και, κατ’ επέκταση, των Χριστιανών).
Πράγματι, ο Ντουράντ έχει γράψει ένα ενδεκάτομο έργο με τίτλο «Παγκόσμιος ιστορία του πολιτισμού» (Story of Civilization), σε έναν δε εκ των τόμων αυτών, τον τρίτο, πραγματεύεται ζητήματα που αφορούν τον Καίσαρα και τον Χριστό (Caesar and Christ, 1944).
Σε αυτόν τον τόμο, όμως, το όνομα του Τζένγκις Χαν αναφέρεται μόνο μία φορά και δεν γίνεται καμία σύγκριση με τον Χριστό.

Για την έγκυρη τοποθέτηση επί του ζητήματος απαιτείται ενδελεχής έρευνα όχι μόνο στους υπόλοιπους δέκα τόμους της «Παγκόσμιας Ιστορίας του Πολιτισμού» που έγραψε σταδιακά ο Αμερικανός ιστορικός (στον Τζένγκις Χαν αναφέρεται ο συγγραφέας και στον πρώτο τόμο με τίτλο “Our Oriental Heritage” [= Η Ανατολική μας Κληρονομιά], και μάλιστα σε διάφορα σημεία, χωρίς όμως πουθενά να επιχειρεί κάποια σύγκριση με τον Ιησού Χριστό), αλλά και σε κάθε άλλο έργο του, όπου μπορεί να περιέχεται η σχετική αναφορά.

Ωστόσο, αλλού βρίσκεται το punctum saliens, δηλ. το ζουμί της υπόθεσης:
«Τζένγκις Χαν» σημαίνει «Παγκόσμιος Κυβερνήτης»!

Χαΐνηδες

Από τους πρώτους κιόλας χρόνους της τουρκικής εισβολής στην Κρήτη πολλοί νέοι κατέφυγαν στα βουνά, από όπου κινούσαν και προσέβαλλαν τους Τούρκους με νυκτερινές καταδρομές. Οι Τούρκοι τους ονόμαζαν χαΐνηδες (από την αραβική λέξη χαΐν, πού σημαίνει τον επίβουλο, τον προδότη, τον αχάριστο, κ.τ.ό.). Ο αριθμός των χαΐνηδων πληθύνθηκε μετά την άλωση του Χάνδακα και την οριστική υποταγή της Κρήτης. Ήταν κάτι ανάλογο με τους κλέφτες της άλλης Ελλάδας, μολονότι το φαινόμενο δεν πήρε ποτέ αυτή την έκταση στην Κρήτη.

 Οι περισσότεροι χαΐνηδες στην Κρήτη είχαν λόγους προσωπικούς. Ήταν οι εκδικητές φοβερών οικογενειακών αδικημάτων, πού οι Τούρκοι είχαν διαπράξει εις βάρος μελών της οικογένειας τους. Μετά την άλωση του Χάνδακα οι χαΐνηδες κατέφυγαν στα τρία απόρθητα φρούρια, της Γραμπούσας, της Σούδας και της Σπιναλόγκας και μετά την άλωση και των φρουρίων αυτών (1715) βρήκαν καταφύγιο στα βουνά και στα μοναστήρια. Η ζωή τους ήταν μια συνεχής και άγρια διαμαρτυρία. Ακόμη και ιερείς αναφέρονται μεταξύ τους. Σε έγγραφο της 1 Σεπτεμβρίου 1672 αναφέρεται ότι ό παπά - Τζανής, τέως κετχουντάς του Καστελλίου Μεραμπέλλου, έγινε χαΐνης και κατέφυγε στη Σπιναλόγκα.
Η λαϊκή μούσα της Κρήτης διέσωσε μερικά τραγούδια πού αναφέρονται στη ζωή των χαΐνηδων.

Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος

Κέντρο Λεξικολογίας

«Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος, τη ακηράτω παλάμη και διέσωσε, τους κραυγάζοντας· Δόξα, Χρι­στέ, τη δυνάμει σου».

(Αυτός που κάθεται στην Τριαδική δόξα της θεότητος, ήλθε μέσα σε κούφη (ελαφριά) νεφέλη, ο Ιησούς ο υπέρθεος, ο οποίος με τη δύναμη της ακήρατης (αμόλυντης) παλάμης του έσωσε (από την αμαρτία) αυτούς που κραυγάζουν· δόξα, Χριστέ, στην θεία σου δύναμη.)

Η δόξα που απορρέει από τη θεία ουσία είναι κοινή και στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Κάθε θεία υπόσταση είναι σε ίσο μέτρο φορέας ολόκληρης της θείας δόξας, όπως και οι άλλες δύο υποστάσεις του τριαδικού Θεού. Ο Πατέρας δοξάζεται απαράλλακτα όπως ο Υιός και το Πνεύμα το άγιον. Η όποια μείωση της θείας δόξας συνεπιφέρει μείωση και του τριαδικού των προσώπων αξιώματος, υποβάθμιση και κατάργηση της τάξεως και της ισοτιμίας στην Τριάδα.

«Το ευλογημένο καράβι»

 

...με φόντο το χιονισμένο Γράμμο....

Τα καμπαναριά του Ναού Αγίου Νικολάου Καστάνιανης με φόντο το χιονισμένο Γράμμο
The belltowers of St. Nicholas in Kastaniani, Konitsa, Greece and mt. Grammos in the background.
φωτογραφία του Panagiotis Gkasios Photography.

Ο όσιος μοναχός Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας, Ιατρός και Διδάσκαλος

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟΣΙΤΣΑΣ,ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΕΚΤΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΛΙΒΟΡΝΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΟΥ .

ΔΙΕΘΕΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ ΠΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ .

Ο ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ, Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας***,ήταν μοναχός ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

  Το φλέγον ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων αιχμαλώτων, που είχαν πουληθεί στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής ήταν πλέον εξαιρετικά επείγον, γιατί το ζητούσαν επίμονα οι πολυάριθμες ελληνικές οικογένειες και οι συγγενείς τους. Βέβαια, γιατί πρέπει να λεχθεί ότι, το μεγάλο αυτό θέμα είχε απασχολήσει τη διπλωματία των τριών Δυνάμεων, αλλά μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, η οποία σήμανε και την απελευθέρωση της Ελλάδας και επί πλέον το πάντα ζωηρό φιλελληνικό πνεύμα, που έπνεε στην Ευρώπη είχε αναπτερωθεί.

  Όμως ολόκληρη η οικογένεια Τοσίτσα και Στουρνάρα της Αλεξάνδρειας αυτό το δράμα το ζούσε ποιό έντονα και εκ του σύνεγγυς επί πολλά χρόνια πριν κι ήταν επόμενο να μη μείνει ασυγκίνητη και απαθής για τους γνωστούς λόγους, ότι είχαν οικογενειακή συμμετοχή στην Εταιρεία των Φιλικών κι επί πλέον είχαν κι όλα τα μέσα. 

 Εκτός από το χρήμα για την εξαγορά των Ελλήνων δούλων, η οικογένεια είχε και τα καράβια για να τους μεταφέρει στην Ελλάδα, αλλά κι εκεί το οργανωτικό και προβλεπτικό Ηπειρωτικό-αλτρουϊστικό τους πνεύμα είχε μεριμνήσει και είχε άνθρωπο συγγενή, δικό της, ώστε να τους παραλάβει και να τους φροντίσει. Άνθρωπο εκκλησιαστικό, αφιερωμένο Μοναχό, ο οποίος από ''το ασκητήριον του το αποτελούμενον από μικρόν κελλίον, από του θόλου, κρεμάται μία χαλκάς, εκ της οποίας εξηρτάτο μία άλυσος διπλή'', καταλήγουσα σε δυο κρίκους-κουλούρες για να στηρίζει τις μασχάλες του και προσευχόταν ώρες πολλές για να μη κυριεύεται από τον ύπνο.
Το κελλίον εφωτίζετο διά μικρού, από το μέρος της θαλάσσης, φεγγίτου τετραγωνικού, 0,20χ0,20''. Για να βλέπει το φως-σινιάλο του καραβιού ''ο Ευαγγελισμός'' που το οδηγούσε ο Νικόλαος Τοσίτσας ''ο νεώτερος και πλέον δραστήριος απ' όλους τους αδελφούς''. Για να ξεμπαρκάρει και να παραδώσει τους σκλάβους αδελφούς, τα φάρμακα, τα χρήματα και τα λοιπά εφόδια, γιατί είχε αναλάβει σοβαρά έξοδα και ευθύνες ο απλός, ο ταπεινός Μοναχός, ''ο άνευ βαθμού τινος ιερωσύνης'', αλλά ο ιατρός και Ανεψιος του επ αδελφη ο Όσιος Άγιος πατέρας και μέγας Διδάσκαλος.

Πηγή: Γεώργιος Πλατάρης-Τζίμας, Ο Όσιος Κυριακός Στουρνάρας ο Ιατρός και Διδάσκαλος, Μέτσοβο-Ιωάννινα 2016, σελ. 108-110.

***Ο όσιος μοναχός «άνευ βαθμού ιεροσύνης» Κυριάκος – Κωνσταντίνος

Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής....

Άγιος Πετρώνιος( Τανάσε).'' Οι πύλες της Μετανοίας- Στοχασμοί στο Τριώδιο'' .

Η Κλίμαξ του Παραδείσου]αποτελείται από 30 βαθμίδες (σκαλιά), όσα ήσαν και τα χρόνια της ταπεινἤς ζωής του Κυρίου μας, και μας ανεβάζει από σκαλί σε σκαλί, από τα επίγεια στα ουράνια. Φυγή εκ του κόσμου, δηλαδή απάρνησις περιουσιών, συγγενών, του ιδίου του εαυτού μας, υποταγή σ’ έναν έμπειρο διδάσκαλο, μετάνοια μετά δακρύων, μνήμη θανάτου, σιωπή, απροσπάθεια και άρνησις κάθε ανθρωπίνης φροντίδος, όλα αυτά μας βοηθούν να ξεριζώσουμε τα πάθη από την καρδιά μας, όπως γαστριμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, ακηδία και τα λοιπά πάθη, και μας ανεβάζουν ψηλά για την απόκτηση των πνευματικών αρετών, όπως είναι η πραότης, αγνεία, ακτημοσύνη, αγρυπνία, ταπείνωσις, εγρήγορσις, προσευχή, ησυχία, απάθεια και οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές: πίστις, ελπίς και αγάπη.

Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).

Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής: Όπως ο αναβάτης ανεβαίνει την κλίμακα από σκαλί σε σκαλί, έτσι ακριβώς και η πνευματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με μαγικό τρόπο, αλλά με σύνεση σε μια συγκεκριμένη και αδιάκοπη αλληλοδιαδοχή καλών έργων, κατά την διάρκεια ολοκλήρου της ζωής μας και υπό την καθοδήγηση ενός δοκιμασμένου πνευματικού διδασκάλου.

Το βιβλίο «Κλίμαξ» του οσίου Ιωάννου, γεμάτο από θεία σοφία, είναι σπουδαίος οδηγός για τους αναχωρούντας εκ του κόσμου και για όσους θέλουν να πλουτισθούν με αληθινά βιώματα εν Χριστώ ζωής.

«Το θαύμα είναι ο Ρωμανός (ο Μελωδός) και η ποίησή του»!

Οδυσσέας Ελύτης, "Εν Λευκώ".

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα - και ο νους πηγαίνει στον «μάγο» της βυζαντινής ποίησης, στον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό. Στον κορυφαίο των υμνωδών, στο «ποιητικό πνεύμα πινδαρικού μεγέθους» που χειρίστηκε την ελληνική γλώσσα «με τους δισταγμούς και τα παραπατήματα ενός ξένου» - όπως πολύ αργότερα ένας Σολωμός, ένας Κάλβος κι ένας Καβάφης. Που έγραψε πολύτιμους και μοναδικούς στίχους στη «κοινή» του εκκλησιάσματος του 6ου αιώνα, συμπληρωμένη με δικά του θαυμαστά λεκτικά «εφευρήματα». Στίχοι που ανοίγουν φτερά «και μας πάνε περ΄ από τις δογματικές θέσεις και τα θεολογικά “πιστεύω”, στο βασίλειο της ποίησης, όπου όλες οι ιδέες είναι δεκτές, αρκεί να μετεωρίζονται».

Αμέτρητες ώρες σ΄ ένα κελί της μονής της Θεοτόκου εν τοις Κύρου στην Πόλη των πόλεων, ντυμένος πάντα με το ταπεινό ράσο ενός διακόνου – παρότι είχε την εύνοια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού – ο Ρωμανός ο Μελωδός «έφτασε, χάρη στην ιδιοφυία του, ν΄ αγγίξει τη σπανιότητα στην έκφραση και να τη συλλάβει αυτογέννητη, ταυτισμένη με την υπερβατική εικόνα.» Μας άφησε πνευματική κληρονομιά έναν «ποιητικό παράδεισο», με πολλά δραματικά κι ανθρώπινα στοιχεία, κρυμμένο, αλλά και φωτεινό, «πίσω από τις γραμμές μιας δογματικής έμφασης, την ομολογημένη του λατρεία σε ό,τι θ΄ αποκαλούσαμε «διαυγές», «άσπιλο», «άφθαρτο». «Μυρίσαι το άριστον» έγραφε και σαν επιστέγασμα της άμεπτης ηθικής του στάσης μιας ολόκληρης ζωής πλαγιοϋπέγραφε στις συνθέσεις απλά : «Τούτο του ταπεινού Ρωμανού».

Το Βλέμμα της Σιωπής απ' την αδελφή του Πατριάρχη Ηλία γερόντισσα Ναταλία

​Στην ιερή στιγμή του αποχωρισμού, εκεί όπου ο χρόνος συναντά την αιωνιότητα, ένα βλέμμα στέκεται ακίνητο, βαρύ από μνήμη και αγάπη. Είναι το βλέμμα της αδελφής, που κοιτάζει το σκήνωμα του αδελφού της, Πατριάρχη Ηλία, στο τελευταίο επίγειο προσκύνημα.
​Σε αυτό το βλέμμα δεν υπάρχει φόβος, ούτε η κραυγή της απελπισίας. Υπάρχει μια βαθιά, πνευματική σιωπή. Είναι η σιωπή που αποδέχεται το θέλημα του Θεού, που αναγνωρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η γέφυρα για την άλλη ζωή. Στα μάτια της, που καθρεφτίζουν μια ζωή κοινής πορείας, θυσίας και πίστης, διακρίνεται η θλίψη της ανθρώπινης απώλειας, αλλά συνάμα και η γαλήνη της ελπίδας.

Τί εἶπε ἡ Παναγία στόν Ἅγιο Ἐφραίμ Κατουνακιώτη γιά τόν Ἅγιο παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη!

Στέφανος Δημόπουλος

  Στό σημεῖο αὐτό προσθέτω τή διήγηση μοναχῆς ποὺ ἄκουσα στο Ζάρκο.
Στο ταξίδι του στό Ἅγιον Ὄρος ὁ παπα-Δημήτρης ἐπισκέφθηκε στα Κατουνάκια καί συνάντησε τόν γέροντα Ἐφραίμ. Φοροῦσε ἕνα καινούργιο πουκάμισο μέ ρίγες, σαν αὐτά πού φοροῦν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι στα χωριά μας, καί τοῦ τὸ εἶχαν φτιάξει οἱ κόρες του γιά νά εἶναι περιποιημένος. 

 Ὁ παπα-Ἐφραίμ πού πάνω ἀπ’ τή φανέλα του -ὅπως οἱ Ἁγιορεῖτες συνηθίζουν- φόραγε τό ἀντερί του, τήν πάτησε ὅπως καί μέ τόν γέροντα Αἰμιλιανό, ὅταν αὐτός ἐπισκέφθηκε τόν πρῶτο φορώντας τὸ ἄσπρο του πουκάμισο κάτω ἀπό τό ἀντερί του. Τότε, βέβαια, πῆγε στό ἐκκλησάκι του καί πῆρε πληροφορία, ἀπό ὅ,τι μοῦ ἔχει διηγηθεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ γέροντας Αἰμιλιανός εἶναι σὲ ὑψηλή πνευματική κατάσταση. «Φῶς λαμπάδα ἀπό γῆς πρός οὐρανό», ἔλεγε ἐμφαντικά. 

 Στήν περίπτωση τοῦ παπα-Δημήτρη, σηκώθηκε καί πήγαινε νὰ τοῦ φτιάξει ἕναν καφέ καί νά τόν «ἀπολύσει».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».

ΟΜΟΦΥΛΟΓΕΝΕΙΑ-Παιδιά,χωρίς μάνα ή πατέρα..!

«Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ, ΤΟ ΧΑΝΕΙΣ.»

Μας περνούν στον ψηφιακό έλεγχο και το λένε «πρόοδο».
Μας αλλάζουν την ίδια την έννοια της οικογένειας και το λένε «δικαίωμα».
Και εμείς; Σιωπή. Αδιαφορία. Ραθυμία.
Ο Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος το είχε πει ξεκάθαρα: όταν ο λαός δεν αντιδρά, οι άρχοντες προχωρούν χωρίς όρια.
https://www.youtube.com/watch?v=4wkmkbY4A30
Δεν είναι δύο άσχετα πράγματα αυτά που συμβαίνουν. Είναι το ίδιο νήμα: έλεγχος της ζωής σου, αλλοίωση της ταυτότητάς σου, συνήθεια στην υπακοή.
Σήμερα σου ζητούν να αποδεχθείς. Αύριο δεν θα σε ρωτούν.
Και το πιο επικίνδυνο; Δεν χρειάζεται να σε καταπιέσουν. Αρκεί να μην αντιδράς.
Η αποκοπή από την παράδοση και την εκκλησιαστική εμπειρία αιώνων συντελείται βαθμιαία.
Η ελευθερία δεν χάνεται σε μια μέρα. Χάνεται λίγο-λίγο… με τη συγκατάθεσή σου.
Ξύπνα.
Γιατί όταν το καταλάβεις, μπορεί να είναι αργά.
Δεν μας νικούν. Παραδινόμαστε.

Γεωργιος Αποστολακης

Αν υπάρχει μια επιστήμη, η οποία ολοένα ξεμακραίνει από το επιστητό και οδεύει προς την πλήρη ιδεολογικοποίηση, είναι η νομική.
Παράδειγμα: η μητέρα και ο πατέρας δεν είναι είναι επ’ ουδενί απαραίτητοι. Δεν είναι μοντέρνο βρε αδελφέ!
Δεν το λέω εγώ αλλά η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια:

ΤΟ ΕΙΣΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

  Η Αγία Σοφία αποτελεί μία εν τόπω και χρόνω συμπερίληψη όλης της ιστορίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ενσωματώνει στη διαδρομή της όλον τον ιστορικό βίο, ειδικά της Κωνσταντινούπολης.

  Όλες οι μεγάλες και μικρές στιγμές, οι ένδοξες και οι άσημες, οι ιερές και οι επαίσχυντες, οι χαρμόσυνες και οι οδυνηρές, όλες που δομούν τον ιστορικό κορμό της Ρωμηοσύνης, είναι αναγραμμένες στον πρόλογο της Μεγάλης Εκκλησίας, άχρι καιρού συντάσσουν τη μυθιστορία της και ελέω Θεού κανοναρχούν τον επίλογό της.

 Είναι μία πορεία δεκαπέντε αιώνων συνυφασμένη με τα ανθρώπινα και μυρωμένη με τα θεϊκά, ζυμωμένη με πόνους και τραγουδισμένη με χαρές, πεσμένη με πάθη και αναστημένη με έλεος, στιγματισμένη με αίμα, αποπλυμένη με δάκρυα, «δια δόξης και ατιμίας»... 

 Αυτή η πορεία διεμβολίζει τους χρόνους και ο απόηχός της αντηχεί και στον σημερινόν αιώνα, τον απατ-αιώνα, και εκκωφαντικά απηχεί τη βοή των μηνυμάτων της ιστορίας και των κυματισμών της.

«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»

Στις 21 Μαρτίου 1957, θυσιάζεται στην Ορά της ορεινής Λάρνακας, αρνούμενος να παραδοθεί, ο 17χρονος αντάρτης της ΕΟΚΑ, Πετράκης Κυπριανού. Για την Ελευθερία της Κύπρου, την Ένωση με την Ελλάδα.
«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»
Ο πατέρας του: «Χαλάλι της Πατρίδος το γαίμα σου, παιδί μου»
Η μητέρα του: «Έτσι σε ήθελα, γιε μου, να 'ρτεις. Ήρωας, όχι προδότης»

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.
Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

«Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε»

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

13oς αιώνας(Μπελοζέρσκ,Νόβγκοροντ)

 Πώς τολμάει ο σημερινός άνθρωπος και ως προς την αρετή της αγνότητος, καθόλου-καθόλου δεν λογαριάζει την αλήθεια, την πραγματικότητα, τι έκανε ο Θεός, τι είπε ο Θεός, πώς τα θέλει ο Θεός, πώς ανταποκρίθηκε η Παναγία, πώς έζησε η Παναγία, πώς ακολούθησαν οι άγιοι! Δεν ενδιαφέρεται ο σημερινός άνθρωπος, ούτε το λαμβάνει υπόψιν. Τουλάχιστον να είχε μια συναίσθηση: «Αχ, αλλιώς έπρεπε να ζω, αλλιώς έπρεπε να φρονώ, αλλιώς έπρεπε να ενεργώ ως προς το θέμα αυτό, αλλά να, είμαι αδύναμος άνθρωπος και αμαρτάνω». Όχι μόνο δεν φρονεί έτσι, όχι απλώς γίνεται παραβάτης, αλλά φρονεί ότι, κάποτε που εγίνοντο έτσι τα πράγματα, ήταν λάθος. Ήταν καθυστερημένοι τότε οι άνθρωποι, δεν ήξεραν τι έκαναν, ήταν σε πλάνη, ήταν στο σκοτάδι. Τώρα βρήκαμε εμείς την αλήθεια, τώρα βρήκαμε το σωστό, τα πράγματα είναι όπως εμείς τα κάνουμε. Έτσι φρονούν οι άνθρωποι σήμερα.

Η Εκκλησία έκανε αγώνες να κρατήσει αδιάβλητη την αγνότητα της Παναγίας. «Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε». Δεν λέγονται τυχαία αυτές οι λέξεις, και πολλές άλλες. Και όσο περισσότερες λέγονται, τόσο λιγότερες φαίνονται οι λέξεις αυτές στους ύμνους, στις προσευχές. Έκανε αγώνες η Εκκλησία να παραδώσει αυτό το δόγμα, ότι η Παναγία ήταν «προ τόκου παρθένος, εν τόκω παρθένος και μετά τόκον παρθένος». Και πριν να γεννήσει ήταν παρθένος και κατά την ώρα που γεννούσε έμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση του Υιού της, επίσης έμεινε παρθένος.

Δεν είναι αυτά σχολαστικά, όπως θα έλεγαν μερικοί. Όχι. Εδώ είναι η ουσία του πράγματος. Απολύτως έπρεπε να είναι αμόλυντος η Παναγία.

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.

Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.

Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.

Ὅταν ὅμως ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβουλευθεῖ καὶ προσπαθεῖ μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πύρινα βέλη, νὰ ρίξει τοὺς δικούς του λογισμοὺς στὴν ψυχὴ ποὺ ἡσυχάζει καὶ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀνάψει ξαφνικά, δημιουργώντας μακροχρόνιες καὶ δυσεξάλειπτες ἀναμνήσεις αὐτῶν ποὺ ρίχτηκαν μέσα της μία φορά, τότε πρέπει μὲ νήψη καὶ πιὸ ἔντονη προσοχὴ νὰ ἀποφεύγουμε τέτοιες ἐπιβουλές, ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἀθλητὴς μὲ πολὺ προσεκτικὴ φύλαξη καὶ ταχύτητα τοῦ σώματος ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων, καὶ νὰ ἀφήνουμε τὰ πάντα στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλυθεῖ ὁ πόλεμος καὶ νὰ ἀποτραποῦν τὰ τοξεύματα.

Γιατί αὐτὸ μᾶς δίδαξε ὁ Παῦλος λέγοντας: «Πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ πάρετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλα τὰ πύρινα βέλη τοῦ πονηροῦ». Κι ἂν λοιπὸν ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν ὑποβάλλει τὶς πονηρὲς φαντασίες, ἂς μὴν σταματᾶ ἡ ψυχὴ νὰ προσεύχεται, οὔτε νὰ νομίζει ὅτι εἶναι δικά της δημιουργήματα οἱ πονηρὲς σπορὲς τοῦ ἐχθροῦ καὶ οἱ φαντασίες τοῦ πολυμήχανου θαυματοποιοῦ· ἀλλὰ ἀφοῦ σκεφτεῖ ὅτι ἡ φαντασία τῶν παράλογων σκέψεων προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀναίδεια τοῦ ἐφευρέτη τῆς πονηρίας, ἂς ἐντείνει περισσότερο τὴν προσπάθεια καὶ ἂς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ διασκορπιστεῖ γιὰ χάρη της τὸ πονηρὸ τείχος τῆς μνήμης τῶν ἄτοπων λογισμῶν, ὥστε χωρὶς ἐμπόδια, μὲ τὴν ὁρμὴ τοῦ νοῦ, νὰ περνᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ἀμέσως καὶ γρήγορα, χωρὶς νὰ διακόπτεται πουθενὰ ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν πονηρῶν σκέψεων.

Κι ἂν ἀκόμη ἐντείνεται αὐτὴ ἡ ἐπήρεια τῶν λογισμῶν ἐξαιτίας τῆς ἀναίδειας ἐκείνου ποὺ μᾶς πολεμᾶ, οὔτε τότε πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε οὔτε νὰ ἀφήνουμε τοὺς ἀγῶνες μισοτελειωμένους, ἀλλὰ νὰ ὑπομένουμε μέχρις ὅτου ὁ Θεός, βλέποντας τὴ δική μας ἔνσταση, στείλει τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐπίβουλο θὰ τρέπει σὲ φυγή, καὶ τὸν νοῦ μας θὰ καθαρίζει καὶ θὰ τὸν γεμίζει μὲ θεῖο φῶς, προσφέροντας στὸν λογισμὸ τὴ δυνατότητα νὰ λατρεύει τὸν Θεὸ μὲ εὐφροσύνη μέσα σὲ ἀκύμαντη γαλήνη.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και Ομολογητής (video)- Περιμένοντας τον Πατριάρχη Ηλία Β'

 

Βάπτιση ορθοδόξου στην μακρινή Γροιλανδία

+Μακάριος(Dragoi),Επίσκοπος Βορείου Ευρώπης

19 Μαρτίου 2026

Αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ
Αυτές τις ημέρες που βρέθηκα εδώ στην Γροιλανδία και μπορώ να ομολογήσω ότι η Χάρη του Θεού εργάζεται και σε αυτά τα μακρυνά μέρη και ευχαριστούμε τον Ελεήμονα Θεό με βαθιά ταπείνωση.

Στο μέσω των παγετώνων και των χιονοθυελλών συνάντησα ζεστές καρδιές,τόσο ανάμεσα στους Ινουίτ(ιθαγενείς πληθυσμοί που κατοικούν στις αρκτικές περιοχές της Αλάσκας, του Καναδά και της Γροιλανδίας, γνωστοί παραδοσιακά και ως Εσκιμώοι),όσο και στους δύο συμπατριώτες μας,από τους δώδεκα που πριν μερικά χρόνια ζούσαν εδώ, οι οποίοι παρέμειναν εδώ.

Συνοδευόμενος από τον πατέρα Θεόδωρο,συνεχίζουμε την ιεραποστολή μας,τελώντας την Θεία Λειτουργία και βαπτίζοντας τους ντόπιους.

Περί τῆς ἀξίας καί ἀναγκαιότητας τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῆς Κυριακῆς

  Ἡ Κυριακή, εἶναι ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος καί ἔλαβε τό ὄνομα ἀπό τόν Κύριον, τόν Χριστόν, ἡμέρα, ὡς ἀφιερωμένη στήν ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἑορταστικῶς, μάλιστα ἡ Κυριακή εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Ἑορταζόταν ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς ὡς χαρμόσυνος ἡμέρα, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί συνήθιζαν νά συνέρχωνται γιά νά τελέσουν τήν Θ. Λειτουργία. Διαβάζουμε στό ἀρχαιότατο κείμενο, τίς «Ἀποστολικές Διαταγές»: «Τήν ἀναστάσιμον τοῦ Κυρίου ἡμέραν τήν Κυριακήν φαμέν, συνέρχεσθε ἀδιαλείπτως, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ» (κεφ. Ζ’,λ’).

  Προβάλλεται, λοιπόν, ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη τῆς καλλιέργειας τῆς συνειδήσεως, ὅτι ἡ Κυριακή εἶναι μία ξεχωριστή ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τήν ὁποία οἱ πιστοί ὀφείλουν νά τήν τιμοῦν, ὅπως ἁρμόζει στήν χριστιανική διδασκαλία. Καί ἡ ὑψίστη τιμή, εἶναι ὁ ἐκκλησιασμός.

O ταπεινός πoτέ δεν πέφτει· γιατί από πoύ να πέσει, αφού στέκεται πιo χαμηλά από όλους;

O ταπεινός πoτέ δεν πέφτει· γιατί από πoύ να πέσει, αφού στέκεται πιo χαμηλά από όλους;

 Άγιoς Μακάριoς ο Αιγύπτιoς

πηγή