Τα δημιουργήματα χειραγωγούν στην ευσέβεια.

Αγ. Γρηγορίου Νύσσης

  «Εάν κάποιος, κυριευθεί από την πλεονεξία, και σαν άλλη θάλασσα, επεκτείνει την υπερβολική επιθυμία για τα κέρδη, που τρέχουν μέσα σε αυτήν από παντού με τρόπο άπληστο, αυτός, βλέποντας προς την πραγματική θάλασσα, ας θεραπεύσει το πάθος του. 

  Γιατί, όπως εκείνη δεν ξεπερνάει το όριό της, μολονότι δέχεται αμέτρητες ποσότητες υδάτων, που εισρέουν σε αυτήν, αλλά παραμένει στο ίδιο σημείο, σαν να μην έχει προστεθεί σε αυτήν καμία νέα ποσότητα νερού, κατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος, όταν παραμένει στα όριά του, απολαμβάνοντας τα αγαθά, τα οποία αποκτά, δεν μπορεί να συναυξάνει μαζί με τον πλούτο των αγαθών και τη λαιμαργία της απόλαυσης.

  Αλλά, ενώ δεν σταματά η εισροή των αγαθών μέσα του, διατηρεί στα μέτρα της την επιθυμία της απόλαυσης. Εφόσον, λοιπόν, δεν μπορεί η απόλαυση να ξεπεράσει τα φυσικά της όρια, για ποιο λόγο να επιδιώκουμε τις πλέον αυξήσεις των εσόδων, τη στιγμή που ποτέ δεν προσφέρουμε από το πλεόνασμα, το οποίο προκύπτει από τα νεότερα κέρδη, προκειμένου να ελεήσουμε τους άλλους;       Επειδή όμως, όπως ερμηνεύσαμε την έννοια της ματαιότητας, ματαιότητα είναι ή λόγος ανόητος, ή πράγμα ανώφελο, νομίζω ότι καλά αρχίζει ο Εκκλησιαστής από αυτό το σημείο το λόγο.

  Και αυτό για να μην θεωρήσουμε ως υπαρκτό τίποτε από όσα γίνονται, ούτε και από όσα λέγονται, εφόσον αποβλέπει προς αυτόν εδώ το σκοπό, δηλαδή στην παρούσα ζωή. 

 Γιατί κάθε ανθρώπινη προσπάθεια που καταβάλλεται για κάτι πέρα από τη ζωή, μοιάζει με τα παιχνίδια που παίζουν στην άμμο τα νήπια. Γι’ αυτά η απόλαυση των έργων σταματά μαζί με την προσπάθεια για τα έργα. 

 Γιατί μόλις σταματήσουν να χτίζουν, σωριάζεται και η άμμος γύρω της, χωρίς να αφήσει κανένα σημάδι των κόπων, που κατέβαλαν τα παιδιά. Αυτό είναι ο ανθρώπινος βίος. 

  Άμμος η φιλοδοξία, άμμος η εξουσία, άμμος ο πλούτος, άμμος καθετί που απολαμβάνουν σωματικά οι άνθρωποι με κόπο. Μέσα σε αυτά τα ανύπαρκτα ματαιοπονούν τώρα οι μικρόψυχοι και υποβάλλονται σε πολλούς κόπους για το κάθε ένα από αυτά, και μόνο όταν εγκαταλείψουν το χώρο της άμμου, εννοώ τη σωματική ζωή, τότε θα καταλάβουν καλά την ματαιότητα της εδώ διαμονής. Γιατί η απόλαυση μένει πίσω μαζί με τη υλική ζωή, ενώ δεν παίρνουν μαζί τους τίποτε άλλο εκτός από την συνείδηση μόνο».

Από τον πρώτο λόγο του αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ‘’Εις τον Εκκλησιαστήν’’, Π. Μπρούσαλη

πηγή

Εὐλογημένο ή καταραμένο το γιατί;

Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

Εὐλογημένα «γιατί»!
  Ἐρώτημα τόσο συχνό, τόσο βαθύ, τόσο δυνατό στήν ἐκφορά του, τόσο δύσκολο στήν ἀπάντησή του. 

 Ἐρώτημα τόσο ἀληθινό, τόσο ἀνθρώπινο, τόσο ἀπαιτητικό, πού ὅμως ἀπό τή φύση του δέν ἀντέχει στόν λόγο, δέν ἐκφράζεται μέ τό στόμα, δέν μπαίνει σέ λέξεις, δέν δημοσιοποιεῖται σέ ἀκροατήριο, πολύ δέ περισσότερο, δέν ἐπιδέχεται μονοσήμαντες ἀπαντήσεις ἀπό κάποιους πού δῆθεν γνωρίζουν πρός κάποιους ἄλλους πού σίγουρα πονοῦν. Ἴσως εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν θέμα γιά τό ὁποῖο δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά γίνονται ὁμιλίες. 

Εἶναι πολύ βαθύ γιά νά ἔλθει στήν ἐπιφάνεια τῆς συνειδητοποίησης. 

Εἶναι πολύ ἐπώδυνο γιά νά χωρέσει στόν ὁρίζοντα τῶν ἀντοχῶν μας. 

Εἶναι πολύ προσωπικό γιά νά ἐντοπισθεῖ στό στερέωμα τοῦ δημόσιου λόγου. Ἴσως αὐτό τό ἐρώτημα νά πονάει πιό πολύ καί ἀπό τήν αἰτία πού τό δημιουργεῖ. Γιατί ὅλοι ξέρουμε πώς δέν ἔχει εὔκολη ἀπάντηση. Καί ὅμως εἶναι τόσο ἐπίμονο καί ἀληθινό.

 Γιατί σέ μένα, Θεέ μου; Ἠχεῖ στά αὐτιά μου αὐτό τό ἐρώτημα καί ἀντηχεῖ βαθιά στήν καρδιά μου. Εἶναι τό ἐρώτημα κάθε γονιοῦ πού τό παιδί του πάσχει ἤ κάθε ἄνθρωπου πού ἔχει χτυπηθεῖ ἀπό ἀνίατη ἀσθένεια. Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτό τό ἐρώτημα νά μεταμορφωθεῖ σέ ὁμιλία, συμβουλή, γνώμη ἤ ἀπάντηση;

Τό ἐρώτημα αὐτό συνεχῶς διατυπώνεται καί ἀπαντᾶται μόνο μέ δάκρυα, ὄχι μέ λέξεις, μέ αἰσθήματα, ὄχι μέ σκέψεις, μέ σιωπή, ὄχι μέ ἀπόψεις, μέ συμπόνια, ὄχι μέ ἀπαντήσεις. Πῶς νά τό κάνουμε; Συχνά τά μάτια μιλοῦν πιό εὔγλωττα ἀπό τό στόμα, ὁ ἀναστεναγμός πιό δυνατά ἀπό τή σκέψη καί ἡ πονεμένη ἀπορία ἐκφράζει περισσότερο τήν ἀλήθεια ἀπό τήν ὅποια ἀπάντηση.

Γιατί;
Γιατί ὁ πόνος; γιατί ἡ ἀδικία; γιατί τά παιδάκια; γιατί τόσο πρόωρα; γιατί μέ αὐτόν τόν τρόπο; γιατί τήν ἀπερίγραπτη χαρά τῆς ἀθώας παρουσίας τους νά τή διαδέχεται ὁ ἀβάσταχτος πόνος; γιατί; Καί ἄν εἶναι γιά τό ἄγνωστο καλό μας, γιατί αὐτό τό καλό μας νά εἶναι τόσο πικρό;

Γιατί σέ μένα;
Τί κακό ἔκανα; Ποῦ νά ψάξω νά βρῶ μέσα μου τήν ἄγνωστη σέ μένα αἰτία; Καί ἄν φταίω ἐγώ, δέν μπορῶ κάτι νά κάνω γιά νά ἀναστρέψω τά πράγματα; Καί ποιός ὁ λόγος ἐξ αἰτίας μου νά ὑποφέρει αὐτό τό ἀθῶο πλασματάκι; Αὐτό μοῦ φαίνεται πιό ἀδύνατο νά τό ἀντέξω. Κινδυνεύω νά χάσω καί τή λίγη καί ἀσθενική πίστη μου. Τελικά, ποιό τό ὄφελος αὐτῆς τῆς ἱστορίας;

Γιατί σέ μένα, Θεέ μου;
Δέν εἶμαι παιδί σου; δέν εἶσαι Θεός ἀγάπης; τί σχέση μπορεῖ νά ἔχει ἡ ἀγάπη Σου

«Από εδώ και πέρα εγώ θα είμαι η αγάπη σου»(Νεομάρτυς Βαλέριος Γκαφένκου)

Νεομάρτυρας Βαλέριος Γκαφένκου(+18 Φεβρουαρίου 1952)

Ο Άγιος των κομμουνιστικών φυλακών

 ...Για την Τίργκου Όκνα θα έπρεπε να μιλήσει ο Βαλέριος Γκαφένκου,ο πύρινος στύλος της χριστιανικής πνευματικότητας των φυλακών.
 Τα μεγάλα γαλάζια μάτια του καθρέφτιζαν τον ουρανό.Κοιτάζοντάς τον αισθανόσουν τόσο μικρός!
 Το απερίγραπτο χαμόγελό του όμως σου έδινε θάρρος και σε έκανε να γνωρίσεις τι σημαίνει αγάπη Χριστού.και όσο βαρύς και αν ήταν ο σταυρός του πόνου,αυτό το χαμόγελο δεν σταμάτησε να φωτίζει το πρόσωπό του.
 Έτσι πήγε στον Κύριο,την 18η Φεβρουαρίου 1952,''αποχαιρετώντας'' μας όλους...
 Μερικές μέρες πριν είχε τελειώσει το ποίημά του,σαν μιά διαθήκη, ''Ο Ύμνος των πεπτωκότων''Ο Βαλέριος Γκαφένκου εξομολογήθηκε στον γιατρό Μιχάι Λουνγκεάνου.ότι μερικές μέρες πριν πεθάνει,του εμφανίστηκε η Παναγία και του είπε:«Από εδώ και πέρα εγώ θα είμαι η αγάπη σου»

  Την ημέρα τη αποχώρησής του,είπε στον ίδιο γιατρό,ο οποίος ξαγρύπνησε δίπλα του,τα εξής:«Αισθάνομαι ότι ανεβαίνω κάτι σκαλιά.Αναπνέω και αισθάνομαι όλο και πιο ανάλαφρος»(τις στιγμές εκείνες,λέει ο γιατρός,η αναπνοή και ο σφυγμός του ήταν σχεδόν ανύπαρκτα).
 Η επιθυμία του ήταν να χαριστεί μία Βίβλος σε όσους ήταν φυλακισμένοι στην Τίργκου Όκνα,και πέθανε έχοντας στα χείλη το όνομα της μητέρας του και των αδελφών του

Μαρτυρία π.Κωνσταντίνου Βοϊτσέσκου/proskynitis.blogspot.

Διαβάστε και........... Πνευματικοί διάλογοι με τον άγιο των κομμουνιστικών φυλακών,νεομάρτυρα Βαλέριο(+18-2-1952)

Μακάρι να μᾶς πάρη ὁ Θεός σε τέτοιες στιγμές(π.Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

  Στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τὰ σώματα τῶν μοναχῶν δὲν σκληραίνονται οὔτε παγώνουν,
ἀλλὰ διατηροῦν τὸ χρῶμα, ποὺ εἶχαν ἐν τῇ ζωῇ, εἶναι χαρμονῆς θέαμα
νὰ φύγης στὴν ἐκκλησία, ἢ στὸ σκαμνάκι προσευχόμενος, ἢ στὸ πατάκι γονατιστός,
σὰν τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους Ἁγίους,
ποὺ ἔφυγαν σὲ παρόμοιες στιγμές.

  Ἐπίσης, εἶναι πολὺ ὡραῖα νὰ φύγωμε γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, τὴν ὥρα ποὺ δουλεύομε
καὶ εἴμαστε κουρασμένοι καὶ ἱδρωμένοι ἀπὸ τὸ διακόνημά μας,
ἢ τὴν ὥρα ποὺ γυρίζομε ἀπὸ μιὰ συζήτησι, στὴν ὁποία εἴπαμε τὸ «ναὶ» στὸν ἀδελφό μας καὶ δείξαμε ἔτσι τὸν σεβασμό μας στὴν θεοπλάστη εἰκόνα
τοῦ μεγάλου Θεοῦ. Μακάρι νὰ μᾶς πάρη ὁ Θεὸς σὲ τέτοιες στιγμές.

Προηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου 

Αἰμιλιανοῦ τοῦ Σιμωνοπετρίτου

''Πειραϊκή Εκκλησία''Τεῦχος 311, Φεβρουάριος 2019

Ο μύθος του ''καλού ανθρώπου''

π.Σπυρίδων Σκουτής

  Ο σημερινός άνθρωπος έχει παγιωθεί σε μια αυτοδικαίωση που συνήθως εκφράζεται ως εξής: «Είμαι καλός άνθρωπος, δε σκότωσα κανέναν , δεν πείραξα κανέναν, δίνω και ελεημοσύνη που και που οπότε γιατί να μη με σώσει ο Θεός;».  

 Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι ένας αιώνιος χωροφύλακας και ότι η σωτηρία είναι μια κατάσταση που ο άνθρωπος κερδίζει μέσα από μια τήρηση εντολών του φαίνεσθαι. Μιλάμε για μια τρομερή πλάνη που οφείλουμε να θεραπεύσουμε ώστε ο άνθρωπος να μην κολυμπάει στο ψέμα και την υποκρισία. Ο άνθρωπος σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες είναι ψυχοσωματική οντότητα. Όπως μας λέει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ψυχή ούτε σώμα αλλά το Όλον αυτού. Οπότε ο άνθρωπος θα μετέχει της Αναστάσεως ψυχοσωματικά και όχι απλά ένα μέρος του.

  Οι εντολές και οι καλές πράξεις είναι μέσο της σωτηρίας και όχι αυτοσκοπός για να κερδίσουμε κάτι. Συγκεκριμένα οι εντολές είναι σημεία συνάντησης και σχέσης με τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Το ότι κάποιος είναι εξωτερικά ένας καλός άνθρωπος δε σημαίνει τίποτα, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι αλλά μπορεί να είναι και ένα τίποτα. Μπορώ δηλαδή να πω ένα καλημέρα και από μέσα μου να βρίζω, μπορεί να βοηθάω κάποιον γιατί έχω συμφέρον. Μπορεί να δίνω ελεημοσύνη και να προσδοκώ στο άμεσο μέλλον κάτι. Το θέμα είναι τι καρδιά υπάρχει πίσω από την πράξη ή τη σκέψη και αν αυτή η καρδιά έχει τροφοδότη τον Χριστό ή τον εγωισμό.
Οι πράξεις ωφελούν όταν είναι Χριστοκεντρικές με επιθυμία σταυρικής θυσίας (βλέπε παραβολή καλού Σαμαρείτη), αν όμως είναι ανθρωποκεντρικές τότε η ωφέλεια εξασθενεί στην φθαρτότητα του χρόνου. Mια πράξη που απορρέει από την Τριαδική σχέση διαπερνά το θάνατο.
 Αν το θέμα ήταν κάποιες εντολές, τότε δεν μας χρειάζεται η ενσάρκωση. Δεν χρειάζόταν να έρθει ο Θεός στο κόσμο. Οι εντολές είναι μια προπαρασκευαστική κατάσταση για να οικοδομηθεί η σωτηρία και η θεοειδής σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Άρα οι εντολές είναι σημεία που οδηγούν στην συνάντηση με τον Χριστό, αν μείνουμε σε αυτές απλά δεν θα τον συναντήσουμε και θα παραμένουμε σε σημείο μηδέν.
«Αν η καλοσύνη δεν συνδέετε με την Τριαδική αγάπη και την θυσία τότε είναι απλά μια νεκρή πράξη.»
Μια λαϊκή ρήση αναφέρει "Απο έξω κούκλα και απο μέσα πανούκλα", και ο Φαρισαίος καλός άνθρωπος ήταν και μάλιστα υπηρέτης του νόμου. Αλλά τι να την κάνεις την εξωτερική λαμπρότητα όταν το βασίλειο της καρδιάς είναι μολυσμένο.
Τι μας λέει πάνω σε αυτό το θέμα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :
«Όσοι υπερηφανεύονται για τα καλά τους έργα και δεν έχουν πίστη στο Θεό,

Ώσπερ ούτος ο …Φαρισαίος

Νώντα Σκοπετέα

  Σίγουρα κάποιοι ήδη μας διορθώνουν με τούτο τον τίτλο ! Μα,ευλόγως θα πούν , δεν λέει έτσι στο Ευαγγέλιο της πρώτης Κυριακής του Τριωδίου ! …ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης(Λουκ. ιη΄11)….έτσι δεν είναι το σωστό ; 

  Δίκιο έχουν, μα εμείς εξακολουθούμε τούτον τον τίτλο , τούτην την παραλλαγή να έχουμε! Την συναντάμε τόσο συχνά στους λεγομένους πνευματικούς χώρους –κύκλους . 

 Ο γνωστός μας αυτός Φαρισαίος,που δεν παραλείπει Κυριακολείτουργο,δεν απουσιάζει ποτέ του από το κήρυγμα,συχνάζει έξω από το εξομολογητήρι,πλησιάζει το Άγιο δισκοπότηρο, ανεβαίνει και στο ψαλτήρι , κάνει μεγάλους Σταυρούς …Νόμιζε πως θα μου ξεφύγει ! 

 Τον ξέρουμε δα,τον έχω δεί σε κρεοπωλείο και σε χασαποταβέρνα μεγάλη Τεσσαρακοστή ,έχω ακούσει ότι έχει αδικήσει τα αδέλφια του στην μοιρασιά , ότι είναι βίος και πολιτεία!Οπότε, επειδή εγώ αρέσκομαι και πολύ επαναπαύομαι στο να συγκρίνομαι με τέτοιους Φαρισαίους,τον κουβαλάω πάντα μαζί μου. Και όποτε η τρισευλογημένη συνείδηση ,αυτό το Θεόσδοτο δώρο,με ελέγχει για τα δικά μου τα αλειτούργητα τα αλιβάνιστα και όλα τα στερητικά της Πατρικής αγκάλης , όποτε ντρέπομαι για τον Χριστό μπροστά σε όλους και όχι για όλα μπροστά στον Χριστό, όπως έλεγε και ο Άγιος Νικόλαος ο Βελιμίροβιτς και δεν κάνω ένα Σταυρό ή αρκούμαι σε ένα όλο βιάση ανακάτεμα του αέρα (γιατί εγώ δεν κάνω μεγάλους Σταυρούς όπως αυτός ο Φαρισαίος), όποτε προσέχω μόνο τα εξερχόμενα, γιατί τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν , ( το είπε εξάλλου και ο Χριστός αυτό),τότε γίνεται ούτος ο Φαρισαίος το βόλεμά μου,το ξέγνοιασμα και η ψεύτικη χαρά μου ! 

 Πράξεις καλές να κάνεις,να αγαπάς,καλός να είσαι …καλός ! Μα για στάσου αδελφέ μου,ταλαίπωρε εαυτέ μου,είσαι στ αλήθεια σίγουρος για όσα βλέπει ο νους σου ; 

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν αυτός ο ναι πρώην έκλυτος έχει μετανοήσει ,έχει εξομολογηθεί ,έχει μεταλάβει και το σπουδαιότερο έχεις μάθει ότι από τότε δεν έπαψε ποτέ του όλα αυτά να τα πράττει ; 

 Όχι βέβαια , γιατί τούτες οι πράξεις του σε ελέγχουν ! Εσύ τον καταδικάζεις ως Φαρισαίο και υποκριτή, μα ο πνευματικός του ξέρει και του έχει αποταμιεύσει κάθε ένα από τα αμέτρητα διαμάντια που κύλησαν πάνω στο πετραχήλι του ! Γνωρίζεις άραγε πως αυτός ο τρόπος που κάνει τον Σταυρό του είναι ο σωστός ; Ναι,γιατί ο Σταυρός για να τον τρέμει ο διάβολος και να ναι όπλο πρέπει να ναι μεγάλος ! Να ακουμπά η διπλή φύση της Αγίας Τριάδας σε Ουρανό και Γη , στα δεξιά και στα αριστερά του Δικαιοκρίτη !Εσένα σου είπαν λοιπόν ότι αδίκησε,ότι τον είδαν … 

 Κάποτε, έλεγε ο Κυρ Δημήτρης ο Παναγόπουλος, μπήκε με έναν Ιερέα σε ένα

Οι σημαντικοί και οι ασήμαντοι-Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο είς Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης» (Λουκ. 18, 10)

«Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης»

   Υπάρχουν τα ασήμαντα και τα σημαντικά στην ζωή μας. Οι άνθρωποι, ιδίως στους καιρούς μας, διακρίνουμε στην ζωή μας ό,τι αξίζει του ενδιαφέροντός μας, πράγματα υλικά, ιδέες, στόχοι, σχέσεις, και ό,τι είναι δευτέρας σημασίας, ό,τι δηλαδή είτε δίνει νοστιμιά στην ζωή μας είτε είναι αναγκαίο , χωρίς να της δίνει όμως νόημα. Ο πολιτισμός μας σήμερα, έχοντας αντικειμενοποιηθεί ως προς τους στόχους που δίνουν ευτυχία, ασχολείται με το «ΤΙ» και το «ΠΩΣ» μπορούμε να το αποκτήσουμε ή να το αποφύγουμε. 

 Είναι γεγονός όμως ότι όλη αυτή η αντικειμενοποίηση, η οποία έχει περάσει και στον τομέα των ανθρώπινων σχέσεων, έχει μεταβάλει και τους ανθρώπους, με τους οποίους σχετιζόμαστε, σε αντικείμενα, διά των οποίων είτε επιδιώκουμε την προσωπική μας ευχαρίστηση, χρησιμοποιώντας τους, είτε αποφεύγοντας τις συνέπειες των επιρροών τους, καθότι τους θεωρούμε ως εχθρούς, προχωρούμε στην ζωή μας χωρίς να μας ενδιαφέρουν. Σημαντικό είναι αυτό το «ΤΙ» που μας ωφελεί. Αφήνουμε κατά μέρος όμως το «ΚΑΠΟΙΟΣ», την μοναδική αξία του ανθρώπου ως υποκειμένου, πέρα από αγαθά, πράξεις, ιδέες. Δεν βλέπουμε δηλαδή ότι ο καθένας, ανεξαρτήτως του «ΤΙ» έχει να μας δώσει, είναι σημαντικός γι’ αυτό που είναι, μοναδική εικόνα Θεού, στην σχέση με την οποία καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε, αλλά και πώς η ζωή μας μπορεί να βρει νόημα χωρίς να μετράμε το τι πρέπει α κάνουμε και τι να αποφύγουμε, αλλά το πώς καλούμαστε να συνυπάρξουμε και να αποδεχτούμε. Διότι εδώ έγκειται αυτό που ονομάζουμε κοινωνία.
 Η πίστη μας ζει αυτές τις μεγάλες αλήθειες και μας καλεί να τις βιώσουμε, διαμορφώνοντας μία διαφορετική αντίληψη σε σχέση με αυτή του πολιτισμού μας εν πράξει. Το διαπιστώνουμε αυτό κατά την περίοδο του Τριωδίου. Στο ξεκίνημά της ο Χριστός αφηγείται την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου.   Ένας άνθρωπος που έχει εστιάσει το νόημα της ζωής του στο «ΤΙ» κάνει και, κατά συνέπεια, θεωρεί ότι είναι σημαντικός και για τον Θεό και για τους ανθρώπους, ενώ δικαιούται να απορρίπτει έναν άλλον, ο οποίος στα «ΤΙ» του όχι μόνο δεν τα καταφέρνει, αλλά αντιτίθεται στις εντολές του Θεού. Κι όμως, ο απορριφθείς δικαιώνεται από τον Θεό. Συνειδητοποιεί ότι αυτό το «ΤΙ» τον καθιστά ανεπαρκή έναντι του Θεού, όμως μέσα του δεν χάνει το νόημα. Είναι η σχέση με τον Θεό, η συναίσθηση ότι ακόμη και ως αμαρτωλός δεν παύει να είναι

...ἐμεῖς, πᾶμε μπροστά ἀπό τό Θεό, νομίζοντας ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα ἀπό Αὐτόν ἤ πᾶμε δίπλα Του, γιά νά Τοῦ ὑποδείξουμε...

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κάθε μέρα πού ξυπνοῦσε, ἔκανε μία σύντομη προσευχή πού ἔλεγε: Πήγαινε Χριστέ καί σήμερα μπροστά μας! 

  Ὁ Χριστός εἶπε, ὅποιος θέλει ἄς μέ ἀκολουθήσει. Ἀλλά ἐμεῖς, πᾶμε μπροστά ἀπό τό Θεό, νομίζοντας ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα ἀπό Αὐτόν ἤ πᾶμε δίπλα Του, γιά νά Τοῦ ὑποδείξουμε, λές καί ὁ Θεός ἔχει ἀνάγκη ἀπό τίς δικές μας ὑποδείξεις. 

 Δέν ἀκολουθοῦμε τό Χριστό, δέν Τόν βάζουμε μπροστά μας καί δέν Τόν ἐμπιστευόμαστε, γι΄ αὐτό καί ἡ ζωή μας γέμισε βάσανα καί τραγωδίες.

  Καί ἄν δέν ἔχουμε ὁδηγό τό Χριστό, τότε ὁπωσδήποτε, θά ἔχουμε ὁδηγό τόν διάβολο. Δέν ὑπάρχει μέση κατάσταση. Αὐτοί πού ζοῦν τή ζωή τους, ὅπως αὐτοί θέλουν, θά χάσουν τήν ψυχή τους, γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύσουμε τή ζωή αὐτή καί ταυτόχρονα νά σώσουμε καί τήν ψυχή μας. Δέν συνδυάζονται αὐτά τά πράγματα....

ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου

πηγή

Κοινό εορτασμό πάντων των Στρατιωτικών Αγίων αποφάσισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Κοινό εορτασμό πάντων των Στρατιωτικών Αγίων αποφάσισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 8 Ιουλίου κάθε έτους

Aνακοινωθέν Αγίας και Ιεράς Συνόδου
Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς τήν Πέμπτην, 14ην Φεβρουαρίου 2019, πρός ἐξέτασιν τῶν ὑπολοίπων ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων, ἐφ’ ὧν καί ἐλήφθησαν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις.

Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου, ὥρισεν ὅπως ἡ ἀπουσιάζουσα ἐκ τοῦ Ἑορτολογίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἱερά μνήμη πάντων τῶν Στρατιωτικῶν Ἁγίων ἐπιτελῆται τήν 8ην Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους.

πηγή

Γιατί μπορούσαν και τα υπέμεναν όλα αυτά; (Άγιος Άνθιμος της Χίου)

  Ποιος από μας μπορεί να βάλει το χέρι του εκεί πάνω στη φλόγα του αναμμένου κεριού και να το αφήσει επί πέντε λεπτά; Δεν μπορούμε. Και γιατί άλλοι έμπαιναν στην αναμμένη κάμινο και περπατούσαν μέσα στις φλόγες σαν σε ωραίο περιβόλι; Οι άγιοι μάρτυρες πώς μπόρεσαν να μπουν μέσα στα πυρωμένα τηγάνια, πάνω στις σούβλες, στους τροχούς, στα άλλα τρομερά βασανιστήρια, που εμείς ούτε να ακούσουμε δεν μπορούμε; Εμείς λίγο να κακοπαθήσουμε, μια μέρα, δυο να νηστέψουμε, φοβόμαστε μην αρρωστήσουμε, μην αδυνατίσουμε, και δειλιάζουμε. Οι άγιοι Πατέρες πώς έκαμαν εκείνους τους φοβερούς αγώνες υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, πάνω στα βουνά, μέσα στις σπηλιές; Γιατί μπορούσαν και τα υπέμεναν όλα αυτά; Διότι ήσαν θωρακισμένοι με την ακλόνητη αγάπη προς τον Θεό· ήσαν πυρωμένοι από τον θείο έρωτα, και γι’ αυτό, όσο διάστημα ήθελε ο Θεός, τους άφηνε και αισθάνονταν τις τιμωρίες και τους πόνους· κατόπιν τους έδινε τη χάρη του και δεν τα είχαν πλέον για τίποτα.

  Αλλά μήπως ο Θεός άλλαξε τώρα; Γιατί να μη μας δίνει τη χάρη του να τα κάνουμε και εμείς αυτά; Δεν άλλαξε ο Θεός· αλλά εμείς, αντί την ακλόνητη πίστη και τη θερμή αγάπη που είχαν προς τον Θεό εκείνοι, αντί την απάρνηση του εαυτού τους και τις άλλες αρετές που είχαν εκείνοι, εμείς έχουμε τη φιλαυτία, τη φιληδονία, τον θυμό, την οργή, την υπερηφάνεια, την κενοδοξία· είμαστε ταραχοποιοί, σκανδαλοποιοί, είμαστε ψυχροί προς την αρετή και πάντοτε ο νους μας είναι προς το κακό. Πώς να βάλουμε λοιπόν το χέρι μας στη φωτιά και να το

Τραγελαφικά γεγονότα της ιερατικής ζωής

  Είναι σίγουρο ότι οι Κληρικοί, γίνονται αποδέκτες διάφορων παράδοξων περιστατικών κατά την διάρκεια της ιερατικής τους διακονίας εντός της Εκκλησίας. 
 Κάποια από τα περιστατικά δυναμώνουν την πίστη τους, κάποια άλλα τους προβληματίζουν, κάποια περιστατικά τους στεναχωρούν και κάποια είναι χαριτωμένα και προκαλούν γέλιο και μια χαρούμενη διάθεση.
  Θα προχωρήσω στην σύντομη εξιστόρηση δύο πρόσφατων περιστατικών που βίωσα, στην σύντομη σχετικά (11 χρόνια περίπου μέσα στο ράσο) διακονία μου μέσα στο ράσο. Έγιναν πρόσφατα, με την διαφορά μεταξύ τους, ενός περίπου μήνα και δείχνουν τελικά πολλά πράγματα για το τί πιστούς ποιμαίνουμε και έχουμε από κάτω στα καθίσματα και πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε τόσο εύκολα εμείς οι ποιμένες με το πλήθος του κόσμου που γεμίζει τους Ναούς...!

 Το πρώτο περιστατικό: Στο Ψυχοσάββατο σε υπηρεσία στο Κοιμητήριο, με φωνάζει ένας κύριος για τρισάγιο και ανταποκρινόμενος τον ακολουθούσα. 
Κατά την πορεία προς το μνήμα που θα τελούσαμε το Τρισάγιο μου λέει ο κύριος: «Ξέρετε Πάτερ πρόκειται για την πεθερά μου, δεν είναι ανάγκη να τα πείτε και όλα...Όπου μπορείτε κόψτε και μερικά..!» 
 Ποιος "πεθερόπληκτος" σε αυτό τον κόσμο αρχικά δεν ξεκαρδιζόταν και στην συνέχεια δεν θα τον δικαίωνε για την ατάκα που ξεστόμισε ο εν λόγω κύριος; Φυσικά από την πλευρά μου έμεινα στην αρχή άφωνος και στη συνέχεια του λέω: «Τι λέτε Κύριε; Δεν γίνονται αυτά που θέλετε..» και σταμάτησε το θέμα εκεί γιατί ήδη είχαμε φτάσει στον τάφο και ήταν παρόντες και άλλοι συγγενείς. 
 Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα του εξηγούσα ότι η προσευχή μας και η αγάπη μας για πρόσωπα που δεν συμπαθούμε ή που μας εχθρεύονταν έχει πιο μεγάλη αξία από εκατοντάδες προσευχές για ανθρώπους που τους αγαπούμε και μας αγαπούσαν. Ο Κύριος είναι σαφής στο συγκεκριμένο χωρίο της επί του Όρους ομιλίας Του, που παραθέτουμε σε νεοελληνική μετάφραση : «Ακούσατε ότι έχει λεχθεί· Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω, ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν, και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του επουράνιου

Υπεραγία Θεοτόκος-Τοιχογραφία 13ος αιώνας

Theotokos, fresco from Sopoćani Monastery - Serbia, 13th century A.D.

Ήταν σκληρή και δύσκολη η ζωή μου,αλλά ουδέποτε προσευχήθηκα στον Θεό να γίνει εύκολη(Αγ.Λουκάς Κριμαίας)

Προς όλους τους Χριστιανούς, αλλά σε σας, τα παιδιά μου, μπορώ να πω: Μιμηθείτε έμενα, όπως και εγώ τον Απ. Παύλο.Ήταν σκληρή και δύσκολη η ζωή μου, αλλά ουδέποτε προσευχήθηκα στον Θεό να γίνει εύκολη. 
Διότι είναι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθ. 7, 14).

 Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

Να φορας ζωνη.Να φορας κρανος

  Να φορας ζωνη.Να φορας κρανος.Ισως να μην εχει σημασια για σενα.
Σε αγαπανε καποιοι ομως.
  Να φορας ζωνη και κρανος.Οχι γιατι εισαι κακος οδηγος κατ' αναγκη.
Αλλα γιατι μπορει να ειναι κακος ο απεναντι οδηγος. Και σε εβαλε σημαδι.
Εσενα. Τον ανθρωπο σου. Το παιδι σου. Τη μανα σου. Τον αδερφο σου.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Κι αν σε κοροϊδευουν οι φιλοι σου, πες τους οτι τα φορας γιατι θελεις να ξαναβρεθειτε σ' αυτη τη ζωη κι οχι στην αλλη.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Οσο αιμα κι αν ποτισεις το δρομο, δεν θα φυτρωσει ζωη.
Η ασφαλτος και η ροδα υπαρχουν για να σε εξυπηρετησουν, μην τους χαριζεις τη ζωη σου. Μην παιρνεις αλλες ζωες μαζι σου.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Με μια ταχυτητα 10 χλμ την ωρα μπορει να μεινεις παραλυτος.
Με μια ταχυτητα 50 χλμ την ωρα μπορει να σκοτωθεις.
Μην ξεχνας οτι οσο τρεχεις εσυ, αλλο τοσο και περισσοτερο τρεχει κι ο απεναντι.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Για τη μανα σου που σε περιμενει κι εχει ζεστανει το φαϊ.
Για τη γυναικα σου που σε περιμενει να σου πει πως ειναι εγκυος.
Για τον πατερα σου που σε περιμενει να σου πει πως εγινε καλα απο τον καρκινο του.
 Να φορας ζωνη και κρανος.
Ειναι μαγκια να εισαι ασφαλης.Γιατι μαγκας ειναι αυτος που το βραδυ γυριζει σπιτι του.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Κανεις και τη δικη μας δουλεια πιο ευκολη.
Δεν θα σε βρουμε σε ενα φορειο, διαμελισμενο, με κομμενο κεφαλι, να αιμορραγεις απο παντου και διπλα μας να κλαινε οι δικοι σου ανθρωποι και να μας σκιζουν τις στολες παρακαλωντας μας να σε αναστησουμε.
Δεν μπορουμε να το κανουμε αυτο.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Εισαι πιο ομορφος-η ετσι.Οσα προβληματα κι αν εχεις. Καποιοι σε περιμενουν να τους τα πεις, να ξαλαφρωσεις. Μην τους προσθετεις κι αλλα πιο μαυρα προβληματα. Τους αγαπας, ετσι δεν εναι;
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Ποσες φορες το εγραψα;Το εχεις εμπεδωσει;Να φορας ζωνη και κρανος.
Μελετες εδειξαν οτι οι ανθρωποι που φορουν ζωνη και κρανος εχουν υψηλοτερο δεικτη νοημοσυνης.
Δεν θες να σε περναμε για χαζο, ετσι δεν ειναι;
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Καλυτερα μερικες ωρες με ζωνη ή κρανος, παρα μια ζωη σε αναπηρικο αμαξιδιο.
Καλυτερα ζωντανος παρα μια αναμνηση σε μια φωτογραφια.
  Να φορας ζωνη και κρανος.
Θελουμε το αιμα σου να κυλα στις φλεβες σου κι οχι στην ασφαλτο.
Να φορας ζωνη και κρανος.
Γιατι η ρημαδα η ζωη ειναι ωραια.Οταν εισαι ζωντανος.

Λαμπρος Λιαπης (εχθρος της πραγματικοτητας).

facebook

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει...

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

«...Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα.

  Όλους για αγίους να τους βλέπουμε. Όλοι μας μέσα φέρουμε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο. Ο πλησίον όποιος κι αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί, μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσομε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν....»

Ο πνευματικός ξεκουράζεται με την μετάνοια του ανθρώπου.Το κουραστικό είναι ότι έρχονται άνθρωποι που ΔΕΝ εξομολογούνται.

 π.Παύλος Παπαδόπουλος

 Ρωτάμε τον πνευματικό μας, ψάχνουμε διορατικούς-χαρισματικούς γέροντες να μας συμβουλέψουν για το πώς θα λυθούν τα προβλήματά μας, για το πώς θα πραγματοποιηθούν οι επίγειοι πόθοι μας. 

Ρωτάμε λοιπόν σύγχρονους αγίους ανθρώπους, ρωτάμε τους πνευματικούς μας και συζητάμε για ώρα μαζί τους για τα προβλήματά μας, για τα ψυχολογικά μας, για τις μέριμνές μας. Ρωτάμε πως, πότε, γιατί εκείνο, γιατί το άλλο μου συμβαίνει, πότε θα απαλλαγώ…
Σπάνια, ίσως και ποτέ κάποιος πνευματικός θα ερωτηθεί "πάτερ πώς θα σωθώ"; Σχεδόν κανείς δεν νοιάζεται πώς θα σωθεί. Σχεδόν όλοι νοιάζονται πώς θα τακτοποιηθεί το θέμα τους. Γι'αυτό και θέλουν να πάνε στον πνευματικό τους, για να τους δώσει μια λύση σε ότι τους απασχολεί.

  Ποιος ρωτά, "πώς θα σωθώ πάτερ"; Πώς θα σωθώ; Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ; όχι για να μου λυθεί το πρόβλημα αλλά για να σωθώ; γι’αυτό είναι η Εκκλησία. Σ’αυτό καλούμαι να απαντήσω και εγώ ως πνευματικός. Βλέπετε όμως και εγώ και όλοι σχεδόν οι πνευματικοί αντιμετωπιζόμαστε ως ψυχολόγοι, ως οι άνθρωποι που θα ακούσουν το πρόβλημά μας και θα μας καταλάβουν. Σίγουρα κι αυτό γίνεται όμως δεν είναι δουλειά του πνευματικού και κατ'επέκταση της Εκκλησίας να απαλύνει απλά την οδύνη μας, την λύπη που έχουμε (που συνήθως είναι λόγο του εγωισμού μας) αλλά να μας θεραπεύει πνευματικά. Εχώ δει πολλούς ανθρώπους να κλαίνε στην εξομολόγηση, ελάχιστοι κλαίνε για τις αμαρτίες τους, οι πιο πολλοί κλαίνε από τα νεύρα τους, από τον εγωισμό τους. Κλαίνε που τα πράγματα δεν τους πήγαν όπως τα ήθελαν. Κλαίνε επειδή τους απαξίώσαν, επειδή δεν τους υπολογίζουν. Κλαίνε, και είναι αυτά τα δάκρυα, δάκρυα εγωισμού και όχι ταπείνωσης, είναι δάκρυα αμετανοησίας και όχι μετάνοιας.

 Πριν λάβω την ευλογία να διακονώ κι εγώ το Μέγα Μυστήριο της Εξομολογήσεως πολλοί έμπειροι πνευματικοί πατέρες που λέγανε ότι η εξομολόγηση είναι πολύ κουραστική και ψυχοφθόρα για τον πνευματικό. Δεν μπορούσα να τους καταλάβω. Τώρα όμως που βιώνω αυτή την αλήθεια μπορώ να πω κι εγώ μαζί τους ότι όντως είναι εξουθενωτικό!

  Να σημειώσω όμως ότι το εξουθενωτικό δεν είναι ότι έρχονται άνθρωποι που εξομολογούνται τις αμαρτίες τους, αλλά έρχονται άνθρωποι που θέλουν λύση στα προβλήματά τους. Το κουραστικό δηλαδή δεν είναι ότι ακούμε εμείς οι πνευματικοί αμαρτίες αλλά ότι ακούμε δικαιολογίες. Το κουραστικό είναι ότι έρχονται άνθρπωποι που ΔΕΝ εξομολογούνται. Κουραστικό είναι που έρχονται οι άνθρωποι και ψάχνουν μαγική συνταγή για να φτιάξει ο γάμος τους, για να τα βρούνε και πάλι με το αγόρι τους, για να πάει καλά η δουλειά τους, για κλάψουν που ο φίλος τους, τους πρόδωσε, για να δικαιολογήσουν που δεν νηστεύουν, που δεν εκκλησιάζονται, που δεν μιλούν με τον γείτονά τους, για να εκφράσουν απλά

"Όταν λέγω το «Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός...» αισθάνομαι ότι όλα φωτίζονται, όλα λάμπουν και αστράπτουν"

ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Μου διηγείτο ό αιδεσιμολογιώτατος πρεσβύτερος πατήρ Παναγιώτης Κοντόπουλος για κάποιες ευλαβείς γυναίκες, οι όποιες δεν προσεβλήθησαν από τα μικρόβια του τύφου = εγωισμού της ορθολογιστικής Δύσεως.

Υπήρχε μία γριούλα κατάκοιτος. Δεν ήδύνατο να εκκλησιάζεται την Κυριακή. Όταν όμως άκουε τον γλυκύτατο ήχο της καμπάνας ανασηκωνόταν και καθόταν στο κρεβατάκι της. «Δεν είναι καλόν ή εκκλησία να διαβάζει – έλεγε – και εγώ να είμαι ξαπλωμένη».

  Ή κυρία Αικατερίνα, άλλη ηλικιωμένη γυναίκα, είχε τούς εξής λογισμούς: Άραγε τελείται κανονικά ή Θεία Λειτουργία όταν δύο ιερείς μεταξύ τους είναι ψυχραμένοι και ολίγον πριν αντάλλαξαν ψυχρούς λόγους;
 Τότε, την ώρα καθ’ ην ό ιερεύς εκφωνούσε το «Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός…», είδε ένα φωτεινό σύννεφο να σκεπάζει την Αγία Τράπεζα και τούς ιερείς… Βεβαιώθηκε έτσι για την εγκυρότητα και κανονικότητα των μυστηρίων, παρά την οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση των λειτουργών ιερέων.

  Ή γριούλα Χαρίκλεια ήτο εντελώς αγράμματη, αλλά πιστή και ευλαβής. Σέ μίαν εγχείρηση κατά την νάρκωση της φώναζε δυνατά τα ονόματα διαφόρων ιερέων Πνευματικών: «Πάτερ Λεόντιε, πάτερ Βασίλειε, πάτερ Ιωάννη, ό Θεός να σάς έχει καλά να σώζετε ψυχές». 
  Ενθυμείτο όταν ήταν μικρή κοπελίτσα τον πατέρα Λεόντιον στον άγιο Χαράλαμπο Θεσσαλονίκης και έλεγε πώς όταν λειτουργούσε μιλούσε μέσα στον Ιερόν Βήμα με τούς αγίους. Για τον ίδιο ιερέα αναφέρει και ό Σεβασμιότατος άγιος Νικοπόλεως Μελέτιος σ’ ένα τεύχος αναφερόμενο στον π. Αγαθάγγελο Μιχαηλίδη με πόση μέθεξη ψυχής διάβαζε τις ευχές της Θείας Λειτουργίας. Ενθυμείτο και τον λαϊκόν ιεροκήρυκα, πρώην στρατιωτικό, ονόματι Νικόλαο Ρέγκο, πνευματικόν τέκνον της συνοδείας των Δανιηλαίων από τα Κατουνάκια του Αγίου Όρους. Αυτή ή κατανυκτική ψυχή, ό Ν. Ρέγκος, οσάκις έψαλλε το «Άξιον εστίν…» στην Θεία Λειτουργία δάκρυζε. Κάποιοι μιλούσαν με πολύν σεβασμό για το πρόσωπον του και για θαυματουργικές επεμβάσεις της πυριπνόου προσευχής του.

 Μία άλλη ευλαβής γυναίκα, φιλόξενη ''απειλεί'' τον άγιο Σπυρίδωνα ότι εάν δεν της στείλει κάποιον άνθρωπο στην οικία της να τον φιλοξενήσει, θα ανοίξει την τηλεόραση!

  Μία άλλη Σμυρναία φιλόξενη ψυχή έπρεπε κάθε Σάββατο να μαγειρεύσει ένα

Καί μία ἁμαρτία νά ἐχουμε διαπράξει στή ζωή μας, πρέπει νά ἐχουμε πνευματικό, γιά νά τήν ἐξομολογηθοῦμε..''

 

 

΄Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τόν οἰκογενειακό τους ἰατρό,τόν δικηγόρο τους,τόν κουρέα τους,τόν μπακάλη τους,ἀλλά μόνο πνευματικο δέν ἔχουν,γιά νά ἐξομολογηθοῦν. Καλά, ποιός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου; Νά τραφοῦν τά σκουλήκια ὅταν πεθάνει;Ἤ ἦρθε στή γῆ, γιά νά φάει τίς μπάμιες καί τά φασολάκια; 

Εἴμαστε ἀστεῖοι νά τό πιστεύουμε αὐτό. Πρέπει νά τό πιστέψουμε καί νά τό συνειδητοποιήσουμε, ὅτι ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πνευματικό! Καί μία ἁμαρτία νά ἐχουμε διαπράξει στή ζωή μας, πρέπει νά ἐχουμε πνευματικό, γιά νά τήν ἐξομολογηθοῦμε..''

Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο Χριστός μας προσφέρει,όχι ψίχουλα,αλλά τον Εαυτό Του Ολόκληρο!

 Στέλλα Αναγνώστου -Δάλλα

  Σκεπτόμουν αυτήν την μάνα, την Χαναναία,όχι πως κάνει διαφορά δηλαδή, αν ήταν μάνα κι αν δεν ήταν. 
 Θα μπορούσε να είναι κορίτσι, γιαγιά, παππούς, πατέρας, παιδί, οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάσμα. Μόνο που πανανθρώπινα και διαχρονικά μπορούμε πιο εύκολα να φανταστούμε την αγωνία μιας μάνας να επιτρέπει τέτοια ταπείνωση. Να τρέχεις στον ξένο διδάσκαλο να κάνει καλά το παιδί σου. Απογοητευμένη από τις ιατρικές και της επιστήμες που είχε να παρουσιάσει η φυλή σου, απογοητευμένη κι από τους δικούς σου ιερείς και μάγους. Μπορεί να ζούσες μόνη, αλλά μπορεί, εκείνο το πρωί, να εναντιώθηκες σε μια οικογένεια ολόκληρη, για να τρέξεις στον ξένο δάσκαλο, ποιος ξέρει με τι απειλή, και με τι τίμημα.
  Τέτοια μητρική αγάπη μπορούμε να την καταλάβουμε. Μπορούμε να αισθανθούμε το θάρρος να τολμήσει το ανοίκειο, αλλά και ν’ αντέξει μια σειρά από ταπεινώσεις για την αγάπη του παιδιού της, πέρα απ’ αυτές που ίσως να έζησε στο σπίτι της. Τα παραμέρισε όλα «εξελθούσα». Στην αρχή την αγνοούσαν. Την άκουγε ο Χριστός που βροντοφώναζε απελπισμένη τον πόνο της και την ανάγκη της, «η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται», κι Εκείνος έκανε σαν να μην την άκουγε. ( Έτσι νομίζουμε κι εμείς ώρες ώρες…)
 Οι μαθητές έπειτα, ήθελαν να την διώξουν. Έβλεπαν την σιωπή του Διδασκάλου, και την αντιλαμβάνονταν σαν αδιαφορία και σαν ενόχληση. Ίσως να δέχονταν διαμαρτυρίες κι από τους άλλους Ιουδαίους που βρίσκονταν γύρω τους. Κι η γυναίκα τα άκουγε αυτά, και δεν πτοήθηκε. Ούτε όταν φανερά την προκάλεσε ο Χριστός μ’ εκείνα τα λόγια –μαχαιριά: «δεν είμαι εδώ παρά μόνο για τα πρόβατα του οίκου Ισραήλ, εσύ δεν είσαι παρά σαν σκυλάκι κάτω από το τραπέζι», δεν κατέβασε το κεφάλι, δεν έστριψε να φύγει, πικραμένη, ίσως και θυμωμένη. Επέμεινε, εκεί. «Ναι, Κύριε, στα μάτια του Ισραήλ και τα δικά Σου μπορεί να είμαι ένα σκυλάκι. Δεν φοβάμαι να παραδεχτώ ότι αυτό είμαι, αφού τίποτε δεν κατάφερα μόνη μου μέχρι τώρα. Αλλά Εσύ είσαι μια ελπίδα. Φαίνεται. Μην μ’ αφήσεις κι εμένα, το σκυλάκι. Ένα ψιχουλάκι από το δικό Σου το τραπέζι, θέλω μόνο. Κι ένα τέτοιο ψιχουλάκι τολμώ να Σου ζητήσω… Κάτι μου λέει μέσα μου ότι μου φθάνει».

  Όταν ποτέ καταφέρνουμε να επιμείνουμε στην προσευχή, τότε που φαίνεται πως ο Κύριος σιωπά ή εθελοτυφλεί, όταν εμείς φωνάζουμε με αγωνία κι Εκείνος μοιάζει να μην μας κρίνει άξιους του ελέους Του, τότε είναι που έρχεται αυτή η Χαναναία μάνα να μας θυμίσει: Την ημέρα που εκείνη τόλμησε «εξελθούσα» να πάει να Τον ικετέψει, Εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει να την βρεί. Σηκώθηκε χαράματα, περπάτησε δρόμο πολύ, αντιμετώπισε κι Εκείνος αντιρρήσεις από τους μαθητές Του, και κατάκριση από τους συντοπίτες Του. Όμως «ανεχώρησεν». Πήγε να την βρεί. Πήγε ειδικά για ‘κείνην. Έκανε πως δεν άκουγε μέχρι να την δεί να Του απλώνει το χέρι της ταπείνωσης και της πίστης της: «δώσε μου, Κύριε, Εσύ μπορείς, δώσε και σε μένα το σκυλάκι. Κι ένα ψίχουλο μόνο που αξίζω, ένα Σου ψίχουλο μόνο, μου φθάνει.…».
 Τι ζητούμε συνήθως από τον Θεό; Ψίχουλα. Ψίχουλα για τα οποία είμαστε σε απόγνωση. 
«Κάνε μου το ένα, κάνε μου το άλλο, καίγομαι, χάνομαι, πεθαίνω…Δώσε μου κάτι, γιατί δεν μ’ ακούς;». Κι όμως Εκείνος, «ανεχώρησεν» πριν από μας για μας κι ας μην το βλέπουμε. Ακούει. Βλέπει το τεντωμένο μας χέρι. Το έβλεπε πριν έρθει στη Γη ενσαρκωμένος. Κι αυτά τα λίγα που ζητούμε, μας τα δίνει κι ας μην τα βλέπουμε. Η κόρη της Χαναναίας έγινε καλά αυτοστιγμεί, όμως η Χαναναία δεν το είδε παρά μόνον αφού γύρισε σπίτι της. Έφυγε χαρούμενη κι ας μην είδε. Από «την μεγάλη της την πίστη», της έφτασε η διαβεβαίωση του Ιησού ότι θα γινόταν το θέλημά της.
Η Χαναναία ζήτησε «ψίχουλα», όλοι μας «ψίχουλα» ζητούμε Κι όμως, σε κάθε Θεία Λειτουργία, μέσα σε κάθε «ψίχουλο» που μας προσφέρεται από το Άγιο Ποτήριο, ο Χριστός μας προσφέρει, όχι ψίχουλα, αλλά τον Εαυτό Του Ολόκληρο. Μέσα στο κάθε ένα, τόσο δα μικρό ψιχουλάκι, μας δίνεται Ολόκληρος ο Θεός.
«Μέγας εί, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων Σου»!

πηγή

Η αγία Θεοδώρα, το τέλος του Θεοφίλου και η αναστήλωση των εικόνων

..Αυτός λοιπόν ο Θεόφιλος βασάνισε πολλούς από τους αγίους πατέρες με ποινές και τιμωρίες ποικίλες για χάρη των σεπτών Εικόνων, όμως ιστορείται ότι και τη δικαιοσύνη αγαπούσε πολύ, ώστε κάποια μέρα θέλησε να μάθει αν υπάρχει κανείς μέσα στην πόλη που να ενοχλεί τον πλησίον του, και αφού αυτή η αναζήτηση κράτησε για πολλές μέρες, δεν βρέθηκε κανείς.

Όταν, μετά από δώδεκα χρόνια βασιλείας, αρρώστησε από δυσεντερία και έμελλε να πεθάνει, το στόμα του άνοιξε τόσο πολύ, ώστε φαινόταν και αυτά τα εντόσθια του. Από το γεγονός αυτό πόνεσε πολύ η βασίλισσα Θεοδώρα. Και μόλις την πήρε λίγο ο ύπνος, είδε σε όνειρο την άχραντη Θεοτόκο με το προαιώνιο βρέφος στην αγκαλιά της, περικυκλωμένη από λαμπρούς αγγέλους, οι οποίοι έδερναν και μάλωναν τον Θεόφιλο, τον σύζυγό της.

  Όταν αυτή ξύπνησε, συνήλθε λίγο και ο Θεόφιλος και φώναξε: «Αλίμονό μου τον άθλιο, για τις άγιες Εικόνες με δέρνουν».

  Αμέσως η βασίλισσα έβαλε πάνω του την εικόνα της Θεοτόκου και την παρακαλούσε με δάκρυα. Ο Θεόφιλος, αν και ήταν σε τέτοια κατάσταση, βλέποντας έναν από τους παρευρισκόμενους να έχει στον λαιμό του ένα εγκόλπιο, άπλωσε το χέρι του, το άρπαξε και το καταφιλούσε. Αμέσως το στόμα του που είχε λυσσάξει εναντίον των αγίων Εικόνων και ο ορθάνοιχτος λάρυγγας γύρισαν στη φυσική τους κατάσταση, και αυτός, απαλλαγμένος από το φοβερό βάσανό του, αποκοιμήθηκε ομολογώντας πως πρέπει να τιμούμε και να σεβόμαστε τις άγιες Εικόνες. Η βασίλισσα λοιπόν έβγαλε τις σεπτές και άγιες Εικόνες από εκεί που τις έκρυβε και έκανε τον Θεόφιλο να τις τιμά και να τις ασπάζεται με όλη του την ψυχή.
Μετά από λίγο πέθανε ο Θεόφιλος, και η Θεοδώρα ανακάλεσε όλους, όσοι ήταν σε εξορία ή στις φυλακές, και διέταξε να ζουν ανενόχλητοι. Ταυτόχρονα γκρεμίστηκε από τον πατριαρχικό θρόνο ο Ιωάννης, ο λεγόμενος και Ιαννής (όνομα ενός από τους μάγους του Φαραώ), και ήταν μάλλον μαντιάρχης και δαιμονιάρχης παρά πατριάρχης. Και στον θρόνο ανέβηκε ο ομολογητής του Χριστού Μεθόδιος, ο οποίος προηγουμένως έπαθε πολλά και φυλακίστηκε ζωντανός σε τάφο.
  Ενώ τα πράγματα στην βασιλεύουσα ήταν έτσι, έγινε θεία επίσκεψη στον μέγα Ιωαννίκιο, που ασκήτευε στον Όλυμπο (της Βιθυνίας). Ήλθε δηλαδή σ’ αυτόν ο μέγας ασκητής Αρσαάκιος και του είπε:

 «Ο Θεός μ’ έστειλε σε σένα, για να πάμε μαζί στον οσιότατο Ησαΐα που ζει έγκλειστος στη Νικομήδεια, και να μάθουμε απ’ αυτόν το θέλημα του Θεού και το συμφέρον της Εκκλησίας».
Όταν πήγαν στον οσιότατο Ησαΐα, αυτός τους είπε: «Αυτά λέει ο Κύριος: Ιδού, έφτασε το τέλος των εχθρών της εικόνας μου. Εσείς λοιπόν να πάτε στη βασίλισσα Θεοδώρα, αλλά και στον πατριάρχη Μεθόδιο, και να του πείτε: «Να παύσεις όλους τους ανίερους (τους εικονομάχους κληρικούς) και έτσι μαζί με τους αγγέλους να μου προσφέρεις θυσία, σεβόμενος την εικόνα της μορφής μου και του Σταυρού»».

 Αφού άκουσαν αυτά τα λόγια, αμέσως πήγαν στην Κωνσταντινούπολη και τα φανέρωσαν στον πατριάρχη Μεθόδιο και σε όλους τους εκλεκτούς. Και αυτοί πήγαν όλοι μαζί στη βασίλισσα και την βρήκαν πρόθυμη σε όλα, γιατί από μικρή ήταν ευσεβής και φιλόθεη. Αμέσως η βασίλισσα έβγαλε την εικόνα της Θεοτόκου

Οι ιερείς είναι σαν τα αεροπλάνα...

«Οι ιερείς είναι σαν τα αεροπλάνα,γίνονται είδηση μόνο όταν ''πέφτουν''. Αλλά μεταξύ των ιερέων υπάρχουν πολλοί που πετούν! '' 

Μακάριος, Ρουμάνος επίσκοπος  Βορείου Ευρώπης

πηγή

«Η μυστική βοή», ο Σαράντος κι... εγώ

  Έπρεπε να φύγουν οι Γερμανοί, να κατεβούμε απ’ τα βουνά για να πάω σχολείο. Ομολογώ ότι δεν ένιωσα ευτυχής - όχι που έφυγαν οι Γερμανοί αλλά που πήγα σχολείο. Αμέσως με πλάνεψε η θάλασσα - πολύ κοντά στο σχολειό μου. Κι αντί να κάθομαι μέσα στην «τάξη την μουχλή», όπως τη λέει ο Μαλακάσης, γδυνόμουν και δινόμουν στο κύμα. Μόνο λέπια που δεν έβγαλα. Και μετά, γεμάτος γνώσεις, γύριζα στο σπίτι για το καθημερινό λιτό φαγητό και τον καθιερωμένο πλουσιοπάροχο ξυλοδαρμό. 
 Ώσπου, δυστυχώς, έβαλα μυαλό και το βιβλίο κάποτε με κέρδισε. Ίσως γιατί τα πρώτα βιβλία που αγάπησα μιλούσαν για θάλασσα. Αυτή η γοητεία της θάλασσας ποτέ δεν μ’ αφήνει, κι ας διάλεξα να ζω στο βουνό.
  Κάποτε - κάποτε ονειρεύομαι να σβήσω μέσα στο κύμα. Με σάβανο τον αφρό σαν τη Σαπφώ. Ματαιότης, το ξέρω. Αλλ’ είναι και η μάταιη σκέψη μια παρηγοριά. Τα σκέπτομαι αυτά καθώς διαβάζω ένα βιβλίο με κείμενα - σταλαγμίτες. Κυρίως σταλαγμίτες πίκρας και μελαγχολίας. Το βιβλίο επιγράφεται «Η μυστική βοή» και συγγραφέας είναι ο φίλος και συμπατριώτης μου Τάκης Φωτέας. 
 Το πιο συγκινητικό αφήγημα - για μένα - είναι το «μελαχροινό κύμα». Ήρωας ο μικρός Σαράντος που αγαπά τη θάλασσα, που δεν αγαπά το σχολείο και που η θάλασσα τον αγαπά κι έστειλε κύμα μυστικό και τον πήρε μαζί της. Με συνεπήρε κι εμένα· όχι το κύμα, το βιβλίο. Όμως ελπίζω να ’ναι πολλά τα καλοκαίρια που ο Θεός θα μου δίνει δύναμη να πέφτω στην αγκαλιά της, μα όχι και στα χέρια της. Της θάλασσας εννοώ. Τάκη Φωτέα, σ’ ευχαριστώ που με γύρισες στα πικρά χρόνια της πικρής μας πατρίδας, τα αξέχαστα. Ξέρω από πού έρχεται η μυστική βοή σου. Θυμάσαι τον ήχο στις μανιάτικες θαλασσοσπηλιές, τον ήχο από το θρήνο του μοιρολογιού, το μαστορεμένο λόγο, το στέρεο λόγο που σαν μανιάτικος πύργος έδενε στην ψυχή σου; Τουλάχιστον εκεί ταξίδεψε η ψυχή μου διαβάζοντας τις σελίδες σου. Ήταν για μένα Μνημοσύνη και Μνημόσυνο.

Πολιτικά Θέματα · 21 - 27 Φεβρουαρίου 1992

πηγή

Μια συνηθισμένη φωτογραφία; ; ;

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Μια συνηθισμένη φωτογραφία. Μια μάννα περπατάει σε μια ηλιόλουστη πόλη με δυο κορίτσια, ένα μεγαλύτερο κι ένα μικρότερο. Τίποτε το αξιοπερίεργο, τίποτε το σημαντικό. Κι όμως, αυτή η φωτογραφία είναι γνωστή σ’ όλο τον κόσμο. 
Είναι Άνοιξη του 1942. Λένινγκραντ, κοντά στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης, τη λεωφόρο Νιέφσκι. Την τράβηξε ένας πολεμικός ανταποκριτής. Ναι. Το 1942, στο πολιορκημένο εδώ και αρκετούς μήνες Λένινγκραντ.
Κοιτάξτε πιο προσεκτικά. Αν μπορείτε για μεγεθύνετε λίγο τη φωτογραφία. Ναι, τότε θα δείτε την τραγωδία μέσα στον ήλιο. Τον όλεθρο του πολέμου στη μορφή αυτών των τριών.

Αν τώρα διαβάσετε την ιστορία αυτής της οικογένειας αποκλείεται να την ξεχάσετε.
Κοιτάξτε καλύτερα!... Η μεσαία είναι μια ώριμη γυναίκα, η μάνα. Αριστερά ένα νεαρό κορίτσι, αλλά το πρόσωπο και το κορμί του μοιάζουν με γερόντισσας. Δίπλα τους ένα κοριτσάκι που χοροπηδάει. Για κοιτάξτε τα πόδια του. Μοιάζουν με σπιρτόξυλα. Προσέξτε τα γόνατά του…

 Η μάννα είναι η Βερονίκα Αλεξάντροβνα Οπάχοβα. Η μεγαλύτερη κόρη της, η Λόρα, είναι 13 ετών, ενώ η μικρότερη, η Ντολόρες, μόλις 4. Ο πατέρας σκοτώθηκε το 1942 όταν προσπαθούσε να διασχίσει τη λίμνη Λάντογκα. Ήταν αρχιμουσικός ερασιτεχνικών ορχηστρών. Κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρετούσε στο μηχανικό.
 Η Ντολόρες προσπαθεί να χοροπηδήσει, να παίξει, παρόλο που τα γόνατά της είναι γεμάτα υγρό. Ακολουθούν την καθημερινή κυκλική διαδρομή τους στο κέντρο της πόλης. Η μητέρα τους την είχε επινοήσει για να τις κάνει να ξεχνούν τη σκέψη για το φαγητό. Λίγο πριν η Λόρα ήταν κατάκοιτη, έχοντας υποστεί παράλυση από την πείνα. Είχε παραλύσει η αριστερή πλευρά του σώματός της. Ο γιατρός συνέστησε πολλές βόλτες. Έτσι έκαναν βόλτες. Τα κορίτσια είχαν τεράστια θέληση. Είχαν και τη μητέρα τους που τα στήριζε. Έτσι επιβίωσαν.
Μετά τον πόλεμο δούλεψαν στην Ακαδημαϊκή χορωδία, στην πόλη τους. Για πολλά χρόνια η οικογένεια δεν ήξερε για την ύπαρξη της φωτογραφίας. Δεν ήξερε ότι η φωτογραφία τους είχε δημοσιευτεί σε πολλά έντυπα σ’ όλο τον κόσμο. Τους ενημέρωσαν οι γείτονες. Έτσι επισκέφθηκαν το Μουσείο Άμυνας της πόλης, όπου είδαν τη φωτογραφία και αναγνώρισαν τους εαυτούς τους.
Μόλις η Λόρα την είδε αισθάνθηκε άσχημα. Είναι κατανοητό. Είδε τον εαυτό της σε τέτοια κατάσταση! Θυμήθηκε τα πάντα! Ξανά για μια στιγμή την πλημμύρισε το ίδιο συναίσθημα της απόγνωσης και του τρόμου.
 Ένας άντρας, συνεργάτης του Μουσείου τις πλησίασε και είπε: 
«Τι κλαίτε; Εκείνη τη χρονιά, το 1941 - 1942 πέθαναν τόσοι άνθρωποι! Μη κλαίτε. Χάθηκαν πιά! Εσείς πρέπει να ζήσετε!»
 Μια γυναίκα όμως φώναξε: «Δεν βλέπετε!, Αυτές είναι στη φωτογραφία!». Ο άντρας τά'χασε. Ζήτησε συγνώμη κι απομακρύνθηκε.
Να τι μπορεί να δει κανείς σε μια φωτογραφία. Για τον άγνωστο πολεμικό ανταποκριτή αυτή η φωτογραφία αναδείκνυε την ελπίδα, τη δίψα για ζωή. Για μας, για τα παιδιά μας, αναδεικνύει με απίστευτη λιτότητα όλη τη φρίκη του πολέμου. Αναδεικνύει το απάνθρωπο πρόσωπο του φασισμού, που, δυστυχώς, ζωντανεύει ξανά!

facebook