ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη 16 Απριλίου 2024

Ἠ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό Ἁγίους σάν τόν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο.

Ἀρχιμ. Ἀντίπα Νικηταρᾶ, Δρ. Θεολογίας

 Ἐκείνη τήν Πέμπτη , τῆς 16ης Ἀπριλίου 1970 ἡ σιωπή βάραινε τό κελάκι τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου , στόν Πύργο. Μιά σιωπή ἀσυνήθιστη , μιά ἔσχατη , βουβή παράκληση .

 Ἦταν βαριά ἄρρωστος ὀ Ἅγιος Γέροντας Ἀμφιλόχιος . Ἦταν μέρες κλινήρης . Τήν Ἁγία Τεσσαρακοστή δοκιμάστηκε ἀπό βαριά πνευμονία , ἀρνούμενος νά λάβει ἀρτύσιμη τροφή . Τά πνευματικά του τέκνα ἀκροστοιχίζονταν στό κρεβάτι τοῦ πόνου. Στό κρεβάτι τῆς Νήψης καί τῆς Δοκιμασίας .
Τά παιδιά Του Τόν ἰκέτευαν νά μήν φύγει ἀκόμα ἀπό κοντά τους, νά δεηθῆ στήν Κυρία Θεοτόκο καί στόν Θεολόγο νά ἀνανήψη , νά εἶναι μαζί τους καί αὐτό τό Πάσχα. Προσπαθοῦσαν νὰ τὸν κρατήσουν μὲ ὀροὺς λίγες μέρες στὴν ζωή.
Παρακαλοῦσε ὁ Ἅγιος , ἔλεγε: «Ἀφῆστε με καλά μου παιδιὰ νὰ φύγω. Ἦρθε ἡ ὥρα μου».

Ὁ πρωτογυιός Του Παῦλος Νικηταρᾶς , ποὺ ἔζησε ὑπήκοος ἄχρι θανάτου , ἀπαρασάλευτα σιμά Του , σαράντα ὁλόκληρα χρόνια , μέ συντετριμμένη τήν καρδιά , χωρίς νά μπορεῖ νά κρύψει τά δάκρυά του, ἐπέμενε :
«Γιατί, Γέροντα, δὲν μένεις μαζί μας τοῦτο τὸ Πάσχα;»
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀγίου ἦταν μία καί μοναδική:
«Κλαῖς Παῦλε ἀντί νά χαίρεσαι; Mήν ἐπιμένεις καλέ μου καί εὐλογημένε Παῦλε, εἶδα τὴν Παναγία καὶ τὸν Θεολόγο καὶ τοὺς παρεκάλεσα νὰ μείνω κοντὰ στὰ παιδιά μου κι᾿ αὐτὸ τὸ Πάσχα, ἀλλὰ μοῦ εἶπε ἡ κυρία Θεοτόκος:«Δὲν γίνεται ἄλλο, ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις. Πάσχα θὰ κάμης στοὺς Οὐρανοὺς μαζί μας”. Καί αὐτὸ τὸ λέγω ὡς ἐξομολόγηση, ἐπειδὴ μὲ βιάζεις, μὴ τὸ εἰπεῖς σὲ ἄλλους».
Ἔτσι ἔφυγε ἀπὸ αὐτόν τὸν κόσμο τῆς ματαιότητος .
Ἔφυγε γιά νά συλλειτουργήσει ἐκεῖνο τό Πάσχα στό Οὐράνιο Θυσιαστήριο μέ τόν Πνευματικό του Πατέρα , τόν Δεσπότη ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε , Ἅγιο Νεκτάριο, Ἐπίσκοπο Πενταπόλεως καί Θαυματουργό.

«Η κυβέρνηση του Ζελένσκι ασχολείται με το ότι φυλακίζει τους Ορθοδόξους ιερείς»


Ο διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος και παρουσιαστής Τάκερ Κάρλσον στην τηλεοπτική εκπομπή του στο Χ (πρώην Twitter) στις 9 Απριλίου 2024 για άλλη μια φορά αποδοκίμασε τις διώξεις κατά της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας: «Οι Αρχές των ΗΠΑ παρέδωσαν στην ουκρανική κυβέρνηση πολύ περισσότερο από 100 δις δολάρια. Και τι έγινε; Τί έπραξε αυτή η κυβέρνηση; Απαγόρευσε μια ολόκληρη χριστιανική ομολογία», δήλωσε ο δημοσιογράφος εννοώντας το νομοσχέδιο για την έμπρακτη απαγόρευση της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που εξετάζεται αυτή τη στιγμή από το ουκρανικό κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, «η κυβέρνηση του Ζελένσκι ασχολείται με το ότι φυλακίζει τους Ορθοδόξους ιερείς και μοναχές καθώς και στέλνει στρατό για να επιτεθεί στους ναούς».

Τέλος, ο Αμερικανός δημοσιογράφος εξέφρασε την οργή του με τους Χριστιανούς πνευματικούς Ηγέτες, που σιωπούν με τις ενέργειες των Ουκρανικών Αρχών.

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΑ..!


Πέφτω κάνω το σταυρό μου
Άγγελο έχω στο πλευρό μου

Δούλος του Θεού λογιούμαι
και κανέναν δε φοβούμαι...

''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Σπύρος Παπανικολάου. ''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Δευτέρα 15 Απριλίου 2024

Η ταινία ''Βαραββάς'' του 1961 παρουσίασε μια πραγματική ηλιακή έκλειψη...



Η ταινία ''Βαραββάς'' του 1961 παρουσίασε μια πραγματική ηλιακή έκλειψη που γυρίστηκε σε πραγματικό χρόνο στην Ιταλία στις 15 Φεβρουαρίου 1961.


Ο σκηνοθέτης Richard Fleischer προφανώς είχε μόνο μία φορά την ευκαιρία να τραβήξει το πλάνο και καθυστέρησε το πρόγραμμα των γυρισμάτων για να το πάρει.

Αμφιλόχιος Μακρής, ο άγιος της Πάτμου, φορέας της πατερικής παράδοσης στον σύγχρονο κόσμο

 https://ikee.lib.auth.gr/record/352936/files/GRI-2024-42138.pdf

Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με αίμα....


«Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με το αίμα που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και μάχες, στις οποίες δοξάστηκε το γενναίο τούτο έθνος».

Κόμης Ιωάννης Καποδιστριας

Ο ἀσκητής τῆς προσευχῆς καί ὁ ἱεραπόστολος τῆς κοινωνικῆς δράσεως...


Τὸν βλέπομε τώρα στὴ μνήμη μας , τόν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο, ὅπως ἦταν ἁπλός, ταπεινός, μὲ τὴ σοβαρότητα καὶ τὴν γλυκύτητα τοῦ ἁγίου.

Ἔχει ἕνα σακκίδιο κρεμασμένο στὸν ὦμο καὶ τρέχει ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο τῆς πατρίδας μας ὣς τὸ ἄλλο, ἀπὸ τὸ ἕνα νησὶ ὣς τὸ ἄλλο, πάντα ἀκούραστος καὶ ἀσταμάτητος.
Λίγο ἀνασαίνει στὴν Πάτμο, παίρνει δύναμη ἀπὸ τὸ Μοναστήρι του, ἀπὸ τὸ Σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀπὸ τὸν ὅσιο Χριστόδουλο καὶ πάλι συνεχίζει τὸ ἔργο του.
Ἔπιασε τὶς δύο μορφὲς τοῦ μοναχικοῦ ἰδανικοῦ. Εἶναι ὁ ἀσκητὴς τῆς προσευχῆς καὶ ὁ ἱεραπόστολος τῆς κοινωνικῆς δράσεως... Ἔχει ἁγνὴ καὶ βαθειὰ πίστη. Ἀγαπᾶ ἐξ ὅλης καρδίας τὸν Κύριον.

Ἐνθυμούμεθα μὲ εὐγνωμοσύνη τὶς σοφὲς ὑποθῆκες του, τὸ ἅγιο παράδειγμά του, τὴν ἀγάπη του, τοὺς κόπους, τὶς θυσίες καὶ πιστεύομε πὼς τώρα ἀπὸ ψηλὰ θὰ μεσιτεύη γιὰ μᾶς ποὺ μένομε ἀκόμα στὴ γῆ, καὶ γιὰ τοῦτο τὸ ἱερὸ νησί, γιὰ τὴν Ἀδελφότητα, γιὰ τὴν Πατρίδα μας καὶ τὸν λαόν μας.
Ὀ Κρήτης  Τιμόθεος

Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό!

 

 Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι η πραγματική ζωή, η ζωή του ίδιου του Χριστού. Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι.
 Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού. Υπάρχουν πολλές οδοί προς το "απόλυτο" της ανθρωπότητας, αλλά δεν υπάρχει καμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα στην εξομολόγηση.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Τί νύχτα ήταν εκείνη...
Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα στην εξομολόγηση.
Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ως το τέλος.
Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με κατεφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος υιός είπε, «συγχώρησον, Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχθηκε στην αγκαλιά Του.
Κατηγορούσα τον εαυτό μου σε όλα.
Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής· μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη».
Τί νύχτα ήταν εκείνη!
Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!

Κυριακή 14 Απριλίου 2024

Οἱ πνευματικοί συμβολισμοί τοῦ θυμιάματος



 Θυμίαμα καλεῖται ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια τό ἀρωματικό ρετσίνι πού βγαίνει ἀπό τίς τομές στόν κορμό τοῦ δέντρου λίβανος, ἐξ οὗ καί λιβάνι. Οἱ πνευματικοί συμβολισμοί τοῦ θυμιάματος εἶναι:

1. Τό θυμίαμα κατ’ ἀρχήν συμβολίζει τήν προσευχή, πού ἀνεβαίνει πρός τόν Θεό. «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν Σου…».
Εἶναι ἡ ὁρμή τῆς ψυχῆς πρός τά ἄνω. Καί ταυτόχρονα συμβολίζει καί τή ζέουσα ἐπιθυμία μας νά γίνει ἡ προσευχή μας δεκτή «εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς».

2. Συμβολίζει ἀκόμη τίς γλῶσσες πυρός τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, ὅταν ὁ Κύριος ἐξαπέστειλε στούς Μαθητές Του τό Πανάγιό Του Πνεῦμα «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν».
Στήν εὐχή πού λέγει ὁ Ἱερεύς, ὅταν εὐλογεῖ τό θυμίαμα, ἀναφέρει «Θυμίαμα Σοί προσφέρομεν Χριστέ ὁ Θεός εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς, ὁ προσδεξάμενος εἰς τό ὑπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Σου Πνεύματος».
(Δηλαδή: Θυμίαμα σ’ Ἐσένα προσφέρουμε, Χριστέ Ὕψιστε Θεέ, ὡς ὀσμή εὐωδίας πνευματικῆς· αὐτό, ἀφοῦ δέχθηκες στό ὑπερουράνιό Σου Θυσιαστήριο, στεῖλε πίσω σέ μᾶς τή χάρη τοῦ παναγίου Σου Πνεύματος).
Μέ τό θυμίαμα δηλ. ζητοῦμε ἀπό τόν Κύριο νά μᾶς στείλει τήν ἁγιοπνευματική Του χάρη. Γι’ αὐτό καί οἱ πιστοί, ὅταν τούς θυμιάζει ὁ Ἱερεύς, κλίνουν ἐλαφρῶς τήν κεφαλή σέ δεῖγμα ἀποδοχῆς τῆς χάριτος αὐτῆς.

3. Τό εὐῶδες θυμίαμα συμβολίζει ἐξ ἄλλου καί τόν αἶνο, πού ἀπευθύνεται πρός τόν Θεό. Ἡ καύση τοῦ θυμιάματος σημαίνει τή λατρεία καί τόν ἐξιλασμό.
Τό δέ εὐχάριστο συναίσθημα, πού δημιουργεῖται ἀπό τό ἄρωμα τοῦ θυμιάματος σέ ὅλο τό χῶρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ, σημαίνει τήν πλήρωση τῆς καρδιᾶς μας ἀπό τή θεία εὐαρέστηση, πού εἶναι ὁ καρπός τῆς ἀγάπης μας πρός τό Θεό. Στήν περίπτωση αὐτή κάθε πιστός μετατρέπεται σέ «εὐωδίαν Χριστοῦ».



4. Τό δέ θυμιατήριο, ὅπου καίγονται τά κάρβουνα καί τοποθετεῖται τό θυμίαμα, συμβολίζει τήν κοιλία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία δέχθηκε στά σπλάχνα της σωματικῶς τήν Θεότητα, πού εἶναι «πῦρ καταναλίσκον», χωρίς νά ὑποστεῖ φθορά ἤ ἀλλοίωση.

Ο πόλεμος των δαιμόνων κατά του ανθρώπου για όλη του τη ζωή!


Ό διάβολος πλησίασε το Θεάνθρωπο μέ πειρασμούς. Ποιός ἄνθρωπος γλιτώνει ἀπ' αὐτόν;
Αὐτός πού κάνει τό θέλημα τοῦ διαβόλου δεν περιμένει προσβολές, γιατί ἁπλά γυροφέρνει πάντα κοντά στον πονηρό.

Μόλις αρχίζει να συνέρχεται κι ἔχει τήν πρόθεση να ξεκινήσει μιά καινούργια ζωή, σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνεργοποιεῖται ἀμέσως ὁλόκληρο τό βασίλειο τοῦ σατανᾶ. Σπεύδουν νά ἐξαφανίσουν τίς καλές σκέψεις καί προθέσεις τοῦ ἀνθρώπου πού μετανοεί, μέ κάθε τρόπο που διαθέτουν.

Ἄν δέν κατορθώσουν νά τόν μεταστρέψουν, προσπαθοῦν νά ἐμποδίσουν τη μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησή του. Ἄν δέν κατορθώσουν οὔτε κι αὐτό, ἀγωνίζονται να σπείρουν ζιζάνια, να τ' ανακατέψουν μέ τούς καρπούς τῆς μετάνοιας και να διακόψουν τόν ἀγώνα του γιά τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς.

Ἄν δέν ἐπιτύχουν οὔτε κι αὐτό, προσπαθοῦν νά διαστρέψουν τήν ἀλήθεια. Ἄν ἀντιμετωπιστοῦν ἐσωτερικά, ἐπιτίθενται ἐξωτερικά. Κι αὐτό θά γίνεται διαρκῶς, ὥς τό τέλος τῆς ζωῆς.

Δέν ἀφήνουν τόν ἄνθρωπο οὔτε να πεθάνει μέ ηρεμία, αλλά καί μετά το θάνατό του κυνηγοῦν τήν ψυχή του.
 Θα ρωτήσεις: «Τί πρέπει να κάνουμε;Αὐτό εἶναι θλιβερό, τρομακτικό!» 

"Γονατισμένος ὅπως ἦταν ἀπήγγειλε νοερά ὁλόκληρο τό Ψαλτήριο"

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, τῆς Κλίμακος: Κλῖμαξ, Λόγος 04, περὶ Ὑπακοῆς

 "Μὴ θέλοντας ὁ Κύριος νὰ μοῦ στερήση τὴν εὐχὴ ἑνὸς ὁσίου μοναχοῦ, μία ἑβδομάδα πρὶν ἀναχωρήσω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι αὐτό, ἐκάλεσε κοντά του τὸν δεύτερο, μετὰ τὸν Ἡγούμενο, ἕνα θαυμάσιο ἄνδρα ποὺ ὠνομαζόταν Μηνᾶς. Αὐτὸς ἔζησε πενήντα ἐννέα ἔτη στὸ Κοινόβιο καὶ πέρασε ἀπὸ ὅλα τὰ διακονήματα.

 Τὴν Τρίτη λοιπὸν ἡμέρα μετὰ τὴν κοίμησί του, ἐνῷ ἐτελούσαμε τὴν καθωρισμένη Ἀκολουθία, ξαφνικὰ γεμίζει εὐωδία ὅλος ὁ χῶρος, ὅπου εἶχε ἐνταφιασθῆ ὁ Ὅσιος. 
Τότε ὁ μέγας, (ὁ Ἡγούμενος δηλαδή), ἐπέτρεψε νὰ ξεσκεπάσωμε τὸν τάφο.
Καὶ μόλις ἀνοίξαμε, βλέπομαι νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὰ εὐλογημένα πέλματά του, σὰν ἀπὸ δυὸ πηγές, εὐωδιαστὸ μύρο! 
Λέγει τότε σ᾿ ὅλους ὁ διδάσκαλος: «Κοιτᾶτε! Νά, οἱ ἱδρῶτες ἀπὸ τὰ πόδια του καὶ τοὺς κόπους του! Σὰν μύρο προσεφέρθησαν στὸν Θεὸν καὶ σὰν μύρο ἔγιναν πράγματι δεκτοί»!

 Καὶ ἄλλα πολλὰ κατορθώματα τοῦ ὁσίου τούτου Μηνᾶ μοῦ διηγήθηκαν οἱ ἐκεῖ πατέρες. Μοῦ εἶπαν καὶ τὸ ἑξῆς: «Κάποτε ὁ Γέροντας θέλησε νὰ δοκιμάση τὴν μεγάλη

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!Αιωνία η μνήμη αυτών..!

 ΠΗΓΗ

Κύριε των Δυνάμεων..!

                       

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς:
«Ἡ προσευχὴ εἶναι μεγάλο ὅπλο, θησαυρὸς παντοτινός, πλοῦτος ποὺ ποτὲ δὲν ἐξαντλεῖται, λιμάνι ἀκύμαντο, καὶ μέσο γαλήνης. Ἡ προσευχὴ εἶναι ρίζα, καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ἀπείρων ἀγαθῶν κι εἶναι πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὴν ἴδια τὴ βασιλικὴ ἐξουσία».

«Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ, ἄλλον γὰρ ἐκτός Σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν, Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὅπως ἀναφέρεται στὸ περιοδικὸ «Ἁγία Λυδία», ψάλλοντας τόν προσφιλῆ αὐτό ὕμνο, κατ’ ἀρχάς κάνουμε μιά ὁμολογία. Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ἡ Δύναμη ὅλων τῶν δυνάμεων!

 Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς φυσικὲς δυνάμεις, ὑπάρχουν καὶ κάποιες ἄλλες ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὲς στὰ μάτια μας. Εἶναι οἱ πνευματικὲς δυνάμεις. Ὑπάρχουν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, μὲ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του, ποὺ ἐπενεργοῦν μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιτρέπουν νὰ ἰσχύση ἡ ψευτοδύναμή τους. Ὑπάρχουν καὶ οἱ φωτεινὲς δυνάμεις, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Μάλιστα, «Δυνάμεις» εἶναι ἡ ὀνομασία ἑνὸς ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα.

 Ὑπεράνω ὅλων τῶν πνευματικῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Στὸν τρισάγιο ὕμνο ποὺ ψάλλεται στὴν θεία Λειτουργία -ὕμνο κατ’ ἐξοχὴν τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων- ἀφοῦ ὁλοκληρωθῆ ἀπὸ τοὺς ἱεροψάλτες τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς», ὁ ἱερέας στρέφεται πρὸς τὸν λαὸ καὶ ἀναφωνεῖ: «Δύναμις». Μὲ τὴν λέξη αὐτή, παροτρύνει τοὺς ψάλτες, ἀλλὰ καὶ τὸν λαὸ νὰ ψάλλουν μὲ μεγαλοπρέπεια καὶ λαμπρότητα τὸν Τρισυπόστατο Τριαδικὸ Θεό. Γιατί, ὁ Πατέρας εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Ὁ Υἱὸς εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Ἅγιο, Ἰσχυρὸ καὶ Ἀθάνατο. Ἡ λέξη δηλαδὴ «Δύναμις», ἀναφέρεται στὸν Πανάγιο Θεό, ποὺ εἶναι «Μονὰς ἐν Τριάδι καὶ Τριὰς ἐν Μονάδι», μία φύσις, μία οὐσία, ἄρα καὶ μία Δύναμις!

Η κοινωνική παιδεία

 
Διαβάζω σε προχθεσινό άρθρο του Π. Μανδραβέλη (Η κρατικοποίηση των ζημιών, Καθημερινή 12/4/2024) απόσπασμα από συνέντευξη του κ. Γιώργου Τσίπρα, με αναφορά στα μέτρα που εξαγγέλθηκαν για την παραβατικότητα στα σχολεία. 
 Στην ερώτηση: «Είναι σωστό να είμαι υποχρεωμένος να το πληρώνω εγώ ο γονιός, όταν το παιδί μου σπάει τρία τζάμια και δύο θρανία;» ο κ. Τσίπρας απάντησε: 
 «Δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα αυτό. Μέχρι τώρα ποιος τα πλήρωνε; Να συνεχίσουμε να τα πληρώνουμε όλοι μας. Αυτή η αντίληψη περί ατομικής ευθύνης δεν πρόκειται να λύσει απολύτως τίποτα. Τις καλύπτει η ελληνική κοινωνία και το κράτος. Αυτό είναι το σωστό να γίνει». Απλά πράγματα.

 Μια από τις αρρώστιες (και αιτία πολλών άλλων) της μεταπολιτευτικής Ελλάδος είναι η ατιμωρησία. Σε όλα τα ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα. Από κάτω μέχρι επάνω. Διδάσκεται εκ νεότητος. Και μια από τις κύριες αιτίες της είναι η διάχυση (= αραίωση) της ευθύνης, που μέσα στο πλήθος… γίνεται αόρατη. Έτσι π.χ. το «Μαζί τα φάγαμε» του μακαρίτη Θ. Πάγκαλου πρακτικά σημαίνει: «Μη φωνάζετε, αφού όλοι φταίχτες είμαστε», και τελικά κανένας δεν πληρώνει. Έχουμε γράψει πολύ παλαιότερα ότι είτε βάψουμε τους πάντες με άσπρη μπογιά (όλοι αθώοι) είτε με μαύρη (όλοι ένοχοι) , το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θάβουμε μαζί καλούς και κακούς μέσα στην ανωνυμία, και συνεχίζουμε σα να μην έγινε τίποτε.

 Η κοινωνική παιδεία (αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας είναι ο σεβασμός τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της δημόσιας περιουσίας) αρχίζει από την τρυφερή ηλικία. Έτσι, αν θέλουμε μια μέρα να ωριμάσουμε στο θέμα αυτό, να γίνουμε μια ‘φυσιολογική’ κοινωνία, θα πρέπει να σπείρουμε και να καλλιεργήσουμε συστηματικά την έννοια της προσωπικής ευθύνης. Να μάθουμε να ομολογούμε τα σφάλματά μας, να δεχόμαστε τις συνέπειές τους και να διδασκόμαστε από αυτά. Και να μη φοβόμαστε, ως γονείς, εκπαιδευτικοί, ακόμη και πολιτικοί, να εφαρμόζουμε και να διδάσκουμε την ευθύνη, απορρίπτοντας την αντιπαιδαγωγική και τελικά ανήθικη κουλτούρα της ατιμωρησίας και της ανευθυνότητας.

Παναγία η Ολυμπιώτισσα


Ιερά Μονή Παναγία της Ολυμπιώτισσας. 
 Την ονομασία την οφείλει στην εικόνα της Παναγίας που μεταφέρθηκε από ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Καρυάς, στους πρόποδες του Ολύμπου.
  Σύμφωνα με την παράδοση μετά την διάλυση της Μονής της Καρυάς, η εικόνα της Παναγίας ξεκίνησε για να έλθει μόνη της στην Ελασσώνα. Την νύχτα εκείνη, ένας βοσκός που έβοσκε τα πρόβατά του, είδε να βγαίνει μέσα από βάτους και άγρια χόρτα ένα παράξενο φως. Φοβήθηκε και έσκυψε ασυναίσθητα, πήρε μία πέτρα και την έριξε με δύναμη προς το μέρος που είδε το φως. Αμέσως αισθάνθηκε το χέρι του παράλυτο. Τρομοκρατημένος, έτρεξε στο χωριό και διηγήθηκε στους συγχωριανούς του το συμβάν. 
Την επόμενη έτρεξαν στον τόπο του θαύματος που υπέδειξε ο βοσκός και βρήκαν την εικόνα πάνω στην οποία ήταν σφηηνωμένη η πέτρα. Ο βοσκός συναισθάνθηκε το ακούσιο λάθος του, μετανόησε και αποκαταστάθηκε το χέρι του. Οι κάτοικοι της Καρυάς τότε πήραν με πολλή ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και την μετέφεραν εν πομπή και λιτανευτικώς στη Μονή της Μεταμορφώσεως της Ελασσώνος, η οποία μετονομάσθηκε “Μονή της Ολυμπιωτίσσης”.

Σάββατο 13 Απριλίου 2024

Γνωρίζει ὁ ἄθλιος (αντίχριστος) ὅτι ἄν σχηματισθεῖ ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου, καταργεῖ ὅλη τή δύναμή του....


Γνωρίζει ὁ ἄθλιος (αντίχριστος) ὅτι ἄν σχηματισθεῖ ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου, καταργεῖ ὅλη τή δύναμή του. γι᾿ αὐτό δηλαδή τό λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι τοῦ ἀνθρώπου.
Διότι τό δεξί χέρι εἶναι αὐτό πού σφραγίζει ὅλα τά μέλη μας. Παρόμοια ἄλλωστε καί τό μέτωπο, σάν λυχνοστάτης, κρατᾶ ψηλά τό λυχνάρι τοῦ φωτός, δηλαδή τό σύμβολο τοῦ Σωτήρα.
 Ἅ­γιός Ἐ­φραὶμ ὁ Σύ­ρος
Ἔργα, τ. Δ', σελ. 183 Ἐκδόσεις «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας».

Η Μάχη του Μαντζικέρτ

 Μπορείτε να διαβάσετε και τα 6 μέρη της ανάλυσης της Μάχης του Μαντζικέρτ από τον Αντιστράτηγο ε.α. Γεώργιο Καμπουράκη παρακάτω:

Άπιστοι και διεστραμμένοι...Έως πότε;( Δ΄ Κυριακή Νηστειών)


  Μέχρι πότε θα σε ανέχομαι; Ω πόσο βαρύς και προσβλητικός ακούγεται τούτος ο λόγος! Αν προέρχεται ιδιαίτερα από οικείο σου πρόσωπο. Φανερώνει αγανάκτηση…μια μακρά περίοδο ανοχής…Και συλλογίζεσαι και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να κατανοήσεις το τι δεν πήγε καλά και έκανες το αγαπημένο σου πρόσωπο να φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο. Βέβαια, μπορεί και αυτός ο λόγος διόλου να μην σε προβληματίσει και να αγνοήσεις αναισθήτως και να συνεχίσεις στην ίδια πορεία, αταλάντευτα και αμετανόητα. Τι γίνεται όμως αδελφοί μου αν αυτός ο λόγος βγει μέσα από τα άχραντα χείλη του Χριστού μας;
… ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;…( Ματθ.ιζ΄,17).

 Αλήθεια αδελφοί μου έχουμε συναισθανθεί ποτέ μας ότι όταν ομιλεί ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του, δεν ομιλεί στο τότε και στον Καιρό εκείνο, αλλά στο τώρα και στον καθένα από εμάς προσωπικά; 
Ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης ή στο σύνολο των 76 της Αγίας Γραφής που να μην έχει μια συνταρακτική επικαιρότητα; Μα την αλήθεια, είναι τόσο σύνηθες ιδίως στις θεοστυγείς μας μέρες, να ακούμε τον λόγο του Θεού, να τον κοινολογούμε και εμείς οι ίδιοι μεταδίδοντάς τον, αλλά να μην περνάει καν απ το μυαλό μας ότι ο Κύριος εν προκειμένω εκείνο το ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; το απευθύνει σε ΕΜΑΣ! Να νιώσουμε πόσο ασήμαντοι είμαστε μπροστά Του ! Πόσο ανίσχυροι να θεραπεύσουμε και να θεραπευθούμε με τις δικές μας δυνάμεις! Μόνο ο Χριστός μας θεραπεύει ! Εκείνος επιτάσσει και εκβάλλει τα ακάθαρτα και μιαρά . Εκείνος ο Υιός του Θεού του Ζώντος, αποδιώχνει ιούς, ασθένειες και τα φαινομενικά ανίατα…Κυρίως την φοβία που ενίοτε συντρέχει …

Οἱ Ἅγιοι Ῥαφαήλ Νικόλαος, καί Εἰρήνη καί οἱ σύν αὐτοῖς μαρτυρήσαντες ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου


Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καὶ θαυματουργῶν Ὁσιομαρτυρων Ῥαφαὴλ καὶ Νικολάου καὶ τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρὰ τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δὲ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.

Μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη
μαρτύρησαν ο πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις 11 μηνών βρέφος τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463.

Τα Μαρτύρια των Αγίων
 Από τη στιγμή της συλλήψεως του Ηγουμένου Ραφαήλ τη νύκτα της Μεγάλης Παρασκευής, άρχισαν οι ανακρίσεις, με τον πιο άγριο τρόπο. Αφού οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να πάρουν με τις ανακρίσεις τις πληροφορίες που ήθελαν, άρχισαν τους βασανισμούς.

 Πρώτα, άρπαξαν από την αγκαλιά της μητέρας του το 11 μηνών βρέφος Ραφαήλ, το έριξαν στο έδαφος και το φόνευσαν με χτυπήματα και ποδοπατήματα. Την ίδια τη μητέρα του, Μαρία, την έδεσαν σε ένα δέντρο, επειδή ορμούσε να πάρει το παιδί της, φώναζε και έκλαιγε.

 Μετά άρχισαν να βασανίζουν σκληρά την 12ετή Παρθενομάρτυρα ΕΙΡΗΝΗ, κόρη του Προεστού Βασιλείου, μπροστά στους γονείς της, προκειμένου να κάμψουν το ηθικό τους και να τους εκβιάσουν, για να απαρνηθούν την Πίστη τους και να αποκαλύψουν τον τόπο στον οποίο κρυβόντουσαν οι επαναστάτες Έλληνες. Άρχισαν λοιπόν να ρίχνουν βραστό νερό στο στόμα της μικρής Ρηνούλας και μετά απέκοψαν διαδοχικά το ένα της χέρι και το ένα της πόδι, ρίχνοντας τα αιμόφυρτα ακρωτηριασμένα μέλη της μπροστά στους γονείς της, για να κάμψουν την αντίστασή τους. 
Η μητέρα της, δεν άντεξε στη θέα όλων αυτών και από το σπάραγμα ψυχής έπαθε συγκοπή. 
 Ο πατέρας της όμως, παρά τον τεράστιο ψυχικό του πόνο άντεξε και έμεινε ακλόνητος. Βλέποντας λοιπόν οι βάρβαροι ότι η απόπειρα εκβιασμού απέβηκε ανεπιτυχής και μάταια, την έριξαν σε ένα μεγάλο πιθάρι και την έκαψαν ζωντανή, ολοκληρώνοντας το μαρτύριό της. (Το πιθάρι αυτό βρέθηκε στις ανασκαφές των ημερών μας, με στάχτη μέσα, λίγα καμένα οστά και κάποιες πέτρες. Τα λίγα οστά αυτά έμειναν διότι δεν τα είδαν όταν ενταφίασαν τα υπόλοιπα καμένα υπολείμματα που υπήρχαν στο πιθάρι, ενώ οι πέτρες έπεσαν στο πιθάρι από τους τοίχους της Εκκλησίας, όταν την ανατίναξαν οι Τούρκοι)

 Την νεαρή ανεψιά του Προεστού, Ελένη, η οποία ήταν 15 χρονών και από ηλικίας τριών ετών είχε μείνει ορφανή, την κακοποιούσαν αλληλοδιαδόχως και κατ’ εξακολούθηση οι Τούρκοι υπάνθρωποι και την χτυπούσαν με βαναυσότητα, έως ότου από το φόβο, τους πόνους και την αιμορραγία παρέδωσε το πνεύμα Της στον Κύριο.

Κυριακή Δ΄Νηστειών-ΩΣΤΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΕΓΕΙΝ ΟΤΙ ΑΠΕΘΑΝΕΝ

«Καὶ κρᾶξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη» (Μᾶρκ. 9, 26-27)

«Βγῆκε τότε τὸ πνεῦμα, ἀφοῦ κραύγασε δυνατὰ καὶ συντάραξε τὸ παιδί. ᾿Εκεῖνο ἔμεινε ἀναίσθητο, ἔτσι ποὺ πολλοὶ ἔλεγαν ὅτι πέθανε. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τὸ ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ σήκωσε, κι αὐτὸ στάθηκε ὄρθιο».



 Τι λείπει από τον άνθρωπο σήμερα; Η αγάπη και η έγνοια που να δείχνει ότι υπάρχει ένας δρόμος που νικά τον θάνατο. Μα ζούμε, θα αναρωτηθούμε. Τα έχουμε όλα όσα θέλουμε. Κι ακόμη κι αν δεν τα έχουμε, αγωνιζόμαστε να τα αποκτήσουμε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η απάντηση στο νόημα της ζωής δεν είναι τα αγαθά, οι επιτυχίες, η δόξα, η αποδοχή από τους άλλους, ούτε καν η υγεία, αλλά η γνώση τι σημαίνει θάνατος και πώς μπορούμε να τον υπερβούμε. 
 Διότι εκεί βρίσκεται το κλειδί της ύπαρξης. Οι άνθρωποι προσπαθούμε κατά βάθος να ξορκίσουμε τη φθορά και τον θάνατο, αναδεικνύοντας τον εαυτό μας, τις δυνάμεις μας, τις κατακτήσεις, τα αιτήματα, τις επιθυμίες μας. Ουδείς αρνείται ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Όσο κι αν προσποιούμαστε ότι τα πάντα είναι το «εγώ», κάποτε το «μόνο εγώ», εντούτοις νιώθουμε την κρυφή επιθυμία να αρέσουμε, να μας προσέχουν, να μιλούνε για μας κι ας είναι για λόγους ρηχούς, που δεν κρατάνε. Ας είναι για μία φωτογραφία που γρήγορα θα αλλάξει. Όταν δεν υπάρχει πίστη όμως, τότε το αδιέξοδο μεγαλώνει, καθώς τα χρόνια περνάνε.

 Την τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει, μέσα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, τον σεληνιαζόμενο νέο, τον πατέρα του που ζητά ένα θαύμα,

Πρόσεξε κάθε στιγμή να λες στον εαυτό σου.....


Πρόσεξε κάθε στιγμή να λες στον εαυτό σου: αυτό που σκέπτομαι, αυτό που λέω, αυτό που κάνω, μήπως προσβάλλει την αγάπη του Θεού και του πλησίον; Και τότε θα προκόψεις πολύ στην αρετή.

Όσιος ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ Μακρής (♰ 16 Απριλίου 1970)

Δ΄Κυριακή Νηστειῶν-ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


 Τὴν Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν τιμοῦμε τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννη τὸν Σιναΐτη (ἡγούμενο τοῦ Σινᾶ). Εἶναι ὁ συγγραφέας τῆς «Κλίμακος», τοῦ περίφημου βιβλίου, στὸ ὁποῖο ἐκτίθεται ὁ τρόπος ἀνάβασης στὰ πνευματικὰ σκαλοπάτια τῶν ἀρετῶν.

Ἡ προσευχὴ κατέχει καίρια θέση στὴν κλίμακα αὐτή. Θὰ ἐρανισθοῦμε λοιπὸν ἐλάχιστα ψήγματα ἀπὸ τὴ σοφία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου γιὰ τὴν προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι «τροφὴ ψυχῆς, νοῦ φωτισμός, ἀπογνώσεως πέλυξ, ἐλπίδος ἀπόδειξις». Καὶ εἶναι πιὸ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ψυχὴ ἀπὸ ὅσο ἡ ἀναπνοὴ γιὰ τὸ σῶμα.

 Γιὰ νὰ παραστοῦμε μπροστὰ στὸν Βασιλέα καὶ Θεό μας, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης, δὲν πρέπει νὰ πᾶμε ἀπροετοίμαστοι. Βασικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν Κύριο εἶναι νὰ ἔχουμε τὸν χιτώνα τῆς ψυχῆς ὑφασμένο ὁλόκληρο μὲ τὸ νῆμα τῆς ἀμνησικακίας. Ἀλλιῶς, δὲν θὰ ὠφεληθοῦμε τίποτε ἀπὸ τὴν προσευχή. Καὶ τὸ ὅλο ὕφος τῆς προσευχῆς ἂς εἶναι ἁπλό, ἀποίκιλο, ἀνεπιτήδευτο. Ὁ τελώνης καὶ ὁ ἄσωτος μὲ ἕνα καὶ μόνο λόγο συμφιλιώθηκαν μὲ τὸν Θεό.

Κυριακή Δ'Νηστειών-ΤΟ ΑΚΑΘΑΡΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΤΟΥΤΟΥ


  Ἀμέσως μετὰ τὴν Μεταμόρφωσή του ὁ Κύριος, κατεβαίνοντας ἀπό τό ὄρος Θαβώρ μὲ τοὺς τρεῖς μαθητές, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, συναντᾶ τοὺς ὑπόλοιπους ἐννέα περιστοιχισμένους ἀπὸ κόσμο. Μαζί τους βρίσκεται κι ἕνας πατέρας, ὁ ὁποῖος ἔχει φέρει τὸ παιδί του νὰ τὸ θεραπεύσει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ δαιμονικὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖο τὸν διακατέχει. Ὁ Χριστὸς τοῦ ζητᾶ νὰ πιστέψει. Καὶ ὁ πατέρας ἀπαντᾶ: «Πιστεύω Κύριε! Ἀλλὰ βοήθησε μέ, γιατί ἡ πίστη μου δὲν εἶναι δυνατή» (Μᾶρκ. 9,24). Τότε ὁ Χριστός προστάζει τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ παιδὶ καὶ νὰ μὴν ξαναμπεῖ μέσα του, δείχνοντας σὲ ὅλους τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἐρώτημα, μάλιστα, τῶν μαθητῶν Του, γιατί οἱ ἴδιοι δὲν μπόρεσαν νὰ βγάλουν τὸ πνεῦμα ἀπὸ τὸ παιδί, ὁ Χριστὸς θὰ ἀπαντήσει ὅτι τὸ γένος τῶν δαιμόνων δὲν μπορεῖ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία (Μᾶρκ. 9, 17-31).

Ἂς ἀναλογιστοῦμε τὸ δράμα τοῦ πατέρα νὰ βλέπει τό παιδί του νά ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ ἕνα ἀκάθαρτο πνεῦμα, τὸ ὁποῖο δέσμευε τὴν ἐλευθερία του, δὲν τὸ ἄφηνε νὰ ἀκούσει καὶ νὰ μιλήσει καὶ ἔκανε ἀπόπειρες νὰ τὸ ὁδηγήσει στὸν θάνατο. Ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸ Χριστὸ ὁ πατέρας ἔσπευσε νὰ ζητήσει ἐλπίδα καὶ βοήθεια. Ἀλλά, ἐπειδὴ εἶχε ἀγωνία, δὲν περίμενε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ἡ ἀγωνία καὶ ἡ ἀναζήτηση λύσης τὸν κάνουν νὰ μὴν τὸν νοιάζει ποιός, ἀρκεῖ νὰ γίνει ἡ θεραπεία. Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς μιλᾶ γιὰ ἄπιστη γενιά. Δὲν καταλαβαίνει ὁ κόσμος ποιὸς εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ βρεῖ ἐλπίδα καὶ νόημα σὲ ὅποιον φαίνεται νὰ εἶναι κοντὰ του. Δὲ ζητᾶ ἀπὸ ἐκεῖνον βοήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ τούς θεωρούμενους ὡς ἐκπροσώπους του. Γι’αὐτό καί τούς κατακρίνει, ὅταν διαπιστώσει ὅτι δέν θεραπεύουν ἀφ’ ἑαυτοῦ των!

Ἡ στέρηση τῆς ἐλευθερίας
 Τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα, ὁ διάβολος, ἐπηρεάζει τὸν ἄνθρωπο σὲ κάθε ἐποχή. Πρωτίστως

Παρασκευή 12 Απριλίου 2024

Όχι! Γι' αυτό είμαι Πατριάρχης. Για να σώσω το Έθνος μου...


  Μην με προτρέπετε να φύγω... Μάχαιρα θα περάσει τους δρόμους της Κων/πόλεως και των άλλων πόλεων των Χριστιανικών επαρχιών. Θέλετε να καταφύγω μεταμφιεσμένος σε ένα πλοίο ή να κλειστώ σε ένα σπίτι κάποιου ευεργετικού πρεσβευτού και να ακούω πως οι δήμιοι κατακρεουργούν, τον χηρεύσαντα λαόν. Όχι! Γι' αυτό είμαι Πατριάρχης. Για να σώσω το Έθνος μου... 
 Όχι για να εξολοθρευτεί εξαιτίας μου, δια χειρός των γενιτσάρων. Ο θάνατός μου θα ωφελήσει περισσότερο, παρά η ζωή μου. Οι ξένοι Χριστιανοί ηγεμόνες θα καταπλαγούν από τον άδικό θάνατό μου και δεν θα μείνουν αδιάφοροι, όταν η πίστη τους εξυβριστεί στο πρόσωπό μου. Οι Έλληνες, οι άνδρες της μάχης, θα πολεμήσουνε με μεγαλύτερη μανία. Και τούτο φέρει ως νίκη την νίκη. Είμαι βέβαιος γι' αυτό!

(Άγιος Γρηγόριος Ε' Πατριάρχης Κων/πόλεως ο Ιερομάρτυρας 1751 - 1821)

Μικρές νίκες επάνω στίς ἐγωιστικές μας επιθυμίες καί στά πάθη μας...



 Η πρώτη συμβουλή εἶναι νά μήν ὑποχωροῦμε σέ ἀμφιβόλου ποιότητας σκέψεις, πού δέν ὁδηγοῦν στό καλό και στήν βελτίωσή μας. Χιλιάδες πειρασμοί παρουσιάζονται κατά τήν διάρκεια τῆς ἡμέρας, πού προσπαθοῦν να έπιρρεάσουν τό μυαλό μας γιά νά ὁδηγηθεῖ σέ σκέψεις πονηρές και σέ σκέψεις κακές.
Αυτό θά εἶναι η Πρώτη μας Νίκη και ἡ πιό μεγάλη. Κάθε φορά που θά νικᾶμε ἓναν μικρό πειρασμό, νά εύχαριστοῦμε και νά εὐλογοῦμε τόν Θεό, πού μᾶς αξίωσε νά ζήσουμε αύτήν τήν νίκη μας, μέ τήν δική Του Χάρη. 
 Ἒτσι νικώντας καί τις πιό μικρές μάχες έπάνω στίς ἐγωιστικές μας ἐπιθυμίες καί στά πάθη μας, θά μποροῦμε μετά άπό λίγες προσπάθειες,νά περνᾶμε άνέγγιχτοι δίπλα ἀπό τό Κακό, χωρίς νά μᾶς έπιρρεάζουν οἱ ἐγωιστικές ἐπιθυμίες τοῦ κακοῦ ἐαυτοῦ μας.

Είναι ο Ἀόρατος πόλεμος τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ναί. Κάθε νίκη μας ἐπάνω στίς ἐγωιστικές μας έπιθυμίες, θά μᾶς άνυψώνει λίγο πιό πολύ, ένισχύοντας τήν ἀντίληψή μας, πώς τό κακό, τό κάθε μορφῆς κακό, ὃταν ὑποκύπτουμε σέ αύτό, δέν εἶναι μόνον ἁμαρτία, ἀλλά ταυτόχρονα θά σημαίνει γιά έμᾶς μία νέα πτώση, βαθύτερη ἀπό τήν πρώτη, πού θά συνεπάγεται τεράστιες

"Πόση παρηγοριά βρίσκω μέ τό Ψαλτήρι!

 "Πόση παρηγοριὰ βρίσκω μὲ τὸ Ψαλτήρι! Αὐτὴν τὴ μιάμιση ὥρα ποὺ διαβάζω τὸ Ψαλτήρι τὴν βλέπω σὰν τὴν πιὸ θετικὴ βοήθεια πρὸς τὸν κόσμο… Τὸ Ψαλτήρι εἶναι θεόπνευστο, εἶναι γραμμένο μὲ θεῖο φωτισμό, γι’ αὐτὸ ἔχει τόσο δυνατά, τόσο βαθιὰ νοήματα… Μὲ τὸ Ψαλτήρι νιώθω μιὰν ἀγαλλίαση·…». «Χτυποῦσα τὸν διάβολο μὲ τὸ πυροβόλο. Τὴν ἡμέρα τὸν χτυποῦσα μὲ τὸ Ψαλτήρι, τὸ βράδυ μὲ τὴν εὐχή»."

Άγιος Παΐσιος

ΠΥΡΙΜΟΡΦΟΝ ΟΧΗΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΧΑΙΡΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ(Δ’ Χαιρετισμοί)


 Κατάφορτος ο Ακάθιστος Ύμνος από εικόνες που αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, δοσμένες με την μεταφορά του ποιητικού λόγου που είναι μία αληθινά γλωσσική απόλαυση, αλλά, την ίδια στιγμή, μας δείχνουν ότι η ιστορία του ανθρώπινου Γένους δεν θα μπορούσε να δείξει ανώτερη έκφραση αγάπης προς τον Θεό από ό,τι έδειξε το πρόσωπο και η ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 «Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαίρε Δέσποινα», αποκαλεί ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος την Παναγία. 
«Χαίρε, Δέσποινα, συ, η οποία, σαν άρμα πύρινο, δέχθηκες μέσα σου τον Λόγο του Θεού και τον μετέφερες από τον ουρανό στη γη». 

Η φράση αυτή «πυρίμορφον όχημα» θυμίζει το « άρμα πυρός», το πύρινο, φλεγόμενο άρμα, με το οποίο στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης ο προφήτης Ηλίας ανελήφθη προς τους ουρανούς (Δ’ Βασιλ. 2,11). «Η Θεοτόκος, ως πυρίμορφο όχημα, είχε μέσα στην κοιλία της τον Λόγο του Θεού, τον Βασιλέα του σύμπαντος» (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).

 Ο προφήτης Ηλίας φεύγει από τη γη, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του, που ήταν να δείξει στους ανθρώπους ότι ο Θεός είναι φωνή αύρας λεπτής, δηλαδή η πίστη δεν έρχεται από έναν Θεό που κάνει επίδειξη δύναμης με τον δυνατό άνεμο, με τη φωτιά, με τον σεισμό, παρότι κάποιες στιγμές αυτά λειτουργούν ως αφορμήσεις μετανοίας, αλλά τον Θεό τον συναντούμε με την γλυκύτητα και τη δροσιά της αγάπης, της ομορφιάς, της σιγής του νου από μάταιους λογισμούς, την ομορφιά της προσμονής, εκεί όπου υπάρχει αναζήτηση αθόρυβη.

Ανάμεσα στο επιπλέω ή βουλιάζω πάντα θα επιλέγω να πετώ …

Ανάμεσα στο επιπλέω ή βουλιάζω πάντα θα επιλέγω να πετώ …

Οδ. Ελύτης

Όσιος Ακάκιος ο Νέος, ο Καυσοκαλυβίτης(12 Απριλίου)


Το σπήλαιο που έζησε ο οσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης ο νέος στο Άγιον Όρος

Ο Όσιος Ακάκιος έζησε και ανεδείχθη κατά τους σκοτεινούς χρόνους της Τουρκοκρατίας. Γεννήθηκε μάλλον λίγα χρόνια μετά το έτος 1630, στο χωριό Γόλιτσα των Αγράφων, της (τότε) επαρχίας Φαναρίου και Νεοχωρίου, στη σημερινή κοινότητα Αγίου Ακακίου του νομού Καρδίτσας. Οι γονείς του, ευσεβείς και ενάρετοι Χριστιανοί, με την εργασία τους κατόρθωσαν στα δύσκολα εκείνα χρόνια να εξασφαλίσουν τα αναγκαία της ζωής τους με αυτάρκεια και στοργικά είχαν αφοσιωθεί στην ανατροφή των δύο παιδιών τους που τους χάρισε ο Θεός. Όμως ο πρόωρος θάνατος του πατέρα συγκλόνισε την οικογένεια και επισκίασε την ευτυχία τους.

Ο Αναστάσιος, αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Οσίου, έμεινε ορφανός σε πολύ μικρή ηλικία. Η μητέρα τους με τη βαθιά χριστιανική πίστη και την ευσέβειά της αγωνίζεται αγώνα σκληρό «πρός τά τῆς χηρείας δεινά» και αναλαμβάνει μόνη της το βάρος της οικογενειακής ευθύνης. Εργάζεται αγόγγυστα για να συντηρήσει τα δύο ανήλικα παιδιά της και να τα αναθρέψει με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.



Πολύ σύντομα στο πλευρό της γυναίκας του βρέθηκε και ο μικρός Αναστάσιος, για να αναλάβει και εκείνος ένα μέρος από τις ευθύνες για τη συντήρηση της οικογένειάς του.

Ο λόγος του Ευαγγελίου είχε συγκλονίσει από νωρίς την καρδιά του Αναστασίου και η φλόγα της θείας αγάπης θέρμαινε την παιδική του ψυχή. Ένιωθε ζωηρά και πολύ έντονα την κλίση και τον ζήλο προς τον μοναχικό βίο. Γι' αυτό απέφευγε τον θόρυβο του κόσμου και αναζητούσε συχνά την ησυχία σε τόπους ερημικούς. Εκεί, αφοσιωμένος στον Θεό, διέθετε όλο τον χρόνο του στην προσευχή και τη νηστεία. Σύντομα αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και σε ηλικία είκοσι τριών ετών έφυγε προς τα μέρη της Ζαγοράς Βόλου. Κατέληξε στο μοναστήρι της Σουρβιάς, που είχε χτίσει ο Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της Μακρυνίτσας Βόλου και είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα.

«Χαῖρε, χρωτός τοῦ ἐμοῦ θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία»(Δ'Χαιρετισμοί)

«Χαῖρε, χρωτός τοῦ ἐμοῦ θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία»
(Χαίρε Παναγία, που είσαι η θεραπεία του σώματός μου και η σωτηρία της ψυχής μου).


 Σε κάθε πρόβλημα αρρώστιας και πόνου, το πρώτο όνομα που έρχεται στα χείλη των πιστών, κι ίσως και πιο μπροστά και από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, είναι της Παναγίας.
 «Παναγία μου, βοήθα με», κραυγάζουν όλοι, μυστικά, νοερά, φωναχτά – ακόμη κι οι θεωρούμενοι «άθεοι» - νιώθοντας ότι Αυτή είναι η πρώτη καταφυγή τους, Εκείνη που θα σκύψει να αφουγκραστεί το πρόβλημά τους και θα δώσει απάντηση στον όποιο πόνο και την όποια δοκιμασία τους. Και μην πει κανείς ότι αυτό δεν είναι σωστό γιατί προηγείται ο Κύριος, διότι ο Κύριος αφενός χαίρεται όταν αναφέρονται οι άνθρωποι στην Παναγία Μητέρα Του – η Παναγία αποτελεί τη μεγαλύτερη χαρά Του ως συνισταμένη όλων των χαρίτων και όλης της ομορφιάς του κόσμου! – αφετέρου η όποια, παρακλητική ή δοξολογική, αναφορά σ’ Εκείνην στην πραγματικότητα είναι αναφορά στον Ίδιο: η Παναγία μας παίρνει τις προσευχές και τις επικλήσεις μας για να τις καταθέσει ενώπιον του Υιού και Θεού Της.

 Και πράγματι: όλη η ιστορία της χριστιανικής πίστεως έχει καταγράψει άπειρο αριθμό θαυμάτων από τις φιλεύσπλαχνες επεμβάσεις της για τη θεραπεία όλων των σωματικών ασθενειών που έχουν αναφανεί στο ανθρώπινο γένος, κάθε φορά βεβαίως που υπάρχει η απαραίτητη προς τούτο προϋπόθεση: η πίστη προς τον Κύριο και την Ίδια. Ο λαός μας το γνωρίζει πολύ καλά: «Πολύ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου». Κι ίσως για τους περισσοτέρους ισχύει αυτό που συνέβαινε και με τον όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ο οποίος συνήθιζε να λέγει

Οσο περισσότερο αγωνίζεσαι να αγαπάς τον Θεό, τόσο περισσότερο Αυτός σου αποκαλύπτεται!

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

 Πρέπει να πιστεύης ότι σε αγαπά ο Θεός, ακόμη κι αν όλοι οι άνθρωποι σε αποστραφούν κι αν όλοι σε εγκαταλείψουν. Όταν σου έλθη λογισμός πως δεν σε αγαπούν και δεν σου συμπαραστέκονται, τότε να θυμάσαι πως, όταν όλοι σ’ εγκαταλείψουν, όμως έχεις τον Θεό για βοηθό.
«Ο πατήρ μου», λέγει ο Δαβίδ, «και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με» (Ψαλμ. 26, 10). 

  Κάποιος Μοναχός ήταν άρρωστος. Πέρασε περίπου ένας μήνας, και κανείς δεν πήγε στο κελλί του να τον ‘δη και να τον βοηθήση.
 Κατόπιν έστειλε ο Θεός άγγελο να τον υπηρέτηση. Κι όταν αργότερα οι συνασκητές του σκέφθηκαν να τον επισκεφθούν, να ιδούν μήπως είναι άρρωστος, μήπως έχη πάθει τίποτα, αυτός, μόλις τους αντίκρυσε, τους φώναξε: 
«Φύγετε!» 
Τότε αυτοί του είπαν: «Γιατί μας διώχνεις;» 
Αυτός αποκρίθηκε: «Τόσο καιρό, που δεν με σκεφθήκατε εσείς, που δεν με είδατε, που δεν με βοηθήσατε, έστειλε ο Θεός άγγελο, και με υπηρετούσε. Μα τώρα, που ο άγγελος σας είδε, έφυγε! Προτιμότερο να φύγετε εσείς, και να έρθη πάλιν ο άγγελος!»

Γιατί να μη έχουμε για κάθε άνθρωπο αγάπη;

Πέμπτη 11 Απριλίου 2024

Κατάλαβε όμως, ότι η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ταπείνωση...


Ένας γέροντας, δέχονταν σφοδρό πόλεμο από τον διάβολο, παρότι προσευχόταν συνεχώς με το:
- Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!...
''Καλά, το όνομα του Ιησού Χριστού, δεν διώχνει τον διάβολο...;'' αναρωτήθηκε.
Κατάλαβε όμως, ότι η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ταπείνωση. Προφανώς έλεγε την ευχή χωρίς ταπείνωση. Διότι ο εχθρός δεν είναι βλάκας. Γνωρίζει ποιά προσευχή γίνεται με ταπείνωση και ποιά όχι...

Θυμήθηκε τότε τα λόγια κάποιου άλλου γέροντα, που του είχε πει κάποτε:
- Το να προσεύχεται κάποιος γονατιστός, ταπεινώνεται και η προσευχή αυτή φέρνει αποτελέσματα!
Γονάτισε λοιπόν, προσευχήθηκε θερμά και ο πόλεμος αμέσως υποχώρησε! Πράγματι, το να γονατίσει κάποιος και να προσευχηθεί, αυτό είναι μια μορφή ταπεινώσεως, διότι το σώμα παίρνει ένα ταπεινό σχήμα. Και επειδή η ψυχή παίρνει το σχήμα του σώματος, ταπεινώνεται μαζί μ' αυτό.
Η ταπείνωση αυτή ενεργεί υποστατικά στο νου του διαβόλου και τον καίει και μη αντέχοντας αυτό το ''κάψιμο'', υποχωρεί...

+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Πᾶμε ὁλοταχῶς πρός τά «Πίσω»!

 Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»!Ὄχι έκεῖ ποὺ μᾶς σπρώχνουν,στὰ ἐξευτελιστικά,στὰ προδοτικὰ καὶ στὰ ἄνανδρα.

Ἐπιστρέφουμε στὴ Ζωὴ τὴν αὐθεντική.Στῶν ἀθάνατων πατεράδων τὴ ζωὴ καὶ τῶν ἁγίων προπαππούδων μας.Ἐκεῖ ποὺ ἡ στέρηση, ἡ θυσία, κι ὁ θάνατος ἦταν ἐπιλογή σου.……

Γιατί ἀργοῦμε τόσο;Τί περιμένουμε;
Πόσους δεκαπεντάχρονους ναρκομανεῖς,πόσους ἐνήλικες ναυαγισμένους,πόσους νεκροὺς ἀκόμα νὰ θρηνήσουμε;
Πόσους θανάτους νὰ ὑποστοῦμε;Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ πίσω;Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ πίσω…Εἶναι ἀλήθεια ἀδιάσειστη πιά.Καὶ τρομάζουμε ὅλοι στὴν πορεία τῆς ὄπισθεν.Στὴν πορεία τὴν καθοδικὴ καὶ μὴ ἀναμενόμενη.Μὲ ταχύτητες ποὺ δὲν τὶς εἴχαμε δοκιμάσει ποτέ.
Πᾶμε μὲ σπουδὴ πρὸς τὰ πίσω…Ἐκεῖ ποὺ ἤμασταν πρὶν πενήντα καὶ πρὶν ἑξήντα χρόνια.Στὰ λιγοστά, στὰ φτωχὰ καὶ στὰ δύσκολα.Ἐκεῖ ποὺ ζούσανε οἱ γιαγιάδες μας καὶ οἱ παπποῦδες μας…
Ὅμως ἐκεῖ στὰ ταπεινά,ἐκεῖ στὰ στερημένα,ἐκεῖ μὲ τὰ μετρημένα κουκιά, ἦταν καὶ τὰ πλούσια…
Ἦταν καὶ τὰ τίμια κι ἀνεκτίμητα καὶ δυσεύρετα πιά:
ἡ ἀγάπη ἡ ἀληθινή·ἡ φιλοξενία ἡ καρδιακή·οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ ἕνα πρόσωπο,μὲ τὰ ἴσια λόγια,μὲ τὴν ἀνοιχτὴ καρδιά.

Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»!
Ὄχι έκεῖ ποὺ μᾶς σπρώχνουν,στὰ ἐξευτελιστικά,στὰ προδοτικὰ καὶ στὰ ἄνανδρα.
Ἐπιστρέφουμε στὴ Ζωὴ τὴν αὐθεντική.
Στῶν ἀθάνατων πατεράδων τὴ ζωὴ καὶ τῶν ἁγίων προπαππούδων μας.
Ἐκεῖ ποὺ ἡ στέρηση, ἡ θυσία, κι ὁ θάνατος ἦταν ἐπιλογή σου.

«ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ:ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΣΑΚΙΣ ΔΕΙ ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ


 Δηλαδή: Για πες μου, όταν τις κληθή σ' ένα τραπέζι διά γεύμα και προσέλθη και πλύνη και τα χέρια του και καθίση εις το τραπέζι και έπειτα δεν τρώγει αλλά κυττάζει γύρω του, τότε, δεν δυσαρεστεί τον Δεσπότην; Η στάσις αύτη δεν προσβάλλει τον καλέσαντα; δεν θα ήτο προτιμότερον να μη είχε υπάγη διόλου εις το τραπέζι; «Ούτω δη και συ παραγέγονας' τον ύμνον ίσως μετά πάνταν ομολογήσας είναι των αξίων τω μη μετά των αναξίων ανακεχωρηκέναι' πώς έμεινας και ου μετέχεις της Τραπέζης»;

 Δηλαδή: Έτσι και συ ήλθες, λέγει, εδώ εις την Εκκλησίαν, έψαλλες μετά των άλλων, ομολογήσας πως είσαι άξιος, επειδή μετά το Ευαγγέλιον δεν έφυγες (που έφυγαν και οι αβάπτιστοι και κατηχούμενοι μαζί με τους αναξίους) πως αφού έμεινες δεν μεταλαμβάνεις από την Τράπεζαν; Και συνεχίζει: «Ανάξιός είμι, φησίν' ουκούν και της κοινωνίας εκείνης της εν ταις ευχαίς. Ου γαρ των προκειμένων μόνον, αλλά και διά των ωδών εκείνων το πνεύμα πάντοθεν κάτεισιν.

 Ουχ οράς τους ημετέρους οικέτας τη σπογγιά την τράπεζαν περοπλύνοντας, και τον οίκον καθαίροντας και ούτω και τους πίνακας τιθέντας; Τούτο γίνεται διά των ευχών, διά της βοής του κήρυκος' ώσπερ σπογγιά περιπλύνομεν την Εκκλησίαν, ίνα καθαρά τη Εκκλησία πάντα προστεθή, ίνα μηδείς ή σπίλος, μηδέ ρυτίς. ανάξιοι και οφθαλμοί των θεαμάτων τούτων, ανάξιοι και ακοαί. «Καν θηρίον, φησί θίγη τοις όροις, λιθοβολήσεται».

Κοίτα, τι μάτια έβγαλαν (για τον παπα-Γιώργη που τον σταύρωσαν)




Κοίτα, τι μάτια έβγαλαν 
Τώρα είν’ η εποχή, που άμα είναι το μπαλκόνι σου κοντά σε δέντρα, έφυγε το κιτρίνισμα της γύρης και φέρνει ο αέρας τα κουκούλια τ’ αδειασμένα. Τα σπρώχνεις με τη σκούπα κι είναι μαζεμένα βουναλάκια στη γωνία.
Δεν της αρέσει της Αριστεράς, που νοιάζεται για τα κουτάβια και την οικολογία, να της λέμε ότι κάποτε σταύρωνε ανθρώπους στο βουνό. Δεν της αρέσει που έχει σκουπισμένα στη γωνιά της καμιά διακοσαριά κουκούλια που ευωδιάζουνε από παπάδες σφαγμένους στον Εμφύλιο.
Δεν της αρέσει της Δεξιάς, να της λέμε ότι είναι αντιπνευματική κι ότι η μόνη Δεξιά που είδε ο τόπος είναι τόσο παλιά όσο το 1821.

*
Το μαρτύριο του πατρός Γεωργίου Σκρέκα δε θα το κάνουμε πέρα ή δε θ’ αλλάξουμε τ’ ουρανού τη φέτα, επειδή στεναχωριούνται οι Αριστεροί ή φανατίζονται μ' αυτό ακατάλληλα οι Δεξιοί.
Έκλειναν στα χωριά τις πόρτες για το Μαρτύριο του παπά, αλλ’ ο ουρανός δεν κλείνεται. Κάποιος κούνησε μια φέτα τ’ ουρανού κι είχε από πίσω ίδιο ουρανό μια μέρα.
Τα μούτρα τα γέρικα στο χωριό, που στρίβανε ειρωνικά και ζούσανε, μη σου τύχει να τα συναντήσεις ένοχα απ’ τη ντροπή στο τέλος της ζωής τους. Είναι συφοριασμένα. Παλιογέρικα μούτρα. Δύσκολα μετανιωμένα.
Παλιόμουτρα.
Ντρέπονται αφυδατωμένα.