Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

 Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

 Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ. Ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράγοντα πολέμου, ὅσο κι ἄν ἕνας ἁμαρτωλός λαός ἀποδείχθηκε φιλειρηνικός, ὁ πόλεμος γι’ αὐτόν θά ἔρθει...

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(Ἀπό τό βιβλίο: “Πόλεμος καί Βίβλος,κεφ. Ἡ ἀνηθικότητα στόν πόλεμο ἐπιφέρει δυστυχία, Σελ. 65-71, ἐκδ. Παρρησία.)

πηγή

Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης.

[Άγιος Νικόλαος Αχρίδος(Βελιμίροβιτς), Ομιλία στην Β' Κυριακή του Ματθαίου]

 Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος κι όχι από την κορυφή. Πόσο σοφό ήταν ν’ αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς, αλλά με ψαράδες. 

 Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας, που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του, το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του, ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε. 

Δεν ήθελε, όπως ο γίγαντας, να μεταφυτέψει μεμιάς το τεράστιο δέντρο, αλλά σαν απλός αγρότης να θάψει το σπόρο του δέντρου βαθιά μέσα στη γη κι έπειτα να πάει στο σπίτι του. Κι αυτό έκανε. 

 Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης. Έπειτα συνέχισε την πορεία Του. Και το δέντρο αναπτυσσόταν αργά, πολύ αργά. Άνεμοι ισχυροί φύσηξαν πάνω του σε μια προσπάθεια να το ξεριζώσουν, μα δεν το κατόρθωσαν. Οι εχθροί έκοψαν το δέντρο, το έριξαν κάτω, μα οι ρίζες του πέταξαν πολλούς καινούργιους βλαστούς. Όσο εκείνοι το πελέκιζαν, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν. Οι ορδές του εχθρού έσκαψαν στη γη, πιο βαθιά κι από τις κατακόμβες για να το ξεριζώσουν. Όσο όμως εκείνοι προσπαθούσαν, τόσο οι ρίζες αντιστέκονταν, τόσο οι καινούργιοι βλαστοί μεγάλωναν κι άλλοι φύτρωναν από την αρχή και πύκνωναν. 

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος».

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Ω τι γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ο φυσικός θάνατος, επομένως, δεν σημαίνει τον αφανισμό του ανθρώπου, αλλά μόνο έναν ύπνο, από τον οποίο μόνο Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο. Αυτός που με το λόγο Του εμφύσησε την ζωή στο πρώτο χώμα.

 Όταν ο Κύριος κραύγασε: “Λάζαρε!” (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε. Ο Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός από εμάς. Εφόσον ο Αδάμ γνώριζε τα ονόματα κάθε πλάσματος του Θεού, πως ο Κύριος δεν θα γνωρίζει καθέναν από εμάς με το όνομα μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά μας καλεί επίσης με το όνομα μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητας! Αυτή η φωνή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού. Τότε πως δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό. Αυτός είναι ο μυστικός και διαρκής συμβολισμός όλων των πολέμων.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; (επιστολή Ιακωβου. 4,1)

Από που προέρχονται και γεννώνται μεταξύ σας εχθρικαί καταστάσεις, έριδες και συγκρούσεις; Δεν προέρχονται από αυτήν την αιτίαν, δηλαδή από τας εμπαθείς επιθυμίας αμαρτωλών ηδονών, αι οποίαι επιθυμίαι έχουν επιστρατευθή και διεξάγουν πόλεμον μέσα εις τα μέλη σας, δια να σας υποδουλώσουν εις την φαυλότητα;

πηγή

Μην κλαις, παιδί μου, σύντομα θα έρθει ο Κύριος και θα τα κανονίσει όλα.[Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

Ξέρεις παιδί μου γιατί τα σύννεφα κλείνουν όταν τα χωράφια διψάνε για βροχή και ανοίγουν όταν τα χωράφια δεν θέλουν βροχή;
Η φύση μπερδεύεται από τα εγκλήματα των ανθρώπων και φεύγει από την τάξη της.

 Ξέρεις, παιδί μου, γιατί τα χωράφια καρποφορούν βαριά την άνοιξη και δίνουν άγονη σοδειά το καλοκαίρι; Γιατί ακόμα και οι κόρες των ανθρώπων μισούν τον καρπό της κοιλιάς τους και το σκοτώνουν. 

Ξέρεις, παιδί μου, γιατί στερεύουν οι πηγές, και γιατί οι καρποί της γης δεν έχουν πια τη γλύκα που είχαν; Λόγω της ανθρώπινης αμαρτίας, από την οποία η ανικανότητα εισήλθε σε όλη τη φύση. 

Ξέρεις, παιδί μου, γιατί ο νικηφόρος λαός παθαίνει ήττες από τη διχόνοια και τη διχόνοια του και τρώει ψωμί πικρό με δάκρυα και κακία; 

Γιατί νικά τους δήμιους γύρω του, όχι να τους νικάει μέσα του.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος Διδάσκαλος, δεν υπάρχει μεγαλύτερο Ουράνιο Σήμαντρο πάνω από τη γη των Σέρβων...

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερος Διδάσκαλος, δεν υπάρχει μεγαλύτερο Ουράνιο Σήμαντρο πάνω από τη γη των Σέρβων από τον Άγιο Επίσκοπο Νικόλαο.
Βροντερός σαν τον προφήτη Ηλία μα και ήπιος και φιλεύσπλαχνος σαν τον Κύριο Ιησού.
Εμείς έχουμε μονάχα μία διέξοδο από την κόλασή μας, ένα δρόμο για τον παράδεισο – το δρόμο του Αγίου Σάββα και του Αγίου Νικολάου.
Σε ευχαριστούμε Κύριε! Στο πρόσωπό του έχουμε ένα νέο Απόστολο, ένα νέο Ευαγγελιστή. Σε ευχαριστούμε Κύριε! Στο πρόσωπό του έχουμε ένα νέο Ομολογητή, ένα νέο Μάρτυρα. Σε ευχαριστούμε Κύριε! Στο πρόσωπό του έχουμε ένα νέο Άγιο».

Ύμνος στον Άγιο Νικόλαο Αχρίδος (♰ 5 Μαρτίου 1956) του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

πηγή

Στην τελική κρίση θα τους πει: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς».

«Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο εις Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης». Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, ανέβηκαν στο ιερό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, με τη διαφορά πως ο Φαρισαίος δεν έβλεπε τον εαυτό του σαν αμαρτωλό, ενώ ο τελώνης το παραδεχόταν. Ο Φαρισαίος ανήκε στην υψηλότερη κοινωνική τάξη της εποχής, ο τελώνης στην πιο περιφρονημένη.

«Ο Φαρισαίος σταθείς προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο· Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης· νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι». Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά, για να προκαλεί εντύπωση, κι έλεγε τα εξής λόγια στην προσευχή του: Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ τηρώ κατά γράμμα το νόμο, νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζω.

Ο Φαρισαίος στάθηκε μπροστά ακριβώς από το ιερό. Ήταν συνήθεια των Φαρισαίων να κάθονται στην πρώτη θέση. Το ότι ο Φαρισαίος καθόταν στην πρώτη θέση, φαίνεται κι από το γεγονός πως ο τελώνης έστεκε «μακρόθεν». Η υπερηφάνεια του Φαρισαίου κι η σιγουριά του πως ήταν δίκαιος, δηλαδή πνευματικά υγιής, ήταν τέτοια, ώστε δεν απαίτησε την πρώτη θέση μόνο από τους ανθρώπους, για να τον βλέπουν όλοι, αλλά κι από το Θεό. Την απαιτούσε όχι μόνο όταν συμμετείχε σε γεύματα και σε συναθροίσεις, μα ακόμα και στο ναό, την ώρα της προσευχής. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δείξει πόσο άρρωστος ήταν πνευματικά ο Φαρισαίος, πόσο η αρρώστια της αδικίας και της αλαζονείας τον είχαν διαφθείρει.

Γιατί λέει προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο; Γιατί δεν προσευχόταν δυνατά; Επειδή ο Θεός ακούει πιο προσεχτικά αυτά που η καρδιά λέει, όχι όσα προφέρουν τα χείλη. Αυτά που σκέφτεται κι αυτά που αισθάνεται ο άνθρωπος την ώρα που προσεύχεται έχουν περισσότερη σημασία για το Θεό από τα λόγια που προφέρει η γλώσσα. Η γλώσσα μπορεί να εξαπατήσει, η καρδιά όμως όχι. Αυτή φανερώνει καθαρά πώς είναι ο άνθρωπος μέσα του, αν είναι μαύρος ή άσπρος, αν είναι ειλικρινής ή υποκριτής.

Ο Χριστός δεν έκανε ποτέ καμία παρατήρηση για το σώμα κανενός ανθρώπου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Χριστός δεν έκανε ποτέ καμία παρατήρηση για το σώμα κανενός ανθρώπου. 

Δεν είπε στον Ζακχαίο: «Πόσο μικρός είσαι!», ούτε στον Ιούδα: «Πόσο άσχημος είσαι!», ούτε στον αδυνατισμένο άνθρωπο: «Πόσο αδύναμος είσαι!», ούτε στον λεπρό: «Πόσο άσχημα μυρίζεις!». 

 Περνούσε αδιάκοπο χρόνο με την πραγματικότητα στους ανθρώπους, δηλαδή με τις ψυχές - γιατί η ψυχή μιλούσε στις ψυχές, και η ψυχή θεράπευε και ανύψωνε τις ψυχές. 

Γι' αυτό, όταν ένας άνθρωπος σας μιλάει, μην σκέφτεστε το σώμα του, μην εξετάζετε το σώμα του, αλλά κοιτάξτε την ψυχή του, εξετάστε την ψυχή του, συνηθίστε την ψυχή του - και τότε θα τον καταλάβετε.

πηγή

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καί ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν.

"...Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. 

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! 

Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τους ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴν ζωή σας νὰ δώσετε γὶ΄αὐτούς. 

Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατί δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνωμε ὅ,τι θέλομε."

Οἱ εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

  Ὁ εὐρωπαῖος ἄνθρωπος, ὁ διανοούμενος, ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἀκάθαρτη καρδιά καί τό ρυπαρό μυαλό, ὁ ἄνθρωπος μἐ τόν ἡδυπαθῆ χαρακτῆρα, ἔκανε συμβόλαιο μέ τό διάβολο, ἀνανέωσε τό παλιό συμβόλαιο τοῦ Ἀδάμ, γιά νά πραγματοποιήσει τό θέλημα τοῦ διαβόλου καί θέλησε, μέ τή βοήθειά του, νά γίνει θεός. Πράγματι οἱ εὐρωπαῖοι ἄνθρωποι ἄν καί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὑποτάχθηκαν στόν διάβολο, ἀρνούμενοι τόν Χριστό, γιά νά πάρουν τό παράσημο πού θά τούς ἔκανε θεούς. Καθένας τους ἀρνήθηκε τόν Χριστό, ἔφτυσε τό σταυρό, γονάτισε στό διάβολο καί ἀμέσως πῆρε τίτλους, λόρδος, βαρόνος, στρατηγός...

Ὁ διάβολος ἔδωσε ψεύτικη ὑπόσχεση στήν Εὐρώπη πώς θά κάνει τούς εὐρωπαίους ἀνθρώπους θεούς, μέ τήν προϋπόθεση νά τόν προσκυνοῦν. Οἱ εὐρωπαῖοι τόν προσκύνησαν, ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.
Μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό. Στή διάρκεια τῶν δύο χιλιάδων χρόνων, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔγιναν μικροί θεοί ἤ υἱοί Θεοῦ. Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς πίστης, τῆς καλοσύνης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς δικαιοσύνης, μέ τίς ἐνάρετες πράξεις, τά δάκρυα, τό μαρτύριο, τή θυσία.

Όλες οι εντολές και όλοι οι κανόνες του Θεού είναι υπηρέτες της καρδιάς...

  Για να έχει ένας άνθρωπος καρπούς δεν είναι θέμα νηστείας, αλλά είναι θέμα καρδιάς. Οι καρποί δεν είναι θέμα εφαρμογής μιας εντολής αλλά είναι θέμα καρδιάς.

Γιατί όλες οι εντολές και όλοι οι κανόνες του Θεού είναι υπηρέτες της καρδιάς: Θερμαίνουν, καθαρίζουν, φωτίζουν, ποτίζουν, προφυλάσσουν, ξεχορταριάζουν, σπέρνουν σπόρο στην καρδιά για να συλλάβει, να μεγαλώσει και να ωριμάσει ο καρπός στο χωράφι της καρδιάς.

Ακόμη και όλα τα καλά έργα, που κάνει ο άνθρωπος, είναι το μέσο και όχι καρπός…

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τόν Θεό πάντα μπροστά στά μάτια τους δέν θά λιποψυχοῦσαν, οὔτε καί θά σκορπίζονταν

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὸν Θεὸ πάντα μπροστὰ στὰ μάτια τους δὲν θὰ λιποψυχοῦσαν, οὔτε καὶ θὰ σκορπίζονταν.
Μερικοὶ ὅμως τὸν βλέπουν, ἄλλοι τὸν ἀναζητοῦν γιὰ νὰ τὸν δοῦν, ἐνῶ ἄλλοι εἶναι τυφλοὶ ἢ ἐμπαίζουν ἐκείνους ποὺ ψάχνουν γιὰ νὰ Τὸν δοῦν.

 Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι λιποψυχοῦν, διασκορπίζονται, γίνεται ὁ καθένας ὁδηγὸς στὸν ἑαυτό του κι ἀκολουθεῖ τὸ δικό του δρόμο».

πηγή

Αμαθείς είναι οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τον Θεό και τη δύναμή Του

  Η σφραγίδα της απελπισίας είναι η αυτοκτονία. Αναρωτιέστε, γιατί υπάρχει τόση απελπισία και γιατί υπάρχουν τόσοι απελπισμένοι στην εποχή μας; 

Από το άδειασμα του μυαλού και την ερημιά της καρδιάς.

 Ο νους δε σκέφτεται το Θεό και η καρδιά δεν αγαπάει το Θεό. Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να γεμίσει το ανθρώπινο μυαλό, αυτό μπορεί μόνο ο Θεός να το κάνει. Χωρίς τον Θεό ο νους είναι πάντα άδειος και όλες οι γνώσεις που μπαίνουν στο μυαλό πέφτουν στην άβυσσο. Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας.

Αδερφοί μου, και το μυαλό και η καρδιά μας ανήκουν στον Θεό και μόνον ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει με τη δύναμη Του: Να το γεμίσει με τη δική Του χαρούμενη σοφία, με την πίστη και την αγάπη.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι αμάθεια.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι στεναχώρια.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι απελπισία....

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΛΑΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

πηγή

Αυτά λέω στους αδελφούς που έχουν ταραχή

 «Κάποτε είπα στον Γέροντα Σιλουανό ότι οι Ρώσοι μοναχοί βρίσκονταν σε μεγάλη ταραχή, λόγω της τυραννίας των μπολσεβίκων στην ρωσική εκκλησία του Θεού. 

Τότε αυτός απήντησε: «Και εγώ στην αρχή είχα ταραχή γι’ αυτό το θέμα. Μετά όμως από πολλή προσευχή μου ήρθαν οι εξής λογισμοί: “Ο Κύριος αγαπά ανέκφραστα όλους”. Εκείνος γνωρίζει τα σχέδια όλων και τον καιρό του καθενός. Ο Κύριος επέτρεψε τον διωγμό στον ρωσικό λαό για κάποιο μελλοντικό καλό. Εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω ούτε να το σταματήσω. Αυτά λέω στους αδελφούς που έχουν ταραχή: 

“Εσείς μπορείτε να βοηθήσετε την Ρωσία μόνο με την προσευχή και την αγάπη. Μου μένει μόνο η προσευχή και η αγάπη. Ο θυμός και οι κραυγές εναντίον των άθεων δεν διορθώνουν τα πράγματα”» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς).

  Ένας άγιος Σέρβος, ο άγιος Νικόλαος, ομιλεί για έναν άλλον άγιο Ρώσο, μεγάλου βεληνεκούς, που ενέπνευσε και βοήθησε όχι μόνον εκείνον στην εποχή του, αλλά και χιλιάδες άλλους και τότε και μετέπειτα, και νομίζουμε όσο θα υπάρχει κόσμος: τον όσιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Δεν είναι δηλαδή μόνον ο μέγας κι αυτός όσιος Σωφρόνιος ο εν Άθω, κατεξοχήν βεβαίως αυτός, που μας γνώρισε μέσα από τα γραπτά του Σιλουανού τον φωστήρα αυτόν της Εκκλησίας, με το εμπνευσμένο βιβλίο του «Άγιος Σιλουανός ο εν Άθω», αλλά και πλήθος άλλων αγίων ασκητών που γνώρισαν τον όσιο Γέροντα ενόσω ζούσε και εξέφρασαν τη βεβαιότητά τους για την αγιότητά του. Ο ίδιος ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς θα σημειώσει μάλιστα: 

«Για τον εξαίσιο αυτόν μοναχό, τον Σιλουανό, μπορώ μόνο να πω: Ήταν γλυκειά ψυχή. Δεν αισθάνθηκα μόνο εγώ τη γλυκειά αυτήν ψυχή, αλλά και κάθε προσκυνητής του Άθω που έτυχε να συναντηθεί μαζί του». Και συμπληρώνει: «Ο Σιλουανός ήταν υψηλός, μεγαλόσωμος, με μεγάλη μαύρη γενειάδα και η εξωτερική του όψη δεν προδιέθετε αμέσως ευνοϊκά όποιον δεν τον γνώριζε. Αρκούσε όμως μια συνομιλία, για να αγαπήσεις αυτόν τον άνθρωπο… Μιλούσε για την άμετρη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και ενέπνε τον αμαρτωλό στο να κατακρίνει μόνος του αυστηρά τον εαυτό του».

 Το πρόβλημα που έθεσε ο άγιος Νικόλαος στον όσιο Γέροντα ήταν τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στη Ρωσία με την επικράτηση των Μπολσεβίκων, αθέων στην ιδεολογία τους, και που επέφεραν τη δίωξη της Ρωσικής Εκκλησίας και των εκεί χριστιανών, με αποτέλεσμα βεβαίως την ταραχή όλων των Ρώσων μοναχών, και όχι μόνον, απανταχού της γης.

Μην απορείς γιατί έρχονται οι θλίψεις στη ζωή σου

 «Μην απορείς γιατί έρχονται οι θλίψεις στη ζωή σου.

 Όταν το δέντρο θέλει να ριζώσει πιο βαθιά, ο άνεμος το χτυπάει πιο δυνατά. Έτσι και η ψυχή σου, όταν θέλει να ριζώσει πιο βαθιά στον Θεό, ο άνεμος των θλίψεων θα φυσήξει με ορμή. 

 Μην αποφεύγεις τις θλίψεις· μέσα σ’ αυτές θα γνωρίσεις τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις και τον Θεό. 

 Το χρυσάφι δεν καθαρίζεται με το νερό, αλλά με τη φωτιά· έτσι και η ψυχή δεν καθαρίζεται με τις ανέσεις, αλλά με τις θλίψεις. 

 Να χαίρεσαι λοιπόν όταν έρχονται οι δυσκολίες, γιατί τότε είσαι στα χέρια του Θεού και Εκείνος σε καθαρίζει όπως ο χρυσοχόος καθαρίζει το χρυσάφι. Κι όταν καθαριστείς, θα λάμπεις στην αιωνιότητα και τίποτε δεν θα μπορεί να σε σκοτίσει.»

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Στοχασμοί περί του καλού και του κακού

ΟΙ ΠΈΝΤΕ ΑΡΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΨΑΡΙΑ

Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.
Το ψάρι σημαίνει τη ζωή.
Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού.
Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες.
Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν.
Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια;
Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα.
Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους;
Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων.
Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό;
Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής.

Άγιος Νικόλαος Αχριδος.Περικοπή για τον χορτασμό των 5000.

πηγή

Δεν βοηθούν τα όπλα εκεί όπου ο Θεός δε βοηθά....

Δεν βοηθούν τα όπλα εκεί όπου ο Θεός δε βοηθά.... Εκεί όμως όπου ο Θεός βοηθά είναι αρκετή μια σφεντόνα ή μία ποιμενική ράβδος....

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Πόλεμος και Βίβλος

πηγή

"Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!»"

Αγίου Νικολάου Αχριδος.

  O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. 

Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.

Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού πεθάνουν, όλοι τους είχαν αρρωστήσει. Όσο κράτησε η αρρώστια τους, το όνομα του Θεού δεν έλειπε από τα χείλη τους. Άφησαν όλοι καλή κληρονομιά στους απογόνους τους και τους ευλόγησαν. Αυτός είναι θάνατος δίκαιου ανθρώπου.
Ίσως διερωτηθείς: Μα δεν πέθαναν πολλοί από τους δίκαιους στη μάχη, απροετοίμαστοι; Όχι! Οι δίκαιοι ποτέ δεν πεθαίνουν απροετοίμαστοι! Προετοιμάζονται πάντα για το θάνατό τους, περιμένουν από μέρα σε μέρα την αναχώρησή τους απ’ αυτή τη ζωή. Η καρδιά τους βρίσκεται σε διαρκή μετάνοια, εξομολογούνται στο Θεό και τον δοξολογούν. Οι δίκαιοι το κάνουν αυτό σε καιρούς ειρήνης και ευμάρειας. Το κάνουν όμως πολύ περισσότερο σε περιόδους πολέμου, βίας και ταραχών. Η ζωή τους ολόκληρη είναι μια διαρκής προετοιμασία για το θάνατο κι έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ απροετοίμαστοι.

Σπάνιες φωτογραφίες από την μεταφορά στην Σερβία του λειψάνου του Αγ.Νικολάου(Βελιμίροβιτς)

 Τα λείψανα του Αγίου Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς μεταφέρθηκαν από το κοιμητήριο της Σερβικής Μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτιβιλ ( Ιλινόις ) των ΗΠΑ στη Σερβία στις 5 Μαΐου 1991, όπου τα υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο ο Σέρβος Πατριάρχης Παύλος, πολυάριθμοι επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαός.

 Μια τελετή πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Σάββα στο Βράτσαρ και στη συνέχεια στη Μονή Ζίτσας, από όπου τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο χωριό καταγωγής του, το Λέλιτς, και τοποθετήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου των Μύρων