Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.
Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.
Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ  (1903–1993)

πηγή

Ο Θεός είναι σκληρός μόνο απέναντι στην επίμονη αμετανοησία και το θράσος αυτής.

Πόσο παράλογος αυτός ο τόσο συνήθης, στις δήθεν απαλλαγμένες από σκοταδισμούς κοινωνίες μας, χαρακτηρισμός του βιβλικού Θεού ως ‘σαδιστή τιμωρού’!

Τι θα προτιμούσαμε δηλαδή; Έναν κόσμο όπου οι αυθαιρεσίες και αδικίες των ισχυρών της γης (οι οποίοι έχουν τα μέσα να διαφεύγουν του ανθρώπινου νόμου) να παραμένουν χωρίς την δέουσα απάντηση;
Αλήθεια, θα μας άρεσε να ζούμε σε μια τέτοια συνθήκη υπάρξεως; Σε μια συνθήκη όπου οι λογής δόλιοι που πιάνουν πόστα ισχύος στον κόσμο (και καθίστανται, έτσι, άτρωτοι στα όποια ανθρώπινα μέτρα απόδοσης δικαιοσύνης), θα φεύγουν από τον κόσμο εδώ χωρίς να υφίστανται καμιά συνέπεια για την σκληροκαρδία τους;

Μια προσεκτική –και καλοπροαίρετη εννοείται- ανάγνωση της Βίβλου θα μας έκανε να διακρίνουμε, πανεύκολα, πως τα περί ‘σαδιστή τιμωρού’ Θεού είναι, όλα, προϊόντα άγνοιας και, πολύ συχνά, πονηριάς: Πουθενά στις αφηγήσεις της Βίβλου δεν υπάρχει περιστατικό όπου ο Θεός δρα άδικα και σαδιστικά. Είναι μεν σκληρός αλλά μόνο απέναντι στην επίμονη αμετανοησία και το θράσος αυτής. Πουθενά αλλού δεν είναι σκληρός. Είναι πάντα πανέτοιμος να δεχτεί την μετάνοια, να εκτιμήσει την αναγνώριση των ατοπημάτων μας και να μας ανοίξει τους δρόμους της κάθαρσης και υπαρξιακής τελείωσης.

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καί ἀνεξερεύνητες καί γι' αὐτό δέν πρέπει νά κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καὶ ἀνεξερεύνητες καὶ γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα. 

Λέγει λοιπὸν ὁ Ἐκκλησιαστής· «Υπάρχει δίκαιος ποὺ καταστρέφεται, ἂν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ δίκαια, καὶ ὑπάρχει ἀσεβής ποὺ εὐδοκιμεῖ, ἂν καὶ παραμένει στην κακία του»· (Εκκλ.7,15) καὶ «Ὑπάρχουν δίκαιοι στοὺς ὁποίους συμβαίνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ συμβοῦν στοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπολαμβάνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ δίκαιοι». (Εκκλ.8,14). 

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μερικοί φαίνονται ὅτι ἔχουν κάποια ἐλαττώματα, ἐνῶ κρυφὰ κάνουν μεγάλα κατορθώματα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ μᾶς βέβαια θεωροῦνται ἁμαρτωλοί, ἐνῶ γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δίκαιοι. 

Μερικοὶ ἄλλοι πάλι ἀξιώνονται τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν προγόνων τους, ὅπως ὁ Σολομὼν ἀπό τίς προσευχὲς τοῦ Δαβίδ. Γιατὶ τοῦ λέγει ὁ Θεός· «Ἐπειδὴ δὲν τήρησες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς προσταγὲς ποὺ σοῦ ἔδωσα, θὰ πάρω τη βασιλεία ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσω στὸν δοῦλο σου. Ωστόσο αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω στὶς ἡμέρες σου, ἐξαιτίας τοῦ πατέρα σου Δαβίδ». (Γ' Βασ. 11,11-12) 

 Ἄλλοι πάλι, ἐνῶ τώρα εἶναι κακοί, ἐπειδὴ πρόκειται στὸ τέλος νὰ μετανοήσουν εἰλικρινά, ἤδη ἀπὸ τώρα φροντίζονται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν νὰ εἶναι δίκαιοι, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Με τον τρόπον αυτόν βοηθούμε τον λαό μας να αποκτά μία αθεοφοβία....

π.Αθανάσιος Μυτιληναίος

 Στο σύγχρονο κήρυγμα, στο σύγχρονο Ορθόδοξο κήρυγμα από τους πιο πολλούς ομιλητάς εμφανίζεται μόνον η αγάπη του Θεού και όχι η δικαιοσύνη του Θεού.

 Ξέρετε, πηγαίνουμε κατά πόδας με τους Αγγλικανούς, οι οποίοι προ πολλών πολλών ετών είπαν ότι δεν πρέπει οι ιεροκήρυκες να μιλούν περί του σατανά γιατί τρομάζει το ακροατήριον. Πρέπει να μιλάμε μόνο δια τον Θεόν και δια τον γλυκύν Ιησούν, ποτέ δε δια τον σατανά. Έτσι το ‘Ορθόδοξο’ κήρυγμα, φαίνεται μιμείται την περίπτωση αυτών των θέσεων της Αγγλικανικής «εκκλησίας» και δεν θέλει να ομιλεί για την δικαιοσύνη του Θεού αλλά μόνο για την αγάπη του Θεού.

  Αυτές οι θέσεις βρίσκονται σε θεολογικούς κύκλους και όπως σας είπα βγαίνουν και εις τον άμβωνα.

 Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και θα πρέπει να το προσέξομε διότι με τον τρόπον αυτόν βοηθούμε τον λαό μας να αποκτά μίαν αθεοφοβίαν. Δηλαδή να μην καλλιεργείται ο φόβος του Θεού. Και όταν η Αγία Γραφή λέγει ότι ''αρχή σοφίας φόβος Κυρίου και ο φόβος του Κυρίου αγνός,'' όπως λέγει το Ψαλτήρι, αυτά δεν είχανε κάποια εποχικήν αξίαν, έχουνε πάντα αξία. Και δεν μπορούμε να πούμε ποτέ ότι σήμερα μένομε μόνο στον χώρο της αγάπης.[....]

[...]Όσο δε σε εκείνο το χωρίο που σταματούν, κακώς ερμηνεύοντες, δια το καλώς γραμμένον χωρίο του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ότι ''η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον''. Εκεί στέκονται. ..Να σας πω ότι δεν θα ήρχετο σε αντίφαση με εκείνο που λέγει ο Απόστολος ''μετά φόβου και τρόμου κατεργαζομενοι την υμών σωτηρίαν''.

Η τελεία αγάπη. Ποιά είναι αυτή η τελεία αγάπη;

Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον

"Ας μη μας ξεγελούν διάφοροι χαζοχαρούμενοι κήρυκες του Χρι­στιανισμού, που μας παρουσιάζουν τον Θεό όλο καλοσύνη και όλο ζά­χαρη.
Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον."

Μακαριστός γέροντας Δανιήλ Γούβαλης.

πηγή

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει κανείς από την Θεία δικαιοσύνη.

Πρόκειται για παράπονο πολλών: Οι θρασείς και ξιπασμένοι καλοζωούν... που είναι, λοιπόν, η Θεία δικαιοσύνη!

Η Θεία δικαιοσύνη δεν εκδηλώνεται προς ικανοποίηση των δικών μας πόθων (οι οποίοι είναι πολύ συχνά εκδικητικοί και χαιρέκακοι, παρ'ότι κεκαλυμμένα).

 Γι'αυτό και οι χρόνοι εκδήλωσης της είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς που θα ικανοποιούσαν τις δικές μας προσμονές. Αλλά κάποια στιγμή εκδηλώνεται. Δεν της ξεφεύγει τίποτα. Και η ορμή της είναι ευθέως ανάλογη της παχυλότητας του θράσους και του ξιπασμού εναντίον των οποίων ξεσπάει.
Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει κανείς από την Θεία δικαιοσύνη. Όσοι νομίζουν ότι αυτή δεν υπάρχει -ή ότι ''ξεχνάει''- και πως πρόκειται για ''παραμύθι'' κατασταλτικό των πικραμένων αδαών, σφάλλουν τραγικά. Η Γραφή το συνοψίζει ευστοχότατα και επιγραμματικότατα:

 Είπε ο άφρονας στον εαυτό του, δεν υπάρχει Θεός. (Ψαλμοί 13.1)

Και η γνωστή εκείνη λαϊκή ρήση που λέει 'όλα εδώ πληρώνονται' είναι πολύ παρερμηνευμένη. Το ''εδώ'' της ρήσης αυτής δεν σημαίνει, απαραίτητα, ''στην διάρκεια της παρούσας, βιολογικώς νοούμενης, διάρκειας ζωής''. Σημαίνει πως και το μεταθανάτιο τοπίο είναι ''εδώ'', σε ένα αιώνιο παρόν. 

Άλλο αν μέσα στο μπέρδεμα και την συμφόρηση που έχει προκαλέσει το στίγμα της ''πτωτικότητας'' στις αντιληπτικές μας ικανότητες μας καθιστά ανήμπορους να το διακρίνουμε.

Όλα μπροστά μας είναι. Η απουσία του Πνεύματος του Αγίου στις ζωές μας είναι

Όταν ο νόμος αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου τότε έρχεται ή οργή του Θεού...

  ''Όταν παραβαίνει ένας άνθρωπος μια εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός. Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται από το κράτος νόμος, τότε έρχεται ή οργή του Θεού σε όλο το έθνος, για να παιδαγωγηθεί''.

 Άγιος Παϊσίος

  Οι μαριονέτες κυβερνήσεις μέσω τής παγκόσμιας κεντρικής εξουσίας περνάνε διάφορους νομούς αντιχριστιανικους και εφόσον τα αποδέχεται πλέον και ο κόσμος έρχεται δυστυχώς και η δίκαιη οργή του Θεού πλέον σε όλο το έθνος. Όπως όταν ένας άνθρωπος έχει γάγγραινα στο πόδι που δεν θεραπεύεται πλέον αναγκάζονται να του το κόψουν για να μην πεθάνει.

Μην θλίβεστε λοιπόν από τις άδικες κρίσεις εναντίον σας, αλλά κοιτάξτε να είστε αρεστός στον Θεό, και να συγκλονίζεστε από τη δίκαιη Κρίση Του.

Σας δικάζουν και σας καταδικάζουν και εσείς θλίβεστε γι’ αυτό.
Δίκασαν και καταδίκασαν και Εκείνον και θλιβόταν.
«Νύν η ψυχή μου τετάρακται», είπε στον κήπο της Γεθσημανής (Ιωάν. 12, 27).
Αλλά ο άνθρωπος παραμένει αυτό που είναι και όχι αυτό που οι άλλοι λένε γι΄ αυτόν.
Με τους λόγους του για τους άλλους ανθρώπους, ο άνθρωπος δίνει μαρτυρία για το ποιος είναι ο ίδιος.Εμείς στη γη καθημερινά δίνουμε μαρτυρία για το ποιοι είμαστε, ακόμα και αν πικραίνουμε τον πλησίον μας.
Γνωρίζοντας αυτό, λέει ο μεγάλος απόστολος Παύλος:

 «Εμοί δε εις ελάχιστόν εστιν ίνα υφ’ υμών ανακριθώ ή υπό ανθρωπίνης ημέρας… ο δε ανακρίνων με Κύριός εστιν» (Α΄Κορ. 4, 3-4).
Ο Παύλος γνώριζε την αβεβαιότητα των ανθρώπινων κρίσεων, γι’ αυτό και δεν τις έπαιρνε στα σοβαρά.
Αυτός συγκλονίζεται μόνο – και προτρέπει και εμάς να συγκλονιστούμε – από Εκείνον που γνωρίζει την πάσα αλήθεια για κάθε άνθρωπο, και που θα κρίνει δίκαια.
Όταν ο αληθινός Κριτής εμφανιστεί, θα κρίνει στο δικό του δικαστήριο, και όλες οι κρίσεις και οι δίκες των ανθρώπων θα είναι ως μη γενόμενες.
Μην θλίβεστε λοιπόν από τις άδικες κρίσεις εναντίον σας, αλλά κοιτάξτε να είστε αρεστός στον Θεό, και να συγκλονίζεστε από τη δίκαιη Κρίση Του.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνον η πίστη…». Ιεραποστολικές επιστολές Β’. Εκδόσεις «Εν πλω», 2008.

πηγή

Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

  Ο ευαγγελιστής Ματθαίος καταγράφει έναν διάλογο μεταξύ του Χριστού και του Προδρόμου λίγο πριν την βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό. Ο διάλογος αυτός ερμηνεύει γιατί ο Χριστός θέλησε να βαπτιστεί στον Ιορδάνη, ακολουθώντας την οδό των ανθρώπων που ήταν αμαρτωλοί και εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους στον προφήτη της Βασιλείας του Θεού άγιο Ιωάννη και λαμβάνοντας με συμβολικό τρόπο την κάθαρση από τον Θεό δια του βαπτίσματος.

   Ο Χριστός δεν είχε αμαρτίες. Δεν είχε ανάγκη να καθαριστεί από κάποιον ρύπο. Ο Υιός του Θεού ήταν ο Ίδιος που συγχωρούσε τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Πώς λοιπόν καταδέχεται το φως να φωτιστεί από το λυχνάρι και αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο να αγγίζεται και να ευλογείται από το δημιούργημά Του; «Άφες άρτι . ούτω γαρ πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3, 15). «Άφησε κάθε προβληματισμό στην άκρη», λέει ο Χριστός στον Πρόδρομο. «Πρέπει και οι δύο μας να εκπληρώσουμε ό,τι προβλέπει η δικαιοσύνη του Θεού». Και πείθει τον Πρόδρομο να Τον βαπτίσει.

Τι σημαίνει άραγε αυτός ο λόγος του Χριστού;
   Όταν οι άνθρωποι ακούμε την έννοια «δικαιοσύνη», η σκέψη μας πηγαίνει στην απονομή του δικαίου. Στην εκπλήρωση του νόμου, κοσμικού και ηθικού, αλλά και πνευματικού. Δίκαιο είναι ότι ταιριάζει σ’ αυτόν που νομοθετεί. Και στο Θεό το μόνο αληθινά δίκαιο που ταιριάζει είναι η τελειότητα.

 Επομένως, η έννοια της δικαιοσύνης για το Θεό έχει να κάνει με την απόλυτη υπακοή στο θέλημά Του. Την απόλυτη αρετή. Την μίμηση του τρόπου της ύπαρξής Του. Την παράδοση του ανθρώπου στη σχέση μ’ Εκείνον χωρίς περισπασμούς. Την φανέρωση ενός ανθρώπου θεοποιημένου μέσα από τη σχέση με το Χριστό και τον πλησίον, στον παρόντα χρόνο. Κάθε τι λιγότερο από αυτό, δεν εκπληρώνει την δικαιοσύνη του Θεού και τους νόμους Του. Το ερώτημα είναι εύλογο. 

Αν αυτός είναι ο ορισμός της δικαιοσύνης του Θεού υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να την εκπληρώσει;

Η απάντηση φαίνεται αυτονόητα αρνητική. 

Υπάρχει όμως ένα σημείο, το οποίο δίνει μία άλλη διάσταση στην έννοια της δικαιοσύνης. Είναι η αγάπη. Δικαιοσύνη για το Θεό είναι η αγάπη. Είναι απόλυτη αυτή η αγάπη. Χωρίς μέτρο και όριο. 

Αποτυπώνεται στη δημιουργία του κόσμου.

Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το 1+1 άλλοτε κάνουν 2 και άλλοτε δύο εκατομμύρια

«Στο Θεό άριστα είναι όλα... Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το 1+1 άλλοτε κάνουν 2 και άλλοτε δύο εκατομμύρια»

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ-Η δικαιοσύνη αν δεν έχει γνώμονα την αγάπη τότε δεν μπορεί να είναι γνήσια και αληθινή.

« Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.»

Αγαπητοί μου, αδελφοί,
  Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι μία συνέχεια της ομιλίας των Μακαρισμών του Χριστού μας προς τους Μαθητές Του και σε πλήθη ανθρώπων σε μία πεδιάδα, μόλις ακριβώς είχε κατέβει από το Όρος μετά από ολονύκτια προσευχή.
Βλέπετε ότι και ο Κύριος μας προσευχόταν! Το είχε ανάγκη διότι ως άνθρωπος έπρεπε να επικοινωνεί με τον Θεό Πατέρα, να ενισχύεται και να παίρνει δύναμη και κουράγιο, μέσα σ’ έναν κόσμο σκληρό και ανυπάκουο, προκειμένου να φέρει σε πέρας το έργο που ανέλαβε επί της γης.

 Σ’ αυτήν την ομιλία ο Κύριος μας, εκτός των «Μακαρισμών» έρχεται να μας παραδώσει και έναν άλλον κανόνα, που έχει να κάνει με τις σχέσεις και τις συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων και ιδιαίτερα των ανθρώπων που θέλουν να λέγονται και να είναι άνθρωποι του Θεού.
  Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, όχι μόνο του σήμερα, αλλά πάντοτε, ακόμα και του προχριστιανικού κόσμου, ήθελαν και ποθούσαν την δικαιοσύνη. Είναι πείνα και πόθος του ανθρώπου δοσμένο ως δώρο του Θεού ή χάρισμα κατά την δημιουργία του. Η δικαιοσύνη έχει άμεση σχέση με την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Πόσοι αγώνες και πόσα κινήματα έχουν γίνει γι’ αυτήν την δικαιοσύνη και ισότητα. Πάντα όμως παραμένει ένα όνειρο απατηλό, όπως λέγει ένα λαϊκό άσμα. Και τούτο διότι ο κάθε άνθρωπος συλλαμβάνει την δικαιοσύνη κατά το δοκούν και με βάση τα δικά του συμφέροντα και τις υποκειμενικές σκέψεις. Σκέψεις ατελείς και ιδιοτελείς!

«Ρόζ Χριστιανισμός»: Ἡ ἔννοια τῆς λέξης "Ἀγάπη" ἔχει γίνει ἀγνώριστη.

Ἆρθρο τοῦ Βιατσεσλάβ Μάλτσεφ (εφημερίδα «Ορθόδοξη Αγία Πετρούπολη»)

  Κατά τό τέλος τοῦ 19ου αἰ. ὁ βαθυστόχαστος φιλόσοφος θεολόγος Κωνσταντίν Λεοντίεφ παρατήρησε τήν εμφάνιση τοῦ λεγόμενου «ρόζ» χριστιανισμοῦ, τόν ὁποῖο χαρακτήρισε ὡς προεπαναστατική θέση τῆς τότε διανόησης, τῆς ἰντελιγκέντσια, πού ἔθετε τό ἐρώτημα: «Φόβος Θεοῦ; Ποιός φόβος; Γιατί;»
Ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι «Αγάπη και μόνο Αγάπη». Μάλιστα, ἀκόμα καί μερικοί ἀντιπρόσωποι τῆς ἱεροσύνης ἐπιπόλαια παρατήρησαν καί χαρακτήρισαν τόν «φόβο Θεοῦ» ὡς ἡμιμάθεια. Ἀλλά ὁ Κύριος ἔκρινε ἀλλιῶς.
Ἔτσι, οἱ ἱερομόναχοι ὅσιοι τοῦ σπηλαίου τῆς Ὄπτινα, εὐλόγησαν τόν Κωνσταντίν Λεοντίεφ νά συνεχίσει τή μελέτη του πάνω στό Θέμα τοῦ ρόζ χριστιανισμοῦ, πού προβάλλει μόνο τήν ἀγάπη.
 Στήν ἐποχή τοῦ Κωνσταντίν Λεοντίεφ ὁ ρόζ χριστιανισμός ἐμφανίζονταν κυρίως στούς παραεκκλησιαστικούς κύκλους τῆς διανόησης. Στή σημερινή ἐποχή ὅμως ἐμφανίζεται πιά καί στούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους  Ἡ ψυχική τάση πού ἐκφράζεται μέ τή φράση: «Ὁ Θεός εἶναι μόνο ἀγάπη καί ποτέ κριτής» σήμερα δυστυχῶς κατέχει νικηφόρα πορεία στόν γήινο κόσμο. Ὁ ρόζ χριστιανισμός θέλει νά ἔχουμε μιά πομπώδη ἀγάπη μέσα μας χωρίς τήν αὐτοθυσία μας ἀπένταντι στό Θεό, χωρίς τή χαλιναγώγηση τῶν παθῶν μας, χωρίς τήν αὐταπάρνησή μας, χωρίς φόβο-σεβασμό στόν Θεό.
  Τέτοια εὔκολη συναισθηματική οὐμανιστική ἀγάπη δίνεται ὄχι μέ τή συμμετοχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά μέ τή συμμετοχή τοῦ ἀντίθετου πνεύματος. Ἡ τάση αὐτή τοῦ ρόζ χριστιανισμοῦ μπορεῖ νά θεωρηθεῖ κατάσταση τῆς πτώσης μας. Ἀπό αὐτή τήν πτώση πηγάζει ἡ ἐπιθυμία μας γιά μιά θρησκεία πού θά ἔδινε σήμερα στόν κόσμο ἀγάπη, εὐτυχία, χαρά μόνο ἐδῶ στή γήινη ζωή μας.

 Ὁ ὅσιος Παΐσιος του Σβετογκόρετς ἔδωσε τήν ἑξῆς ἑρμηνεία τοῦ ρόζ χριστιανισμοῦ: «Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά μποροῦν συνεχῶς νά ἁμαρτάνουν, ἀλλά νά ἔχουν ἕναν «αγαθούλη» Θεό πού διαρκῶς νά τούς συγχωρεῖ καί ἐκεῖνοι νά ἐξακολουθοῦν νά ἁμαρτάνουν. Νά κάνουν δηλαδή ὅ,τι θέλουν καί ὁ Θεός νά συγχωρεῖ πάντα λόγῳ τῆς μεγάλης του ἀγάπης, ἀλλά ἐμεῖς νά ἐξακολουθοῦμε νά ζοῦμε μέ τόν ἐγωισμό μας, μέ τίς ἀδικίες μας, ἁμαρτωλά καί χωρίς τύψεις συνείδησης, χωρίς νά προσπαθοῦμε ν’ ἀλλάξουμε, χωρίς τήν ἀληθινή μετάνοια, ὅπως μᾶς ζητᾶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί χωρίς νά ζητοῦμε τήν χάρη Του, μέ προσευχές καί μέ τό γνῶθι σεαυτόν».
Ἔτσι σιγά-σιγά γεννιέται ἕνας Χριστιανισμός μέσα στόν ὁποῖο οἱ βάσεις τῆς ὀρθόδοξης πίστης καλύπτονται σιωπηλά καί τό ὅλον πνεῦμα βεβηλώνεται καί παραμορφώνεται μέχρι τό σημεῖο νά γίνεται ἀγνώριστη ἠ ἔννοια τῆς λέξης ἀγάπη.

Ὁ σύγχρονος ρόζ χριστιανισμός ἔχει τά κάτωθι χαρακτηριστικά συμπτώματα-σημεῖα:
1) Ἀπολογία τῆς ἀγάπης, ἀλλά ἀπόλυτη σιωπή γιά τήν Κρίση τοῦ Θεοῦ, γιά τήν Δευτέρα Παρουσία
2) Ἀφηρημένη δογματική-πλουραλισμός δογμάτων

Όποιος δε, μας πειράξει, να μη λέμε ποτέ, "ό Θεός να τον πληρώσει", γιατί ό Θεός πληρώνει πολύ ακριβά

 «Οι άνθρωποι, πού έχουν δίκιο θέλουν και καλά και σώνει να έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Κι αν δεν τους φτάνει, τότε δεν γυρεύουν τη δικαιοσύνη του Θεού, αλλά πηγαίνουν στα κοσμικά δικαστήρια να τη βρουν. 
Όποιος δε, μας πειράξει, να μη λέμε ποτέ, "ό Θεός να τον πληρώσει", γιατί ό Θεός πληρώνει πολύ ακριβά. Απλώς να συγχωρούμε και να μη μιλάμε πολύ. Ό Θεός, σ' εκείνον πού σιωπά, μιλάει περισσότερο και τον ευεργετεί».

Του Πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Καλλιανού

Από το έρθρο ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ -Ταπεινή προσωπική κατάθεσις

…υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από την αποδοχή του Σταυρού;

Δηλαδή τον κάνεις δικαστή κι μετά τον κάνεις κακό δικαστή. Και έρχεται ο Θεός και σου λέγε, «δεν είμαι δικαστής» και εσύ απαντάς «είσαι, και είσαι κακός δικαστής»· και σου ξαναλέγει ο Θεός «δεν είμαι δικαστής αλλά Πατέρας», μα αυτό δεν μπορείς να το δεχτείς μέσα σου.

  Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός αγαπά το ίδιο την Παναγία και τον Διάβολο, δεν μπορείς να δεχτείς μέσα σου ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης “οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ” (Ρωμ.2.11). Επειδή δεν μπορείς να αποδεχτείς την Αγάπη Του ως γεγονός αιώνιο που δεν φθείρει και δεν αλλάζει προσπαθείς να “βαπτίσεις” τον Θεό κάτι που δεν είναι ώστε μετά να Τον βγάλεις σκάρτο.

“Γιατί Θεέ μου αφήνεις τις αδικίες στον κόσμο αυτόν”; λες, προσδίδοντας στον Θεό την ευθύνη των αδικιών αμνηστεύοντας πολλές φορές τους αδικούντες. Τα βάζεις με τον Αγαθό Θεό και όχι με τον άδικο άνθρωπο. Κατηγορείς τον Θεό και ποτέ τον εαυτούλη σου.

“Γιατί ο Θεός που είναι παντοδύναμος επιτρέπει όμως την αδικία”; ξαναρωτάς.

  Δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός και το θύμα και τον θύτη τους αγαπά το ίδιο. Γι’αυτό και τα βάζεις με τον Θεό. Μιλάς για δικαιοσύνη και όχι για αγάπη, μιλάς για κακούς και καλούς και όχι για αδέλφια, μιλάς για ηθική και όχι για μετάνοια, μιλάς για τιμωρίες σύμφωνα με νόμους και κανόνες και όχι για συγχώρεση· έχεις την νοοτροπία των δικαστηρίων και όχι την συγκατάβαση και την θαλπωρή ενός νοσοκομείου που θέλει την θεραπεία και όχι την εξάλειψη του ασθενή.
 Γι’αυτό και στο τέλος απορρίπτεις τον Θεό. Απορρίπτεις αυτόν που μόνος σου δημιούργησες γιατί σε απογοήτευσε και σε πρόδωσε. Πρόδωσε την εμπάθειά σου, τον εγωισμό σου, τον λογισμό σου.

 Μα ο Θεός στέκει Απαθής δίπλα σου. Τον απορρίπτεις και Αυτός σε αποδέχεται,

«Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται»

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

«Αγάπα όλους»
 «Δεν πρέπει να κάνεις τον χριστιανικό σου αγώνα με κηρύγματα και αντιδικίες, αλλά με πραγματική μυστική αγάπη. Όταν αντιδικούμε, οι άλλοι αντιδρούν. Όταν τους αγαπάμε, συγκινούνται και τους κερδίζουμε. Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας. Η αγάπη χρειάζεται θυσίες. Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού».


«Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς όλους»
«Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι ο Χριστός, που μας έχει προσλάβει όλους στον Εαυτό Του. Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς συγχρόνως όλους τους ανθρώπους, χωρίς να ρωτάς αν οι άνθρωποι είναι άξιοι της αγάπης ή ακόμη αν την αποδεχθούν ή την απορρίψουν. Όταν θέλεις να συναντήσεις τον Χριστό, θα Τον βρεις στο χώρο της Εκκλησίας, γιατί εδώ είναι ενωμένη ολόκληρη η ανθρωπότητα με τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού. Δεν μπορεί να επικοινωνείς με τον Χριστό και να μην τα έχεις καλά με τους άλλους ανθρώπους».

«Ο Θεός δεν τιμωρεί»
«Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.
Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά.
Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι».

«Η αγάπη προς το Θεό»
Μια άλλη μέρα ερωτώ το Γέροντα πώς πρέπει να είναι η αγάπη μας προς το Θεό και μου λέει:
«Η αγάπη μας προς το Θεό, παιδί μου, πρέπει να είναι πάρα πολύ μεγάλη και χωρίς να υπάρχει καμιά διάσπαση σε άλλα πράγματα. Σου φέρνω σαν παράδειγμα το εξής: Ο άνθρωπος μοιάζει να έχει εντός του μια μπαταρία με ορισμένη ενέργεια. Όταν αυτή την ενέργεια την ξοδεύει σε άλλα διάφορα πράγματα εκτός της αγάπης προς τον Θεό, η ενέργεια που απομένει μέσα του γι΄ Αυτόν είναι ελάχιστη και ίσως πολλές φορές μηδαμινή. Όταν όμως διαθέτουμε όλη μας την ενέργεια προς τον Θεό, τότε η αγάπη μας είναι μεγάλη προς Αυτόν».

από το βιβλίο: «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ»

πηγή

Κυριακή ΙΑ΄Ματθαίου –''Θυμός'',''οργή'' και ''τιμωρία''του Θεού

Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία

1. Παρακαλῶ, ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά προσέξετε τά ὅσα θά σᾶς πῶ σήμερα, σάν ἕνα ταπεινό κήρυγμα στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή.

 Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς μίλησε παραβολικά καί μᾶς εἶπε ὅτι πρέπει νά συγχωροῦμε τά ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων, γιά νά συγχωρέσει ὁ Θεός καί τά δικά μας ἁμαρτήματα. Καί τά πταίσματα τῶν ἄλλων ἀπέναντί μας, ἀγαπητοί, εἶναι λίγα, ἐνῶ τά ἁμαρτήματα τά δικά μας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ εἶναι πολλά καί μεγάλα.

 Eἶπε λοιπόν ὁ Κύριός μας στό σημερινό Εὐαγγέλιο γιά ἕναν βασιλιά, ὁ ὁποῖος θέλησε νά λογαριαστεῖ μέ τούς δούλους του στά χρέη τους. Ἔτσι τοῦ ἔφεραν ἕναν χρεώστη, ὁ ὁποῖος ὄφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Πολύ μεγάλο ποσό, γιά τήν ἐποχή μάλιστα ἐκείνη! Δέν εἶχε ὅμως τήν δύναμη ὁ χρεώστης νά τό πληρώσει, γι᾽ αὐτό καί ὁ βασιλιάς διέταξε νά πωληθεῖ αὐτός καί ἡ γυναίκα του καί τά παιδιά του καί ὅλα ὅσα εἶχε, γιά νά πληρωθεῖ τό χρέος.
 Ἔπεσε ὅμως στά γόνατα ὁ χρεώστης δοῦλος καί προσ­κυνοῦσε τόν βασιλιά καί τόν παρακαλοῦσε νά τοῦ δώσει παράταση καί αὐτός μέ τόν καιρό θά ἐξοφλήσει τό χρέος του. Ὁ βασιλιάς τότε φάνηκε πολύ σπλαγχνικός καί ἔδειξε συμπάθεια στόν χρεώστη δοῦλο καί τοῦ χάρισε ἐντελῶς τό μεγάλο χρέος. Ἀκοῦστε ὅμως τήν συνέχεια, ἀδελφοί μου. 

  Ὁ δοῦλος αὐτός συνάντησε ἕναν ἄλλο δοῦλο, πού τοῦ ὄφειλε ἑκατό δηνάρια, δηλαδή, ἕνα πολύ - πολύ μικρό ποσό σχετικά μέ τό δικό του πρῶτο χρέος στόν βασιλιᾶ. Τόν σταμάτησε λοιπόν καί τοῦ ζητοῦσε μέ σκληρότητα νά τοῦ δώσει ὅ,τι τοῦ ὀφείλει. Ὁ δεύτερος χρεώστης δοῦλος ἔπεσε στά γόνατα τοῦ συνδούλου του καί τόν παρακαλοῦσε νά δείξει ὑπομονή καί θά τόν ξεχρεώσει. Ἀλλά ὁ πρῶτος δοῦλος, ἄν καί προηγουμένως εἶχε λάβει τήν μεγάλη χάρη ἀπό τόν βασιλιά, ὅμως αὐτός δέν φάνηκε καθόλου σπλαγχνικός στόν δικό του χρεώστη. Τόν πῆγε στόν δικαστή, τόν ἔριξε στήν φυλακή, μέχρις ὅτου ἐξαντλήσει τό χρέος του. Τήν σκληρή ὅμως αὐτή συμπεριφορά τοῦ ἀγνώμονα δούλου τήν ἀνέφεραν οἱ σύνδουλοι στόν βασιλιά. Καί ὁ βασιλιάς «θύμωσε» (στίχ. 34), τόν κάλεσε καί τοῦ μίλησε ἐλεγκτικά καί αὐστηρά καί τόν τιμώρησε γιά τήν ἀσπλαγχνία του. Τόν ἔριξε στήν φυλακή μέ τήν ἐντολή μάλιστα νά τόν βασανίζουν σάν φυλακισμένο, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσει τό χρέος του.

Καταλαβαίνετε, ἀδελφοί χριστιανοί, ποιός εἶναι ὁ βασιλιάς τῆς παραβολῆς. Εἶναι ὁ Θεός μας, ὁ Ὁποῖος, γιά τήν πολλή Του ἀγάπη σέ μᾶς συγχωρεῖ τά ἁμαρτήματά μας, ὅποια καί ὅσα κι᾽ ἄν εἶναι αὐτά, ἄν βέβαια μετανοοῦμε. Αὐτό ὅμως δημιουργεῖ καί σέ μᾶς τήν ὑποχρέωση νά συγχωροῦμε τά ἁμαρτήματα τῶν ἀδελφῶν μας. Αὐτό εἶναι τό κύριο μήνυμα καί δίδαγμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ἐξ

«Φθερεί τούτον ο Θεός»(Αποστολικό Ανάγνωσμα Θ' Ματθαίου)

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Δύο μεγάλες ανάγκες έχουμε οι άνθρωποι στην ζωή μας: αγάπη και δικαιοσύνη. Αισθανόμαστε ότι γι’ αυτές έχουμε πλαστεί. Για να αγαπούμε και να μας αγαπούνε, κάτι που φαίνεται από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας, στην ασυνείδητη για το έμβρυο και το βρέφος σχέση του με την μητέρα του, αλλά και για να εκπληρώνεται στην ζωή μας ο νόμος της συνείδησής μας, που μας λέει τι είναι καλό και τι όχι. 
Αν συμβαίνει το κακό, τότε το ταυτίζουμε με το άδικο, αν συμβαίνει το καλό, τότε αισθανόμαστε ότι υπάρχει δικαιοσύνη. Είναι πολλές οι εικόνες της αρχαιότητας με την τυφλότητα της δικαιοσύνης, την οποία θεοποιούσε. Δεν είχε να κάνει μόνο με την απροσωποληψία, αλλά και με τις συνέπειες της εφαρμογής του δικαίου, που κάποτε είναι καταστροφικές, ακόμη κι αν έτσι πρέπει. Το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Μπορεί κάποτε να είναι καταστρεπτική, αν δεν εκφράζεται με γνώμονα το αυθεντικό συμφέρον του άλλου, αλλά είναι έκφραση της δικής μας απόλυτης ανάγκης να δοθούμε, χωρίς μέτρο και χωρίς να λάβουμε υπόψιν μας τι ο άλλος μπορεί να σηκώσει. Η ανθρώπινη ύπαρξη παλεύει ανάμεσα σε τέτοιες διαβαθμίσεις και οι δυσκολίες των σχέσεων και της κοινωνικότητας, που γίνονται υπαρξιακές, μαρτυρούνται στην ιστορία μας.

  Αναλόγως βλέπουμε και οι άνθρωποι τον Θεό. Τον θέλουμε Θεό αγάπης, για να μας αντέχει και να μας βοηθά να αντέχουμε τόσο τον εαυτό μας, όσο και τους άλλους, αλλά Τον θέλουμε και Θεό δικαιοσύνης, ώστε να υπάρχει ισορροπία στην ζωή μας, να μην αισθανόμαστε απροστάτευτοι έναντι του κακού. Ο Θεός είναι το πρωτότυπο του πατέρα. Αγάπη με ασφάλεια. Αυστηρότητα με δικαιοσύνη. Παιδαγωγία με ελευθερία. Και συνεχής επιστροφή σ’ Αυτόν είτε ως μνήμη είτε ως πίστη και αναζήτησή Του στην ζωή μας. Εύκολα λοιπόν οι άνθρωποι συγχέουμε αυτούς τους δύο δρόμους, της αγάπης και της δικαιοσύνης, με την

Η διαφορά τής ανθρώπινης και τής Θείας δικαιοσύνης

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Η θεία δικαιοσύνη είναι ενάντια στο ανθρώπινο δίκαιο. Το ανθρώπινο δίκαιο είναι ισότης του μέτρου, διότι δίνει στον καθένα το δίκαιο και δεν παρεκκλίνει σε ένα ή άλλο μέρος, ούτε προσωπολητττεί, όταν πρόκειται να αποδώσει το δίκαιο. Η θεία δικαιοσύνη, όμως, παρεκκλίνει και χαρίζεται μετά συμπαθείας σε όλους και τον μεν άξιο τιμωρίας δεν τον παιδεύει, τον δε άξιον επαίνου τον γεμίζει με κάθε αγαθό.

Μια μέρα ένας προσκυνητής ρώτησε το γέροντα τι είναι η θεία δικαιοσύνη κι εκείνος απάντησε μ' ένα χαριτωμένο παράδειγμα.
- Να, πες πως κάθονται δυο άνθρωποι σ' ένα τραπέζι για να φάνε, κι έχουν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα βερίκοκα. Αν λοιπόν ο ένας φάει από λαιμαργία επτά και αφήσει τρία στον άλλον, τότε αυτός έχει αδικία και αδικεί τον άλλον αυτό είναι το άδικο.
Αν τώρα αυτός πει:
- Ε, είμαστε δύο και τα βερίκοκα είναι δέκα - άρα μας αναλογούν από πέντε- και φάει αυτός τα πέντε κι αφήσει για τον άλλον τα άλλα πέντε, τότε αυτός ο άνθρωπος εφαρμόζει το ανθρώπινο δίκαιο και έχει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό, το ανθρώπινο δίκαιο, πολλές φορές τρέχουμε στα δικαστήρια για να το βρούμε.

 Αν όμως αυτός δει πως στον άλλο αδελφό αρέσουν τα βερίκοκα και προσποιηθεί πως σ' αυτόν δεν αρέσουν -και φάει μόνον ένα για το λογισμό- και λέει στον άλλο: "αδελφέ, φάε εσύ τα άλλα βερίκοκα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν", τότε αυτός έχει τη θεία δικαιοσύνη με την οποία προτιμά ανθρωπίνως να αδικηθεί. Με τη θεία όμως, αμοίβεται για τη θυσία του.

   Ο Κύριος εφάρμοσε πρώτος τη θεία αυτή δικαιοσύνη.
 "Ούτε όταν Τον κατηγορούσαν, δικαιολόγησε τον εαυτό του, ούτε όταν Τον έφτυναν, διαμαρτυρόταν, ούτε όταν έπασχε απειλούσε, αλλά όλα τα υπέμεινε καρτερικά και σιωπηλά, χωρίς να αντιδράσει καθόλου. Το σπουδαιότερο όμως όλων ήταν ότι Εκείνος όχι μόνο δε ζητούσε βοήθεια από τους ανθρώπινους νόμους, αλλά αντίθετα δικαιολογούσε τους διώκτες του στον πατέρα Του κι ευχόταν γι' αυτούς, ώστε να συγχωρηθούν: 
...Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι (Λουκ. ΚΓ', 34) 
Πάντα η δικαιοσύνη του Θεού βασιλεύει. 
Γι' αυτό το λόγο ο Κύριος μας προτρέπει και μας λέει πως πρέπει να περισσεύει η

Κυριακή Ε Λουκά-Η δικαιοσύνη του Ουρανού

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Οι άνθρωποι συχνά συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους και παραπονιόμαστε ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη στη ζωή, ιδίως όταν είμαστε εμείς αυτοί που δεν έχουμε τα πράγματα όπως τα θέλουμε. 

 Κρίνουμε την πορεία μας με βάση τα υλικά αγαθά, τις επιτυχίες ας, την αποδοχή από τους συνανθρώπους μας, τις σχέσεις μας, τις μικρότερες ή τις μεγαλύτερες απολαύσεις μας, τη δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση στο καταναλωτικό πρότυπο ζωής, το οποίο ταυτίζουμε με την ευτυχία. Κι όταν διαπιστώνουμε ότι υστερούμε, ότι δεν έχουμε αυτά που θέλουμε σε σχέση και με άλλους ανθρώπους του ευρύτερου ή στενότερου περιβάλλοντός μας, παραπονιόμαστε. 

 Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι απόλυτη δικαιοσύνη σε έναν κόσμο μεταπτωτικό και χωρίς την παρουσία του Θεού να είναι δεσπόζουσα δεν μπορεί να υπάρξει. Ότι το νόημα της ζωής και η ευτυχία δε βρίσκεται στην ποσότητα των αγαθών, στην εκπλήρωση του θελήματός μας, αλλά στη δυνατότητα της πίστης στον Θεό, της αγάπης που κάνει την συνείδησή μας αναπαυμένη και στην αίσθηση ότι ο χρόνος μας δίνεται για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, όχι για να συγκρίνουμε και να δούμε τι έχουμε σε περίσσεια και τι μας λείπει, αλλά για να μάθουμε να δοξάζουμε τον Θεό γι’ αυτό που επέτρεψε να έχουμε και να χτίσουμε ένα «είναι» στηριγμένο στο «διδόναι» και όχι στο «λαμβάνειν».

Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, την οποία διηγείται ο Χριστός στους φιλάργυρους Φαρισαίους, αποτελεί μία συγκλονιστική υπόμνηση αληθειών, οι οποίες δεν περιορίζονται στο «νυν», αλλά ισχύουν για το «αεί».

 Στη ζωή αυτή ο πλούσιος είχε όλα τα αγαθά. Απολάμβανε τιμών, ηδονών, αποδοχής, οικειότητας, κυρίως όμως την αφθονία της τροφής. Ήταν ντυμένος με πολυτέλεια. Είχε δηλαδή πλήρως καλύψει αυτό που ονομάζουμε «φαίνεσθαι», «εικόνα». Τα χρήματα τον έκαναν αξιοζήλευτο. 

 Από την άλλη ο φτωχός Λάζαρος ήταν στην απόλυτη ένδεια.

Κήρυγμα- Κυριακή IA' ΜΑΤΘΑΙΟΥ(Του άσπλαγχνου δούλου)

ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΗΝ ΕΚΕΙΝΗΝ ΑΦΗΚΑ ΣΟΙ

  Οι άνθρωποι, αγαπητοί μου αδελφοί, στη σχέση μας με το Θεό και με τη θρησκεία ζητούμε κάτι το οποίο πιστεύαμε ότι λείπει από τη ζωή μας. Είναι η δικαιοσύνη. Είναι η επιθυμία μας να ανταμειφθούμε για τα έργα μας, για τους κόπους, τα χαρίσματά μας, αλλά και να δούμε να θεραπεύεται κάθε αδικία στη ζωή. 

  Να δούμε δηλαδή όλους εκείνους οι οποίοι δεν προόδευσαν με τρόπο που να αρμόζει στις πραγματικές τους δυνατότητες, ενίοτε μάλιστα κατάφεραν να πάνε μπροστά ερχόμενοι σε αντίθεση με τις εντολές του Θεού, να πληρώνουν για τις ανομίες τους. 

  Να δούμε όλους εκείνους οι οποίοι είτε μας αδικούν άμεσα, κάνοντάς μας κακό, είτε έμμεσα, λαμβάνοντας αυτό που θα έπρεπε ή θα θέλαμε να λάβουμε εμείς, να πληρώσουν τα χρέη τους. 

 Λησμονούμε βεβαίως ότι έναντι του Θεού είμαστε όλοι οφειλέτες κατά κάποιον τρόπο. Είτε είμαστε καλύτεροι από τους άλλους, είτε έχουμε αξιοποιήσει με δίκαιο τρόπο τα χαρίσματά μας (δηλαδή με κόπο και τιμιότητα), εντούτοις τίποτε από όσα διεκδικούμε δεν μπορεί να άρει τις δικές μας αμαρτίες, τις δικές μας οφειλές έναντι του Θεού. Κανείς από εμάς δεν είναι αναμάρτητος. Και όντως θα έρθει η στιγμή που θα δώσουμε όλοι λόγο για τις πράξεις μας, όπως επίσης και τις παραλείψεις μας. Κι αυτή η ώρα θα είναι πρώτα κατά τη στιγμή του θανάτου μας και οριστικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, οπότε το κριτήριο της δικαιοσύνης το οποίο απαιτούμε για τους άλλους θα ισχύσει πρωτίστως και για εμάς.