Η ΠΩΡΩΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ(Αποτομή κεφαλής Τιμίου Προδρόμου)

  Η εορτή της αποτομής της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου αποτελεί για την Εκκλησία μία υπενθύμιση της ανάγκης ο άνθρωπος να μην έχει πωρωμένη συνείδηση. 

Ο βασιλιάς των Ιουδαίων Ηρώδης ο Αντύπας είχε συνδεθεί με την Ηρωδιάδα, σύζυγο του αδελφού του Φιλίππου, έκανε μία κόρη μαζί της και την είχε στο παλάτι ως βασίλισσα παραβιάζοντας την εντολή του Δεκαλόγου «ου μοιχεύσεις». Έδινε έτσι και κάκιστο παράδειγμα στον λαό, όταν οι άνθρωποι έβλεπαν τον βασιλιά τους να μην τηρεί τα όσα όριζε η ταυτότητα την οποία η παράδοση έδινε στους Ισραηλίτες, αλλά και η στάση του αποτελούσε προσβολή προς την οικογενειακή τιμή. Η εξουσία συνδέεται με την φιληδονία και μπροστά σ’ αυτήν το ήθος γίνεται άηθες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπενθύμιζε με στεντόρεια φωνή στον βασιλιά ότι «ουκ έξεστί σοι», «δεν σου επιτρέπεται να έχεις ως γυναίκα τη γυναίκα του αδελφού σου» και αυτό προκάλεσε την οργή, κυρίως της Ηρωδιάδας, η οποία πέτυχε και τη φυλάκιση και τη θανάτωση του ενοχλητικού προφήτη, με ένα έγκλημα ειδεχθές.

 Οι καιροί μας χαρακτηρίζονται από πωρωμένες συνειδήσεις. Θριαμβεύει η  επιθυμία του ανθρώπου να τα έχει όλα δικά του, καθώς ζούμε σε έναν πολιτισμό που θεωρεί, με την έννοια των κτημάτων, ως «αγαθά» χρήματα, σώματα, αισθήσεις, περιβάλλον, συνάνθρωπο. Μέσα σ’ αυτήν την προοπτική πώς να ακουστεί η φωνή του Θεού, η φωνή της συνείδησης που μας λέει τι είναι καλό και τι κακό για την ύπαρξή μας, όχι μόνο όσον αφορά στην επιβίωσή μας, αλλά, κυρίως, αναφορικά με την ηθική μας ποιότητα; Το «κάνε ό,τι θες», «κάνε ό,τι σου αρέσει γιατί το δικαιούσαι» είναι το μοτίβο των καιρών, ασχέτως αν αυτό είναι μία παραπλάνηση, καθώς κανείς στην πραγματικότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία του, ενώ και αν το πράξει, γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η υπεσχημένη ευτυχία θέλει πολύ κόπο.

Τα δύο βασικά προβλήματα της εποχής...η αποξένωση και η αδιαφορία...

Τα δύο βασικά προβλήματα της εποχής...η αποξένωση και η αδιαφορία...

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ-Ο αγρός και η γωνία

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Τοις δε λοιποίς δέδοται τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν» (Λουκ. 8, 10)
«Στους υπόλοιπους τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού δίνονται από Αυτόν με παραβολές, ώστε να κοιτάζουν αλλά να μην βλέπουν και να ακούνε αλλά να μην καταλαβαίνουν».
 Κάνει διακρίσεις ο Θεός; Σε άλλους δίνει την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται το θέλημά Του, τον δρόμο που οδηγεί στην Αλήθεια της Βασιλείας, στο νόημα της όντως ζωής και σε άλλους προσφέρει κάποιες ιστορίες, κάποιες παραβολές, ώστε τελικά να μην είναι σε θέση να δουν πραγματικά τα παραπάνω, αλλά και ενώ ακούνε να μην καταλαβαίνουν;
Το Ευαγγέλιο του Σπορέως αυτό λέει, χωρίς υπεκφυγές. Και αφήνει σε μας να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα.
 Δύσκολος δρόμος. Όταν έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την ομοιομορφία, με την ισότητα, το ομότροπο, πώς να εξηγήσουμε ότι η αγάπη εκφράζεται κατά την δύναμη του καθενός; Κατά την διάθεση της καρδιάς του; Ότι δεν αρκεί η σπορά του λόγου και της αλήθειας, αλλά χρειάζεται η αγαθή γη, για να καρποφορήσει αυτός ο λόγος. Ότι δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλο το χωράφι, αλλά ότι είναι αρκετή και μία γωνιά, στην οποία το έδαφος λέει ΝΑΙ στον γεωργό. Ότι αυτό το ΝΑΙ δεν έρχεται τυχαία, αλλά έπεται της απόφασης του κατόχου και διαχειριστή του να μην κοιτά από εδώ και από εκεί, αλλά να συγκεντρωθεί στην προετοιμασία για την σπορά. 

 Να αναζητεί την αλήθεια. 

Να έχει υπομονή να έρθει το φθινόπωρο. 

Να μη βιαστεί στον χειμώνα να απαιτήσει να βγει το στάχυ, διότι θα καεί στο κρύο των λογισμών, στο χιόνι των μεριμνών που με το βάρος του θα το λυγίσει, αλλά και στα άτσαλα βήματα των άλλων, που χωρίς να βλέπουν πού πατάνε, θα το τσακίσουν. 

Να μην αγωνιά την ώρα της άνοιξης να κιτρινίσει, αλλά να περιμένει την ώρα του καλοκαιριού. Και να είναι έτοιμος να αφήσει αυτόν που έσπειρε και να θερίσει.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ-«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γαρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι» (Λουκᾶ 19, 5).
 Γεμάτη ἀπό ὀξύμωρα καί ἀντιφατικά σχήματα εἶναι ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε σήμερα. Ὁ κοντός ψηλώνει, ὁ ὑψηλός Θεός «κονταίνει» καί πάλι γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ πλούσιος φτωχαίνει, ὁ ἁμαρτωλός δικαιώνεται, ὁ Ἀναμάρτητος «ἁμαρτάνει» κάνοντας παρέα μέ τούς χειρότερους, οἱ ἐνάρετοι σκανδαλίζονται, ὁ Μεγάλος Περαστικός τῆς Ἱεριχοῦς αὐτοπροσκαλεῖται σέ φαγητό, τά δεδομένα χάνονται καί καινούρια δεδομένα ξεπροβάλουν. 
Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τῶν ἀνατροπῶν καί τῶν ἐκπλήξεων ὁ Κύριος ρίχνει ἕνα βλέμμα στόν ἀνεβασμένο στή συκομουριά Ζακχαῖο καί τοῦ φωνάζει ἐπιτακτικά: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

  Ἀπό ποῦ νά κατεβεῖ ὁ Ζακχαῖος; Ἀπό τό δέντρο πού χρησιμοποίησε, γιά νά πάρει τό ὕψος πού τοῦ ἔλειπε.Εἶχε πολλές ἐξωτερικές ἐλλείψεις ὁ ταλαίπωρος. Ἦταν κοντούλης καί αὐτό τοῦ δημιουργοῦσε πολλά ἐσωτερικά συμπλέγματα. Ἦταν ὅμως καί εὔστροφος. Μποροῦσε γρήγορα νά διαχειρίζεται καταστάσεις καί νά λύνει τά προβλήματά του. Τό αἴσθημα τῆς ἔλλειψης καί τοῦ κενοῦ, πού τοῦ δημιουργοῦσε τό μικρό του ὕψος, προσπάθησε νά τό καλύψει μέ τά λεφτά. Προσπάθησε νά ψηλώσει, νά γίνει σημαντικός μέ τή συγκέντρωση τοῦ χρήματος, ἀκόμη καί ἄν αὐτό προϋπέθετε ὅτι ἔπρεπε νά ἀδικήσει τούς ἄλλους. Ἀντί ὅμως νά γίνει σημαντικός, ἔγινε ἁπλῶς μόνον πλούσιος. Ἀνεβασμένος τώρα στή συκομουριά προσπαθεῖ νά δεῖ τό Χριστό. Τά δύο βλέμματα συναντιοῦνται. Τοῦ ἀνθρώπου πού ψάχνει τό Θεό καί τοῦ Θεοῦ πού ἀναζητάει τόν ἄνθρωπο. Αὐτή ἡ συνάντηση στίς ματιές εἶναι καθοριστική. Τόν καλεῖ ὁ Ἰησοῦς νά κατεβεῖ ἀπό τη συκομουριά, ἀλλά στήν πραγματικό- τητα τόν καλεῖ νά κάνει μία κάθοδο ἄλλου εἴδους.

 Τί εἶναι ἡ συκομουριά γιά τό Ζακχαῖο; Εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο, ἕνα δεκανίκι, ἕνα βάθρο, πάνω στό ὁποῖο πατάει γιά νά πάρει ὕψος. Τό ὕψος πού κερδίζει, ὅμως, δέν εἶναι ἀληθινό, δέν εἶναι μόνιμο. Θά τό χά- σει, μόλις κατεβεῖ ἀπό τό δέντρο. Ὁ Κύριος, λοιπόν, καλεῖ τόν κατά βάθος ἀγαθό τοῦτο τελώνη νά κατεβεῖ ἀπό τό ψέμα του. Νά ἐγκαταλείψει τό ψεύτικο βάθρο καί νά σταθεῖ στό ἀληθινό του ὕψος, διότι τελικά αὐτό θά τόν βοηθήσει νά ψηλώσει ἀληθινά, νά γίνει ἕνας γίγαντας. Ἕνας γίγαντας τοῦ πνεύματος, πού θά μείνει αἰώνιο παράδειγμα γιά ὅλους τούς πιστούς στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Τόν καλεῖ νά κατεβεῖ ἀπό αὐτό πού σκέφτηκε καί νά σταθεῖ ὅπως εἶναι μπροστά στό Θεό, γιατί μόνον τότε μπορεῖ νά κερδίσει ὄχι τήν ἀπό μακριά θέα τοῦ Θεοῦ ἀλλά τόν ἴδιο τό Θεό. 
Ἡ συκομουριά ἀποκτάει ἕνα συμβολισμό πού μᾶς ἀφορᾶ ὅλους. Ὁ Κύριος περιέρχεται τούς δρόμους καί τά μονοπάτια τῆς ζωῆς μας καί μᾶς ψάχνει. Ὅταν συναντηθοῦμε, φωνάζει στόν καθένα μας: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι». 

Μᾶς καλεῖ νά κατεβοῦμε ἀπό τό ψέμα μας, ἀπό τά φτιαχτά δεδομένα μας, ἀπό τά βοηθήματα καί τά βάθρα πού δημιουργήσαμε, γιά νά καλύψουμε τά κενά καί τίς ἐλλείψεις πού μᾶς βασανίζουν. Ὁ Κύριος φωνάζει αὐτό τό «κατάβηθι» σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἀπό τήν Ὡραία Πύλη. Μᾶς κοιτάζει κατάματα καί μᾶς λέγει ἀπό ἀμέτρητη καί ἀπίστευτη ἀγάπη: «σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δέν περιμένει νά Τόν προσκαλέσουμε. 
Αὐτοπροσκαλεῖται μέσα μας, γιά νά μᾶς χαρισθεῖ, νά μᾶς εὐλογήσει μέ τήν

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΩΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ;

 Συχνά αναρωτιόμαστε, αγαπητοί μου αδελφοί, πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή. Αν αποτιμάται οικονομικά (με βάση την καταναλωτική δύναμη και αγοραστική αξία που ο καθένας διαθέτει), αν αποτιμάται με βάση την ποσότητα (συμφέρει ο ένας να θυσιασθεί υπέρ των πολλών, «παράπλευρες απώλειες» κατά τους πολέμους), αν αποτιμάται με βάση την ηδονή («μια ζωή την έχουμε»), αν αποτιμάται με βάση το χρόνο (άγχος του παρόντος κόσμου, γιατί η πέτρα του μνήματος είναι το τέλος, επομένως πρέπει να προλάβουμε να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να νιώθουμε ότι άξιζε που ζήσαμε).

 Απέναντι σ’ αυτό το ερώτημα, ο Χριστός έρχεται να δώσει μια διαφορετική απάντηση, στο Ευαγγέλιο που διαβάζουμε την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (κατά Μάρκον, 8, 37), η οποία μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Η ανθρώπινη ζωή αξίζει όταν ο άνθρωπος παραιτείται από αυτήν! Όταν δηλαδή ο καθένας που πιστεύει στο Χριστό δεν θεωρεί πως αξίζει να ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με όλα τα προηγούμενα μέτρα, αλλά απαρνιέται τον εαυτό του, σηκώνει τον σταυρό του και ακολουθεί το Χριστό. Αυτό σημαίνει «χάνω τη ζωή μου». Και μόνο να ακούμε αυτή την θεώρηση του Χριστού σήμερα, επαναστατούμε και προσπερνούμε, ενίοτε ειρωνικά. Πόσο εκτός τόπου και χρόνου φαντάζει ένας χριστιανός που δέχεται να παραιτηθεί από τη ζωή του, να την χάσει, «ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου», πόσο υποκριτικός φαίνεται ο λόγος όταν εκστομίζεται από τους ταγούς της Εκκλησίας, ακόμη κι αν είναι ο λόγος του Χριστού!

«Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός»(Κυριακή του Παραλύτου)

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός» (Πράξ.9,34).

 Πόσο αισθανόμαστε τον εαυτό μας ότι είμαστε ασθενείς πνευματικά; Ότι παραλύουμε κάποιες στιγμές από τη δύναμη που έχουμε επιτρέψει να ασκεί επάνω μας το κακό; 

Ότι έχουμε κολλήσει στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, τη ζωή, τις προτεραιότητές μας, ότι ο νους μας είναι φορτωμένος από τις βιοτικές μέριμνες, με αποτέλεσμα να μη μένει ούτε χώρος ούτε χρόνος για τον Θεό; 

Ότι η παράλυσις της καρδιάς μας έχει να κάνει με τη συνειδητή μας επιλογή να ζητούμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν και να μας σταθούν και ότι εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε το βήμα να ανοίξουμε τους εαυτούς μας προς εκείνους και ότι αυτή η στάση μάς χαρακτηρίζει και στη σχέση μας με τον Θεό; Δικαιούμαστε, περιμένουμε, θέλουμε από Εκείνον την υγεία, τα αγαθά, την επιτυχία, τη ζωή, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να Τον αγαπήσουμε, να Τον αφήσουμε να μας αγιάσει, να είναι Εκείνος το νόημα και η χαρά μας;

 Στην πρώτη Εκκλησία, στην περιοχή της Λύδδας, υπήρχε ένας άνθρωπος που λεγόταν Αινέας και αυτός ήταν επί οκτώ έτη παράλυτος. Ο απόστολος Πέτρος, πηγαίνοντας για την Ιόππη, όπου επρόκειτο να αναστήσει μία σπουδαία χριστιανή και αγία, την Ταβιθά, περνά από την Λύδδα και ευλογεί τον Αινέα, λέγοντάς του: «Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός» (Πράξ.9,34). 

Η αδιαφορία μας

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Θεωρούμε αμαρτία τη διάπραξη ενός κακού στην πράξη ή τη συγκατάθεσή του στο λογισμό, σύμφωνα με το ευαγγέλιο. Και είναι! Όμως στην περίπτωση του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου, βλέπουμε πως η αμαρτία του πλούσιου βρισκόταν στην αδιαφορία του απέναντι στο διπλανό του, Λάζαρο. Δεν ήταν ο πλούσιος η αιτία της δυστυχίας του Λαζάρου! Δεν τον οδήγησε αυτός στη φτώχια και στη μιζέρια του! Ωστόσο, αδιαφόρησε γι’ αυτόν και δεν ασχολήθηκε μαζί του παρά μόνο με τον εαυτό του.

Στην πορεία της ζωής θα συναντήσουμε πολλούς «Λαζάρους». Μόνοι, σιωπηλοί, χωρίς διαμαρτυρία, να μην απαιτούν, να μη ζητούν. Δεν μπορούν να πουν «αγάπησέ με, πόνεσέ με, ενδιαφέρτου για μένα». Δεν απαιτείται η αγάπη!
Πάντα η περίπτωση του Λαζάρου θα μένει ως σημείο της δικής μας κρίσης που μας οδηγεί η αδιαφορία μας μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, ψυχικό ή σωματικό. Γιατί είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που το κακό αντί να εκφραστεί με πράξη, κίνηση προς τον άλλο, εκφράζεται με αδιαφορία.

Η αδιαφορία μας για τον πλησίον μπορεί να γίνει η αιτία του θανάτου του, ψυχικού ή σωματικού, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Κανένας νόμος, βέβαια, δεν θα μας κρίνει γιατί αδιαφορήσαμε ένεκα του εγωκεντρισμού μας που μας απομόνωσε και μας οδήγησε στην απόλαυση των όποιων εγκοσμίων ατομικά. Θα μας κρίνει όμως η ίδια η ζωή, και θα μας καταδικάσει στην εμπειρία της μοναξιάς ως εμπειρία κολάσεως.
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν χωρίς να τους το ζητούν. Που η αγάπη τους είναι πηγαία και αληθινή, όπως του Θεού μας.

 Κι υπάρχουν κι αυτοί που κινούνται από το «πρέπει» και το καθήκον, γι’ αυτό και η αγάπη τους δεν είναι πηγαία, ούτε αληθινή. 

Οι πρώτοι μπορεί να μη ζουν μέσα στην Εκκλησία, ζουν όμως εκκλησιαστικά «καν άθεοι ενομίσθησαν». Οι δεύτεροι μπορεί να ζουν μέσα στην Εκκλησία, αγνοούν όμως την ουσία και τη ζωή της.

Οι ψυχολόγοι μάς λένε για τα αρνητικά αποτελέσματα της αδιαφορίας, στη βρεφική, παιδική, εφηβική, νεανική, γεροντική ηλικία. Το Ευαγγέλιο, αιώνες τώρα, μας βεβαιώνει πως το κακό, η αμαρτία, ο πνευματικός θάνατος, δεν έρχονται μόνο ως ενέργεια αλλά κι ως αδιαφορία. Η αδιαφορία, ως άρνηση της αγάπης, γίνεται βίωση της κόλασης, εφόσον «η κόλαση βρίσκεται στην αδυναμία μας να αγαπήσουμε».
Πίσω από τις φωνές του παιδιού, την επανάσταση του εφήβου, τη μεμψιμοιρία του μεγάλου, τη διαμαρτυρία του ενήλικα, το μουρμουρητό του γέρου, μπορεί να κρύβεται η άτσαλη αντίδρασή τους στην αδιαφορία αυτού που μπορεί να τους αγαπήσει. Αν όμως σιωπήσουν, τότε πίσω από τη σιωπή τους ελλοχεύει για μας ο κίνδυνος της χαμένης ευκαιρίας για ανταπόκριση, κι άρα της χαμένης ευκαιρίας για εμπειρία της Βασιλείας του Θεού.

Σε τελευταία ανάλυση, ο αδύνατος και σιωπηλός πλησίον μας γίνεται ο παράδεισος ή η κόλασή μας, η χαρά και ο στέφανός μας ή η αιώνια κακοδαιμονία μας.

isagiastriados