ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη 24 Μαΐου 2022

Η δυστυχία των λεγόμενων ανθρώπων της Εκκλησίας είναι ότι και τα κοσμικά δεν μας γεμίζουν πια και τα πνευματικά δεν τα βιώνουμε



  Το Άγιον Όρος ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία στους ανθρώπους που το επισκέπτονται για πρώτη φορά.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που δεν θα προσπαθήσουν με την πρώτη ευκαιρία να βρεθούν και πάλι εκεί.
Είναι η Παναγία,είναι η προσευχή των μοναχών,είναι η άδολη αγάπη τους,
είναι οι άνθρωποι που με τρομερούς ασκητικούς αγώνες αγίασαν,που τα λείψανα τους εκπέμπουν άρρητη ευωδία;
Γυρίζουν ύστερα και ο καθένας με τον δικό του τρόπο προσπαθούν να μεταδώσουν τις εμπειρίες τους στους φίλους,στους γονείς,στις συζύγους,στα παιδιά τους.
Και εκεί αρχίζουν συνήθως τα δύσκολα.
Οι οικιακοί έχοντας συνηθίσει σε έναν κοσμικό τρόπο ζωής, αρνούνται να ακολουθήσουν τους νεοφώτιστους συζύγους τους.
Έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,ότι αν θέλεις να νηστέψεις και η σύζυγος σου δεν θέλει,τότε η μοιχεία της συζύγου σου θα καταλογιστεί σε σένα.
Τόσο μπροστά ήταν οι Άγιοι μας.
Και εμείς με δυο τρεις πέντε επισκέψεις, γινόμαστε βασιλικώτεροι του βασιλέως.
Σε μια επίσκεψη μου στον Άγιο Παίσιο, του ζήτησα την άδεια να έχω πνευματικό έναν ξακουστό γέροντα στην Σκήτη της Αγίας Άννης.

Είναι η Εκκλησία των Σκοπιανών συνέχεια της βυζαντινής Αρχιεπισκοπής Αχρίδος;

   Με τίτλο: <<ΣΚΟΠΙΑΝΟ – Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ>>,(σ.σ.2015) κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο ο συγγραφέας καθηγητής DDr Αλέξιος Π.Παναγόπουλος, που διατίθεται από τις εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε., Αβέρωφ 2, Αθήνα. 
 Εδώ παρουσιάζει το πάντα επίκαιρο ζήτημα που παρά τις έντονες αντιδράσεις του Ορθόδοξου Σερβικού Πατριαρχείου του Βελιγραδίου και παρά την καθολική άρνηση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά από την άτοπη παρέμβαση του αθεϊστικού κόμματος ιδρύθηκε το 1958, η φερόμενη ως «Η Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία» με έδρα τα Σκόπια[1].


   Η ως άνω ψεύδο «Μακεδονική Εκκλησία» ιδρύθηκε ως διαφαίνεται και από την ιστορική της πορεία όλων των ετών αυτων με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο, στο να στηρίξει πολιτικές και φυλετικές απαιτήσεις του νέου σλαβο/μακεδονικού κράτους και μάλλον όχι τις εκκλησιαστικές ανάγκες ή τα κοινωνικά προβλήματα που ζητούσαν τη λύση τους.
  Οι σχισματικοί επίσκοποι αγνόησαν συστηματικά τις βασικές αρχές της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας, δηλ. ότι η δημιουργία μιας νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας δεν συνιστάται και δεν γίνεται με διατάγματα πολιτειακού χαρακτήρα, αλλά όταν αυτά προυπάρχουν, τότε και απαιτείται η προβολή των ιστορικών και κανονικών επιχειρημάτων και των εκκλησιολογικών προϋποθέσεων, που ρυθμίζονται από συγκεκριμένες νομοκανονικές εκκλησιαστικές διαδικασίες, τις οποίες επιβεβαιεί και ενεργοποιεί η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δηλ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μετά από τόσες άγονες προσπάθειες γιά να υπάρξει στο μέλλον κάποια θετική έκβαση, θεωρούμε ότι άμεσα θα πρέπει να τηρηθούν οι νομοκανονικές προϋποθέσεις:

Α. Η πολιτειακή ηγεσία του κρατιδίου των Σκοπίων οφείλει να αφήσει ελεύθερη την Σχισματική Εκκλησία ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το κοσμοσωτήριο έργο της στην κοινωνία σε συνεργασία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Αν μέ ρωτοῦσε κανένας, τί θέλεις ἀπό τό Θεό, τί δωρεές; θά τοῦ ἀπαντοῦσα....

(Όσιος Σιλουανός Αθωνίτης)


  Αν μὲ ρωτοῦσε κανένας, τί θέλεις ἀπό τό Θεό, τί δωρεές; θὰ τοῦ ἀπαντοῦσα: τὸ πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως, ποὺ εὐχαριστεῖ τόν Κύριο περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα. 
  Ἡ Παρθένος Μαρία έγινε Θεομήτωρ για την ταπείνωσή της, κι εἶναι δοξασμένη στόν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ περισσότερο ἀπ' ὅλους. Αυτή παραδόθηκε τελείως στο θέλημα τοῦ Θεοῦ: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου». Κι ἐμεῖς ὀφείλουμε να μιμούμαστε τὴν Ἁγία Παρθένο.
 Ὅποιος ἔχει παραδοθῆ στο θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν στενοχωριέται για τίποτε, ἔστω κι ἂν εἶναι ἄρρωστος και φτωχός και κατατρεγμένος. Γνωρίζει ἡ ψυχή πώς ὁ Κύριος προνοεί σπλαγχνικά γιὰ μᾶς. Μαρτυρεῖ γιά τά ἔργα τοῦ Θεοῦ τό Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο γνωρίζει ή ψυχή. 
 Οἱ ὑπερήφανοι καὶ ἀνυπότακτοι ὅμως δεν παραδίνονται στο θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ἀγαποῦν ν' ἀκολουθοῦν τὸ δικά τους θέλημα, πρᾶγμα πολύ ἐπιβλαβές γιὰ τὴν ψυχή.

«Δεν έχω να πω τίποτε, δεν αισθάνομαι τίποτε να με βαραίνει!»



 Να θυμηθούμε εδώ αυτό που ιδιαίτερα τονίζει ο Vl. Lossky στο βιβλίο : Η μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας.
«Το γεγονός της σωτηρίας είναι συνειδητό γεγονός. Δεν είναι μαγικό γεγονός». Ενσυνείδητα ο άνθρωπος εκλέγει τον Θεό, ενσυνείδητα πιστεύει στον Θεό, ενσυνείδητα παραδίδει τον εαυτό του στον Θεό και κάνει τον αγώνα του. Δεν γίνονται έτσι στα κλέφτικα τα πράγματα ή στον ύπνο ή με μαγικό τρόπο.

 Θα δεί κανεις όλη τη βρωμιά της υπάρξεως του, θα δει όλη την αμαρτία του. Όποιος δεν τολμά, όποιος φοβάται να τα δεί, θα ταλαιπωρείται μια ζωή, και εκ των προτέρων, με όσα έχει ακούσει, έχει διάθεση να δει τον εαυτό του και ούτε θα φοβηθεί ούτε θα τρομάξει ούτε θα δειλιάσει πώς να εκτεθεί στα μάτια του, αυτός θα δει όλη την εξαχρείωση μέσα του. Πρέπει να δει κανείς την αμαρτία του, να δει την εξαχρείωση, να δει το κακό που έχει μέσα του. Έτσι ταπεινώνεται κανείς.

 Τι πράγματα είναι αυτά σήμερα! Ακόμη και στην εξομολόγηση που θα πάει κανείς, δεν ξέρει πώς να εξομολογηθεί και λέει στον πνευματικό:
 «Δεν έχω να πω τίποτε, δεν αισθάνομαι τίποτε να με βαραίνει!». Πως γίνεται αυτό, και οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται και καθόλου δεν κάνουν βουτιά μέσα στην ψυχή τους, ώστε να δει κανείς την αμαρτία, να δει αυτή την άβυσσο, να δει όλο αυτό το χτικιό, αν θέλετε – δεν ξέρω ποια άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω – που έχει μέσα του; Όποια λέξη και αν πούμε, θα είναι πολύ λίγο μπροστά στην πραγματικότητα. Και όμως, δεν θέλει κανείς ούτε έχει διάθεση να τη δει. Και όταν έτσι ή αλλιώς θέλει να τη βγάλει από μέσα μας ο Θεός, το βάζει κανείς στα πόδια.

  Γι΄ αυτό ο άνθρωπος δεν κάθεται με τον εαυτό του, γι΄αυτό δεν μπορεί, π.χ να προσευχηθεί. Δεν μπορείς, γιατί προσευχόμενος θα βγεί ο ίδιος ο εαυτός σου, θα βγουν όλα αυτά τα στοιχεία από μέσα να σε φάνε. Εσύ όμως να μη φοβηθείς. Να επιμείνεις. Αλλά δεν το αντέχεις. Δεν το αντέχεις, και με την έννοια ότι είναι φοβερό το πράγμα, αλλά και με την έννοια ότι δεν θέλεις να δεις ότι είναι έτσι ο εαυτός σου. Το βάζεις στα πόδια λοιπόν, δεν κάνεις προσευχή και ζεις συνεχώς εκτός πραγματικότητος, εκτός του εαυτού σου. Συνέχεια απασχολείσαι με το ένα, με το άλλο, ακριβώς για να μην αντιμετωπίσεις κατάματα τον εαυτό σου, για να μη δεις τον εαυτό σου.

Από το βιβλίο του π.Συμεών Κραγιόπουλου / «….πάντα συνεργεί εις αγαθόν» σελ 65-66

25 Έργα -Σταθμοί της Λογοτεχνίας ενάντια στον πόλεμο


25 Έργα -Σταθμοί της Λογοτεχνίας ενάντια στον πόλεμο

https://tofonikokouneli.com/2022/03/25-books-against-war.html#comment-5495

Το χρονικό της Άλωσης:Τετάρτη 23 Μαΐου του 1453...



Το χρονικό της Άλωσης:
Την Τετάρτη 23 Μαΐου του 1453, οι ηρωικοί απεσταλμένοι ναυτικοί περνώντας μέσα από τον Οθωμανικό στόλο, φτάνουν στην Πόλη με άσχημα μαντάτα: Στον ορίζοντα δεν φαίνεται Δυτικό πανί.
Οι σύμβουλοι (σύντροφοι καλύτερα να πούμε) προτρέπουν τον Βασιλέα να φύγει.
Ο Ιουστινιάνης με την αγωνία του φίλου τον παρακαλεί να μπει σʹ ένα δικό του καράβι.
Ο Κωνσταντίνος όμως δεν είναι ένας συνηθισμένος πολιτικός άνδρας:
«Εάν έφευγα τι θα έλεγε για μένα η οικουμένη; Σας ικετεύω μην με παρακαλάτε να φύγω. Επιθυμώ να πεθάνω εδώ μαζί σας» απαντά.

Και απαντά στον Μωάμεθ:
«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ' ἐμὸν ἐστίν οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ˙ κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν.»
Λόγια του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Δραγάτση Παλαιολόγου, του τελευταίου αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρώμης, προς τον Οθωμανό Μωάμεθ Β΄, που του ζητούσε την παράδοση της Πόλης με «αντάλλαγμα» τη ζωή του και όλα του τα πλούτη.

Από τα παράθυρα του παλατιού φτάνουν οι κραυγές των Οθωμανών. Ο Μωάμεθ τους τάζει γλέντι τριών ημερών εάν του φέρουν την Βασιλεύουσα κι εκείνοι υποδέχονται την υπόσχεση με ζητωκραυγές, χορούς και τυμπανοκρουσίες.

Ο Αυτοκράτορας δεν αντέχει άλλο: ξεσπά σε κλάματα για την Πόλη που χάνεται, προδομένη από “φίλους” και προπάντων διχασμένη…

Δευτέρα 23 Μαΐου 2022

Δεν υπάρχει πιο βαθιά και καθαρή α γ ά π η από το να προσεύχεται κάποιος κ ρ υ φ ά για σένα...



Τό μίσος τοῦ Κοραῆ καί τοῦ Βελουχιώτη πρός τόν Καποδίστρια!

Ἕνα πολύτιμο μάθημα γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἀπὸ τὸν Βρετανὸ Christopher Woodhouse
Γράφει ὁ Παναγιώτης Γ. Παῦλος, Πανεπιστήμιο τοῦ Ὄσλο


  Ὑπάρχουν προσωπικότητες τῶν ὁποίων τὸ ἔργο ὄχι μόνον εἶναι συνυφασμένο μὲ μερικὲς ἀπὸ τὶς πιὸ κρίσιμες σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἀλλὰ καὶ παρέχει τεκμήρια πολύτιμα γιὰ τὴν αὐτοσυνειδησία ἠμῶν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν ὀρθὴ θέαση τοῦ μέγιστου ἱστορικοῦ γεγονότος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ποὺ ἑορτάζει σήμερα ὅλος ὁ Ἑλληνισμός.
Τέτοια ἦταν καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ Βρετανοῦ πολιτικοῦ, στρατιωτικοῦ, ἀγωνιστῆ τῆς Ἀντίστασης κατὰ τοῦ Ναζισμοῦ, μέλους τῶν Βρετανικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, διπλωμάτη καὶ ἱστορικοῦ, Christopher Montague ‘Monty’ Woodhouse, Βαρώνου τοῦ Terrington, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸ 2001 σὲ ἡλικία 83 ἐτῶν.

Ὅσον ἀφορᾶ στὰ ἑλληνικὰ πράγματα, ἡ συνεισφορὰ τοῦ Woodhouse εῖναι ἐκπληκτικὰ εὐρεία. Σὲ ἐπιχειρησιακὸ ἐπίπεδο σχετίζεται μὲ σειρὰ γεγονότων κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς. Τὸ 1941 ἦταν ἐκ τῶν Ἐκτελεστικῶν ἀξιωματούχων τῶν Βρετανικῶν Ἀποστολῶν (Special Operations Executive) ποὺ στάλθηκαν στὴν Κρήτη προκειμένου νὰ ὀργανώσουν τὶς δυνάμεις Ἀντίστασης. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1942 τὸν συναντοῦμε ὡς ἀλεξιπτωτιστὴ στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα, ὑποδιοικητὴ τῆς Δύναμης Ηarling ὅταν μαζὶ μὲ τὸν Διοικητή Εddie Μyers, εἶχαν ὡς ἀποστολὴ τὴν ἀνατίναξη τῆς γέφυρας τοῦ Γοργοποτάμου. Μετὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἔκβασή της, ὁ Woodhouse παρέμεινε στὴν Ἑλλάδα, καθὼς ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους Βρετανοὺς ἀξιωματικοὺς ποὺ μιλοῦσαν ἑλληνικὰ καὶ συχνὰ συνομιλοῦσε μὲ ἑλληνικοὺς πολιτικοὺς παράγοντες στὴν Ἀθήνα, ἐνῶ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1943 τό Foreign Office τόν ὅρισε ἐπικεφαλῆς τῆς Βρετανικῆς Στρατιωτικῆς Ἀποστολῆς στὴν Ἑλλάδα.

 Τὸ ἐνδιαφέρον, ὡστόσο τοῦ Woodhouse γιά τὴν Ἑλλάδα, δὲν περιορίζεται στὴν στρατιωτικὴ συνδρομή του. Ἔχοντας μετὰ τὸν πόλεμο ἤδη διατελέσει Βουλευτὴς τῶν Συντηρητικῶν (1959-1966), ὅταν παράλληλα ὑπῆρξε καί Fellow στό Nuffield College στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης, ὅπου ἄλλωστε εἶχε πραγματοποιήσει Κλασσικὲς Σπουδές, ὑπῆρξε πολυγραφότατος συγγραφέας πληθώρας ἔργων ποὺ περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα.

 Ἀπὸ τὴν ἐκτενῆ βιβλιογραφία του, σταθμὸς εἶναι τὸ ἔργο του, Καποδίστριας: Ὁ Θεμελιωτὴς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀνεξαρτησίας (Capodistria, The Founder of Greek Independence), ποὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης τὸ 1973, δηλαδὴ ἕνα ἔτος πρίν ὁ Woodhouse ὁλοκληρώσει τὴν δεύτερη Κοινοβουλευτικὴ θητεία του ὡς Βουλευτὴς Ὀξφόρδης (1970-1974). Πρόκειται γιὰ μία ὀγκωδέστατη μελέτη, ἀποτελούμενη ἀπὸ ΄21. Κεφάλαια ποὺ κατανέμονται σὲ 6 τμήματα μίας ἔκδοσης 500 σελίδων, μὲ ἐκτενέστατη βιβλιογραφία πρωτογενῶν καὶ δευτερογενῶν πηγῶν, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ πίνακες καὶ χάρτες.

Αὐτὸ ποὺ ἔχει ἐκπληκτικὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ἡ ἀναφορὰ τοῦ ἰδίου τοῦ Woodhouse στό πῶς ἀποφάσισε νὰ ἀσχοληθεῖ συστηματικὰ μὲ τὸν πρῶτο Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδας.

Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Woodhouse (σελ. vii / μετάφραση Π.Γ.Π.):
   ‘‘Tό ἐνδιαφέρον μου γιὰ τὸν Καποδίστρια ξεκίνησε μὲ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο. Βαδίζοντας στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου τὸν Νοέμβριο τοῦ 1942, συνοδευόμενος ἀπὸ ἀντιστασιακὸ σῶμα ὑπὸ τὴν διοίκηση τοῦ Ναπολέοντα Ζέρβα, τὸν ἐπάξιο ἀπόγονο τῶν Σουλιωτῶν ἡρώων τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἀνεξαρτησίας, σμίξαμε μὲ ἕνα ἄλλο ἐπαναστατικὸ σῶμα στὸ χωριὸ Βίνιανη. Ἐπικεφαλῆς του ἦταν ἕνας Κομμουνιστὴς ὀνόματι Ἀθανάσιος Κλάρας, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ ψευδώνυμο Ἄρης Βελουχιώτης: ὁ θεὸς τοῦ πολέμου ἀπὸ τὸ Βελουχιώτη, ἄλλως γνωστὸ καὶ ὡς Τυμφρηστός, τὸ ὑψηλότερο βουνὸ τῆς κεντρικῆς Πίνδου (σσ.: ἡ συνάντηση Γούντχαουζ – Βελουχιώτη ἔλαβε χώρα τὴν 14η Νοεμβρίου). Ἡ συνδυασμένη δύναμή μας, συνέχισε τὸν δρόμο πρὸς τὴν ἀποστολή της, ποὺ ἦταν ἡ καταστροφὴ τῆς σιδηροδρομικῆς ὁδογέφυρας στὸν ποταμὸ Γοργοπόταμο. Αἰσθανόμασταν ἤδη τὴν ἐπιτυχία, καὶ δὲν κωλυσιεργήσαμε στὴν διάβασή μας ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ὅρη.
 Μετὰ ἀπὸ κάθε χωριό, σταματούσαμε λιγάκι καὶ δίναμε ἐμπνευσμένες ὁμιλίες σὲ ἐνθουσιώδη ἀκροατήρια, διακηρύσσοντας τὸ καθῆκον τῆς ἀντίστασης καὶ τὸ ἐπικείμενον τῆς ἀπελευθέρωσης.
 Ἦταν μία συναρπαστικὴ ἀλλὰ παροδικὴ ἐμπειρία.
Ὁ Ζέρβας κι ἐγὼ περιορίσαμε τὶς ὁμιλίες μας κυρίως σὲ πατριωτικὲς κοινοτοπίες, ἀλλὰ οἱ ὁμιλίες τοῦ Ἄρη ἦταν διαφορετικές. Εἰπωμένες μὲ μία σκληρὴ μονοτονία, μὲ μεγάλη ταχύτητα ἀλλὰ ὡσὰν νὰ σκεφτόταν φωναχτά, ἦταν περισσότερο διαλέξεις στὴν Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας παρὰ πατριωτικὲς ὁμιλίες. Σχεδὸν τὸ μόνο ποὺ θυμᾶμαι λεπτομερῶς ἀπὸ αὐτὲς σήμερα εἶναι
ἡ ἐπιμονὴ μὲ τὴν ὁποίαν ἐπιτίθετο στοὺς προηγούμενους κυβερνῆτες τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας. Δύο ὀνόματα ἦταν ἀνάθεμα γιὰ αὐτόν:

Ήσουν για τον πολύπαθο λαό του Θεού,ο άγιος του εικοσιτετραώρου!



Λόγος περί Αγίου Ευμενίου :
Ήσουν για τον πολύπαθο λαό του Θεού,ο άγιος του εικοσιτετραώρου!
Πες μας , άνθρωπε του Θεού, ποιός σου έμαθε να σκέφτεσαι μόνο τους άλλους ;
Ακόμα κ λίγο πριν την κοίμησή σου,μέσα από τρομερούς πόνους, πως μπορούσες και φώναζες αντίθετα με τους γιατρούς :
"Να περάσει ο κόσμος ... ανοίξτε την πόρτα να περάσει ο κόσμος".
Δεκαετίες ολόκληρες, ακούστηκες τόσο λίγο !Κοιμήθηκες τόσο λίγο ! Πόνεσες τόσο βαθιά !Έκλαψες τόσο πολύ !
Ποιός να το πιστέψει ; Εσύ έκλαιγες πάντα μαζί μας,μέχρι να περάσει ο πόνος.
Μέχρι να οικονομηθεί η δυσκολία.
Κρυμμένε μας Άγιε, από τον τρόπο που μας σπλαχνιζόσουν, υποψιαστήκαμε πως μας σπλαχνίζεται ο απείρως σπλαχνικότερος Χριστός !
Άγιε του Θεού , μη μας ξεχνάς...

Κρυπτοχριστιανοί, ακόμη και Τούρκοι έσκυβαν το κεφάλι τους και τους ευλογούσε....



Στην Κωνσταντινούπολη ο Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης, πήγε το έτος 1984. Τα ράσα του δεν τα έβγαλε. Εκεί ευλογούσε όλον τον κόσμο. Σταύρωνε όλους, που πήγαιναν να του φιλήσουν το χέρι. Κρυπτοχριστιανοί, ακόμη και Τούρκοι έσκυβαν το κεφάλι τους και τους ευλογούσε.
''Δεν ξέρεις'', έλεγε, ''τί μπορεί να γίνη αύριο...''.

Θαυμαστή επέμβαση του Οσίου Ευμενίου(Μαρτυρία)



Σε εκπομπή, που παρουσίαζε ο δημοσιογράφος Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, παρευρισκόταν και ο τραγουδιστής Σταμάτης Κόκοτας. Το θέμα της εκπομπής ήταν για τα θαύματα και ο τραγουδιστής διηγήθηκε μια προσωπική εμπειρία που είχε.
Βρισκόταν στον Ευαγγελισμό, για να επισκεφθή κάποιον γνωστό του. Περνώντας από τα δωμάτια, είχε δει τον πατέρα Ευμένιο [Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης (1931-1999)].
Όπως ήταν στον διάδρομο και μιλούσε, σε ένα δωμάτιο πιο πέρα γινόταν αναταραχή, ο κόσμος έκλαιγε. Πήγε και ρώτησε, τι συμβαίνει. Ήταν ένα κορίτσι που το περιμένανε.
Οι γιατροί έλεγαν, πως δεν έχει ζωή, μέχρι το πρωί θα έχη τελειώσει.
Ο τραγουδιστής τους λυπήθηκε και τους είπε ότι σ’ ένα δωμάτιο ασθενής ήταν ένας ιερεύς, να τον φωνάξουν, να διαβάση κάτι στο παιδάκι.
Ήρθε ο Παππούλης και τους έλεγε:
– Μην κλαίτε. Καλά είναι.
Τους έβγαλε όλους έξω και έκανε προσευχή. Το παιδί συνήλθε και ζήτησε να φάη.
– Αυτό έγινε μπροστά στα μάτια μου, είπε ο τραγουδιστής.
Μετά από αυτό το γεγονός, οι δημοσιογράφοι πήγαν στο Λοιμώδων και βρήκαν τον πατέρα Ευμένιο [ήταν εφημέριος εκεί], ο οποίος, όμως, δεν ανέφερε τίποτε για το γεγονός αυτό στην συνέντευξη.
Ανέφερε μόνο ένα δικό του περιστατικό, πως είχε πρόβλημα στο πόδι και η Παναγία τον έκανε καλά.

Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, “Πατήρ Ευμένιος, ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός”.

πηγή 

Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτήριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα...

 
   Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτήριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα, η οποία πρώτα μνημονεύεται στην Ιερά Προσκομιδή και εν συνεχεία στην Αγία Τράπεζα.
Και όταν ο διάκονος τακτοποιεί τα Άγια, ρίχνει το Άγιο Σώμα μέσα στο Άγιο Ποτηριο και μετά τακτοποιεί τις μερίδες που έχουν πέσει μέσα λέγοντας:
 " Αποπλυνον Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθαδε μνημονευθεντων δούλων Σου τω Αίματι Σου τω Αγίω ".
Δηλαδή καθάρισε τελείως τα αμαρτήματα αυτών των ψυχών, που έχουν μνημονευθεί εδώ δια των ιερών μερίδων, που ο ιερέας έβαλε μέσα στο Άγιο Ποτηριο. Αυτή λοιπόν η ψυχή, που πέφτει μέσα στο Άγιο Ποτηριο, μέσα στο Αίμα του Χριστού, πλένεται από τις αμαρτίες της.
Κι όταν η εκκλησία στην Θεία Λειτουργία μνημονεύει και εύχεται ακόμη και για την Παναγία και τους Αγίους και τους βγάζουμε μερίδα, αυτό σημαίνει ότι η Παναγία και οι Άγιοι έχουν ανάγκη από μνημόνευση; Όχι.
Απλώς οι μερίδες που βγαίνουν και μπαίνουν μέσα στο Αίμα του Χριστού, μέσα στο Άγιο Ποτηριο, εις τιμήν και μνήμην της Υπερευλογημενης, ενδόξου, αειπαρθενου Μαρίας, εις τιμήν και δόξαν του Τιμίου Προδρόμου, των Αγίων Ιεραρχών, των Αγίων της ημέρας και όλων των Αγίων, βγαίνουν, για να λάβουν όλοι αυτοί οι Άγιοι ακόμη περισσότερο από τον άπειρο πλούτο του Θεού, δια της μεσιτείας της Εκκλησίας .
Κι αν στον Άγιο προστίθεται Δόξα και έρχεται πλησιέστερα προς τον Θεό κι αισθάνεται εναργεστερα και δυνατότερα την παρουσία Του, πόσο μεγάλη βοήθεια έρχεται στον αμαρτωλό, όταν μνημονεύεται, και βγαίνει μερίδα στο όνομα του κι όταν δέχεται την συγχώρηση και την ανακούφιση
Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεϊτου

Κυριακή 22 Μαΐου 2022

Η «θριαμβευτική» τελευταία αναστάσιμη ακολουθία του Οσίου Ευμενίου!

Ο Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης ( 1η Ιανουαρίου 1931- 23 Μαΐου 1999 )


 Η «θριαμβευτική» τελευταία αναστάσιμη ακολουθία που τέλεσε μόνος του
Ο πατήρ Ευάγγελος Παπανικολάου, ιατρός, και τότε ιεροψάλτης, μας μεταφέρει γλαφυρά την τελευταία Ανάστασι που έκανε κοντά στον πατέρα Ευμένιο (νυν όσιος Ευμένιος):

Μεγάλο Σάββατο βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έπαιρνε τις λειτουργιές. Είχε ετοιμάσει τα καντήλια από νωρίς. Έτοιμα όλα, φώτα σβηστά.
Άρχισε το «Ευλογητός», πήρε καιρό μέσα στα μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενιών του να λάμπουν. Σοβαρός-σοβαρός. Ανοιγόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργιές, ψέλναμε τον Κανόνα «Κύματι θαλάσσης».
Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λειτουργικό.
Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβοντας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί.
Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το «Δεύτε, λάβετε φως».
Έφευγα από το ψαλτήρι να πάω στο Ιερό, μου έλεγε:
– Ξέρω, ξέρω.
Αδημονία.
Οι άλλες εκκλησίες σήμαναν ήδη Ανάσταση, βαρελότα πέφτανε κι αυτός δεν έβγαινε.
– Ξέρω, ξέρω, μου λέει. Όποιος θέλει ας φύγη. Δεν μπορεί. Ας τους βάλουμε στην εκκλησία, τα προβατάκια του Χριστού μας, Βαγγέλη. Μέσα στην κιβωτό είναι μια φορά τον χρόνο. Ας καθυστερήσουν. Ψάλλε εσύ, ψάλλε.

Εσύ κάνε εκείνο που περνάει από το χέρι σου...

 


«Από τον Σταυρό ξεκίνησα, στον Σταυρό θα τελειώσω»(Αγ.Ευμένιος)



    Τα τελευταία χρόνια ό πατήρ Ευμένιος είχε προβλήματα στα μάτια, στα νεφρά, στα πόδια. Είχε πληγές στα πόδια (λόγω του σακχάρου) που δεν έκλειναν, παρ' όλη την φροντίδα που του πρόσφεραν. Πονούσε υπερβολικά, όμως κανείς δεν τον είδε ποτέ να κάνει μορφασμούς πόνου, κανείς δεν τον άκουσε να παραπονιέται.
Ένα απόγευμα που τον ταλαιπωρούσε ένας υψηλότατος πυρετός, εκείνος έλεγε: «Ζήτω ο πυρετός! Ζήτω ο πυρετός!»
Αντί να είναι στο κρεβάτι του να τον φροντίζουν οι άλλοι, εκείνος περιποιόταν τους άλλους και λειτουργούσε σαν να είναι υγιέστατος.

   Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η όρασή του ελαττωνόταν συνεχώς και, όπως μας διαβεβαίωναν οι γιατροί που τον εξέταζαν, στο τέλος ήταν τελείως τυφλός. Και όμως περπατούσε, λειτουργούσε, εργαζόταν κερνούσε αναψυκτικά, αναγνώριζε τους ανθρώπους, έκανε τα πάντα σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα οράσεως!!!

  Ένα πρωινό τον βρήκαμε να κοιμάται, αλλά έναν ύπνο περίεργο, σαν λήθαργο. Ήταν από το σάκχαρο. Άρχισαν ατελείωτες επισκέψεις σε γιατρούς, νοσηλείες σε νοσοκομεία. Οι γιατροί ήταν απογοητευτικοί. Μπήκε με υψηλό πυρετό στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε ισχυρή θεραπευτική αγωγή. Εκείνος όμως τηρούσε αυστηρά την άλαδη νηστεία (ήταν Δεκαπενταύγουστος).
Τον επόμενο χρόνο εισήχθη στον Ευαγγελισμό. Εκεί νοσηλεύθηκε πάνω από τρείς μήνες. Οι γιατροί συζητούσαν να του κόψουν το πόδι.

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας.


«Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας.Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν.Ένα σύστημα δουλείας, όπου χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους».

Σάββατο 21 Μαΐου 2022

᾿Εκείνη δέ, γίνεται ἀμέσως ἐκλεκτή πραγματικά εὐαγγελίστρια(Aγ.Φωτεινή η Σαμαρείτιδα)

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ


 [....]῾Η δέ Σαμαρεῖτις, καθώς ἄκουσε ἀπό τόν Χριστό αὐτά τά ἐξαίσια καί θεοπρεπῆ λόγια, ὅτι ὁ Θεός πουθενά δέν πρέπει νά προσκυνῆται ἀληθινά, παρά μόνο κατά τό Πνεῦμα καί τήν ᾿Αλήθειά του, ὅπως ἡ στό ῏Ασμα τῶν ᾿Ασμάτων ψυχή πού νυμφεύεται τόν Θεό, ἀναπτερωμένη ἀπό τή φωνή τοῦ νυμφίου τῆς ἀφθαρσίας, μνημονεύει τόν προσδοκώμενο καί ποθούμενο καί, κρυφά ἀκόμη, παρόντα νυμφίο, λέγοντας. “γνωρίζω ὅτι ὁ Μεσσίας, ὁ λεγόμενος Χριστός, ἔρχεται.ὅταν ἔλθη ἐκεῖνος θά μᾶς τά διδάξη ὅλα”.  Βλέπετε πώς ἦταν ἑτοιμοτάτη γιά τήν πίστι, ὅτι πλησιάζει ἤδη ὁ προσδοκώμενος, καί γεμάτη ἐλπίδα; ῏Αρα δέν ἐταίριαζε νά εἰπῆ καί αὐτή κατά τόν Δαβίδ, “ἕτοιμη εἶναι ἡ καρδιά μου, Θεέ, ἕτοιμη εἶναι ἡ καρδιά μου, θά τραγουδήσω καί θά ψάλω κατά τήν δόξα μου” (Ψαλμ. 56,8).

   ᾿Από πού θά ἐγνώριζε τοῦτο μέ τόση βεβαιότητα καί ἀσφάλεια καί θά εἶχε τήν ψυχική διάθεσι γι᾿ αὐτό, ἄν δέν εἶχε μελετήσει τά προφητικά βιβλία μέ ἄκρα σύνεσι; Γι᾿ αὐτό εἶχε καί τόν νοῦ τόσο μετάρσιο, ἀφοῦ εἶχε γεμίσει ἀπό τήν θεία κατοχή.ὥστε ἐμένα, καθώς βλέπω τώρα μέ χαρά τόν σφοδρό πνευματικό πόθο τῆς Σαμαρείτιδος αὐτῆς πρός τόν Χριστό, μοῦ ἔρχεται νά εἰπῶ πάλι γι᾿ αὐτήν τά λόγια τοῦ Ἄσματος ἐκείνου, “ποιά εἶναι αὐτή πού προβάλλει σάν ἡ αὐγή, ὡραία σάν ἡ σελήνη, ἐκλεκτή σάν ὁ ἥλιος;” (῏Ασμα 6,10). 
   Διότι, ἀφοῦ ἐξαγγέλλει ὅτι σέ λίγο θά φανῆ ὁ νοητός ἥλιος τῆς δικαιοσύνης Χριστός καί ὑποδηλώνει ὅτι δι᾿ αὐτῆς ἀρχίζει ἡ ᾿Εκκλησία τῶν ἐθνῶν, σάν νά ἀνεβαίνη ἀπό ἱερά κολυμβήθρα, τήν πηγή ἐπάνω στήν ὁποία ἐστεκόταν, καθώς κατηχεῖτο ἀπό τόν Σωτῆρα, τήν βλέπω νά προβάλλη σάν πολυέραστος ὄρθρος.

Μέγας Κωνσταντίνος. Εδώ και αιώνες τον μισούν θανάσιμα και τον συκοφαντούν...

  •  Μέγας Κωνσταντίνος. Εδώ και αιώνες τον μισούν θανάσιμα και τον συκοφαντούν συντονισμένα και συστηματικά ειδωλολάτρες (παλιοί και νέοι), εβραίοι, μασόνοι, αιρετικοί, καπιταλιστές, αθεϊστές...
Είναι η πολιτική φυσιογνωμία που βρίσκεται, περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη, στο στόχαστρο σύσσωμης της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης... διότι ενσαρκώνει το απόλυτο αντίθετο όλων των βδελυγμάτων της...
π. Γεώργιος Μεταλληνός 

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας στην Μουλβία Γέφυρα. Λεπτομέρεια(Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη)

  •   Όσοι έχουν αμφιβολίες λησμονούν ή αγνοούν ότι στην πίστη μας υπάρ­χει ένα μεγάλο πράγμα, που λέγεται: Μετάνοια.
  Ένα δάκρυ του αμαρτωλού ο,τιδήποτε κι αν έχει διαπράξει, ένα δάκρυ στο μυστήριο της Εξομολόγησης συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα. 
 Αν δεν υπήρχε η μετάνοια, άδειος θα ήταν ο Παράδεισος, δεν θα είχαμε εορτολόγιο, δεν θα είχαμε Αγίους, διότι δεν υπάρχει άγιος που δεν έκλαψε και δεν μετανόησε για τα αμαρτήματά του. 

 Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παράδεισο παρά μόνο η θύρα της μετανοίας. Και ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν γεννήθηκε Άγιος, έγινε Άγιος. Διέπραξε σφάλματα, ναι, αλλά μετανόησε. Μην ξεχνάμε, ότι ανατράφηκε μέσα στο περιβάλλον των απανθρώπων Διοκλητιανού και Γαλέριου, κι όμως διαφωνούσε με όλους αυτούς.
 Είναι Άγιος, διότι η παρουσία του μέσα στον κόσμο είναι φως Χριστού. Φως είναι η κλήση του, η οποία μοιάζει καταπληκτικά με την κλήση του Αποστόλου Παύλου γι’ αυτό κι αναφέρεται στο Απολυτίκιό του.

Ο γέροντας Ιωάννης της Οπτίνας για τα οφέλη των Ψαλμών



 Ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους με τη σύζυγό του Έλενα Αλεξανδρόβνα ήρθαν στον γέροντα της Οπτίνας πατέρα Ιωάννη (Σoκόλωφ)(1874 - 1958)...[ΕΔΩ]
Ο γέροντας με τη συνήθη χαρά μας υποδέχτηκε με τη σύζυγό μου.

"Πάρτε το σκαμνί", είπε, αγκάλιαζoντας με. "Καθίστε δίπλα μου".
- Τι ψαλμούς διαβάζετε; Με ρώτησε. Ήμουν αμήχανος: στο κανόνα μου, ούτε καν κανόνα αλλά κανονίσκο, καθαρά κοσμικό,δεν είχε ψαλμούς.
"Ξέρω", απάντησα, το "Ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου", "Έλεησόν με ο Θεός".
- Και ποια αλλά;
- Πατέρα, διάβαζω όλους τους ψαλμούς αν και όχι απ' εξω, τους ξέρω όλους αλλά ο κανόνας μου είναι μικρός...
Ο γέροντας διέκοψε την αυτοδικαιωση μου:
- Όχι δεν είναι αυτό που θέλω να σας ρωτήσω, το ποιος είναι ο κανόνας σας, αλλά για το αν διαβάζετε τον Ψαλμό 26 - "Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου;
- Όχι, πατέρα, δεν διαβάζω.
"Λοιπόν, ακουστε τι θα σας πω!
" Κάποτε μου είπατε ότι ο εχθρός σας ρίχνει τα βέλη του. Μη φοβάστε! Ούτε ένα δεν θα σε αγγίξει, μην φοβάστε κανένα σκουπίδι: τα σκουπίδια θα παραμείνουν σκουπίδια. Μόνο πάρτε τη συμβουλή μου ως κανόνα. Να διαβάζετε το πρωί και το βράδυ πριν από τον κανόνα σας τους δύο ψαλμούς, είναι ο 26ος και ο 90ος, και πριν από αυτούς το " Θεοτόκε Παρθένε... ". Αν κάνετε έτσι όπως σας λέω, ούτε φωτιά θα σας αγγίξει ούτε νερό θα σας πνίξει ...

Με αυτά τα λόγια, ο γέροντας σηκώθηκε από την καρέκλα του, με αγκαλιασε με κάποια ιδιαίτερη δύναμη, και δε μίλησε αλλά φώναξε:
- Θα σου πω και παραπάνω: ουτε βόμβα δε θα σας πειράξει .
Εγώ φιλησα το χέρι του γέροντα και εκείνος με αγκάλιασε, έσκυψε στο αυτί μου, αναφώνησε και πάλι δυνατά:
«Και η βόμβα δεν θα σας πειράξει!» Και μη δίνετε σημασία σε σκουπίδια: τι μπορεί να σε κάνει ένα σκουπίδι; .. Λοιπόν, γι' αυτό ήθελα να μιλήσω μαζί σας ». Λοιπόν, τώρα πηγαίνετε με την ευχή του Κυρίου!

Aπό τό βιβλίο "Πόλεμος κατά τής βλασφημίας»(Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου)

 Ο αείμνηστος πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος, ηγούμενος τότε, γιά 50 περίπου χρόνια στό ιστορικό μοναστήρι Λογγοβάρδας στήν Πάρο, στό βιβλίο του «Πόλεμος κατά τής βλασφημίας" σημειώνει κάποια συνταρακτικά περιστατικά τά οποία νομίζουμε ότι αξίζουν γιά μία ευρύτερη δημοσιότητα.


Γράφει σχετικά.
Κατά τό έτος 1924, είς τήν αρχή τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθήμενος είς τό κελλίον μου καί μελετών, άκουσα γοερές κραυγές . Σκύβοντας από τό παράθυρό μου, είδα σ τό προαύλιο τής Μονής ένα νέο φορτωμένο επάνω σ ένα γαϊδουράκι. Τόν βάσταζαν δύο άνθρωποι, οί οποίοι αφού τόν κατέβασαν από τό υποζύγιο, κρατώντας τον από τά χέρια τόν οδήγησαν πρός τόν ιερόν ναόν τής Μονής. Κατέβηκα κι εγώ στήν εκκλησία, γιά νά πληροφορηθώ τί συμβαίνει.
Είδα τό παιδί αυτό, πεσμένο στήν πόρτα τού ναού, εντελώς παραμορφωμένο στό πρόσωπο. Όλο του τό σώμα, χέρια πόδια, στόμα, μύτη, είχαν στρεβλωθεί, σέ μία αλλόκοτη, τερατώδη, καί δαιμονική έκφραση. Είδα ότι ήταν καί τυφλός ...
Αυτοί πού τόν συνόδευαν μπήκαν μέσα καί προσκύνησαν τίς εικόνες. Ήταν, όπως έμαθα, ό πατέρας του καί ένας εξάδελφός του.
Ξαφνικά βλέπω αυ τόν τόν νεαρό, νά σέρνεται σάν φίδι μέσα στήν Εκκλησία, καί αφού έφθασε στήν μέση γονατιστός, στάθηκε μπροστά στίς άγιες εικόνες καί άρχισε νά βλαστημάει τόν Χριστό ...
Τόν πλησίασα αγανακτισμένος γιά τήν ασέβειά του καί χαστουκίζοντάς τον δυνατά, τού είπα,
"Ασεβέστατε Καί μέσα στήν εκκλησία τολμάς νά βλαστημάς τόν Θεό;!"
Μαζεύτηκε, καί είπε, "Κύριε ελέησον!"
Ρώτησα τόν πατέρα του πώς τό έπαθε, καί μού είπε, ότι από μικρό παιδί βλαστημούσε ...
"Χθές τό πρωϊ, μού είπε, τού φύγανε τά πρόβατα καί μπήκαν σέ ένα χωράφι σπαρμένο. Πήγε νά τά μαζέψει βλαστημώντας τουλάχιστον 10-15 φορές τήν Παναγία.Ενώ πλησίαζε στό χωράφι βλασφημώντας συνέχεια, έπεσε κάτω, τυφλώθηκε, καί μεταμορφώθηκε ή όψι του σε αυτή τήν τερατώδη κατάσταση.Τόν φέραμε στή Μονή, νά τού κάνετε αγιασμό, παρακλήσεις, καί ότι άλλο χρειάζεται ..."
Τού κάναμε πράγματι όλα αυτά, τού διαβάσαμε καί εξορκισμούς, αλλά αυτό ό βέβηλος δέν σταμάτησε νά βλαστημάει. Μετά από λίγες μέρες μέ φώναξε ό υπηρέτης τής Μονής πού βοηθούσε τόν νεαρό καί τόν τάϊζε καί μού είπε,
- . Ελα ΝΑ ΤΟΝ ίδης πάσχοντα ΤΟΥ κόπηκε σταθεροποιημένης αλόης γλώσσα ΚΑΙ Δέν Μπορει ΟΥΤΕ ΝΑ πιεί νερο ...

Κυριακή Σαμαρείτιδος-Διψώντας για το «ύδωρ το ζων»

«Καί ἐπί τοῦτο ἦλθον οἱ μαθηταί αὐτοῦ καί ἐθαύμασαν ὅτι μετά γυναικός ἐλάλει»


  Σ’ αυτήν την χαροποιό και λαμπροφόρο Αναστάσιμη περίοδο αδελφοί μου, η Αγία μας Εκκλησία αφιερώνει δύο Κυριακές τόσο σε ύμνους όσο και στα Ευαγγελικά κείμενα σε γυναίκες που ξεχώρισαν ιδιαίτερα στην επί γης παρουσία του Κυρίου μας.
  Είναι οι μυροφόρες γυναίκες που έδειξαν ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα στον Κύριο μας, τόσο κατά τη σωτήρια επί γης δράση Του, όσο και κατά τις δύσκολες τελευταίες στιγμές της επί γης ζωής Του.
Και σήμερα, αυτήν την Κυριακή, γίνεται λόγος για μια άλλη γυναικεία παρουσία, την Φωτεινή την Σαμαρείτιδα.

   Στις μυροφόρες γυναίκες κάνει την τιμή να εμφανιστεί πρώτα σ’ αυτές μετά την Ανάστασή του και κατόπιν στους μαθητές του, για να δείξει έτσι την αγάπη του για όσα Του προσέφεραν.
  Εδώ, στην Σαμαρείτισσα γυναίκα της αποκαλύπτει αλήθειες μοναδικές και σωτήριες και καταδέχεται να κάνει ένα βαθυστόχαστο θεολογικό διάλογο μαζί της, παρότι η προτέρα ζωή της, όπως ο ίδιος της αποκάλυψε, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο αφού «πέντε γαρ ἄνδρας ἔσχε καί νῦν ὅν ἔχεις οὐκ ἕστι σου ἀνήρ».

Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-Εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του,

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ


Δέν µπορεῖ νά σκεφτεῖ κανείς τόν µῆνα Μάϊο, χωρίς νά τοῦ ἔρθει στό νοῦ ἐκεῖνος ὁ βασιλιάς, πού πῆρε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τό βαθύ σκοτάδι τοῦ χειµῶνα τῆς εἰδωλολατρικῆς κακίας καί τήν ὁδήγησε στήν ἄνοιξη τῆς ζωῆς “ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς”.
Μέσα σέ αὐτόν τόν τρίτο µῆνα τῆς ἄνοιξης, συνοψίζεται ἡ περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς ἀπόπειρας τῆς ἀνθρωπότητας νά φέρει γιά πρώτη -καί µᾶλλον καί γιά τελευταία- φορά, τό πρότυπο τῆς ζωῆς τοῦ Οὐρανοῦ στή γῆ. Καί συνοψίζεται µέ τρεῖς ἐπετείους:

α) Μέ τήν ἑορτή τῆς ἐπετείου τοῦ θανάτου αὐτοῦ τοῦ βασιλιά, ὁ ὁποῖος θεµελίωσε τοῦτο τό καινό, τό µηδέποτε, µέχρι τότε, δοκιµασµένο πολίτευµα,

β) Μέ τήν ἐπέτειο τῆς γέννησης τῆς Πόλης του, δηλαδή τά ἐγκαίνιά της καί,

γ) Μέ τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τῆς Πόλης του, δηλαδή, τῆς Ἅλωσής της ἀπό βαρβάρους καί τῆς ὁριστικῆς της ἀλλοτρίωσης ἀπό τόν τρόπο ζωῆς, πού ὁ ἱδρυτής της εἶχε ὁραµατιστεῖ.


Ὁ Μάϊος ἀνήκει στόν Κωνσταντῖνο, στόν πρῶτο καί Μέγα βασιλέα καί αὐτοκράτορα καί στήν Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου, στήν Βασιλεύουσα Πόλη, στό “καύχηµα τῶν ὑπό τήν ἡλίου Ἀνατολήν”, στήν Κωνσταντινούπολη.

  • Τήν εἰκοστή πρώτη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε χίλια ἑξακόσια ὀγδόντα καί πέντε χρόνια ἀπό τήν ὁσία τελείωση τοῦ µεγάλου βασιλέα.
  • Τήν ἑνδέκατη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε χίλια ἑξακόσια ἐνενῆντα καί δύο χρόνια ἀπό τά ἐγκαίνια τῆς Πόλης του.
  • Καί τήν εἰκοστή ἔνατη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε πεντακόσια ἑξῆντα καί ὀκτώ χρόνια ἀπό τήν πτώση τῆς Πόλης του, ἀπό τό τέλος τοῦ πολιτεύµατος, τό ὁποῖο ἦταν ἐκεῖνος ὁ πρῶτος του ἐµπνευστής, ἀλλά κατανοήθηκε καί ἀγαπήθηκε ἀπό ὁλόκληρο τόν ἑτερόκλητο πληθυσµό τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας.
  Ἡ ζωή καί ἡ προσωπικότητα αὐτοῦ τοῦ Μεγάλου ἀνθρώπου, δέν ἦταν καί δέν εἶναι εὔκολο νά κατανοηθεῖ. Σάν ἄνθρωπος χωρίς πατρίδα, ἔζησε καί γνώρισε σχεδόν ὅλη τήν τότε οἰκουµένη καί διάλεξε µόνος του τόν τόπο πού ἔκανε πατρίδα του καί τόν ἔδωσε καί σέ ὅλους ὅσοι θέλησαν νά ξεπεράσουν τά στενά ὅρια τῆς φυλῆς, τῆς καταγωγῆς, τῆς γενεᾶς καί νά ἐνταχθοῦν σέ ἕνα νέο “λαό”, στόν Λαό τοῦ Θεοῦ.     Γι᾽αὐτό καί οἱ αὐτοκράτορες πού τόν ἀκολούθησαν, δέν εἶχαν κανένα φυλετικό ἤ ἄλλο ἐµπόδιο, ἀλλά ἦσαν ἀπό ὅλες τίς φυλές, Θρᾶκες, Ἕλληνες, Ἴσαυροι, Ἀρµένιοι, Μακεδόνες, ἀπό ὅλα τά µορφωτικά ἐπίπεδα, διανοούµενοι εὐγενεῖς ἤ ὀλιγογράµµατοι (ἤ καί ἀγράµµατοι) στρατιῶτες, ἀλλά ὑπέγραφαν ὅλοι, µηδενός ἐξαιρουµένου: «Πιστός ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ρωµαίων»!


  Βασιλεῖς καί πολῖτες τῆς Πόλης τοῦ Κωνσταντίνου καί τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Κωνσταντίνου, ἔτσι προσδιόριζαν τόν ἑαυτό τους, ἔτσι δήλωναν τήν καταγωγή τους, ἔτσι δήλωναν τήν ταυτότητά τους: Πιστοί στόν Χριστό, τόν Θεό, Ρωµαῖοι. Αὐτή ἦταν ἡ σφραγῖδα τῆς ὕπαρξής τους καί ἔτσι ἔµειναν στήν ἱστορική µνήµη τῶν ἀνθρώπων, ἀκόµη καί αὐτῶν πού δέν συµφωνοῦσαν µέ αὐτό τόν τρόπο ζωῆς, ἤ, πού δέν συµφωνοῦν οὔτε σήµερα, ἀλλά δέν µποροῦν νά µήν τόν βλέπουν καί νά µήν τόν διαπιστώνουν.

 Γράφει ἕνας σύγχρονος ἱστορικός: «Ἀπό τόν καιρό τοῦ Κωνσταντίνου εἶναι πού µπορεῖ κανείς ἐξ ἀρχῆς νά διακρίνει ὅλα τά χαρακτηριστικά στοιχεῖα τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισµοῦ: µιά µνηµειώδη καί ἀπόρθητη πρωτεύουσα στήν Κωνσταντινούπολη· κυρίαρχη Χριστιανικότητα· ἕνα πολιτικό σύστηµα πού ἐξαίρει τό αὐτοκρατορικό ἀξίωµα, ἀλλά ταυτόχρονα τοῦ βάζει περιορισµούς· θαυµασµό τῆς ἀσκητικῆς πνευµατικότητας· ἔµφαση στήν ἔµπρακτη ἔκφραση τῆς πνευµατικότητας· καί µιά τέτοια θεώρηση τῆς ἀπειλῆς τῶν ὁρίων, πού ξεπερνοῦσε τήν ἀµειγῶς στρατιωτική θεώρηση»1.

 Ἑποµένως, ὅταν δέν καταλαβαίνουν οἱ Δυτικοί ἱστορικοί τήν ἰδιαιτερότητα καί τόν τρόπο τῆς ζωῆς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας, δέν εἶναι ὅτι δέν καταλαβαίνουν, ἀλλά ὅτι δέν θέλουν νά καταλάβουν!

Καί, ὅπως παραδέχεται καί ἕνας ἄλλος σύγχρονος ἱστορικός, καθηγητής τῆς Ὀξφόρδης: «Γιά νά κάνει κάποιος µιά ἐκτίµηση τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, εἶναι ἀπαραίτητο τό νά κάνει ἕνα ἅλµα πίστεως, πρός ὁποιαδήποτε κατεύθυνση καί ἄν τό κάνει»2.
Καί, ἀναφέροντας τό τεράστιο διάστηµα ἀνάµεσα στή λατρεία καί στό ἔντονο µῖσος, πού δείχνουν κάποιοι ἱστορικοί πρός τό πρόσωπο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, παραδέχεται ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του, συµπληρώνοντας: «ἀκόµα καί οἱ πιό οὐδέτεροι, µπορεῖ νά εἶναι προκατειληµµένοι»3.

Στάχυα και ...νεκροκεφαλές



Μας ενημερώνουν οι διεθνείς καθοδηγητές της κοινής γνώμης.Μην έχουμε παράπονο.
2 στοιχεία για τροφή σκέψης.Θα πεινάσουμε, είναι βέβαιο. Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Ο έλεγχος της τροφής έχει περάσει εδώ και χρόνια σε μερικές πολυεθνικές με τα "παρακλάδια" τους σε όλο τον πλανήτη. Δεν μπορώ να φανταστώ τι σοκ θα ήταν ένας διατροφικός ή επισιτιστικός εκβιασμός με ανταλλάγματα την προσωπική μας ελευθερία ή πανανθρώπινες άλλες αξίες που εδραιώθηκαν με ποταμούς αίματος και αγώνων

...όταν όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα...



 Κλέφτες δεν υπήρχαν… γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις...
«…Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.

Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί.
Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα – Γιώργης που μας τα ‘δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα.

Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω.

Τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο.

 Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε.Για να το δει κανείς έπρεπε να φάει ξύλο. Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου, αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. 
Το φαΐ ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα.
Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις.
Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένους τους είχε κλέψει την καρδιά.

Τα σπίτια δεν είχαν κλειδαριές, αλλά κανείς δεν έμπαινε από μόνος του, έπρεπε να πας εσύ να ανοίξεις την πόρτα, για να καλωσορίσεις το μουσαφίρη.
Οι άνθρωποι ήταν κι αυτοί λίγοι κι αυτά που θέλανε ήταν τόσο μικρά, που στέλναν εμένα να τους τα φέρω…»…

Αντώνης Σουρούνης: Το μονοπάτι στη θάλασσα – Εκδ. Καστανιώτη

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ-"Αδέλφια! ή πατρίδα καρτεράει από μας να δοξαστεί ξανά από τη νίκη μας!"

 


  Μανιάκι Μεσσηνίας, δεκαετία του 1910.Ένας βοσκός με τον γιο του κινάν κατά το βοσκοτόπι τους. Μα να βοσκήσουν τα μαρτίνια τους, μα να οργώσουν τη γη. Κάποτε βάζουν το αλέτρι και ξεκινάν το όργωμα. Με την πρώτη αλετριά, κόκαλα ξεθάβονται. Κάνουν άλλη μία. Παντού κόκαλα. Παίρνουν να σπείρουν τη γη και πέφτουν πάνω σε λείψανα. Παντού βρίσκονται ανθρώπινα κρανία. Οστά ξεθωριασμένα που κάποτε σχημάτιζαν λεβεντόκορμα παλληκάρια. Οστά που ευλόγησαν τη γη στην οποία έπεσαν, τόσο ώστε να μην σκλαβωθεί ποτέ ξανά.

Είναι τα οστά των μαχητών αυτουνού του φανατικού, του παράφορου, του προκλητικού τύπου που -οποία έκπληξη! - ήταν συνάμα και παπάς. 
Παπαφλέσσα των φωνάζανε μα γεννήθηκε σαν Γρηγόριος Δικαίος.
Αυτουνού του αρχιμανδρίτη, του οποίου τα μάτια πετούσαν φλόγες. Όσο ο Τούρκος μόλυνε τη ελληνική γη, ο Παπαφλέσσας με λυμένο το ζωνάρι έτοιμος για καβγά, πολεμούσε πότε πλάι στον Γέρο, πότε με τον Δημήτριο Υψηλάντη, πότε με άλλους καπεταναίους.
Και να που κάποτε, 20 του Μαγιού του 1825, φτάνει η βλογημένη ώρα, να κινήσει μονάχος του να διώξει την τουρκοσπορά από τον Μωρηά.

  Ο Παπαφλέσσας καταφέρνει και μαζεύει μόλις 2000 μαχητές για ένα παράτολμο εγχείρημα. Να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ στην ανοιχτή πεδιάδα της Πύλου. Φτάνει στο Μανιάκι, φτιάχνει πρόχυρες οχυρώσεις, στήνει καραούλια και περιμένει τον οχτρό. Σαν φάνηκαν οι 10000 Αιγύπτιοι του Μπραήμη, οι πολλοί οι δικοί μας λακάνε. 300 παλληκάρια μένουν μόνα τους. Ο παπάς γίνεται θηρίο. Ανεβαίνει σε μια πέτρα και με έναν πύρινο λόγο, που έκαιγε πιότερο κι από τον ήλιο, ανάβει το αίμα των αγωνιστών τόσο που να αποκρούουν τις ριπές του αγαρηνού.

 "Αδέλφια! ή πατρίδα καρτεράει από μας να δοξαστεί ξανά από τη νίκη μας!". Ο παπάς θυμίζει στους λιγοστούς του τις νίκες στο Βαλτέτσι, στο Λεβίδι, τη Γράνα, στα Βέρβανα και την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη.

Η αγαπημένη θέα του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη από το κελλακι του....



Τα "ευλογημένα βουνά".Η αγαπημένη θέα του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη από το κελλακι του....
Λίγες μέρες πριν κοιμηθεί είχε πει:
«Ευλογημένα βουνά , μόνα σας θα μείνετε». 
Ως να τ’ αποχαιρετούσε συγκινημένος.

Εἰκόνες μιᾶς νέας Πομπηΐας, λίγες μόνο στιγμές πρίν ἐκραγεῖ ὁ Βεζούβιος…




  Εἰκόνες μιᾶς νέας Πομπηΐας, λίγες μόνο στιγμές πρίν ἐκραγεῖ ὁ Βεζούβιος…
Μία ἀκόμη ἐφιαλτική πτυχή τοῦ ἀνάποδου κόσμου, ὁσονούπω βέβαια καί θεσμικά κατοχυρωμένη (μέ «γάμους» καί τεκνοθεσίες) μέσω τοῦ ἑλληνέζικου ἀντίχριστου κυνοβουλίου.
  Καί ἐνῶ ἡ πάλαι ποτέ ἁγιοτόκος πατρίδα μεταβάλλεται ραγδαῖα σέ ἀποτρόπαιο θεσμικό σκουπιδοντενεκέ ὅλης τῆς νεοεποχίτικης σαβούρας καί σέ ἐπίσημο διαβολότοπο τῆς πλέον ἀκραίας βλασφημίας καί ἀποστασίας, ἀπό τήν ἄλλη ἐλάχιστοι θλίβονται καί πονοῦν πραγματικά.
  Ἡ συντριπτική πλειονότητα εἴτε ἐπιχαίρει γιά τόν ζόφο, εἴτε ἔχει πλέον ἐθιστεῖ καί περί ἄλλα τυρβάζεται, βλακώδη καί ἀνούσια. Ἀκραῖες εἰκόνες φρικώδους παρακμῆς και δαιμονικῆς κατάπτωσης μιᾶς κοινωνίας πού ἀγνοεῖ με ἐωσφορική ἀμετανοησία τά ἐκκωφαντικά πλέον σημεῖα τῶν Καιρῶν καί ἀρνεῖται πεισματικά νά βγεῖ ἀπό τόν βοῦρκο. Κυριολεκτικά εἰκόνες μιᾶς νέας Πομπηΐας, λίγες μόνο στιγμές πρίν ἐκραγεῖ ὁ Βεζούβιος…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ο Καθεδρικός ναός των Μεγάλων Κομνηνών στην Τραπεζούντα.



Όλοι πάνω κάτω έχουμε ακούσει για την Παναγία Σουμελά ή την Αγία Σοφία. Πόσοι όμως γνωρίζουν για τον μεγάλο καθεδρικό ναό της πόλης που στέκει ακόμα και σήμερα στο κέντρο της Τραπεζούντας ως το κύριο τζαμί της πόλης.





Η Παναγία η Χρυσοκέφαλος(σημ. Φατίχ τζαμί) ή η Μεγάλη εκκλησία όπως αναφέρεται σε Βυζαντινές πηγές, ήταν ο μεγάλος ναός της Τραπεζούντας. Εκεί στέφονταν αυτοκράτορες οι Μεγάλοι Κομνηνοί, εκεί θάβονταν στο μαυσωλείο τους.

Το πάτωμα της εκκλησίας διακοσμημένο με ρόδακες. Σήμερα είναι πλέον καλυμμένο.

Η εκκλησία ήταν αρχικά το καθολικό μιας μονής και περιβαλλόταν από μοναστηριακά κτίρια και το μέγαρο του μητροπολίτη. Ονομάστηκε έτσι γιατί υπήρχε επίχρυση επένδυση με πλάκες στην οροφή της.



Στον περιβάλλοντα χώρο υπήρχαν μεγαλοπρεπή ταφικά μνημεία των Μεγάλων Κομνηνών με το τελευταίο που ανήκε στον Αλέξιο Δ' να καταστρέφεται από τους Κεμαλικού σχετικά πρόσφατα το 1918, μετά την αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από την Τραπεζούντα και τη λήξη του Α' Π.Π.
Βυζαντινή Μαρμάρινη επένδυση.

Σημείωση:
Αν για κάποιο λόγο επιβίωσε ο Ποντιακός Ελληνισμός σε αυτή την περιοχή, το οφείλει κυρίως στην ύπαρξη του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους και κατά κύριο λόγο στην ύπαρξη του Ρωμαίικου κράτους των Μεγάλων Κομνηνών μέχρι το 1461 μ.Χ.


Δεν είναι τυχαίο που τα Ποντιακά Ελληνικά, όπως τα ονομάζουμε πλέον, επί 1500 χρόνια ονομάζονταν Ρωμαίικα. Και ακόμα Ρωμαίικα ονομάζονται από τους ελάχιστους πλέον, εναπομείναντες ομιλητές τους στις Ποντιακές Άλπεις στην Τουρκία.
Όλες οι φωτό είναι του David Hendrix που έχει τη σελίδα The Byzantine Legacy.

Πέμπτη 19 Μαΐου 2022

Μαγδαληνή Παυλίδου,107 ετών :«Η Γενοκτονία των Ποντίων όπως την έζησα - Άκουγα φωνές και νόμιζα ότι ακόμη για μένα φώναζαν οι Τούρκοι»

Τίμος Φακαλής-Συντάκτης


Η Μαγδαληνή Παυλίδου, από τα Ούζαλα του Πόντου, 107 ετών σήμερα, είναι μία από τις τελευταίες μάρτυρες της Γενοκτονίας των Ποντίων. Γεννημένη το 1915, ξεριζώθηκε από τον Πόντο το 1922, φεύγοντας με καράβι από την Σαμψούντα με προορισμό την παλιά Ελλάδα. Σήμερα ζει στα ορεινά της Δράμας, στο χωριό Χαριτωμένη.

  Αν και πέρασε σχεδόν ένας αιώνας από τα θλιβερά γεγονότα του ξεριζωμού, δεν ξεπέρασε πότε τον φόβο και τον πόνο που έζησε στα παιδικά της χρόνια. Ούτε όμως «άνοιξε» και ποτέ κουβέντα για τα όσα πέρασε. Ακόμη και στα παιδιά της. «Δεν μας μίλησε ποτέ για κείνη την περίοδο. Την στεναχωρούσε. Πονούσε για αυτό και δεν ήθελε να τα αναφέρει και να ξύσει πληγές» θα πει η κόρη της Μαρία- 83 χρονών σήμερα- που την φροντίζει, μένοντας στο διπλανό σπίτι.
Άκουγα φωνές και νόμιζα ότι ακόμη για μένα φώναζαν οι Τούρκοι, για να έρθουν να με πάρουν


  «Πως δεν θυμάμαι; Όλα τα θυμάμαι. Θυμάμαι, το ένα, θυμάμαι το άλλο και στεναχωριέμαι… Άκουγα φωνές και νόμιζα ότι ακόμη για μένα φώναζαν οι Τούρκοι, για να 'ρθουν να με πάρουν. Φοβήθηκε το μάτι μου». 
Υποφέραμε» θα διακόψει την κόρη της, η κυρά Μαγδαληνή με την φωνή της να βγαίνει με δυσκολία. Καθισμένη στην αυλή του σπιτιού της στη Χαριτωμένη Προσoτσάνης, φορώντας το μαύρο αγαπημένο τσεμπέρι της και έχοντας ένα βλέμμα στο άπειρο, μίλησε στο ethnos.gr, σπάζοντας για πρώτη φορά τη σιωπή της, εξιστορώντας όσα την βασάνιζαν. Και μπορεί να βρίσκεται σε βαθιά γεράματα και το σώμα της να την προδίδει, όχι όμως η ψυχή και η μνήμη της που κουβαλούν θύμησες από την χαμένη πατρίδα.

Όσα είδε με τα παιδικά της μάτια, τα δεινά που βίωσε η οικογένεια της, ο φόβος, ο κατατρεγμός, ο ξεριζωμός, καταστάσεις που έζησε μέχρι τα 7 της χρόνια στον Πόντο αλλά και αργότερα όταν έφτασε στην παλιά Ελλάδα.
«Στα Ούζαλα ζούσαν μόνο Έλληνες. Μόλις είχαμε κάνει εκκλησία. Το χωριό ήταν όμορφο και μέσα στα δέντρα. Το σπίτι μας ήταν δίπατο με τέσσερα δωμάτια και ένα μεγάλο σαλόνι. Είχαμε και ένα μπαχτσέ. Τούρκοι δεν έμεναν στα Ούζαλα αλλά ήταν κοντά στα χωριά μας. Είχαμε και πολλούς Τούρκους που δούλευαν για μας. Όταν η μάνα μου η Χρυσάνθη είχε πολλά χωράφια- σιτάρια- έρχονταν Τούρκοι και την βοηθούσαν. Είχαν φιλίες».
Ο πατέρας της ο Γιάννης μπόλιαζε δέντρα και πετάλωνε ζώα. «Οι Τούρκοι ήταν φίλοι του. Τον αγαπούσαν τον μπαμπά μου. Τον είχαν πολύ καλά. Κάθε μέρα πήγαιναν και έρχονταν στα σπίτια μας οι Τούρκοι».

Οι μάνες του Πόντου



"Πονάει που δεν μπορώ να σεριανισω στα μέρη που.ετρεχα μικρή,που δεν μπορώ να δω τα πανύψηλα καταπράσινα βουνά του Πόντου.

Που δεν θα ακούσω το κύμα της Μαύρης θάλασσας να σκάει στο ακρογιάλι της Τραπεζούντας.

Οι μάνες του Πόντου μπορεί να ξεριζώθηκαν από τη γενέθλια γη, όμως κουβαλώντας τη δύναμη με την οποία τις είχε μπολιάσει η ρίζα τους,δεν δίστασαν να μαζέψουν τα κομμάτια από τις ζωές τους και να ξεκινήσουν από το μηδέν ξανά και ξανά.
Γιατί ο άνθρωπος γεννήθηκε για να πεθάνει,κόρη μου.Και στο ενδιάμεσο,αν είναι τυχερός,θα ζήσει μεγάλες χαρές αλλά και πικρές λύπες."

Μάρθα Πατλακουτζα
"Οι μάνες του Πόντου"

19 Μαϊου Γενοκτονία των Ποντίων