ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ(Κυριακή Τυρινής)

  Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη. Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. 

 Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτοπλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).

Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;

 Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων,600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Πρόσεξε παιδί μου μη χάσεις την ψυχή σου...

Συχνά έκανε συζητήσεις με παλαιοημερολογίτες ζηλωτές.
Η προσπάθειά του εκινείτο σε επίπεδο συγγραφικό, επιστολογραφικό κ.τ.λ., αλλά και σε επίπεδο συζητήσεων.
-Εσείς οι νεοημερολογίτες δεν θα πάτε στον παράδεισο, του έλεγε κάποιος φανατικός ζηλωτής.
-Θα πάμε και μάλιστα με σιγουριά, του απαντούσε ήρεμα ο Γέροντας.
Δεν θα πάτε και στο λέγω εγώ με βεβαιότητα.
-Φυσικά και θα πάμε στον παράδεισο μη αμφιβάλλεις γι αυτό.
-Εάν πάτε σεις στον παράδεισο εγώ δεν θέλω να έλθω.Προτιμώ την κόλαση.
-Πρόσεξε παιδί μου μη χάσεις την ψυχή σου. Εγώ θέλω να πάω στον παράδεισο και ας είμαι τελευταίος μετά και από τον χειρότερο άνθρωπο. Να με βάλει ο Θεός στον Παράδεισο και ας έχει βάλει και τον Νέρωνα και τον Χίτλερ και μάλιστα να τους γυαλίζω και τα παπούτσια.Τι με νοιάζει εμένα ποιον θα βάλει ο Θεός στον Παράδεισο;Δικός του είναι ότι θέλει κάνει.Εμένα δεν μου πέφτει λόγος· εγώ θέλω να σωθώ και τα υπόλοιπα είναι του Κυρίου!
-Η καρδιά μου, παιδιά μου, έχει μόνο εισόδους και καμιά έξοδο.
Εάν κάποιος εισέλθει σε αυτή δεν πρόκειται να εξέλθει, όσα προβλήματα και να μου δημιουργήσει.Δεν θα ψυχρανθεί η αγάπη μου, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου.
-Βέβαια, αγαπώ τα παιδιά μου, όπως είναι, θα ευχόμουν όμως να μη μένουν με τα ελαττώματά τους αλλά να προοδεύουν πνευματικώς και να βελτιώνονται συνεχώς.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Αρχιμ. Εφραίμ Χαλή Θεολόγου
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη Θεσσαλονίκη

Τι ακριβώς ήταν η “φλογίνη ρομφαία“;

Θεόδωρος Ρόκας, Θεολόγος – Υποψήφιος Διδάκτωρ Ερμηνευτικής Θεολογίας

“Οὐκέτι φλογίνη ῥομφαία φυλάττει τὴν πύλην τῆς Ἐδέμ· αὐτῇ γὰρ ἐπῆλθε παράδοξος σβέσις τὸ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, θανάτου τὸ κέντρον, καὶ ᾍδου τὸ νῖκος ἐλήλαται, ἐπέστης δὲ Σωτήρ μου βοῶν τοῖς ἐν ᾍδῃ· Εἰσάγεσθε πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον“.

Διαβάζοντας ο αναγνώστης το Κοντάκιο της εορτής της Σταυροπροσκυνήσεως, της τρίτης δηλ. Κυριακής των Νηστειών, κατά την οποία η Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό ώστε να προσκυνείται από τους πιστούς και να τους ενδυναμώνει στη συνέχεια του σταδίου των αρετών, τη νηστεία και τον αγώνα κατά των παθών και της αμαρτίας, παρατηρεί πως το Κοντάκιο αναφέρει: “οὐκέτι φλογίνη ῥομφαία φυλάττει τὴν πύλην τῆς Ἐδέμ” και αναζητεί να ερευνήσει και να πληροφορηθεί τι ακριβώς ήταν η “φλογίνη ρομφαία“.

Η “φλογίνη ρομφαία“, όπως πληροφορεί το 3ο κεφάλαιο του βιβλίου της Γενέσεως: “ἐξαπέστειλεν Κύριος ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη καὶ ἐξέβαλε αὐτὸν καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ρομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς” (Γεν. 3,23-24), ήταν το “πύρινο και φλεγόμενο σπαθί” που τοποθέτησε ο Θεός στην “είσοδο” του Παραδείσου της τρυφής ώστε να κρατάει την είσοδο κλειστή και να απαγορεύει στους Πρωτοπλάστους την πρόσβαση σε αυτόν και κυρίως στο ξύλο της ζωής.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ-Ο Χριστός διά τοῦ Σταυροῦ «τόν Ἀδάμ καί τούς ἐξ Ἀδάμ εἰσάγει πάλιν εἰς τόν Παράδεισον».

Στὸ μέσον της Σαρακοστῆς ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου προτίθεται εἰς προσκύνησιν (Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως).

Ὁ Σταυρὸς παραπέμπει πάντα στὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, στὴν ἀγαπητικὴ κίνηση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀνακαίνιση τοῦ ἐκπεσόντος ἀνθρώπου. Ὁ Χριστός, ἂν καὶ ὡς ἀναμάρτητος δὲν ὑπέκειτο σὲ θάνατο, «ἡλώθη», καρφώθηκε πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, «χολὴν ποτιζόμενος καὶ πλευρὰν ἐκκεντούμενος, Αἷμα καὶ Ὕδωρ πᾶσι βρύων ἀφέσεως». Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ σκοπὸ τὴν ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, «εἰς ἀνάπλασιν τοῦ βροτείου φυράματος».

Μὲ τὴν πτώση του ὁ ἄνθρωπος ἀπώλεσε τὸν πλοῦτο τῆς Χάριτος, διασκόρπισε «τῆς ψυχῆς τὰ χαρίσματα». Γυμνώθηκε ἀπὸ τὴ θεία δόξα ποὺ τὸν περιέβαλλε ἀντὶ ἐνδύματος. Ἀποξενώθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, χάνοντας τὴ δυνατότητα τῆς ἄμεσης κοινωνίας μαζί του. Ὕψωσε τώρα «μεσότοιχον ἔχθρας» ἀνάμεσα στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό. Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὸ πρόσωπό του θάμπωσε, παραμορφώθηκε, ἀμαυρώθηκε. Ἔρχεται λοιπὸν ὁ Χριστός, «ἡ ἀπαράλλακτος εἰκὼν τοῦ Πατρός», γιὰ νὰ δείξει τὸν ἀληθινὸ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ἄνθρωπο καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὰ πάντα.

Πράγματι, διὰ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ «κατεβλήθη ὁ ᾅδης καὶ ὁ θάνατος τέθνηκε· νεκρωθέντες ἀνέστημεν καὶ ζωῆς ἠξιώθημεν· τὸν Παράδεισον ἐλάβομεν, τὴν ἀρχαίαν ἀπόλαυσιν». Καὶ ἐνῶ κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς ἐνθυμούμαστε τὴν ἐξορία τῶν Πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν Παράδεισο, τὴ σημερινὴ Κυριακὴ

Ένα «φ» μας οδηγεί από τον Παράδεισο στην κόλαση

Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ Παράδεισος χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ εὖ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ἐνῶ ἡ κόλαση χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ φεῦ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος ταλαιπωρία καὶ καταδίκη. Ἡ διαφορὰ στοὺς δύο αὐτοὺς χαρακτηρισμοὺς βρίσκεται σὲ ἕνα μόνο γράμμα τῆς ἀλφαβήτου, στὸ γράμμα «φ».

Γιατί, ὅμως, ἕνα γράμμα μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κόλαση;

Γιατὶ μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ ἀρχίζουν λέξεις μὲ τὶς ὁποῖες ἐκφράζεται ἡ λύπη ποὺ προκαλοῦμε στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρακαλεῖ: «Μὴν λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30).

Τὶς ἴδιες λέξεις ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ «φ» ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος, ὁ «ἐν Εὐβοίᾳ», μᾶς παρακαλοῦσε νὰ τὶς ἀποφεύγουμε λέγοντας στὸν καθένα μας: «Μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν».

Πῶς, λοιπόν, λυποῦμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πῶς λυποῦμε τὸν Ίησοῦ; Μά, μὲ τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τῶν λέξεων ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα «φ» καὶ ποὺ ἡ ἀποφυγή τους μᾶς ἀνοίγει διάπλατα τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου, μᾶς ὁδηγεῖ στὸ «εὖ εἶναι», ἐνῶ ἡ ἐμμονή τους μᾶς ὁδηγεῖ στὸ «ἀπευκταῖο», στὴν γέεννα τοῦ πυρός, στὸ «φεῦ εἶναι». Μὲ τὸ γράμμα «φ» ἐκφράζουμε, φεῦ,

*τὸν φόνο, εἴτε σωματικό, ποὺ προκαλοῦμε μὲ ὅπλα, μὲ ξύλα, μὲ πέτρες, μὲ ρόπαλα, μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια, εἴτε ψυχικό, ποὺ προκαλοῦμε μὲ συκοφαντίες, μὲ ἀργολογίες, μὲ ἔνοχη σιωπή μας στοὺς ἀδικουμένους,

*τὸν φθόνο, τὸν θεομίσητο καὶ ψυχοκτόνο, ποὺ προκαλεῖ ψυχικὴ ταραχή, χαλάρωση ἠθῶν καὶ ἀποπροσανατολισμὸ πορείας ζωῆς,

Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο.

Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ο Παράδεισος τών Δυτικών, είναι η κόλαση τών Χριστιανών!

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄. 

 Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

Ο Χριστός μας αποκάλυψε ότι θα έλθει κατά την Δευτέρα Παρουσία Του για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Είναι γνωστή η περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως, κατά την οποία θα χωρίσει τους ανθρώπους, όπως ο ποιμήν χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια, και ύστερα από έναν διάλογο οι δίκαιοι θα πορευθούν «εις ζωήν αιώνιον» και οι αμαρτωλοί «εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθαίος κε, 46). Και στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε: «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς».

Πριν από την Δευτέρα Κρίση, θα γίνει ανάσταση των σωμάτων των ανθρώπων. Προηγουμένως έγινε λόγος για την πρώτη και δεύτερη ανάσταση. Η πρώτη ανάσταση βιώνεται με το Βάπτισμα και την θεία Κοινωνία και η δεύτερη ανάσταση είναι μετά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, για να ζήσει ολόκληρος ο άνθρωπος το «αεί ευ είναι» ή το «αεί φευ είναι»

Κατά την εικονογράφηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού φαίνεται τι είναι ο Παράδεισος και τι είναι η Κόλαση.

«Παρακαλώ, να πάτε να βρείτε την εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας και θα δείτε ότι γύρω από τον Χριστό είναι αυτοί που είναι στον Παράδεισο και βρίσκονται μέσα σε ένα χρυσό φως, το φως το οποίο τους περιβάλλει είναι χρυσό. Αυτό το ίδιο το χρυσό φως. Όσο μακρύνεται από τον Χριστό, αρχίζει και αλλάζει χρώμα και σιγά-σιγά από χρυσό, όσο απομακρύνεται, γίνεται κόκκινο και μέσα στο κόκκινο φως είναι οι κολασμένοι. Και οι σωσμένοι βλέπουν τον Χριστό, αλλά μέσα σε χρυσό χρώμα, αλλά και οι κολασμένοι βλέπουν και αυτοί τον Χριστό από μακριά, αλλά το φως του Χριστού το βλέπουν κόκκινο, διότι για τους μεν είναι η δόξα του Θεού και για τους δε είναι το πυρ το αιώνιο, το σκότος το εξώτερο και το "πυρ το καταναλίσκον". 

Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά

  Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά. Είναι καρπός σχέσης και όχι κατάκτηση ισχυρών και υψηλών θρησκευτικών επιδόσεων.
Δεν σώζομαι επειδή έκανα κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή κάποιον αγάπησα και με αγάπησε.
  Όσο και αν δηλώσεις άνθρωπος του Θεού, δεν θα γίνεις, εάν η χαρά και η ειρήνη δεν κατακλείσουν την ύπαρξη σου.

  Ας κάνουμε όσες νηστείες θέλουμε, αγρυπνίες και προσευχές, ας έχουμε Γέροντα τον πιο γνωστό πνευματικό της ορθοδοξίας, ας βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε με στάρετς και οσίους, η χάρις δεν θα έρθει εάν δεν σταματήσουμε να την ζητούμε με την εσωτερική αδιάγνωστη πολλές φορές σκοπιμότητα, να κτίσουμε την εικόνα μας, το αυτοειδωλό μας, το εγωιστικό θρησκευτικό προφίλ μας.
Για να αισθανθούμε ότι κάτι καταφέραμε και κάποιοι είμαστε.

Η χάρις δεν εκβιάζεται, ούτε εξαγοράζεται, δωρίζεται και εκχέεται αγαπητικά στους ταπεινούς, αφανείς, πληγωμένους και αγαπητικά στραμμένους προς τον Θεό.
Εκείνους που απογυμνώθηκαν και ξαρματώθηκαν από όλες τις αυταπάτες του κόσμου, όλες τις δυνάμεις και εξουσίες, από όλα τα είδωλα ακόμη και το ίδιου τους του εαυτού.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Μαρτυρίες από τον παράδεισο κι από την κόλαση....

Λέγει αυτώ Αβραάμ· έχουσι Μωυσέα και τους προφήτας· ακουσάτωσαν αυτών ο δε είπεν ουχί, πάτερ Αβραάμ, αλλ’ εάν τις εκ νεκρών πορευθή προς αυτούς, μετανοήσουσιν· είπε δε αυτώ· ει Μωυσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται» (Λουκ. ιστ’ 29-31).

  Ο Αβραάμ δεν μπορούσε ούτε και στη δεύτερη παράκληση του πλούσιου ν’ ανταποκριθεί. Κι έδωσε καθαρές και πειστικές δικαιολογίες γι’ αυτό. Τι νόημα θα είχε να ξαναγυρίσει ο Λάζαρος στον κόσμο και να προειδοποιήσει τους ανθρώπους τι τους περιμένει μετά το θάνατό τους, αφού ο Μωυσής κι οι προφήτες είχαν πει όλα όσα έπρεπε να κάνουν για να σωθούν; Χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι σώθηκαν όχι από μαρτυρίες νεκρών, αλλά ζωντανών. Όταν λοιπόν τόσες χιλιάδες άνθρωποι σώθηκαν ακούγοντας το Μωυσή και τους προφήτες, έτσι μπορούν να σωθούν και τ’ αδέρφια σου.

  Μάταια προσπάθησε πάλι ο πλούσιος να επαναλάβει την έκκλησή του, ενισχύοντάς την με τα λόγια: εάν τις εκ νεκρών πορευθή προς αυτούς, μετανοήσουσιν. Ο Αβραάμ απέρριψε πάλι το αίτημά του με καθαρά επιχειρήματα. Τι θα τους ωφελούσε η παρουσία κι η μαρτυρία του Λάζαρου, αν δεν άκουγαν το Μωυσή και τους προφήτες; Ο Μωυσής, ο Ησαΐας κι ο Ηλίας δεν είδαν το Θεό και μίλησαν στους ανθρώπους στο όνομά Του; Αν λοιπόν τ’ αδέρφια του δεν άκουσαν και δεν πίστεψαν αυτούς, πως θα πίστευαν στο Λάζαρο αν εμφανιζόταν μπροστά τους;

«Ἐκ κοιλίας Ἅδου ἐρρύσατο ἡμᾶς…»

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

  Ὅταν ὁ Ἀδάμ ἁμάρτησε, ὁ Θεός «διέταξε τά ἀγγελικά Χερουβείμ νά φυλᾶνε τήν ὁδό τοῦ Παραδείσου μέ περιστρεφομένη πύρινη ρομφαία» (Γέν. 3:24). Ἀλληγορική ἔκφραση πού σημαίνει, ὅτι ἡ πόρτα τοῦ Παραδείσου, ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας τοῦ Ἀδάμ, ἔκλεισε! Ἔκλεισε μάλιστα μέ τέτοιο τρόπο, πού κανένας δέν μποροῦσε νά τήν παραβιάσει! Εἶχε φύλακες μέ πύρινα σπαθιά! Ἔκλεισε ὁ Παράδεισος, ἀλλά ἄνοιξε ὁ Ἅδης, ἡ «φυλακή» τῶν ψυχῶν (Α΄Πέτ. 3:19), μέ χάλκινες πόρτες, καί μοχλούς σιδερένιους (Ἡσ. 45:2).

  Ἔτσι, λοιπόν, ἀπό τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ μέχρι τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι πέθαιναν, κατέβαιναν στόν Ἅδη! Ὄχι μόνο οἱ ἁμαρτωλοί ἀλλά καί οἱ δίκαιοι. Ἀκόμα καί ὁ Τίμιος Πρόδρομος, πεθαίνοντας κατέβηκε στόν Ἅδη!

  Μπορεῖ, βέβαια, νά πήγαιναν ὅλοι στόν Ἅδη, ἀλλά δέν γεύονταν ὅλοι τίς ὀδύνες του. Αὐτοί πού σίγουρα βασανίζονταν, ἦταν οἱ ἁμαρτωλοί. «Ὑποφέρω μέσα σ’αὐτή τή φωτιά», εἶπε ὁ πλούσιος (Λκ. 16:24). Ὁ φτωχός Λάζαρος δέν βασανιζόταν, οὔτε καί χαιρόταν. Ἁπλά ἔνιωθε μιά παρηγοριά. «Ὦδε παρακαλεῖται» εἶπε ὁ Χριστός (Λκ. 16:25). Δέν ἀπολάμβανε δηλαδή τήν ἀπέραντη ἡδονή τοῦ Παραδείσου πού «μάτι δέν τά εἶδε, κι οὔτε τ’ ἄκουσε αὐτί, κι οὔτε τά ‘βαλε ὁ λογισμός τοῦ ἀνθρώπου» (Α΄Κορ. 2:9) γιατί ὁ Παράδεισος ἦταν κλειστός.

Οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου δεν ἀνοίγουν σε ὅποιον δεν πέρασε ἀπό τις πύλες τῶν Μυστηρίων

Οἱ πύλες τῶν Μυστηρίων εἶναι πολύ ἀνώτερες καί ὠφελιμώτερες ἀπό τίς πύλες τοῦ Παραδείσου. Οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου δέν ἀνοίγουν σέ ὅποιον δέν πέρασε ἀπό τίς πύλες τῶν Μυστηρίων

 Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας (Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς Λόγος Α΄ 37.)

πηγή

Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς, το βήμα της μετάνοιας

Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν.Είναι και για μας ανοικτός ο Παράδεισος.Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς, το βήμα της μετάνοιας.Τότε σπεύδει ο Θεάνθρωπος Κύριος να κάνει δέκα βήματα για να μας αγκαλιάσει..."

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Και στον Παράδεισο να τους έβαζε ο Θεός πάλι θα υπέφεραν...

 πηγή

Τι θα πει, Γέροντα, «Καλό Παράδεισο»;

Τι θα πει, Γέροντα, «Καλό Παράδεισο»;
– Με το καλό να πας στον Παράδεισο.
– Μπορεί, Γέροντα, να εννοή: «Να πας στον καλό Παράδεισο»;
– Άκουσες εσύ ποτέ να μιλούν για κακό Παράδεισο; «Πάντως, για να πάη κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάη πολλά πικρά εδώ, να έχη το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι. Τι γίνεται στα νοσοκομεία!
Τι δράματα! Τι πόνο έχει ο κόσμος! Πόσες μητέρες, οι καημένες, κάνουν επεμβάσεις, σκέφτονται τα παιδάκια τους και έχουν την αγωνία όλης της οικογένειας! Πόσοι οικογενειάρχες έχουν καρκίνο, κάνουν ακτινοβολίες και τι βάσανο έχουν!
Να μην μπορούν να δουλέψουν, να πρέπη να πληρώσουν νοίκια, να έχουν ένα σωρό έξοδα! Εδώ άλλοι έχουν την υγεία τους και πάλι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, πόσο μάλλον να μην έχη κανείς την υγεία του και να ζορίζεται να δουλέψη, για να ανταποκριθή λίγο στις υποχρεώσεις του!
Πολύ με έχουν καταβάλει τα προβλήματα των ανθρώπων. Πόσα ακούω κάθε μέρα! Συνέχεια βάσανα, δυσκολίες!… Πίκρα όλη μέρα το στόμα και το βράδυ να πέφτω νηστικός λίγο να ξεκουραστώ. Νιώθω πολλή σωματική κούραση, αλλά και εσωτερική ξεκούραση. 

– Γέροντα, πάντα ωφελεί η αρρώστια;
– Ναι, πάντα πολύ ωφελεί. Οι αρρώστιες βοηθούν τους ανθρώπους, να «εξιλεωθούν», όταν δεν έχουν αρετές. Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η αρρώστια, η υγεία δεν μπορεί να το δώση! Πνευματικό καλό!
Είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία, πολύ μεγάλη! Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, και μερικές φορές του εξασφαλίζει και μισθό. Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η αρρώστια είναι σαν τη φωτιά που την καθαρίζει. Βλέπεις, και ο Χριστός είπε στον Απόστολο Παύλο: «Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».
Όσο περισσότερο ταλαιπωρηθή με κάποια αρρώστια ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο εξαγνίζεται και αγιάζεται, αρκεί να κάνη υπομονή και να την δέχεται με χαρά. Μερικές αρρώστιες θέλουν μόνο λίγη υπομονή, και τις επιτρέπει ο Θεός, για να πάρη ο άνθρωπος λίγο μισθό και να του αφαιρέση ο Θεός μερικά κουσούρια.
Γιατί η σωματική αρρώστια βοηθάει στην θεραπεία της πνευματικής αρρώστιας. Την εξουδετερώνει με την ταπείνωση που φέρνει. Ο Θεός όλα τα αξιοποιεί για το καλό! Ό, τι επιτρέπει είναι για το πνευματικό μας συμφέρον. Ξέρει τι χρειάζεται ο καθένας μας και μας δίνει κάποια αρρώστια, είτε για να ανταμειφθούμε, είτε για να εξοφλήσουμε αμαρτίες.
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ΄ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ)

πηγή

Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις. Χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις

  Το όραμα του ανθρώπου είναι να ζήσει έναν παράδεισο. Ο καθένας μπορεί να ορίζει τα επιμέρους του παραδείσου του διαφορετικά, ανάλογα με τον χαρακτήρα και τις επιθυμίες του. Όμως όλοι συμφωνούν ότι παράδεισος σημαίνει την ευτυχία. Και η ευτυχία έρχεται όταν ο άνθρωπος έχει αυτά που του δίνουν την χαρά που κρατά. Στον παράδεισο θα βάζαμε μία σχέση που δεν έχει προβλήματα, που δομείται στην αγάπη, στο μοίρασμα, στην τρυφερότητα, στο να προλαβαίνει ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Στον παράδεισο θα βάζαμε μία ζωή χωρίς λύπη, χωρίς πειρασμούς, χωρίς δοκιμασίες και σταυρούς. Θα βάζαμε έναν κόσμο ο οποίος δεν θα λειτουργούσε ανταγωνιστικά, αλλά φιλικά. Μια κοινωνία στην οποία ο ένας θα βοηθούσε τον άλλον. Κυρίως όμως, στον παράδεισο θα θέλαμε να μην υπάρχει θάνατος, κακό, τέλος.

 Αυτή η νοσταλγία εκφράζεται με την αντίδραση του ανθρώπου σε κάθε αναποδιά στην ζωή. Σαν ένας νέος πρωτόπλαστος, όποια επιλογή κι αν κάνει, ο άνθρωπος προσπαθεί να απεκδυθεί τις ευθύνες του. Να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Να ρίξει τα βάρη στους άλλους, στην κοινωνία, στον Θεό τον ίδιο. Να εξαιρέσει τον εαυτό του από την αποτυχία, την αμαρτία, την ήττα. Ο άνθρωπος μοιάζει με έναν αιώνιο έφηβο, που γκρινιάζει διότι ο κόσμος δεν είναι παράδεισος, αλλά και δυσκολεύεται να παλέψει για να τον καταστήσει παράδεισο. Διότι ο κόσμος μας προϋποθέτει την συμμετοχή του ανθρώπου για να γίνει καιρός χαράς. Την αγάπη του ανθρώπου και την εμπιστοσύνη του στον Θεό, για να μπορέσει κατά κάποιον τρόπο να μετατραπεί σε κοινωνία στην οποία τα όνειρα του ανθρώπου θα πραγματωθούν. Ακόμη και στις πιο ιδανικές συνθήκες, πάντα θα υπάρχει η ανθρώπινη ελευθερία να παλέψει με εμπιστοσύνη στον Θεό και στις εντολές του να δει τον κόσμο ως παράδεισο ή η επιλογή της αυτοθέωσης, δηλαδή να κάνει τον κόσμο όπως θέλει ο ίδιος, χωρίς Θεό, με τον πλησίον υποταγμένο, σε έναν αέναο ανταγωνισμό ποιος θα επικρατήσει και ποιος θα φταίει. Οδός θανάτου.

  Σ’ αυτόν τον κόσμο η Εκκλησία μας προβάλλει ως ένα αλλιώτικο υπόδειγμα την Υπεραγία Θεοτόκο. Μας δηλώνει ότι η Παναγία κάνει να ανθίζει λιβάδι

Περί Παραδείσου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

  1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, θά σᾶς πῶ λίγα λόγια γιά τόν Παράδεισο. Μέ πόνο πρέπει νά παρατηρήσουμε ὅτι στήν σημερινή ἐποχή δέν ἀκούονται κηρύγματα γιά τόν Παράδεισο, οὔτε γιά τήν κόλαση, οὔτε γιά τήν παρθενική ζωή, ἐνῶ παλαιότερα θυμᾶμαι ἐγώ σάν παιδί, ὅτι οἱ ἱεροκήρυκες ὅλα τους τά κηρύγματα τά τελείωναν μέ τήν εὐχή νά εἰσέλθουμε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδή, στόν Παράδεισο. Καί παλαιότερα ἀκόμη ἀκουόταν σάν κύρια καί καλύτερη εὐχή τό, «καλό παράδεισο»!
Γιά τόν Παράδεισο, λοιπόν, θά σᾶς μιλήσω σήμερα, ἀδελφοί, σέ ἕνα ὀλιγόλεπτο κήρυγμα. Καί λαμβάνω τήν ἀφορμή νά μιλήσω γιά τό θέμα αὐτό ἀπό τό σημερινό ἅγιο Εὐαγγέλιο, πού μᾶς εἶπε γιά κάποιον πού πλησίασε τόν Χριστό καί τόν ρώτησε, τί νά κάνει γιά νά κερδίσει τήν αἰώνια ζωή, δηλαδή, τόν Παράδεισο.

  2. Γιά νά μή σᾶς ἀργῶ, ἀγαπητοί μου, σᾶς λέγω σύντομα ὅτι ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο γιά νά ἔχει στενή κοινωνία μαζί Του, γιά νά ζεῖ στόν Παράδεισο. Δημιούργησε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο μᾶς λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τόν ἔβαλε στόν Παράδεισο, ἐκεῖ πού ἦταν Αὐτός. Καί ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖ ζοῦσε μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, μέσα στήν Χάρη Του καί τήν δόξα Του, θέλω νά πῶ. Ὁ νοῦς του συστρεφόταν σάν στρόφιγγας γύρω ἀπό τόν Θεό καί αὐτό ἦταν γιά τόν ἄνθρωπο ἡ εὐτυχία του, ἦταν ἡ φυσική του, ἡ νορμάλ ζωή, γιατί πλάστηκε γιά τόν Θεό. 

Ἀλλά ἔγινε ἔπειτα ἡ θλιβερή πτώση. Ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, ἁμάρτησε. Καί ἐπειδή τό κακό δέν μπορεῖ νά ἔχει σχέση μέ τό καλό, γιατί ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά συγκατοικήσει μέ τό κακό, ἐξεβλήθη, ἐξορίστηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τόν Παράδεισο. Καί ποῦ τόν ἔβαλε ὁ Θεός; Τόν ἔβαλε «ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου»! Γιατί «ἀπέναντι»; Γιά νά τόν βλέπει ὁ ἄνθρωπος καί νά σκέπτεται: Ποῦ ἤμουν καί ποῦ ἦρθα...! Τί εἶχα καί τί ἔχασα!... Καί τό ὅλο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου ἔξω ἀπό τόν

Αρκεί ένα «Ήμαρτον!»

Γέροντα πόσο δύσκολο είναι να πάει κάποιος στον Παράδεισο;

– Καθόλου! Το πιο εύκολο πράγμα είναι.

Αντιθέτως, το να πας στην Κόλαση θέλει έξοδα και πολύ προσπάθεια.

Πρέπει να αφιερώσεις κόπους, ξενύχτια, ταλαιπωρίες,λεφτά για αμαρτίες, να ξαγρυπνάς σε άσωτείες και από πάνω να υποφέρεις μία ζωή από απελπισία,
φόβο, ενοχές και άγχος, πού θα σε γεμίζει ή αμαρτία.

Ενώ για να πας στον Παράδεισο απλώς μία εξομολόγηση να κάνεις, ένα «ήμαρτον» να πεις κάτω από το πετραχήλι,του ιερέως, βγάζεις αμέσως και δωρεάν εισιτήριο πρώτη θέση για την ουράνια βασιλεία.

Δεν βλέπεις και τον ληστή επί του σταυρού;Ένα «Μνήσθητι μου» είπε
και έγινε ό πρώτος οικιστής του Παραδείσου.

Αγιορείτικες Κουβέντες -π.Διονύσιος Ταμπάκης

πηγή

Ε,ευλογημένε! Πιάσε εσύ 8,5 και θα σου ρίξει ο Θεός μια κλωτσιά και θα σε βάλει στον Παράδεισο!

- Παιδιά μου, αυτή η ζωή είναι σαν το Γυμνάσιο των παιδιών. Να αγωνιστούμε να πιάσουμε τη βάση.
- Γέροντα, η βάση στο Γυμνάσιο είναι 10. Αν πιάσουμε 8,5 τι θα γίνει;
- Ε,ευλογημένε! Πιάσε εσύ 8,5 και θα σου ρίξει ο Θεός μια κλωτσιά και θα σε βάλει στον Παράδεισο!

 Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Υπαπαντή. Η γιορτή της συνάντησης και της ελπίδας που δεν είναι μόνο πίστη. Είναι Πρόσωπο.Του Θεανθρώπου μας.

«Μη  ιδείν θάνατον πρίν ή ίδη τον Χριστόν Κυρίου»

 Τα γηρατειά είναι ίσως η πιο δύσκολη περίοδος της ανθρώπινης ζωής. Δεν είναι μόνο το βάρος των όσων έχουν προηγηθεί. Η ανάγκη της αποτίμησης της ζωής. Οι χαρές και οι λύπες, οι σταυροί και τα πάθη μας. 

Είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος αισθάνεται πως δεν έχει καμία ελπίδα να συνεχίσει να υπάρχει. Ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να φτάσει το τέλος. Οι θρησκείες επενδύουν σ' αυτή την διαγραφόμενη και βέβαιη τελικά απελπισία και προτείνουν την μεταθανάτια ζωή ως παρηγοριά. Ως ένα φως μέσα στο δεδομένο σκοτάδι. Ότι ο άνθρωπος μπορεί μεν να φύγει από τον κόσμο που γνωρίζει, από τα πρόσωπα που αγαπά και μοιράζεται τη ζωή του μαζί τους ή και από τα βάσανα, «τα πάθια και τους καημούς του κόσμου», ωστόσο δε θα χαθεί. Η ψυχή του θα συνεχίσει να υπάρχει με έναν απροσδιόριστο τρόπο ή και συγκεκριμένα, ανάλογα με τη διδασκαλία και την πίστη της θρησκείας. Κι έτσι ο άνθρωπος αισθάνεται λιγότερο μόνος, περισσότερο έτοιμος να κάνει το δικό του Πάσχα, το πέρασμά του από τον θάνατο.

  Η Εκκλησία δεν κομίζει απλώς μία μεταφυσική ελπίδα συνέχειας της ύπαρξης. Δεν βλέπει την ζωή ως μία άλλη εκδοχή του παρόντος. Αυτό δηλαδή που έχουμε συνηθίσει σωματικά, να συνεχίσουμε να το ζούμε ψυχικά. Δε βλέπει την αιωνιότητα μέσα από το δίπολο ανταμοιβή- τιμωρία. Χωρίς να αποκλείεται αυτή η διάσταση, δε θα ήταν δυνατόν να πιστεύουμε σε έναν Θεό αγάπης, ο Οποίος μεταβάλλεται μετά τον θάνατο σε Θεό δικαστή.

Το μήλο του Παραδείσου- Γέροντας Τιμόθεος ο Ρώσος(+1848)

 

Είχαμε κάποτε στο Βαλαάμ (νησί της Ρωσίας με περίφημο κοινόβιο μοναστήρι) έναν καλόγερο πνευματικό μου αδελφό. που μου άνοιξε την καρδιά του και μου είπε ότι ως εκείνη την στιγμή προσευχόταν έχοντας αφιερώσει στην προσευχή όλη του την διάνοια και με την καρδιά να καίγεται από θεία φλόγα αγάπης και γινόταν άλλος άνθρωπος, άλλαζε ολοκληρωτικά συχνά βρισκόταν σε έκσταση και φαινόταν να΄ ναι μαζί μ΄ αυτούς που βρίσκονταν κιόλας στον Παράδεισο. 

 Έβλεπε πλήθη αγγέλων, αγίων και άλλων εκλεκτών του Θεού, έβλεπε δέντρα διάφορα με υπέροχους καρπούς, μα πιο πολύ απ΄ όλα τραβούσε την προσοχή του ένα και μοναδικό δέντρο, το πιο υπέροχο απ΄ όλα, που οι καρποί του μοιάζανε συνηθισμένα μήλα. Αυτό το δέντρο το εθαύμαζε ιδιαίτερα και δεν ήθελε να κουνήσει από κοντά του. 

Έρχεται λοιπόν και τον πλησιάζει ένα παλληκάρι με λαμπρή φορεσιά και χρυσό ζωνάρι κι τον ρωτάει :
- Τί στέκεσαι και θαυμάζεις εκεί ; Θέλεις να δοκιμάσεις ετούτα τα φρούτα ;
Ο μοναχός του απάντησε :
- Αν ήταν τούτο δυνατό, πολύ θα τόθελα.
Το παλληκάρι έκοψε ένα μήλο, του τόδωσε και τον πρόσταξε να το φάει. Όταν τόφαγε, τότε βρέθηκε ξαφνικά στο κελλί του να κάνει προσευχή. Και τόσο γλυκιά και νόστιμη έμεινε στο στόμα του η γεύση του μήλου που δεν μπορούσε να την περιγράψει με ανθρώπινα λόγια και τίποτα στον κόσμο δεν του φάνηκε αντάξιό της. Ό,τι είναι γλυκό και νόστιμο σ΄ αυτό τον κόσμο, είναι γλυκό και νόστιμο όταν το δοκιμάζεις, όταν δηλ. είναι ακόμα μέσα στο στόμα σου, ύστερα όμως το ξεχνάς. Όμως ο καρπός του Παραδείσου είναι αλλιώτικος. Πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα υπάρχει στο στόμα του η γλύκα.
Μολονότι ο γέρων Τιμόθεος μιλούσε για κάποιον άλλο, υποθέτω πως αυτός ο ίδιος αξιώθηκε αυτή την αγγελική ζωή. Στον Άθωνα εγκαταβίωσε στο κελλί του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στο Παλιομονάστηρο. Ετελειώθη στα 1848.

 "ΠΡΩΤΑΤΟΝ", ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1984, αριθ. 10, σελ. 55.

πηγή