«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπό τοῦτο τό φῶς.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν φαίνεται.Εἶναι Φῶς!Ηρθε στὸν κόσμο καί δέν ἔφυγε. Κινεῖται μέ μεγάλο κρότο, ἀλλά δὲν τό ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ’ ὅλους συνεχῶς, ἀλλά σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια.
Τά θεϊκά εὐωδιάζουν.Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καί παράδεισο στήν ψυχή καί ἔλεγχο γιά τά χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐγώ μηδέν…».

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς.
Ἄγγελοι ψάλλουνε. Χαρά, ἀγαλλίαση, πανηγύρι. Σὰν νὰ εἶσαι σ’ ἕνα ὁλάνθιστο περιβόλι.
Βλέπουν οἱ καημένοι κολασμένοι τὶς χαρὲς τῶν δικαίων καὶ μαραζώνουνε πιο πολύ».
Αυτά παιδί μου είναι τα γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους σαν κι εμένα για να πάρομε στροφή μετανοίας.

Νὰ ἔχετε την εὐχὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Θεοῦ τῶν Φώτων, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ.

«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης», εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.. (σελ, 86)(σελ. 134)

πηγή

Ολα αύτα τα κάνει το Πνεύμα το Αγιο.

Ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, πού λέγονται σωστικά μυστήρια, ἐπιτελοῦνται ἀπό τό Αγιο Πνεύμα. Ἐάν φύγει τό Πνεύμα τό Ἅγιο ἀπό τήν Ἐκκλησία, τότε δεν ὑπάρχει Αγιασμός, τότε δεν ὑπάρχει σωτηρία.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖο ἐργάζεται  τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί  καταρτίζει ψυχές γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν,ἁγιάζει τά ὕδατα καί βαπτιζόμαστε καί μᾶς καθαρίζει ἀπό τήν ἁμαρτία,καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς ἁμαρτίες μετά τό βάπτισμα, διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἐξομολογήσεως, μεταβάλλει τόν ἄρτο σέ Σῶμα καί τόν οἶνο σέ Αἷμα Χριστοῦ (Θεία Κοινωνία) καί τρέφει καί ἐξαγνίζει τήν ψυχή του καί φωτίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου.
Αγιάζει τό ἔλαιον (εὐχέλαιο) καί φυγαδεύει καί θεραπεύει τίς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων,ἁγιάζει τό ὕδωρ καί γίνεται ἁγιασμός καί ἁγιάζει καί φυγαδεύει τά δαιμόνια, ἑνώνει τούς 2 ἀνθρώπους διά τοῦ γάμου καί τούς κάνει σάρκα μία,
ἐνδυναμώνει τόν ἄνθρωπο, χαριτώνει τόν ἄνθρωπο καί φρουρεῖ τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει ἱκανό νά μπορεῖ νά νικήσει τά τεχνάσματα τοῦ Σατανᾶ,ὑπάρχει στήν Ἐκκλησία καί στερεώνει καί διατηρεῖ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής.

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής. Μέσα από την Αγία Γραφή, την εμπειρία των Αγίων και τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Παρακλήτου στη σωτηρία και τον αγιασμό του ανθρώπου.

 Μια βαθιά και ουσιαστική ομιλία του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου για το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος, τον φωτισμό του ανθρώπου, τη μεταμορφωτική δύναμη της θείας χάριτος και τη ζωντανή εμπειρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην Εκκλησία.

 Πώς φωτίζει το Άγιο Πνεύμα τον άνθρωπο και τον οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»; 

Με ποιον τρόπο μεταμορφώνει τους Αποστόλους από απλούς ψαράδες σε θεοφόρους κήρυκες της Οικουμένης;

 Τι σημαίνει να είναι κάποιος «πλήρης Πνεύματος Αγίου» και γιατί ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δίδασκε ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος;

 Μέσα από πλήθος βιβλικών παραδειγμάτων, από τον Τίμιο Πρόδρομο και τον Συμεών τον Θεοδόχο μέχρι τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο και τον Απόστολο Παύλο, παρουσιάζεται η δύναμη της χάριτος που φωτίζει, καθοδηγεί, αγιάζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. 

Ποιος γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος;

«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς»
Κάθε χρόνο, τη Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, ρωτάμε: «Ποιος γιορτάζει σήμερα;» Το εορτολόγιο δίνει ονόματα Τριάδα, Τριάδης, Κορίνα. Σωστά. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό.

 Σήμερα γιορτάζουν δύο ομάδες που δεν αναφέρει κανένα εορτολόγιο και αξίζει να το ξέρουμε.
Πρώτον: Όλοι οι Βαπτισμένοι Χριστιανοί
Όταν βαπτιστήκαμε, ο ιερέας μάς έχρισε με το Άγιο Μύρο και είπε τρεις φορές: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Ἁγίου. Αμήν.» Αυτή η στιγμή δεν ήταν συμβολική. Ήταν η πιο πραγματική στιγμή της ζωής μας ο ίδιος ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, κατοίκησε μέσα μας.
Δεν το λαμβάνουν μόνο οι ιερείς. Δεν το λαμβάνουν μόνο οι «πολύ θρήσκοι». Κάθε βαπτισμένος χριστιανός άντρας, γυναίκα, παιδί είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Το λέει ξεκάθαρα ο Απόστολος Παύλος:
«Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;»
Άρα η γιορτή του Αγίου Πνεύματος είναι, με μια βαθύτατη έννοια, η γιορτή όλων μας. Γιορτάζουμε το Πρόσωπο που κατοικεί μέσα μας από την ημέρα της βάπτισής μας. Το ξεχάσαμε; Σήμερα είναι η ευκαιρία να το θυμηθούμε.
Κάθε βαπτισμένος χριστιανός φέρει μέσα του το Άγιο Πνεύμα.
Η σημερινή γιορτή είναι και δική μας γιορτή.

Δεύτερον: Οι Πνευματικοί μας Πατέρες

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.
Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας.
Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας.Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

www.erimitic.gr

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; 

Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; 

Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; 

Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; 

Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των Αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι.

 Επίσης, μέσα από χιλιάδες παραδείγματα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι με σαρκικό βίο και πολιτεία μεταβλήθηκαν σε πνευματικούς, ανακαινισμένους ανθρώπους. Συνεπώς γνωρίζουμε ότι, όπως τότε έτσι και τώρα συμβαίνει αυτό, με την ενέργεια της Χάριτος του Θεού, του Παρακλήτου Πνεύματος. Εμείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε πώς συμβαίνει αυτό! Για μας αρκεί να γνωρίζουμε ότι συμβαίνει· και να αγωνιζόμαστε να συμβεί και σ’ εμάς, καθότι η Χάρη του Θεού δίνεται σε όποιον τη ζητάει και προετοιμάζεται να γίνει άξιος για να τη λάβει!

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγήσει κανείς τα πνευματικά

Την ώρα που λέγει κανείς την “ευχή” το Άγιον Πνεύμα κατέρχεται, όπως η νεφέλη στο Όρος Θαβώρ..

 

Την ώρα που λέγει κανείς την “ευχή” το Άγιον Πνεύμα κατέρχεται, όπως η νεφέλη στο Όρος Θαβώρ..

 Κύριε Ιησού, Συ ο Ακρογωνιαίος Λίθος της Σωτηρίας μας, ενίσχυσε μέσα μας την πίστη, αυτή την αγία και σωτήρια πίστη σε Σένα, τον μοναδικό μας Σωτήρα.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

πηγή

Μα Μπάτουσκα, με ποιό τρόπο μπορώ να αναγνωρίσω την παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος μέσα μου;

– Μα Μπάτουσκα, επέμενε ο Μοτοβίλωφ, με ποιό τρόπο μπορώ να αναγνωρίσω την παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος μέσα μου;
– Είναι πολύ απλό, φίλε του Θεού.
Ο Θεός λέγει: «Όλα είναι απλά γι’ αυτόν που αποκτά τη σοφία».
Το κακό με μας είναι, ότι δεν αναζητούμε αυτήν τη θεϊκή Σοφία, η οποία, επειδή δεν είναι «εκ του κόσμου», δεν είναι και αλαζονική.
Μιλώντας γι’ αυτή τη Σοφία, ο Κύριος είπε: «Ο Θεός θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν. ».
Και μιλώντας προς τους Αποστόλους: «Ούτω και υμείς ασύνετοι έστε;» ( Μαρκ . 7, 18) . « Ουδέποτε ανέγνωτε εν ταίς γραφαίς» ( Ματθ . 21, 42) .
Αφού όμως ήλθε επ’ αυτούς το Άγιον Πνεύμα, ο Θεός διήνοιξε τις διάνοιες τους και έτσι μπορούσαν και έγραφαν: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν ». . .

«Ωστόσο», ξανάρχισε ο Μοτοβίλωφ, «συνεχίζω να μη καταλαβαίνω πως μπορώ να είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι μέσα στο Άγιο Πνεύμα, να αναγνωρίσω μέσα μου την αληθινή του παρουσία».
– Σας είπα ήδη, φίλε του Θεού, πως είναι πολύ απλό. Τι σας χρειάζεται παραπάνω;
– Μου χρειάζεται να μπορέσω να το καταλάβω ακόμη καλλίτερα!
«Τότε», γράφει ο Μοτοβίλωφ, «ο πατήρ Σεραφείμ με έπιασε από τους ώμους και είπε»:
– Είμαστε και οι δυο μέσα στην πληρότητα του Αγίου Πνεύματος. Γιατί δεν με κοιτάζεις;
– Δεν μπορώ, Μπάτουσκα, ξεπετάγονται κεραυνοί από τα μάτια σας.
Το πρόσωπο σας έγινε πιο φωτεινό και από τον ήλιο…
– Μη φοβάστε. Γίνατε και σεις τόσο φωτεινός όσο και γω .

Χωρίς όμως την χάριν του Αγίου Πνεύματος αυτός ο στόχος (το να περνάμε καλά)οδηγεί σε πνευματικό πόλεμο

 Να περνάμε καλά. Σ' αυτές τις λίγες λέξεις συμπυκνώνεται το νόημα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Και γεννάται το ερώτημα. Είναι κακό να θέλω να περνάω καλά; Οχι βέβαια. Ο Θεός δεν μας θέλει δυστυχισμένα πλάσματα, απεναντίας. Ο πιστός χριστιανός δεν είναι μίζερος και σκυθρωπός. Είναι ένας ειρηνικός άνθρωπος, που ξέρει να χαίρεται την ζωή. Επειδή, «Ειρήνη αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσι…».

 Αλλά και τις όποιες δυσκολίες συναντήσει (όπως όλοι οι άνθρωποι άλλωστε), ξέρει να ζητά βοήθεια, επειδή, «Τα αδύνατα παρ᾽ αν­θρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστι». Και όταν κουραστεί ή αποκάμει, τα ακουμπάει στα πόδια του Χριστού.

 «Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».
Χωρίς όμως την χάριν του Αγίου Πνεύματος αυτός ο στόχος (το να περνάμε καλά), σε οδηγεί αργά ή γρήγορα σε πόλεμο με τους άλλους και τελικά στον πνευματικό ή ακόμα και στον σωματικό θάνατο.

 Όταν ο άνθρωπος ζει φυλάσσοντας με κάθε μέσον τον εαυτό του, από οποιονδήποτε ή οτιδήποτε του χαλάει αυτή την κατάσταση, τον θεωρεί εχθρό του. Και είναι μαθηματικά σίγουρο ότι "εχθροί" του δεν θα παραμείνουν μόνον οι εκτός των τειχών. Σύντομα "εχθροί" θα γίνουν και οι Οικείοι του. Οποιοσδήποτε θα τον ξεβολεύσει από την μακαρία γι' αυτόν κατάσταση γίνεται αυτόματα εχθρός, με ή χωρίς εισαγωγικά. Έτσι εξηγείται και το πως, περνάει κάποιος από την αγάπη στο μίσος, στον φθόνο ή ακόμη και στο έγκλημα.

Πρέπει να δούμε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος...σαν ένα γεγονός που συνδέεται ουσιαστικά με την σωτηρία μας».

 Ο άγιος Φιλάρετος Μόσχας σε ομιλία του στην Κυριακή της Πεντηκοστής λέει: «Μετά την πτώση του ανθρώπου, και, μη όντας ο άνθρωπος σε θέση να αντέξει το άκτιστο φως, "εκρύβη από προσώπου Κυρίου του Θεού" και ο Θεός αποτραβήχτηκε από τον άνθρωπο, από φόβο μήπως εκμηδενίσει τον παραβάτη με την αγία παρουσία του.
Τότε ήταν που Εκείνος όντας Ένας σε Τρία Πρόσωπα, από ανείπωτο έλεος προς το αποξενωμένο άνθρωπο τον πλησίασε με διαδοχικές αποκαλύψεις, ώστε "η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος", να μπορέσει να αυξηθεί και για ακόμη μία φορά να ανυψώσει τον πεπτωκότα άνθρωπο...
Πρέπει να δούμε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, όχι μόνο σαν ένα θαύμα που δόξασε την Αποστολική Εκκλησία, αλλά σαν ένα γεγονός που συνδέεται ουσιαστικά με την σωτηρία μας».

Από το βιβλίο: "Η Θεολογία της Καρδιάς", Άγιος Φιλάρετος Μόσχας, Έκδ. Ίνδικτος, σ. 147

Οι άνθρωποι του Αγίου Πνεύματος μιλάνε λίγο, εργάζονται πολύ, προσεύχονται περισσότερο, διδάσκουν με αυτό που είναι.

 Οι άνθρωποι του Αγίου Πνεύματος μιλάνε λίγο, εργάζονται πολύ, προσεύχονται περισσότερο, διδάσκουν με αυτό που είναι. 

 Κανείς Άγιος δεν κρατάει κάποιο εγχειρίδιο ηθικής, σωτηρίας, συνταγών στο χέρι. Δεν θα σε στείλει ποτέ να διαβάσεις εδάφια και να τηρήσεις εντολές. Τον ακολουθείς. Όταν ανοίξει το στόμα του σε παράκληση θα σου πει:

"Βλεπεις τι κάνω; Κάνε το και συ". 

Αυτό είναι μια παράδοση που έλαβε και αυτός από τους Άγιους, την Εκκλησία. Αυτή είναι η οδός. Η οδός όμως δεν είναι τρόπος, είναι Πρόσωπο, είναι ο Χριστός. Αυτό που δείχνει ο Άγιος είναι ο Χριστός. Οσοι αναπαύονται στους γέροντες, αρκούνται συχνά να βλέπουν το πρόσωπο τους. Μετά ακολουθεί η νουθεσια όταν χρειαστεί. Εμείς όλοι οι άλλοι που μιλάμε και κηρυττουμε, κάνουμε απλώς μια κατήχηση. Όπως αυτοί που ζωγραφίζουν με ωραία λόγια ιστορίες στο χαρτί, μπορούν να στις διηγηθούν, αλλά δεν τις έχουν ζήσει.

π.Panteleimon Krouskos

Πώς να προσελκύσω την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ;

Όσο και να μελετάμε, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Θεό αν δεν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του, γιατί ο Θεός δεν γίνεται γνωστός από την επιστήμη, αλλά από το Άγιο Πνεύμα.

Οσίου Σιλουανού  Αθωνίτου

* * * * 

Ένα «μυστικό» του Αγίου Πορφυρίου!
«Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη...
Υπάρχουν μυστικά. ..Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.. ..
.Ό,τι γίνεται, να γίνεται .από αγάπη...
Η θεία Χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος...

Πάσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου.

Πάσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου.
Δὲ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.

«....Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον καὶ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν....»

Η Αγία μας Εκκλησία την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή εορτάζει το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. «Tο συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον» με τον Πατέρα και τον Υιόν, όπως ομολογούμε στο όγδοο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως («Πιστεύω»). Η παραπάνω φράση σημαίνει ότι είναι ίσο κατά την λατρεία και την τιμή, διότι έχει κι Εκείνο την θεία φύση όπως και τα άλλα δυο Πρόσωπα.

Το Άγιο Πνεύμα δεν έλαβε σάρκα, όπως ο Χριστός. Κατά το τριαδικό ιδίωμα, εκπορεύεται «αϊδίως»( χωρίς αρχή και τέλος) από τον Πατέρα.

Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας...

«Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός· ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλῖδος, καί σῶσον, ἀγαθέ, τάς ψυχάς ἡμῶν».

(Οὐράνιε Παρηγορητή μας Βασιλιά, Σύ πού εἶσαι τό Πνεῦμα τῆς ἀλήθειας, πού εἶσαι παντοῦ παρών καί γεμίζεις τά πάντα μέ τήν παρουσία Σου, ἔλα καί κατοίκησε μέσα μας κι ἀνάμεσά μας, καί καθάρισέ μας ἀπό κάθε ψυχική βρωμιά, καί σῶσε, ἀγαθέ, τίς ψυχές μας).

  Τό στιχηρό τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ καί δοξαστικό τῶν Αἴνων τῆς Πεντηκοστῆς, ἀλλά καί τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σέ ἦχο πλάγιο τοῦ δευτέρου, ἀποτελεῖ μετά τό «Πάτερ ἡμῶν» τήν πιό γνωστή προσευχή τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. 

Μέ τήν προσευχή αὐτή μάλιστα ἀρχίζει κάθε ἀκολουθία, ὅπως καί μέ αὐτήν ξεκινᾶ τήν κάθε προσευχή του καί ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός. Ἀπευθύνεται στό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖο ἐκπορεύεται ἀπό τήν πηγή τῆς Θεότητος, τόν Πατέρα, ὅπως καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, γεννᾶται ἀπό Ἐκεῖνον, πού σημαίνει δέν ἔχουμε ἀσφαλῶς τρεῖς Θεούς, κάτι πού συνιστᾶ καταδικασμένη αἵρεση ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀλλά ἄλλον τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Ἑνός κατά τή φύση καί τήν Οὐσία Του Θεοῦ.

Το Άγιο Πνεύμα, πανταχού και πάντοτε παρόν, νύχτα και ημέρα απεργάζεται τη σωτηρία μας.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ο Χριστός είχε μιλήσει στους μαθητές του πολλές φορές για την έλευση του Αγίου Πνεύματος, η ύπαρξη του οποίου, μέχρι να ολοκληρωθεί πλήρως το επί γης έργο του Χριστού, δεν ήταν ακόμα φανερή στους ανθρώπους.

 «Ου γαρ ην Πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη»(Ιω. 7, 39). 

Έτσι λοιπόν, λίγο πριν την Ανάληψη, τους παράγγειλε να περιμένουν σε λίγες μέρες «την επαγγελίαν του Πατρός ην ηκούσατέ μου». Θα έπαιρναν δύναμη για το κηρυκτικό έργο τους, διότι θα ερχόταν φανερά πάνω τους το Άγιο Πνεύμα 

(Πραξ. 1, 4-8)(Κυριακή της Πεντηκοστής).

Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος όμως, αν και αφανής μέχρι τότε στους ανθρώπους, δεν είχε λείψει ποτέ από τον κόσμο. Ο Θεός ενεργούσε τα πάντα με τρόπο τριαδικό. Από την αρχή της δημιουργίας ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα συνδημιουργούν και συμπράττουν με τον Πατέρα σε όλα.

Έτσι, πίσω από πολλές εμφανίσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει ο Χριστός, όπως π. χ. στο όρος Χωρήβ, όπου εμφανίζεται στον Μωυσή «άγγελος Κυρίου εν πυρίφλογός εκ του βάτου». Αμέσως όμως μετά «εκάλεσεν αυτόν ο Κύριος εκ του βάτου λέγων, … εγώ ειμι ο Θεός του πατρός σου, … εγώ ειμι ο ων». Δεν εμφανίστηκε δηλαδή στον Μωυσή εκεί απλώς κάποιος άγγελος, αλλά ο «μεγάλης βουλής άγγελος»,ο ίδιος ο Χριστός (Εξ. 3, 1-6. Ησ. 9, 6).

Κατά παρόμοιο, αφανή για τους ανθρώπους τρόπο, δρα και το Άγιο Πνεύμα στην προχριστιανική εποχή. Όταν ο Σαούλ χρίσθηκε από τον προφήτη Σαμουήλ, κατ’ εντολήν του Θεού, πρώτος βασιλιάς των Ισραηλιτών, ήλθε πάνω του το Άγιο Πνεύμα και τον αλλοίωσε. Ο Σαμουήλ του προείπε ότι θα γίνει άλλος άνθρωπος. «Εφαλείται επί σε Πνεύμα Κυρίου και προφητεύσεις… και στραφήσει εις άνδρα άλλον». Θα έλθει πάνω σου και θα σε καταλάβει Πνεύμα Κυρίου. Όπως και πράγματι έγινε. Και «μετέστρεψεν αυτώ ο Θεός καρδίαν άλλην». Άλλαξε την καρδιά του ο Θεός.

Καλές συνήθειες που αγιάζουν το χώρο που ζούμε

               Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, Πνευματικές Ομιλίες.

                 

…τα σπίτια μας είναι απαραίτητο να τα «ηλεκτρίζουμε» μέσα στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.... Με τις Άγιες Εικόνες, το Καντήλι, με τον Αγιασμό, με το Θυμίαμα, με τις Προσευχές μας…

Στὴν καλὴ αὐτὴ προαίρεση τοῦ Ζακχαίου τὸ Ἅγιο Πνεῦμα βρῆκε τὴ ρωγμὴ ποὺ ἔψαχνε(ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

Ὁ Ζακχαῖος, ἀρχιτελώνης τῆς Ἱεριχοῦς, πλούσιος ἀπὸ τὴν ἀνεξέλεγκτη αὐθαιρεσία τοῦ ἐπαγγέλματός του, ἄκουσε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ φαίνεται πὼς ἄρχισε νὰ προβληματίζεται. Ἔτσι, ὅταν ὁ Χριστὸς πέρασε ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, ὁ Ζακχαῖος ἔσπευσε νὰ τὸν δεῖ. Λόγῳ τῆς πολυκοσμίας καὶ ἐπειδὴ ἦταν κοντὸς στὸ ἀνάστημα, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δεῖ τὸν Χριστό, ἀνέβηκε σὲ μιὰ συκομουριά. Ὁ Χριστὸς τὸν προσφώνησε μὲ τὸ ὄνομά του καὶ τοῦ εἶπε νὰ κατεβεῖ γρήγορα ἀπὸ τὸ δέντρο, ἐπειδὴ σκόπευε νὰ φιλοξενηθεῖ στὸ σπίτι του (Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ).

Στὴν προσπάθειά του νὰ δεῖ τὸν Χριστό, ὁ Ζακχαῖος κατάλαβε μερικὰ πράγματα, ποὺ μέχρι τότε δὲν τὸν εἶχαν ἀπασχολήσει καὶ πολύ. Κατάλαβε ὅτι ἦταν πολὺ κοντός. Τὸ ἀνάστημά του δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ φτάσει στὴ θέα τοῦ Χριστοῦ. Εἶχε μάθει νὰ κινεῖται καλὰ στὰ χαμηλά. Νὰ ἰσορροπεῖ σταθερὰ μὲ τὰ πόδια του στερεωμένα γερὰ πάνω στὴ γῆ. Μὰ ὅταν χρειάστηκε νὰ κοιτάξει ψηλότερα, τὰ πόδια του, συνηθισμένα νὰ περπατοῦν μὲ σιγουριὰ στοὺς ἐπίγειους (γιατί ὄχι καὶ ὑπόγειους;) δρόμους, ἀποδείχτηκαν πολὺ κοντά. Ποιὸ ἦταν τὸ σταθερὸ ὑπόβαθρο ποὺ ἔδινε αἴσθηση σιγουριᾶς καὶ ἀσφάλειας στὸν Ζακχαῖο; Ὁ πλοῦτος του.

Τότε θα εισέλθει το Άγιο Πνεύμα μέσα σου και θα σε "μεθύσει"...

“Καθάρισε την καρδιά σου, καθάρισε τους οφθαλμούς σου, καθάρισε την ακοή σου, καθάρισε την γλώσσα σου, τα χέρια και τα πόδια σου, τότε θα εισέλθει το Άγιο Πνεύμα μέσα σου και θα σε "μεθύσει"... Το Άγιο Πνεύμα είναι το έλεος του Θεού.”

Άγιος Άνθιμος Χίου

πηγή

ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ

Ο σκοπός της ζωής
Ο αληθινός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος», αναφέρει ο μεγάλος Ρώσος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Και κάνει την αναφορά μέσα από την ασκητική και πνευματική ζωή που εκείνος όχι απλώς επέλεξε, αλλά και έζησε πάσας τας ημέρας της ζωής του. Τον θαυμάζουμε, όπως και κάθε ασκητή, μεταξύ των οποίων και τον νεοφανή άγιο Γεράσιμο, που έζησε στην Κεφαλλονιά και τιμάται ιδιαιτέρως από την Εκκλησία, ώστε κατά την ημέρα της εορτής του να διαβάζεται ένα απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στην οποία αναφέρεται ποιος είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που ζει μέσα στη χάρη Του: «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23). Και προσθέτει ο απόστολος των Εθνών: «οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν, συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις», δείχνοντάς μας τον τρόπο για να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα και την ίδια στιγμή τους καρπούς Του.

Σάρκα, πάθη και επιθυμίες
Σάρκα, πάθη και επιθυμίες είναι τρία στοιχεία της ζωής μας, τα οποία και μόνο η σκέψη ότι χρειάζεται να τα δούμε μέσα από την προοπτική της σταύρωσης μάς κάνει να λέμε και να πιστεύουμε ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι για μας. Γιατί ο πολιτισμός, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη φύση στηρίζονται στην σάρκα, στα πάθη και τις επιθυμίες ως τα στοιχεία εκείνα που πιστεύουμε ότι κάνουν τη ζωή να αξίζει, να είναι όμορφη. Κυρίως την καταξιώνουν μέσα στον πεπερασμένο χρόνο, στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε.