Τό ψέμα καί ό όρκος

 Στόν κύκλο τών σχέσεών του μέ τούς άλλους ο προσευχόμενος πρέπει νά είναι τόσο αληθινός, ώστε νά μήν τίς μολύνει ποτέ τό ψέμα. 

 Πρέπει νά είναι τόσο ειλικρινής, ώστε νά μήν τίς σκιάζει ποτέ ή αμφιβολία γι΄ αυτή καί επομένως νά μή χρειάζεται γιά νά διαβεβαιώση τή φιλαλήθειά του νά καταφύγει στόν όρκο. 

 Τό ψέμα έχει ώς καρπό του αναγκαίο τόν όρκο.

  Καί τό ένα όμως καί ό άλλος, ο όρκος καί τό ψέμα, απαγορεύονται ρητά από τόν Κύριό μας. 

 Πώς λοιπόν άνθρωπος, πού θέλει νά επικοινωνεί μέ τόν Κύριο, τήν Αλήθεια καί τήν πηγή κάθε αλήθειας, μπορεί νά χρησιμοποιεί αυτά τά αρνητικά στοιχεία καί νά λέει πώς ανήκει σ ΄αυτόν;

  ¨Οποιος όμως παρ΄όλα αυτά χρησιμποποιεί τό ψέμα καί τόν όρκο έχει μόνο εξωτερικό σχήμα τού προσευχόμενου, είναι κατ΄ επίφασιν χριστιανός.

(Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου, "ΕΙΣ ΥΨΟΣ ΝΟΗΤΌΝ...")

Θερμή ἱκεσία....Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς...

Του μακαριστού Γέροντος Ευσεβίου Βίττη

Τὶ μεγάλη τιμὴ γιὰ μένα τὸ πλάσμα Σου, νὰ Σὲ ὀνομάζω Πατέρα! Πόσον πλοῦτον δὲν κρύβει αὐτὴ ἡ λέξη: Πατέρας!
Κρύβει τὴν ἀπέραντη στοργή, ποὺ εἶναι ἀπερινόητη καὶ ἀπεριχώριτη στὸ μικρὸ καὶ περιωρισμένο μου μυαλό. Μιὰ ἀμυδρὴ καὶ μόλις διακρινόμενη εἰκόνα αὐτῆς τῆς στοργῆς μοῦ φανερώνει ἡ στοργὴ τοῦ ἀγαπημένου μου γήινου πατέρα μου. Ἐσύ, γιὰ νὰ νιώσουμε αὐτὴ τὴ στοργή Σου τὴν ἀκατανόητη, τὴν φύτεψες στὴν καρδιὰ τοῦ φυσικοῦ μου πατέρα. Καὶ ἔτσι μπορῶ, ὄχι βέβαια νὰ καταλάβω, ἀλλὰ νὰ διαισθανθῶ κάπως τὶ σημαίνει γιὰ μένα ἡ δική Σου στοργὴ ὡς οὐράνιου Πατέρα μου.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς
Ὅμως ἐγώ, ἐπουράνιε Πατέρα, δὲν ξέρω τὶ θὰ πῆ πατέρας. Μοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ πατέρας μου πέθανε προτοῦ κὰν γεννηθῶ. Πατέρα μου Οὐράνιε. Πόσο πονοῦσε ἡ καρδιά μου, ὅταν ἥμουν παιδάκι! Ἔβλεπα τὰ ἄλλα παιδιὰ νὰ ἀγκαλιάζουν τὸν πατέρα τους, νὰ τὸν φιλοῦν καὶ νὰ φιλιοῦνται, νὰ τὰ κρατάη ἀπὸ τὸ χέρι στοργικά, νὰ τοὺς δείχνη τὴν προστασία του καὶ τόσα ἄλλα αἰσθήματα καὶ τόσες ἄλλες ἐκδηλώσεις καὶ πράξεις, δείγματα στοργῆς καὶ μέριμνας γονικῆς. 

Πόσο λαχταροῦσα καὶ ἐγὼ νὰ εἶχα ἕναν πατέρα! 

Πόσο ἔνιωθα φτωχὸς καὶ στερημένος! 

Πόσο ἔκλαιγε ἡ καρδιά μου! 

Πόσο βασάνιζα τὴ φαντασία μου γιὰ νὰ ζωγραφίσω τουλάχιστον μέσα μου μιὰ κάποια εἰκόνα τοῦ πατέρα μου, ποὺ ἔφυγε προτοῦ νὰ τὸν ἰδῶ!

 Ὅμως τώρα πιά, ὅταν κατάλαβα τὸν ἑαυτό μου καὶ κάποια πράγματα, καὶ ἔμαθα γιὰ πρώτη φορὰ πὼς ἔχω Ἐσένα Πατέρα, πόσο γοητεύθηκα, πόσο χάρηκα καὶ πόσο νιώθω τώρα πλούσιος(α), ἀσφαλισμένος(η), μακάριος(α) ἀληθινά, γιατὶ ἀπόκτησα κι ἐγὼ Πατέρα. Ναί, Πατέρας μου εἶσαι Ἐσύ, ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργός μου! Σὲ εὐχαριστῶ Πατέρα μου ἐπουράνιε! Σὲ εὐχαριστῶ ὁλόψυχα!

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς
Ἐγὼ ἀντίθετα, εἶχα ἢ ἔχω γήινον πατέρα, Πάτερ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μὰ γιὰ μένα ἦταν κάτι τὸ τρομερό! Ὅταν γύριζε στὸ σπίτι μάλιστα μεθυσμένος καὶ ἀδιάντροπος, φοβερὸς καὶ τρομερός, πόσο τὸν φοβόμουν! Ἀκούγοντάς τον νὰ βλαστημάη μὲ ἀκατανόητες τότε γιὰ μένα, μὰ ἀηδιαστικὲς καὶ ἀπαίσιες τώρα γιὰ μένα λέξεις, ἔτρεμα σὰν τὸ ψάρι σύγκορμος (ἢ καὶ ἔνιωθα κοκκαλωμένος(η) ἀπὸ τὸν τρόμο. Μανούλα μου! ἔρχεται τὸ θηρίο, φώναζα τρομοκρατημένος(η) καὶ ἔπεφτα στὴν ἀγκαλιά της. 

Μόλις ὅμως ἄκουγα τὰ βήματά του ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα, ἔφευγα πανικόβλητος καὶ κρυβόμουνα κάτω ἀπὸ τὸ κρεβάτι. Καὶ μὲ συγκρατημένη τὴν ἀνάσα καὶ βουβὸ κλάμα ἄκουγα νὰ δέρνη τὴ μανούλα μου, καὶ ἡ παιδική μου καρδιὰ γινόταν κομμάτια. Γιὰ μένα πατέρας σήμαινε θηρίο ἀνήμερο, βάρβαρος ἄνθρωπος, κτηνώδης, βίαιος, ἐγκληματίας. Ἔπρεπε νὰ περάσουν χρόνια πολλὰ καὶ πονεμένα, γιὰ νὰ μάθω πὼς ἔχω ἕναν ἄλλο πατέρα, Ἐσένα Πλάστη μου οὐράνιε. Καὶ τότε κατάλαβα τὶ σημαίνει πατέρας. Καὶ σὲ ἀγάπησα μὲ ὅλη μου τὴν καρδιὰ καὶ σὲ λάτρεψα καὶ σὲ λατρεύω ὁλόψυχα πάντα ἀπὸ τότε.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς
Ἐμένα ὁ πατέρας μου ἦταν ψυχρὸς καὶ ἀδιάφορος. Δὲν τὸν εἶδα ποτὲ νὰ μοῦ ἁπλώση τὸ χέρι. Τοῦ φαινόταν βάρος ἀβάσταχτο. Δὲν θυμᾶμαι νὰ σκύψη ποτὲ ἐπάνω μου, γιὰ νὰ μοῦ δώση ἕνα φιλί. Πάντα μὲ τὴν ἐφημερίδα στὸ χέρι ἢ προσηλωμένος στὴν τηλεόραση, μὲ ἀπέπεμπε, γιατὶ τοῦ χαλοῦσα τὴν ἡσυχία. Μοῦ ἦταν ξένος καὶ ἄγνωστος. Καὶ ἀποροῦσα ποιὸν ρόλο ἔπαιζε μέσα στὸ σπίτι μας. Δὲν τὸν ἄκουσα ποτὲ νὰ λέη ἕνα γλυκὸ λόγο στὴ μανούλα μου. Μόνο τὰ λεφτὰ ὑπολόγιζε, γι' αὐτὰ μιλοῦσε ἢ γκρίνιαζε καὶ ποτὲ δὲν ἔνιωσα νὰ λέη κάτι γιὰ Σένα, Πατέρα Οὐράνιε. Μόνο γιὰ γήινα καὶ φθαρτὰ πράγματα μιλοῦσε, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχης Ἐσύ. Πόσο ὅμως ἄλλαξε γιὰ μένα ἡ ζωή, ὅταν συνειδοτοποίησα, πὼς ἔχω ἕναν πολὺ στοργικὸ καὶ ἀπέραντα τρυφερὸ πατέρα, Ἐσένα Πάτερ ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς!
 Σὲ εὐχαριστῶ θερμά. Πόση ἀνακούφιση καὶ παρηγοριὰ βρίσκω κοντά Σου! 

Σοῦ μιλάω, ὅταν θέλω.

 Σοῦ λέω ὅ, τι θέλω ἐλεύθερα καὶ χωρὶς φόβο γιὰ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες μου, γιὰ τοὺς φόβους καὶ τὶς δυσκολίες μου χωρὶς νὰ τρομάζω καὶ νὰ χτυπάη ἡ καρδιά μου ἀπὸ φόβο μὴ τυχὸν πῶ κάτι ἀταίριαστο καὶ νιώσω πὼς θὰ μὲ εἰρωνευθῆς. Κάθε φορά, ποὺ μιλάω μαζί Σου Σὲ ἀγκαλιάζω νοερά. Ὢ, τὶ εὐτυχία νιώθω τότε! Πόση ἀσφάλεια, πόση βεβαιότητα, πόση ἐλπίδα καὶ αἰσιοδοξία, Πατέρα μου Οὐράνιε! Σὲ εὐχαριστῶ γιὰ ὅλα καὶ γιατὶ μὲ ἔμαθες νὰ ἀγαπῶ παρόλα αὐτὰ τὸν φυσικό μου πατέρα. Καὶ γιὰ χάρη Σου θὰ τὸν ἀγαπῶ ὅλο καὶ πιὸ πολὺ μέχρις ὅτου κλείση τὰ μάτια του.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς Οὐρανοῖς

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΧΑΘΗΚΕ! ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ Μ. ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΌΣΙΟ ΓΕΡΟΝΤA ΕΥΣΕΒΙΟ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ

Τόν Ἅγιο Γέροντα Εὐσέβιο Γιαννακάκη δὲν εὐτύχησα νὰ τὸν γνωρίσω. Ὅμως ἀπὸ ὅσα ἔζησα καὶ ζῶ, ἔχω ἔντονη τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας του. Ἐκεῖνος ἦρθε στὴ ζωή μου, μετὰ τὴν κοίμησή του, χωρὶς ἐγὼ νὰ τὸν καλέσω καὶ θεράπευσε τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μου. Πρὸς δόξαν Θεοῦ, καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς στὸν ἅγιο Γέροντα θέλω νὰ κάνω γνωστὸ τὸ μεγάλο θαῦμα ποὺ ἔγινε σὲ μένα μὲ τὴ δική του θαυμαστὴ ἐπέμβαση.

Γύρω στίς 15 Δεκεμβρίου 2013 βρισκόμουν στό σπίτι μου, ὕστερα ἀπό ἕνα σοβαρό χειρουργεῖο (ὄγκος στὸν οὐρανίσκο). Ἐνῶ καθόμουν στό τζάκι, τὰ ξημερώματα, βλέπω σάν σέ ὅραμα ὅτι κατέβαινα ἕνα χωματόδρομο, σάν νά πήγαινα στό Μοναστήρι τῆς Ἱ.Μ. Πεπελενίτσας. Στὸ δρόμο συνάντησα δυό μοναχούς, οἱ ὁποῖοι μοῦ εἶπαν: «Πήγαινε-πήγαινε, ἔχεις ἀργήσει, κι ἐκεῖ πού θά φθάσεις θά σοῦ πεῖ, θὰ σοῦ τὰ ψάλλει ὁ Γιαννακάκης (σάν νά μοῦ ἔλεγαν ὅτι θά μέ μαλώσει).

Μόλις συνῆλθα προσπαθοῦσα νὰ ἐξηγήσω, γιατὶ θὰ μὲ ἐπέπληττε ὁ Γέροντας. Σκέφθηκα ὅτι μέ καλοῦσε νά πάω στό Μοναστήρι του, γιατί δέν εἶχα ἐκπληρώσει κάποιο τάμα πού εἶχα κάνει στὴν Παναγία τῆς Πεπελενίτσας, τῆς ὁποίας ἡ εἰκόνα φυλασσόταν στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου του Θεολόγου (μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Μονῆς ἀπὸ τὴν πυρκαϊὰ τὸ 2007). Τὴν ἴδια μέρα, λοιπόν, μέ τή σύζυγό μου καὶ τό παιδί μου πήγαμε στὸ Μοναστήρι τό τάμα στὴν Παναγία (κι ἤμασταν ἥσυχοι ὅτι ἔγινε ἡ ἐκπλήρωση).

Ὅμως στὴν πραγματικότητα δὲν ἦταν τὸ τάμα ὁ λόγος ποὺ μὲ καλοῦσε ὁ Γέροντας. Ἀργότερα θυμήθηκα ὅτι μετὰ τὸ πρῶτο ἐκεῖνο χειρουργεῖο ποὺ εἶχα κάνει, κάποιος καλός μου φίλος, ὁ Ἀποστόλης, μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι εἶδε στὸν ὕπνο του τὸν Γέροντα Εὐσέβιο ποὺ τοῦ παρήγγειλε τὰ ἑξῆς: «Νὰ πεῖς στὸν φίλο σου τὸν Μιλτιάδη νὰ ἔλθει στὸ Μοναστήρι». Ἐγὼ ὅμως, ἴσως ἐπειδὴ ἤμουν λίγο μετὰ τὴ νάρκωση, τὸ ξέχασα καὶ δὲν πῆγα. Ἔτσι ὅλα μέσα μου ἐξηγήθηκαν.

Νὰ σημειώσω ὅτι, ἐνόσω ζοῦσε ὁ Γέροντας, ἐγκυκλοπαιδικὰ μόνο ἤξερα ὅτι εἶναι ὁ Γέροντας τῆς Μονῆς αὐτῆς, στὴν ὁποία μάλιστα δὲν πήγαινα, γιατὶ δὲν εἶχα καλὸ λογισμὸ γιὰ τὸ μεγάλο κτήριο ποὺ εἶχε γίνει. Ἔλα ὅμως ποὺ τώρα μὲ κάλεσε ὁ Γέροντας γιὰ νὰ μοῦ δώσει δύναμη καὶ βοήθεια γιὰ ὅσα θὰ ἀκολουθοῦσαν. Ὁ Γέροντας μέ καλοῦσε, γιὰ νὰ βοηθήσει κι ἐμένα καί τήν οἰκογένειά μου νά ἀντέξουμε ὅλα ὅσα θά ἐπέρχονταν.

Ἀπὸ τὴν πρώτη φορὰ ποὺ προσκύνησα στὸν τάφο του, ἔνιωσα τὴ χάρη ποὺ ἐκπέμπει. Ἐπιπλέον, μοῦ δημιουργήθηκε ὁ πόθος γιὰ μιὰ καλὴ ἐξομολόγηση, πράγμα ποὺ ἔγινε. Ἄρχισα νὰ κοινωνῶ τακτικὰ καὶ αὐτὸ μοῦ ἔδινε φτερά.

Λίγες μέρες μετά, στὶς 3 Ἰανουαρίου 2014, μοῦ εἶπαν ὅτι εἶχε γίνει λάθος στήν ἱστολογική ἐξέταση (βιοψία) καί δέν εἶχα καλοήθη ὄγκο ὑπερώας, ὅπως μοῦ εἶχαν πεῖ, ἀλλά καρκίνο.

Ὁ Γέροντας Εὐθύμιος Ἁγιορείτης γράφει γιὰ τὸν Πνευματικό του π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη

Ἀρκετοὶ Ἁγιορεῖτες, οἱ ὅποιοι στὰ φοιτητικά τους χρόνια εἶχαν Πνευματικό τον π. Εὐσέβιο, καὶ ἄλλοι ποῦ μαθήτευσαν κοντά του, μιλοῦν σήμερα μὲ πολλὴ εὐγνωμοσύνη καὶ Ἀγάπη γιὰ ἐκεῖνον. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ π. Εὐθύμιος, ἱερομόναχος στὴν Καλύβη τῆς Ἀναστάσεως, γράφει:

«Τὸν π. Εὐσέβιο γνώρισα τὸ ἔτος 1974, ὅταν πρωτοπῆγα στὴν Ἀθήνα γιὰ εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις. Στὴ συνέχεια ὡς φοιτητὴς ἐκκλησιαζόμουν στὸν Ἅγιο Λουκᾶ του Ἱπποκράτειου καὶ ἐξομολογούμην σ’ ἐκεῖνον, ὅσον καιρὸ ἤμουν στὴν Ἀθήνα. Ἀποτελοῦσα μέλος μιᾶς μικρῆς συνάξεως μὲ ἱεροσπουδαστές της Ριζαρίου καὶ θεολόγους φοιτητές. Τακτικὰ μᾶς συγκέντρωνε ὁ Γέροντας καὶ μᾶς βοηθοῦσε πνευματικὰ μὲ τὴν πεῖρα του καὶ τὴν διάκρισή του. Ἦταν ἡ λατρευτικὴ ζωὴ τοῦ παρεκκλησίου ὄαση πνευματική, καὶ ὁ σεβαστὸς π. Εὐσέβιος φύλακας ἄγγελος στὰ δύσκολα φοιτητικὰ χρόνια.

Αἰσθανόμουν ἕναν αὐθόρμητο σεβασμὸ καὶ ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό του. Ἡ μειλίχια καὶ ἤρεμη μορφή του μετέδιδε παρηγοριὰ καὶ αἰσιοδοξία. Ἡ ἁπλότητά τοῦ βοηθοῦσε νὰ τὸν πλησιάσεις καὶ νὰ ἄνοιξης τὴν καρδιά σου. Ἡ ἱεροπρέπειά τοῦ ἐνέπνεε εὐλάβεια. Ἡ πνευματική του ζωὴ ἦταν κρυφή, δὲν μιλοῦσε γιὰ τοὺς ἀγῶνες του. Ἄνετα ἐν τούτοις διεφαίνετο ἡ ἀσκητικότητά του, ἡ αὐταπάρνησή του καὶ ἡ ἀφοσίωσή τοῦ στὸ καθῆκον του.

Τὸν γνωρίσαμε ὡς εὐλαβέστατο Λειτουργὸ καὶ ἄριστο Πνευματικό. Τὸν βλέπαμε, παρ’ ὅλη τὴν ἡλικία του νὰ ἀναλώνει τὸν χρόνο του, τὶς δυνάμεις του, τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο στὴν διακονία τῶν ἀγαπημένων του ἀσθενών. Ἔπαιρνε τὴν λύπη τους καὶ τοὺς μετέδιδε ἐλπίδα.

Εἶχε τὸ χάρισμα τῆς παρακλήσεως. Οἱ προσευχές του βοηθοῦσαν πολλοὺς μὲ τρόπο θαυματουργικὸ νὰ βροῦν τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς μὲ τὴν ἐξομολόγηση, καὶ κατόπιν τοῦ σώματος. Ἐνύκτωνε στὸ ἐξομολογητήρι τοῦ καὶ ὄρθριζε στὴ δοξολογία τοῦ Θεοῦ.

Ὀργάνωνε κατηχητικά, φιλανθρωπίες, ἔκανε ἱδρύματα καὶ πάρα πολλὲς κρυφὲς ἐλεημοσύνες. Μιὰ φορὰ παραμονὴ ἑορτῶν εἶχε ἑτοιμάσει φακέλους μὲ χρήματα γιὰ πρόσωπα ποῦ εἶχαν ἀνάγκη. Κάποιος ἄνοιξε τὸ ντουλαπάκι τοῦ Ἱεροῦ καὶ πῆρε τὰ χρήματα. Ὅ Γέροντας ἤρεμα τὸ ἀντιμετώπισε καί, ὅταν τοῦ προτείναμε νὰ τὸ ἀναφέρει στὴν Ἀστυνομία, δὲν συμφώνησε. Μόνο ηὕχετο γιὰ νὰ μετανοήσει ὁ κλέπτης…

Έτσι πρέπει να πιστεύεις όταν πλησιάζεις το Ποτήριον της Ζωής...

Καλείται ο άνθρωπος τακτικά να πλησιάζει το Ποτήριο της Ζωής. Η καλύτερη και αγιώτερη πρόσκληση… 

«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε» λέει ο ιερεύς, όχι «απέλθετε»!.. 

Παίρνουμε Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστημένο. Και τότε όλα τα δύσκολα σημεία δεν έχουν καμιά θέση στη ζωή μας… 

Ακτινοβολούμε και μοσχοβολάμε από ζωή Χριστού. Και απολαμβάνουμε τη χαρά του Ουρανού από εδώ, γιατί «η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστιν».

«Είμαι πολύ άρρωστος Κύριε, να λέει, δέξαι με, ως βαριά άρρωστο, ως ετοιμοθάνατο». 

Έτσι πρέπει να πιστεύει όταν πλησιάζει το Ποτήριον της Ζωής. Και έχει ανάγκη, πολλή ανάγκη να πάρει Σώμα και Αίμα Κυρίου, για να δυναμώσει τον εαυτόν του. Για να νικήσει τον εαυτόν του. Για να αγωνισθεί καλύτερα.

Νουθεσίες π. Ευσεβίου Γιαννακάκη

π. Ευσέβιος Γιαννακάκης: “Στην Προσκομιδή κουβεντιάζω με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο”.

  Καθημερινά εργαζόνταν στη Μονή (Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγαλείας) τριάντα έως σαράντα άνθρωποι, οι οποίοι έπρεπε κάθε Σάββατο να πληρωθούν. Επιπλέον εκτός από το κόστος για τα υλικά οικοδομής, χρειαζόταν σημαντικό χρηματικό ποσό για την ασφάλιση των εργαζομένων. Το Μοναστήρι δεν είχε έσοδα ούτε κινητή ή ακίνητη περιουσία, εντούτοις οι εργασίες προχωρούσαν χωρίς να διακόπτονται. Κατά τη διάρκεια της ανοικοδομήσεως η Αδελφότητα έζησε κυριολεκτικά ένα θαύμα. Ο Σεβασμιώτατος έλεγε στους πιστούς: «άν θέλετε να δείτε σήμερα ένα θαύμα, δέστε πως κτίζεται αυτό το Μοναστήρι. Είναι ένα παρατεινόμενο θαύμα».

 Κύριος συντελεστής του θαύματος αυτού ήταν ο π. Ευσέβιος, ο οποίος είχε εμπιστευτεί τη Μονή στην προστασία και τις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου. Είχε εκπληκτική αισιοδοξία και πίστη. Εκεί που οι αδελφές έβλεπαν σκοτάδι, εκείνος έβλεπε φως. Εκεί που έβλεπαν στενότητα και δυσκολία, εκείνος έβλεπε ευρυχωρία. Γνωρίζοντας το μέγεθος του έργου εκείνες δειλιούσαν, ο Γέροντας όμως βλέποντας με τα μάτια της καθαρής του ψυχής τη σκέπη και την πρόνοια του Θεού να τους κυκλώνει, τις στήριζε με λόγια προφητικά:
«Και πίστευα και πιστεύω ότι το Μοναστήρι θα προχωρήσει, διότι είναι η αγάπη του Θεού, είναι η αγάπη του Αγίου Ιωάννου. Είναι κοινή υπόθεση όλων των πιστών. Ο Άγιος Ιωάννης που τόσα χρόνια εθλίβετο για την εγκατάλειψη της Μονής, θα το κτίσει το Μοναστήρι του. Εκείνος προπορεύεται να το πιστεύουμε αυτό με πλήρη πεποίθηση. Αν εδώ στη γη ήταν ο Μαθητής της Αγάπης, εκεί κοντά στο Χριστό τι θα είναι; Θα έχει ιδιαιτέρα θέση. Σ’ εκείνον ανέθεσε από το Σταυρό την προστασία της Μητέρας Του…

Ὅταν κανείς κάνει τό καθῆκον του, εἶναι πολύ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά....

π. Ευσέβιος Γιαννακάκης

Στὴ βραδινή τράπεζα τῆς Μονῆς (Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, Μαρκόπουλο Ωρωπού, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστική ἡμέρα, ὁ λόγος του σὰν οὐράνια δροσιὰ ἔπεφτε στὶς ψυχές τῶν ἀδελφῶν.
«Κουρασθήκατε σήμερα. Ὅλες πρόθυμες, χαρούμενες, μὲ ὑποδειγματική συνεργασία. Κουρασθήκατε πολύ. Ἀλλὰ ἡ κούραση ξεκουράζει. Ὅταν κανεὶς κάνει τὸ καθῆκον του, εἶναι πολὺ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά. Χαριτώνεται ὁ ἄνθρωπος. Τὸν εὐλογεῖ πολὺ ὁ Θεός. Τοσοῦτο μᾶλλον καθ' ὅσον ἐσεῖς κτίζετε τὸ Σπίτι τῆς Παναγίας μας... Κεφαλὴ τῆς Ἀδελφότητός μας ή Παναγία. Νὰ τὴν τιμοῦμε μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος...

“Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν”. Οἱ ἰδιαίτερες μονὲς εἶναι γιὰ τοὺς πιστούς, γιὰ τοὺς δυνατούς, γιὰ τοὺς ἀφοσιωμένους εἰς τὸν Θεὸν ἀνθρώπους. Λοιπόν, τί ὡραῖο πράγμα νὰ ζεῖ ἡ καθεμιὰ τὴ μονὴ ποὺ τῆς ἑτοιμάζει ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό! ... Ἀσύλληπτο στὴ σκέψη τῶν ἀνθρώπων. Νὰ ζεῖ ἀπὸ τώρα τὸ κελλί της ἐπάνω στὸν Οὐρανό. Ἕνας φτωχὸς δουλεύει γιὰ νὰ φτιάξει τὸ σπίτι του, ἀγωνίζεται, τρέχει ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ νὰ βρεῖ ἐργασία, καὶ ζεῖ τὸ σπίτι του πρὶν τὸ φτιάξει... Καὶ νιώθει χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση. Ὁ μοναχός; Ἡ μοναχή; Ὄχι μονὴ καὶ κελλάκι, ἀλλὰ ἀνάκτορο φτιάχνει ἐκεῖ πάνω στὸν Οὐρανό.

Εἶναι μία ἀλήθεια, μία πραγματικότης αὐτή δὲν εἶναι θεωρία... Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ κτίζει κανεὶς τὸν ἑαυτό του, καὶ ταυτόχρονα κτίζεται καὶ τὸ σπίτι του ἐπάνω στὸν Οὐρανό... Κτίζεται μὲ τὴν προσπάθειά του ἐδῶ, μὲ τὸν ἀγώνα του, μὲ τὸ δόσιμό του, μὲ τὴν ἀφιέρωσή του. Ὁ Θεὸς νὰ δώσει νὰ ἀποτελοῦν βίωμα αὐτά...»

ΠΗΓΗ: “Ιερομόναχος Ευσέβιος Γιαννακάκης «επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος»”, εκδ. Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγιαλείας, σελ. 354-355

Δεν μπορεί να συλλάβει η σκέψη μας,τι κάνουν οι Άγιοι για εμάς που ζούμε στην κοιλάδα του κλαυθμώνος...

 

πηγή

Ζούσε την πτωχεία, ελεούσε με ιλαρότητα

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του, 4 Νοεμβρίου 2009

Ὁ ὁσιώτατος Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης, ὁ ἱεραπόστολος, πνευματικὸς καθοδηγητής, ἐλεήμων, βιαστὴς τῆς βασιλείας των οὐρανῶν, ἀσκητής, ἦταν ὁ ἄνθρωπος τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὴν ὑπηρεσία τοῦ πλησίον, αὐτὴν ποὺ ἔδειχνε τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν λατρεμένο μας Ἰησοῦ.

Ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ «εἶχε γεννηθεῖ, γιὰ ν’ ἁγίασει», σύμφωνα μὲ τὸν ἐφάμιλλό του στὴν ἀρετὴ Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη.

Προσπαθοῦσε ὁ Γέροντας μέρα καὶ νύχτα κάθε ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται σὲ ἄγνοια νὰ τὸν φέρει στὴν γνώση, τὴν γνώση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία. Κάθε ἕναν ποὺ πνίγεται στὸν βόρβορο τῆς ἁμαρτίας, νὰ τὸν σώσει ρίχνοντάς του τὸ σωσίβιο τῆς πίστεως, τὸ σωσίβιο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τὸ σωσίβιο τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς.
Κάθε ἕναν ποὺ ὑποφέρει, νὰ τοῦ δώσει τὸ χάδι τῆς συμπόνοιας ἔμπρακτα. Κάθε ἕναν ποὺ οἱ στερήσεις τῶν ἀγαθῶν τὸν ἔθλιβαν, νὰ τοῦ δώσει πλησμονὴ ἀγαθῶν καὶ ἂς ζοῦσε ὁ ἴδιος τὴν πτωχεία.

Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος δὲν εἶχε τίποτα δικό του, δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ ἔχει, ἀλλὰ νὰ δίνει, νὰ σκορπάει στοὺς ἄλλους καὶ ἔτσι νὰ νοιώθει μιὰ μοναδικὴ πληρότητα.

Αξία έχει η υγεία της ψυχής..!

«Είτε πέντε χρόνια ζήσει κανείς, είτε εκατόν πέντε, δεν έχει σημασία! Αξία έχει η υγεία της ψυχής».

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Το πέρασμά του από τα κρεβάτια του πόνου έδινε ελπίδα και παρηγοριά(Γέροντας Ευσέβιος)

Το πέρασμά του από τά κρεβάτια τού πόνου έδινε ελπίδα και παρηγοριά. Έμπαινε σε κάθε θάλαμο χαιρετώντας τούς ασθενείς με καλοσύνη: «Περαστικά σας, καλή ανάρρωση και γρήγορη επάνοδο στα σπίτια σας με διπλή υγεία, ψυχική και σωματική…».
Έπειτα πλησίαζε ένα -έναν στην κλίνη του και έσκυβε πάνω από το προσκέφαλό του με αγάπη πατρική. Ξεκινούσε από την ασθένεια τού σώματος, ρωτώντας τον άρρωστο για την υγεία του, αν πονάει και τί λένε οι γιατροί. «Ό Χριστός, παιδί μου, ο μεγάλος Γιατρός, θα βοηθήσει! Σ’ Εκείνον να καταφεύγουμε με απεριόριστη εμπιστοσύνη». Σταύρωνε κάποιον βαριά άρρωστο με το σημείο τού σταυρού. Το πετραχήλι, ό τίμιος Σταυρός, το Ευχολόγιο ήταν τά όπλα του.
Το πηγαίο ενδιαφέρον του ανακούφιζε και συγκινούσε τούς ασθενείς. Ό π. Ευσέβιος όμως δεν σταματούσε έδώ. Απέβλεπε κυρίως στη θεραπεία της ψυχής. Ώς έμπειρος πνευματικός ιατρός, με διάκριση και σοφία εργαζόταν στις ψυχές τών πονεμένων. Συνιστούσε στούς ασθενείς να πειθαρχούν στούς ιατρούς, σύμφωνα με τά λόγια της Γραφής, «Κύριος έκτισεν έκ γής φάρμακα» και «ίατρώ δός τόπον» (Σ. Σειρ. λη’, 4,12).» Ομως και εκείνος από την πλευρά του, ως διαχειριστής της Χάριτος, χρησιμοποιούσε τά δικά του φάρμακα: τη θυσιαστική Αγάπη, το βάλσαμο του θείου λόγου, τη δύναμη της προσευχής και πάνω απ’ όλα τη χάρη των ιερών Μυστηρίων.
«“Κύριε, εν θλίψει έμνήσθημέν Σου”. Κάτω από την κάθε κλίνη, έλεγε στον άρρωστο, κάτω από το προσκέφαλο του πονεμένου κρύβεται η Αγάπη του Θεού. Επιτρέπει ό Θεός τον πόνο για πνευματική ωφέλεια και μετάνοια. Κάτι ζητάει από σένα, παιδί μου, ό Θεός…»
Ό λόγος του είχε χάρη και δύναμη άγγιζε τις ψυχές και τις έφερνε σε συναίσθηση και μετάνοια.

 Ό π. Ήλίας Μάλφας περιγράφει την παρουσία του π. Ευσεβίου στούς θαλάμους, όπως την έζησε ό ίδιος ως ασθενής:
«Ήταν Σεπτέμβριος τού 1953, όταν ένα βράδυ δεχθήκαμε στο θάλαμό μας την επίσκεψη ενός νέου στην ηλικία κληρικού.
Ήταν ευθυτενής, ασκητικός, σεμνός κατά πάντα. Με το χαρακτηριστικό χαμόγελο του μάς συστήθηκε, ευχήθηκε περαστικά, κι έπειτα, από κρεβάτι σε κρεβάτι, άρχισε την προσωπική επικοινωνία με τον καθένα μας.
»Αυτό γινόταν κάθε βράδυ. Οι βραδινές ώρες ήσαν γι’ αυτόν οι καταλληλότερες για την προσωπική ποιμαντική επαφή, γιατί ούτε γιατροί στους θαλάμους υπήρχαν ούτε συνοδοί και έπισκέπτες...Ώρες ολόκληρες διαρκούσε η Εξομολόγηση των ασθενών πότε σε κάποιο γραφείο και πότε πίσω από το “παραβάν”, όταν η μετακίνηση των αρρώστων ήταν αδύνατη. Πάντα γεμάτος στοργή, Αγάπη και συμπάθεια… Το βράδυ Εξομολόγηση. Το πρωί Θεία Κοινωνία. Αεικίνητος και ακούραστος, όργωνε συνεχώς τις τόσες ψυχές».
Ή επιστολή πού ακολουθεί είναι αντιπροσωπευτική για την εργασία πού επιτελούσε και την αναγεννητική δύναμη τού λόγου του:
Εν Πειραιεί τη 25η Ιουλίου 1954 Προς τον Ιερέα τού Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Αίδεσιμώτατε,
… Είμαι εις εκ των ασθενών των νοσηλευθέντων εις το Νοσοκομείο, και ως εκ τούτου έσχον την εύκαιρίαν να σάς ακούσω επανειλημμένως απευθύνοντα προς τούς άσθενείς λόγους παραμυθίας, υπομονής προς τας δοκιμασίας, λόγους πατρικούς, πλήρεις στοργής και χριστιανικής Αγάπης -συνοδευόμενους μετ’ ευχών υπέρ ταχείας αποκαταστάσεως της υγείας των και επανόδου εις τας άγκάλας της οικογένειας των και τας εργασίας των εν πλήρει υγεία - και διανέμοντα μικράς εικόνας προς προστασίαν των και την προς έμέ προσφερθείσα φυλάττω έκτοτε εύλαβώς… Ομολογώ ότι ουδέποτε λόγοι εύρον εις την ψυχή μου τοιαύτην και τοσαύτην απήχησιν, όσον οι δικοί σας λόγοι, τούς όποιους ήκουσα εν τω Νοσοκομεία). Το έργον όπερ επιτελείτε, έργον θεάρεστον και χριστιανικό, είναι μία προσφορά υπηρεσίας, και δη εκτάκτως μεγάλης προς τούς πάσχοντας, την κοινωνιών και γενικότερον προς την πολιτείαν.
Αισθάνομαι την υποχρέωση να σάς ευχαριστήσω θερμότατα διά την ψυχική τόνωσιν την όποιαν κατ’ έπανάληψίν μοι παρέσχατε, διά των θείων λόγων σας, την δύναμιν των όποιων μόνον ένας πάσχων και δοκιμαζόμενος δύναται ν’ άντιληφθή…
Ασπάζομαι την δεξιά σας
Σ.Ν., αρχιλογιστής Αγροτικής Τραπέζης
(Για τον γέροντα Ευσέβιο Γιαννακάκη)

πηγή

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης 19.06.1995 (†) ο νοσταλγός του ουρανού

                             

''Χαίρω, χαίρω, χαίρω!'' είπε, και η ψυχή του πέταξε στα Ουράνια Σκηνώματα.(Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης)

Ξημέρωνε η 19η Ιουνίου 1995, ημέρα Δευτέρα. Η Θεία Λειτουργία τελείωσε γύρω στις 2 το πρωί. Ο Γέροντας, αν και ήταν τόσο βαριά, κατέβασε τα πόδια του από την κλίνη και κοινώνησε καθιστός για τελευταία φορά. Από σεβασμό, ούτε μία φορά δεν κοινώνησε ξαπλωμένος. Ήταν πανέτοιμος. Η ώρα που θα έφευγε πλησίαζε. Βαθιά σιγή επικρατούσε στο κελλί του.
Στις έξι το πρωί ο Γέροντας είπε με φωνή μισοσβησμένη:
''Φεύγω... Λειβάδια! Λειβάδια!''.
  Οι Μοναχές πήραν την ευχή του για τελευταία φορά. Η ώρα ήταν 9 π.μ., όταν έφερε το βλέμμα του γύρω, τις κοίταξε, έπλεξε με κόπο τα δάκτυλα των χεριών του μεταξύ τους, για να δείξει την ενότητα, και τους είπε ψιθυριστά: ''Ενωμένες, ενωμένες, ενωμένες και αγαπημένες. Πάντα μαζί, όλοι μαζί, εκεί στο Θρόνο του Θεού μαζί''.
Μετά από λίγο τον άκουσαν να λέει: ''Όλα λάμπουν, όλα λάμπουν, όλα λάμπουν!''.
Στις 10.15 π.μ., ο Γέροντας ανάσαινε με πολλή δυσκολία. Ξαφνικά, σήκωσε ζωηρά το κεφάλι του, κοίταξε ψηλά και δεξιά με μια έκφραση ευχαρίστου εκπλήξεως. Το πρόσωπό του έλαμψε.
  ''Χαίρω, χαίρω, χαίρω!'' είπε, και η ψυχή του πέταξε στα Ουράνια Σκηνώματα.
Η κηδεία του ήταν μια αποκάλυψη. Ήταν η καλή έξωθεν μαρτυρία του λαού του Θεού για τον άγιο Γέροντα που αναλώθηκε στο βωμό της αγάπης. Χιλιάδες λαού, απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος πέρασαν από το απέριττο φέρετρό του αποδίδοντας τον ύστατο χαιρετισμό. Επτά Αρχιερείς, πολλοί Iερείς και Διάκονοι κι ένα πλήθος Μοναχών και Μοναζουσών επικεφαλής του λαού κατευόδωσαν το Γέροντα στο ύστατο ταξίδι. Πλάι στο Ιερό του Καθολικού εναποτέθηκε το σεπτό σκήνωμά του, για ν’ αναπαυθεί από τους κόπους του.

πηγή

''Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία.

«Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει: ''Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία. Θέλω να είμαι οικοδομητικός και για τον εαυτόν μου και για τους άλλους. Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ. Με την εμφάνιση μου, με τα λόγια μου, με την προβολή μου, με τη γλώσσα μου να οικοδομούμαι και να οικοδομώ τους άλλους''. 

             Πόσο ωραίο θα ήταν! Τί κοινωνία θα είχαμε, τί Εκκλησία θα είχαμε!

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης, συμπατριώτης του Οσίου Φιλοθέου, είχε γεννηθεί το 1910 στο Γεωργίτσι της Σπάρτης (✞εκοιμήθη στις 19 Ιουνίου 1995)

πηγή

Οι συμβουλές του Γέροντα Ευσέβιου Γιαννακάκη (1910 –1995) για την κατά Θεόν ζωή

Πόσο δυνατό είναι κανείς πραγματικά να κινείται, να σκέπτεται, να ζει, να νταραβερίζεται, να εργάζεται συνέχεια με το Άγιο Πνεύμα, με την αγάπη του Κυρίου. Όλο αναμορφώνεται και όλο αναγεννάται και ανεβαίνει η στάθμη της ψυχής του και όλο περισσότερο επικοινωνεί με τον Κύριο και επιτυγχάνει τη θέωση κατά τους πατέρας της Εκκλησίας.

 Λοιπόν εκείνο πού αποτελεί κίνδυνο, μεγάλο κίνδυνο είναι η συνήθεια, μεγάλο και τρομερό κίνδυνο η συνήθεια. Εμείς να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συνηθίζει, είτε τη Λειτουργία, είτε την ψαλτική, είτε το Ποτήριο της Ζωής είτε… να μη το συνηθίζουμε. Να νοιώθουμε δέος κάθε φορά πού γίνεται Λειτουργία.