Ο ΑΓ.ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΠΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΑΥΤΗ ΕΥΘΥΣ ΕΒΛΑΣΤΗΣΕ

Ο έπαρχος τον οδήγησε στο σπίτι μιας πόρνης για να τον προσβάλει. Μόλις μπήκε στο σπίτι ο Άγιος Χαράλαμπος , ακούμπησε έναν ξύλινο στύλο κι αυτός βλάστησε κι έβγαλε κλαδιά.
Η γυναίκα ζήτησε τότε από τον Άγιο να φύγει από το σπίτι της γιατί δεν είναι άξια να είναι κοντά του και ο Άγιος της είπε να πιστέψει στον Θεό που είναι φιλεύσπλαχνος.

Το θαύμα του Αγ.Χαραλάμπους και ο «Πανουκλογιάννης»

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΤΡΥΠΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΙΑΣ ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ
Τα λόγια αυτά είναι χαραγμένα πάνω στη βάση του μαρμάρινου Σταυρού που συντροφεύει το εικονοστάσι του Αγίου Χαραλάμπους , πλάι στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στην είσοδο του καταπράσινου χωριού της Τρύπης Λακωνίας , εκεί που αρχίζει η περίφημη Λαγκάδα του Ταϋγέτου .

Η επιγραφή μνημονεύει ένα πραγματικό περιστατικό , το οποίο – ως παράδοση – έχει διασωθεί στην Τρύπη , στόμα με στόμα και από γενιά σε γενιά , κι έχει σχέση με τη φοβερή αρρώστια της πανώλης (πανούκλας) , η οποία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων κατά τις παλιές εποχές , αφού δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπιστεί , μεταδιδόταν εύκολα , δημιουργούσε μεγάλες επιδημίες και οδηγούσε στο θάνατο , μαζικά , χιλιάδες ανθρώπους .

Ήταν τότε που στη Λακεδαίμονα είχε ενσκήψει αυτή η φοβερή αρρώστια και φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους κατοίκους όχι μόνο του κάμπου αλλά κι εκείνων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα .

 Κάποια στιγμή η πανούκλα χτύπησε ΚΑΙ στην Τρύπη : ‘Ενας Τρυπιώτης ονόματι Γιάννης εμφάνισε τα φοβερά συμπτώματα της αρρώστιας . Έντρομοι οι συγχωριανοί του έσπευσαν να απομονώσουν τον συμπατριώτη τους σε μια σπηλιά του βράχου που βρίσκεται στην τοποθεσία «τα δυο ψηλά κοτρώνια» , κάτω από το δρόμο που έρχεται μέχρι και σήμερα από τη Σπάρτη στην Τρύπη . Εκεί , καθημερινά πήγαιναν φαγητό , νερό και άλλα χρειαζούμενα στον «Πανουκλόγιαννη» (έτσι έμεινε τα’ όνομά του στην τοπική ιστορία και παράδοση) αφήνοντάς τα κάπου μακριά για να μην έρθουν σε επαφή μαζί του και κολλήσουν τη φοβερή αρρώστια. 

Από τότε , η σπηλιά αυτή , πήρε το όνομα του καημένου του Γιάννη και λέγεται μέχρι σήμερα : « του Πανουκλόγιαννη η σπηλιά» .

 Βυθισμένοι μέσα στον τρόμο και την αγωνία οι κάτοικοι της Τρύπης , μετά το τραγικό περιστατικό , καρτέραγαν να δουν ποια θα ήταν τα επόμενα θύματα της πανούκλας και άλλο δεν έκαναν παρά προσευχές και δεήσεις στην Παναγία και τους Αγίους (ιδιαίτερα στον Α. Χαράλαμπο) να τους φυλάξει από τη φοβερή αρρώστια που είχε χτυπήσει την πόρτα του χωριού τους .

Και τότε έγινε το θαύμα : Ο Αγάς του χωριού

Αν oi “άρχοντες” δεν διστάζουν να βασανίσουν άγρια έναν γέροντα 113 ετών, μήπως θα διστάσουν μπροστά στην οιαδήποτε κακουργία ;

  Αν η επίνευση που οδηγεί τούς “άρχοντες” είναι εωσφορική, και δεν διστάζουν να βασανίσουν άγρια έναν γέροντα 113 ετών, μήπως θα διστάσουν στις άλλες ηλικίες ;
ή μπροστά στην οιαδήποτε κακουργία ;

Το καταπληκτικό στον βίο τού υπεραιωνοβίου, 113 ετών, Αγίου Χαραλάμπους, δεν είναι ότι υπέστη ανήκουστα βασανιστήρια, μένοντας ακλόνητος.
Ούτε το ότι ο Χριστός τον θεράπευε μετά από κάθε ένα απ’αυτά.
Ούτε το ότι στο τέλος, άνοιξαν -όπως αναφέρεται στο συναξάρι του- οι Ουρανοί, και κατέβηκε ο ίδιος ο Θεός Χριστός
-αδελφέ Νταλί, συνέλαβε ποτέ η φιλοσοφία σου τέτοιον υπερρεαλισμό ;-
περιβαλλόμενος από Τάγματα Αγγέλων,και συνομίλησε με τον Άγιο.
Αλλά το αρνητικά καταπληκτικό είναι η εθελουσία τύφλωση, ό άβυθος αυτισμός, που επέδειξαν οι “άρχοντες” που βασάνιζαν τον Χαράλαμπο.

 Έπαρχοι, Δούκες, μέχρι ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τής Ρώμης, Σεπτίμιος Σεβήρος (που αγαπούσε τα γράμματα, προστάτευε τις τέχνες, και άφησε αξιοσημείωτο νομικό έργο, και όμως η ουσία τής ύπαρξης του ήταν το σκότος).
Οι “άρχοντες” αυτοί, υπέστησαν κατά την διάρκεια των βασανισμών τού θεού κατά χάριν Αγίου Χαραλάμπους, ως παιδαγωγία ακραίες σωματικές τιμωρίες καί οι ίδιοι (ακρωτηριασμούς… αφύσικη μετάθεση τού κεφαλιού να κοιτάει προς τα πίσω…!)…
-(Ω μην ταράζεσθε οι αιρετικοί τής αγαπολογίας,αυτοί που θέλετε τον Θεό, σούπα, ευνουχισμένο των αδρών Δωρικών του ιδιοτήτων, των δυνατοτήτων του, όταν θέλει,να απαντά Αυτός και οι άνθρωποι του, δυναμικά στην κακουργία,
βαπτίζοντας όλην αυτή την μειονεκτικότητα,ουμανισμό καί αρετή, ντυμένη μ’αφόρητη κι ανυπόστατη ταπεινολογία)-
…όπως επίσης είδαν και ίαση δαιμονισμένου, και μέχρι -το κορυφαίο- ανάσταση νεκρού.

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΤΡΥΠΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΙΑΣ ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ

Τα λόγια αυτά είναι χαραγμένα πάνω στη βάση του μαρμάρινου Σταυρού που συντροφεύει το εικονοστάσι του Αγίου Χαραλάμπους , πλάι στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στην είσοδο του καταπράσινου χωριού της Τρύπης Λακωνίας , εκεί που αρχίζει η περίφημη Λαγκάδα του Ταϋγέτου .

Η επιγραφή μνημονεύει ένα πραγματικό περιστατικό , το οποίο – ως παράδοση – έχει διασωθεί στην Τρύπη , στόμα με στόμα και από γενιά σε γενιά , κι έχει σχέση με τη φοβερή αρρώστια της πανώλης (πανούκλας) , η οποία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων κατά τις παλιές εποχές , αφού δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπιστεί , μεταδιδόταν εύκολα , δημιουργούσε μεγάλες επιδημίες και οδηγούσε στο θάνατο , μαζικά , χιλιάδες ανθρώπους .

Ήταν τότε που στη Λακεδαίμονα είχε ενσκήψει αυτή η φοβερή αρρώστια και φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους κατοίκους όχι μόνο του κάμπου αλλά κι εκείνων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα . Κάποια στιγμή η πανούκλα χτύπησε ΚΑΙ στην Τρύπη : ‘Ενας Τρυπιώτης ονόματι Γιάννης εμφάνισε τα φοβερά συμπτώματα της αρρώστιας . Έντρομοι οι συγχωριανοί του έσπευσαν να απομονώσουν τον συμπατριώτη τους σε μια σπηλιά του βράχου που βρίσκεται στην τοποθεσία «τα δυο ψηλά κοτρώνια» , κάτω από το δρόμο που έρχεται μέχρι και σήμερα από τη Σπάρτη στην Τρύπη . Εκεί , καθημερινά πήγαιναν φαγητό , νερό και άλλα χρειαζούμενα στον «Πανουκλόγιαννη» (έτσι έμεινε τα’ όνομά του στην τοπική ιστορία και παράδοση) αφήνοντάς τα κάπου μακριά για να μην έρθουν σε επαφή μαζί του και κολλήσουν τη φοβερή αρρώστια. 

 Από τότε , η σπηλιά αυτή , πήρε το όνομα του καημένου του Γιάννη και λέγεται μέχρι σήμερα : « του Πανουκλόγιαννη η σπηλιά» . Βυθισμένοι μέσα στον τρόμο και την αγωνία οι κάτοικοι της Τρύπης , μετά το τραγικό περιστατικό , καρτέραγαν να δουν ποια θα ήταν τα επόμενα θύματα της πανούκλας και άλλο δεν έκαναν παρά προσευχές και δεήσεις στην Παναγία και τους Αγίους (ιδιαίτερα στον Α. Χαράλαμπο) να τους φυλάξει από τη φοβερή αρρώστια που είχε χτυπήσει την πόρτα του χωριού τους .

Και τότε έγινε το θαύμα : Ο Αγάς του χωριού , ο Μπεκήρ Αγάς , που είχε το κονάκι του σ’ ένα μέρος αγναντερό στην τοποθεσία «Ξενίτσα» και καθότανε ένα

"Ο ΑΓΑΘΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΙ ΕΠΑΙΡΝΕ ΣΤΟ ΚΑΤΟΠΙ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΘΑΝΑΤΟ!"

Του ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ

"Έτσι τον φαντάζονταν οι παλιότεροι τον Άγιο Χαραλάμπη. Γέρο, με κάτασπρα γένια, καλοστεκούμενο. Στο χέρι του κρατούσε μια βέργα γερή, όχι για ν' ακουμπά μα για να κυνηγά την πανούκλα.
Κάθε βράδυ, τα ίδια. Την ώρα που νύχτωνε φανερωνόταν εκείνο το "ειδεχθές γύναιον" των γραφών, μια καμπουριασμένη γριά, κακάσκημη, με νύχια σουβλερά, με δόντια σουβλερά, με μάτια που σπίθιζαν. Κι αλλοίμονο στο σπιτικό που θα διάλεγε να χτυπήσει την πόρτα του! Σαν τα θερισμένα στάχυα έπεφταν οι άνθρωποι κι αφανίζονταν. Ρήμαζαν πόλεις και χωριά, δεν προλάβαιναν οι παπάδες να θάφτουν.
Άλλοι πάλι λέγανε πως η πανούκλα ήταν τυφλή. Γυρνούσε τους δρόμους, σκουντουφλούσε, σκόνταφτε εδώ κι εκεί, δεν ήξερε μήτε ποιον ακουμπούσε μήτε σε ποια πόρτα σταματούσε.
Είδαν κι απόειδαν οι άνθρωποι, γύρισαν τον κόσμο και γύρεψαν γιατρικά. Τίποτα! Μέχρι που ανακάλυψαν τον ψαρογένη τον Χαραλάμπη. "Διώκτης απηνής" της πανούκλας ο γέρος!
Από τα όψιμα χρόνια της Βενετιάς άρχισαν να χτίζουν εκκλησιές και εικονοστάσια στα χωριά και στις πόλεις. Διάλεγαν πάντα τόπους έβγορους, για να μπορεί να κοιτάζει τριγύρω, σε μονοπάτια και δρόμους, σαν τους καλούς βιγλάτορες που δεν αφήνουν τον οχτρό να πατήσει τους τόπους τους. Άλλοι διάλεγαν τις εμπασιές των χωριών κι έχτιζαν τις εκκλησιές λίγο πριν από τα πρώτα σπίτια. Για να μπροσταρεύει ο γέρο-Χαραλάμπης το κακό και να μην το αφήνει να διαβαίνει.
Κι αν δεν υπήρχαν δρόμοι, κι ήταν οι τόποι τους αποκομμένοι από τη στεριά, έχτιζαν τα εικονοστάσια στις θαλασσινές εμπασιές. Να, όπως έκαμαν οι Σφακιανοί που έφραξαν ένα θαλασσόσπηλιο και τον έκαμαν ναό του Άη Χαραλάμπη. Γιατί εκεί, στα αποκομμένα Σφακιά, η πανούκλα ερχόταν από τη θάλασσα. Με γαλέρες και άλλα πλεούμενα. Όπως έκαμαν κι οι Βενετσιάνοι του Χάνδακα. Που έχτισαν έναν περίλαμπρο ναό κοντά στο λιμάνι και τον αφιέρωσαν στο δικό τους Χαραλάμπη, τον Άη Ρόκκο, εκείνον διάλεξαν οι Καθολικοί για προστάτη τους από τη νόσο τη λοιμική. Λίγο μετά έχτισαν κι οι ορθόδοξοι της ίδιας πόλης ένα καινούργιο κλίτος στον Άη Μαθιό, εγκάρσιο μα πανέμορφο.

Ο Αγ.Χαράλαμπος σώζει την Ζάκυνθο από την πανώλη(1728)

H Ζάκυνθος τιμά με ιδιαίτερη κατάνυξη και ευγνωμοσύνη τον Ιερομάρτυρα Χαράλαμπο. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Αγιος Χαράλαμπος, με την επίσκεψή του στο νησί, το 1728, το έσωσε, με θαυματουργό τρόπο, από την επιδημία πανώλης που είχε ενσκήψει για τέταρτη φορά.
Για τη χάρη του και για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, οι κάτοικοι, ένα χρόνο αργότερα, οικοδόμησαν ναό στο όνομά του, ξύλινο αρχικά και λίθινο στη συνέχεια. Ο ναός δεν κατάφερε να γλιτώσει από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953, έτσι στη θέση του σήμερα βρίσκεται ο καινούριος, μετασεισμικός ναός στον οποίο τιμάται ο σωτήρας Αγιος.

Περισσότερα ΕΔΩ

Ὡς στῦλος ἀκλόνητος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ.... ἐδείχθης Χαράλαμπες....

Είναι πολλές οι φορές που θα βρούμε στον Όρθρο της εορτής του αγ. Χαραλάμπους, όπως και στο απολυτίκιό του, την κλητική "Χαράλαμπες" (αντί του αναμενόμενου "Χαράλαμπε"). Προκύπτει ως κλητική της ονομαστικής "Χαραλάμπης" (ενώ το "Χαράλαμπε" αποτελεί κλητική του τύπου "Χαράλαμπος"). Πάντως, στο Συναξάρι του Όρθρου αναφέρεται ως "Χαραλάμπης". (Από εκεί, προφανώς, προκύπτουν τα χαϊδευτικά "Μπάμπης", "Λάμπης" κ.λπ., ενώ ανάλογα χαϊδευτικά δεν φαίνεται να υπάρχουν για το "Χαράλαμπος").
Το "Χαραλάμπης" είναι της γ΄ (τρίτης) κλίσης (ενώ το "Χαράλαμπος" είναι της β΄ κλίσης) και κλίνεται κατά το "ὁ Σωκράτης, τοῦ Σωκράτους, ὦ Σώκρατες". Έτσι εξηγείται και η κλητική "Χαράλαμπες", με την οποία αρχίσαμε.

Andreas Moratos

«Ξύπνα παπά ο Άγιος Χαράλαμπος είμαι. Γίνεται ουράνια Θεία Λειτουργία».

  Ο π. Σωτήρης εφημέριος στο χωριό Άγραφα αφηγείται τι του είπε ο π. Παναγιώτης Τσιώλης:
  «Ήταν στις αρχές της δεκαετίας, θαρρώ το 2001. Τότε ο γέροντας ήταν άγνωστος στους πολλούς και δεν έρχονταν πολλοί προσκυνητές. Μόλις είχαμε τελειώσει τη Θεία Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο και καθίσαμε να πιούμε ένα καφέ που μας έφτιαξε η αδελφή του η Ιφιγένεια. 

 “Παπά Σωτήρη μου είπε θα σου διηγηθώ μία πρόσφατη εμπειρία που έζησα με τον Άγιο Χαράλαμπο στην εκκλησιά που λειτουργήσαμε σήμερα. 

  Έκανα Ενάτη και Εσπερινό και στη συνέχεια μνημόνευσα ονόματα και με πήρε η νύχτα. Την άλλη μέρα θα λειτουργούσα στον Άγιο Γεώργιο και σκέφτηκα να κοιμηθώ μέσα στο ναό. Έστρωσα ένα επιπλέον χαλί μπροστά στην Αγία Τράπεζα και πήρα μία κουβέρτα που άφηνα πάντα στο ναό και ξάπλωσα. Μόλις με είχε πάρει ο ύπνος ένιωσα κάποιον να με σκουντάει.

 «Ξύπνα παπά ο Άγιος Χαράλαμπος είμαι. Γίνεται ουράνια Θεία Λειτουργία».

 Ο Άγιος με πήρε μπροστά από την Αγία Τράπεζα και με παραμέρισε στο πλάι. Τότε

Ο Άγιος Χαράλαμπος και η φοβερή πανούκλα που θέριζε αλύπητα τον κόσμο στην Κάλυμνο

Α΄ Ο Άη – Χαλάραμπος στην Κοκχαλαρζά

Ακουστά είχαν για το θαύμα του Αγίου «Χαλάραμπου» οι Καλύμνιοι και ιδιαίτερα οι Χωριανοί, κάτοικοι της ενορίας του. Ψηλά στο ύψωμα της Κοκχαλαρζάς1, στα βορειοδυτικά της Χώρας είναι χτισμένος ο Ιερός Ναός του Αγίου και γύρω του, περιστερώνες κάτασπροι και λουλακένιοι, τα παραδοσιακά χαμόσπιτα των ενοριτών του, όπου το «γώμα (δώμα) του ενός είναι αυλή του άλλου και… ένας σούλουνας (υδρορροή) τα χωρίζει!» Και οι ενορίτες του; λεβεντοσφουγγαράδες, μερακλήδες και γλετζέδες κι απλοί ξωμάχοι της στεριάς και της θάλασσας

Γνώριζαν, σαν σε παραμύθι, από διηγήσεις των παλιάδων (γιαγιάδων) τους, πως εκεί στα 1840 έπεσε στο νησί «θανατικό», η φοβερή πανούκλα που θέριζε αλύπητα τον κόσμο. Η παράδοση αναφέρει πως την αρρώστια την έφερε από την Αλεξάνδρεια με τα εμπορεύματά του ένα καΐκι, κάποιου Λελέκη, γι αυτό και ονομάστηκε το «θανατικό του Λελέκη». Κι ήταν πολλά τα θανατικά και οι νεκροί θαβόταν πρόχειρα με μπόλικο ασβέστη στα χωράφια όπως όπως! Τρομαγμένοι οι κάτοικοι της Χώρας σκόρπισαν στις εξοχές, στα μικρονήσια για να γλυτώσουν κι ο τόπος ερήμωσε από ανθρώπους. Όμως ο Άγιος Χαράλαμπος, κυνήγησε το «θανατικό», το «πάτησε» εκεί στην Πλατζιόστρατα 2 και το εξόντωσε.

Πλημμυρισμένοι από χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο οι δύστυχοι ως τότε Καλύμνιοι λαμπροστολίστηκαν, έβαλαν τα γιορτινά τους 

«Ως λάμπει ο Άγιος, λάμπουνε τ’ άστρα // λάμπουν στη χάρη του και τα φουστάνια τ’ άσπρα. » και πήγανε στην εκκλησία του Αγίου για να δοξολογήσουν το σωτήρα τους. Από τότε υπάρχει το έθιμο στη γιορτή του να τον τιμούν οι Καλυμνιοπούλες ντυμένες στα πολύχρωμα καβάδια και στα όλο χάρη και δωρική λιτότητα Καλύμνικα φουστάνια τους. Και στηνόταν στην αυλή λαμπρός χορός κυκλωτικός, με την ψυχή ν’ αναγαλλιάζει ως τα ουράνια .

Η συνέχεια στο aegeanews

Το μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπους δια χειρός Φώτη Κόντογλου

πηγή

Ψηλά τα χέρια. Κάτω τα μαχαίρια. Απόψε έγινε θαύμα του αγίου Χαραλάμπους!

  Θαύμα στον Κωνσταντίνο Λιβαδά, υπάλληλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όταν ήταν νέος. Να πώς το περιγράφει:
«Τον Ιανουάριο του 1931 νοσηλευόμουν στην Πολυκλινική Αθηνών με απόστημα στο ήπαρ. Επί τέσσερις εβδομάδες με βασάνιζε ο πυρετός. Είχαν νυχθημερόν 38-40 βαθμούς και πόνους φοβερούς. Αποφασίστηκε να γίνει εγχείριση.
Ήταν παραμονή του αγίου Χαραλάμπους, 9 Φεβρουαρίου του 1931. Το απόγευμα και ενώ βρισκόμουν λόγω του μεγάλου πυρετού σε λήθαργο και εξαντλητική κατάσταση, βλέπω να εισέρχεται στο δωμάτιό μου ένας ιερωμένος μεγαλοπρεπής με μακρυά γενειάδα. Πλησίασε εμένα και όχι τον απέναντί μου ασθενή που χαροπάλευε από περιτονίτιδα.
Μου θώπευσε το κεφάλι και μου είπε:
– Μη φοβάσαι… Αύριο θα είσαι τελείως καλά. Είσαι καλό παιδί.

"Θα ζήσεις άλλα πέντε χρόνια, Διονύσιε”, του είπε ο Άγιος Χαράλαμπος

 

Αυτά τα λουλουδάκια, οι μπλε καμπανούλες, άρεσαν πολύ στον π. Γεράσιμο. Από το μέρος που ο ίδιος μάς έδειξε, όπου αυτή την εποχή φυτρώνουν, του τα μαζέψαμε. Και αφού πλησιάζει η γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους θα μοιραστούμε μαζί σας μιαν ιστορία που ο π. Γεράσιμος μάς έλεγε και σχετίζεται με τον Άγιο Χαράλαμπο :

  Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου 1940-1942 υπηρετούσε ως ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μηθύμνης και τον Αύγουστο του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς κατακτητές με την κατηγορία ότι βοηθούσε και περιέθαλπε Βρετανούς στρατιώτες. Οι Γερμανοί τον βασάνισαν σκληρά και τον κατεδίκασαν σε δεκαετή ειρκτή. 

Σε πρώτη φάση τον έστειλαν στη Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» και στη συνέχεια βρέθηκε για τρία χρόνια στα γερμανικά στρατόπεδα Στόουν και Μπερνάου, όπου βασανίστηκε φρικτά και έφτασε πολλές φορές στα πρόθυρα του θανάτου. Με την παρέμβαση της Παναγίας σώθηκε.

 Μετά το τέλος του πολέμου συνέχισε τη διακονία του στη Μυτιλήνη, στη Ναύπακτο, στο Καρπενήσι και επίσης οργάνωσε στην Κύπρο την Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας».

  Ο Διονύσιος εργάστηκε σκληρά και για το νόμο αναγνώρισης των Μετεώρων ως ιερού χώρου. Κάποια στιγμή ο Διονύσιος αρρώστησε με φοβερούς πόνους από την ανίατη ασθένειά του και δεν είχε τελειώσει το έργο του. Τότε ζήτησε να του πάνε την Αγία και πάντιμο Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους που βρίσκεται στα Μετέωρα, εις το Μοναστήρι του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Του εμφανίστηκε ο Άγιος Χαράλαμπος και συνομίλησαν.

 Ο Δεσπότης παρακάλεσε τον Άγιο να μεσολαβήσει στον Κύριο να πάρει παράταση ζωής για να ολοκληρώσει το έργο του.
“Θα ζήσεις άλλα πέντε χρόνια, Διονύσιε”, του είπε. Και πράγματι ανέκτησε τις δυνάμεις του, και διεκπεραίωνε τα καθήκοντά του, και πέρασαν τα πέντε χρόνια.
Στις αρχές του 1970, πάλι πόνοι και επιδείνωση της ασθένειάς του. Πάλι ο Μητροπολίτης Διονύσιος ζήτησε την κάρα του Αγίου Χαραλάμπους και πάλι εμφανίστηκε μπροστά του ο Άγιος. Του ζήτησε λίγη ακόμη παράταση ζωής.
“Όχι, Διονύσιε, δεν είπαμε πέντε χρόνια; Τώρα πρέπει να φύγεις”. 

Το έλεγε με ένα μειδίαμα ο π. Γεράσιμος αυτό το τελευταίο, προσθέτοντας: «Βλέπετε, αυτή ήταν η συμφωνία».

ΠΗΓΗ

Το θαύμα του Αγ.Χαραλάμπους και ο «Πανουκλογιάννης»

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΤΡΥΠΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΙΑΣ ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ

Τα λόγια αυτά είναι χαραγμένα πάνω στη βάση του μαρμάρινου Σταυρού που συντροφεύει το εικονοστάσι του Αγίου Χαραλάμπους , πλάι στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στην είσοδο του καταπράσινου χωριού της Τρύπης Λακωνίας , εκεί που αρχίζει η περίφημη Λαγκάδα του Ταϋγέτου .

Η επιγραφή μνημονεύει ένα πραγματικό περιστατικό , το οποίο – ως παράδοση – έχει διασωθεί στην Τρύπη , στόμα με στόμα και από γενιά σε γενιά , κι έχει σχέση με τη φοβερή αρρώστια της πανώλης (πανούκλας) , η οποία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων κατά τις παλιές εποχές , αφού δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπιστεί , μεταδιδόταν εύκολα , δημιουργούσε μεγάλες επιδημίες και οδηγούσε στο θάνατο , μαζικά , χιλιάδες ανθρώπους [...]

Ο Λαός μας , σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση που μνημονεύει ως «ιατρούς» συγκεκριμένων ασθενειών διάφορους Αγίους της Εκκλησίας μας , έχει επιλέξει ως Άγιο-Προστάτη κατά της πανούκλας τον Άγιο Χαράλαμπο . 

Σύμφωνα με το Συναξάρι του ο Α. Χαράλαμπος , πριν από τον θάνατό του , σε ηλικία 112 ετών , αξιώθηκε από τον Θεό μιας τελευταίας χάρης και ζήτησε , προς χάριν των ανθρώπων , τα εξής :

«Σε όποιον τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανό μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριό μου, να μην γίνει εκεί ποτέ πείνα ούτε πανώλης που θα θανατώνει τους ανθρώπους πρόωρα ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτει τους καρπούς , αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή , ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία . Να είναι αφθονία σίτου , οίνου , ελαίου , τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων.»

Έκτοτε αναφέρονται , κατά τόπους , πολλά θαύματα του Α. Χαραλάμπους εναντίον της πανούκλας . Ένα απ’ αυτά συνέβη και στην Τρύπη κατά το έτος 1753 .

  Ήταν τότε που στη Λακεδαίμονα είχε ενσκήψει αυτή η φοβερή αρρώστια και φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους κατοίκους όχι μόνο του κάμπου αλλά κι εκείνων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα . Κάποια στιγμή η πανούκλα χτύπησε ΚΑΙ στην Τρύπη : 

 ‘Ενας Τρυπιώτης ονόματι Γιάννης εμφάνισε τα φοβερά συμπτώματα της αρρώστιας . Έντρομοι οι συγχωριανοί του έσπευσαν να απομονώσουν τον συμπατριώτη τους σε μια σπηλιά του βράχου που βρίσκεται στην τοποθεσία «τα δυο ψηλά κοτρώνια» , κάτω από το δρόμο που έρχεται μέχρι και σήμερα από τη Σπάρτη στην Τρύπη . 

Η θαυματουργός εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους στην Πόλη

Η θαυματουργός εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους στον φερώνυμο Ναό του Αγίου της Κοινότητος Βεβεκίου, στον Βόσπορο της Κωνσταντινούπολης.

πηγή

Ο Άγιος Χαράλαμπος ο ''Ταχύς Βοηθός''

1.Μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπους τοιχογραφία. Μονή Διονυσίου Άθω. 1574.

2.Εικόνα Αγίου Χαραλάμπους ΙΗ΄ αιώνα Βυζαντινό μουσείο Αθηνών.

3.Ο Άγιος Χαράλαμπος ο Ταχύς Βοηθός, καλύβης αγίου Ακακίου της Σκήτης Αγίας Τριάδος των Καυσοκαλυβίων. Έργον του ΙΗ΄ αιώνα.

4.Άγιος Χαράλαμπος Φιλιατρών.

5.Άγιος Χαράλαμπος και Άγιος Πολύκαρπος.Τοιχογραφία του 16ου αιώνα στο κεντρικό ιερό βήμα στην Παναγία Σκριπούς στον Ορχομενό

6.Η θαυματουργός εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους στον φερώνυμο Ναό του Αγίου της Κοινότητος Βεβεκίου, στον Βόσπορο της Κωνσταντινούπολης

πηγή

Ο Τούρκος βαρκάρης και η Ιερή Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους

Ο Καθεδρικός Μικρασιατικός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους βρίσκεται στο Βαρβάσι της Χίου. Κτίστηκε το 1927 από τους διωγμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήρθαν στη Χίο μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 και διέμεναν στην περιοχή Βαρβάσι της πόλης της Χίου. 

Λόγω της πρόχειρης κατασκευής του υπέστη σοβαρές ζημιές στους σεισμούς του 1949 και έτσι το 1967 κατεδαφίστηκε και ξαναχτίστηκε από την αρχή.

 Ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια του Ναού είναι η Ιερή Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους, η οποία χρονολογείται το 1877 και προέρχεται από τον Άγιο Χαράλαμπο Κρήνης (Τσεσμέ). Σύμφωνα με μαρτυρίες την εικόνα έφερε στη Χίο ένας Τούρκος βαρκάρης ο οποίος την είχε πάρει από την Μητρόπολη Κρήνης, όταν είδε ένα όραμα με τον Άγιο Χαράλαμπο να του προστάζει να τον μεταφέρει στο καινούριο του “σπίτι”. Στο Ναό φυλάσσεται επίσης και Ιερό Λείψανο του Αγίου Χαραλάμπους.

Το νάρθηκα του Ναού κοσμούν δύο τοιχογραφίες που αναπαριστούν την ιστορία του Ναού και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Στη μία πλευρά γίνεται αναπαράσταση της άφιξης της Ιερής Εικόνας του Αγίου Χαραλάμπους στη Χίο με τον Τούρκο βαρκάρη, ενώ στην άλλη γίνεται αναπαράσταση του διωγμού των προσφύγων που ιστορήθηκε σύμφωνα με αφηγήσεις ζώντων προσφύγων. Η εκκλησία ρυθμολογικά ανήκει στην τρίκλιτη κεραμοσκέπαστη Βασιλική χωρίς τρούλο.

 Το Καθολικό είναι χτισμένο από πέτρα Θυμιανών και αποτελείται από Νάρθηκα, Κυρίως Ναό και Ιερό Βήμα. Ο ναός είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες δουλεμένες σε καμβά τις οποίες φιλοτέχνησε ο Αθηναίος Αγιογράφος Μιχαήλ Δουζενάκης μεταξύ των ετών 1986-1991.

πηγή

Λόγος εις το μαρτύριον του Αγίου Χαραλάμπους - 10 Φεβρουαρίου

Η «έβδομη πόλη της Ασίας», η Μικρασιατική Μαγνησία που την προστατεύει από βορρά ο χιονοσκέπαστος Θώρακας και της κεντά τα κράσπεδα το ιδιόσχημο κύλισμα του ποταμού Μαιάνδρου, υπήρξε η μακαριστή γενέτειρα του Αγίου Ιερομάρτυρα και θαυματουργού Χαραλάμπους. Γεννήθηκε το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. Οι ευσεβείς χριστιανοί γονείς του κρατούσαν την πίστη τους στον Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους χρόνους των διωγμών.

Στην Μαγνησία έζησε όλη του τη ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Εκεί σαν νέος, ήταν φωτεινό παράδειγμα συνετής ζωής. Αργότερα η πίστη του στον Χριστό έγινε πιό φλογερή και η επιθυμία του να βοηθήσει τους χριστιανούς και τους ειδωλολάτρες, να σωθούν, πιό μεγάλη. Δεν μπορούσε να ησυχάσει, όταν σκεφτόταν, ότι υπάρχουν άνθρωποι μακριά από τον Χριστό, που δεν ξέρουν ποιός είναι ο προορισμός τους και γιατί ζουν εδώ στη γη. «Είναι κρίμα», έλεγε, «είναι τρομερό, είναι αδιανόητο να ζουν οι άνθρωποι στην πλάνη της ειδωλολατρείας και να καταλήξουν κατόπιν στην κόλαση».

Ο Άγ.Χαράλαμπος θεραπεύει τον γέροντα Ιάκωβο

Κάποτε, διηγείτο ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, «όταν ήμουν μικρό παιδί, έπαθα τέτοιο σοβαρό κρυολόγημα, που έπεσα στο κρεβάτι με μεγάλη δύσπνοια 
και φοβερό πόνο στην αριστερή πλευρή του θώρακα. Γιατρός στο χωριό δεν υπήρχε και η μόνη καταφυγή μας ο Θεός και οι Άγιοι Του. Είχαμε στο σπίτι μας 
μια μικρή ασημένια εικόνα του Αγίου Χαραλάμπη, θαυματουργή, έως εξακοσίων ετών, που τη φέραμε από τη Μικρά Ασία πατρογονικό κειμήλιο. Η μητέρα 
μου λοιπόν, έκανε πολλή προσευχή και μετάνοιες παρακαλώντας τον Άγιο.

 Τότε βλέπω ένα χέρι Ιερέως από τον καρπό και κάτω, να περνάει πάνω από 
το κεφάλι μου, να κατεβαίνει στο στήθος μου στο σημείο που πονούσα, όπου με σταύρωσε και με χάιδεψε. Αμέσως πέρασε ο πόνος και η δύσπνοια και 
έγινα καλά.

 Λέω τότε στη μητέρα μου:-Μητέρα, είδα ένα χέρι Ιερέως που με σταύρωσε και με χάιδεψε και είμαι καλά. Όλα πέρασαν. Μάλιστα της είπα, ότι το χέρι ήταν τριχωτό στο καρπό, με τόση λεπτομέρεια το είδα.
-Παιδί μου, μου είπε η μητέρα μου, ήταν ο Άγιος Χαράλαμπος που ήρθε και σε θεράπευσε. Τη σημερινή ημέρα να την τιμάς πάντοτε -ήταν του Αγίου 
Αποστόλου Θωμά, όταν έγινε το θαύμα- γιατί ήσουν νεκρός και αναστήθηκες».

ΠΗΓΗ