ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

 «Ελεεινός και ταλαίπωρος είναι αυτός που δεν απέκτησε υπομονή, επειδή για τέτοιους ανθρώπους εξαπέλυσε τα «ουαί» η θεία Γραφή. Αλίμονο, λέει, σ’ αυτούς που έχουν χάσει την υπομονή. Πραγματικά, λοιπόν, πραγματικά, αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει υπομονή, διότι ένας τέτοιος άνθρωπος μεταφέρεται εδώ και κει, όπως ένα φύλλο από τον αέρα. Δεν ανέχεται προσβολή, στις θλίψεις λιποψυχεί. 

  Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εύκολος στις φιλονεικίες, μεμψίμοιρος στην υπομονή και αντιρρησίας στην υπακοή. Στις προσευχές είναι οκνηρός και στις αγρυπνίες κατακουρασμένος. Στις νηστείες είναι σκυθρωπός και στην εγκράτεια απρόσεκτος. Στις αποστολές είναι απρόθυμος και στις εργασίες κακός εργάτης. Στην πονηρία είναι  αξεπέραστος και στις ενέργειές του αυταρχικός. Στις λογομαχίες είναι ανδρείος και στην ερημική ζωή αδύνατος. 

  Ένας τέτοιος άνθρωπος εχθρεύεται αυτούς που έχουν καλή φήμη, και φθονεί αυτούς που προοδεύουν. Εκείνος που δεν έχει υπομονή υποφέρει πολλές τιμωρίες, και ένας τέτοιος αδυνατεί να πλησιάσει την αρετή. Διότι με την υπομονή τρέχουμε το αγώνισμα του δρόμου που είναι μπροστά μας, λέει ο Απόστολο. Εκείνος που δεν έχει υπομονή είναι ξένος προς την ελπίδα που προέρχεται απ’ αυτήν. Γι’ αυτό παρακαλώ, όσοι όπως εγώ είστε χωρίς υπομονή, αποκτήστε υπομονή, για να σωθείτε» (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, Λόγος για τις αρετές και τις κακίες, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, Μετάφραση: Κ. Γ. Φραντζολά).

  Σπάνια βρίσκεται γραφίδα που να αποδίδει τόσο βαθιά και διεισδυτικά, αλλά και τόσο συνοπτικά και με τέτοια ρυθμικότητα, το τι συμβαίνει με τον άνθρωπο της αρετής αλλά και της κακίας, όσο η γραφίδα του θαυμασίου και σπουδαιοτάτου Πατέρα της Εκκλησίας οσίου Εφραίμ του Σύρου. Δεν είναι τυχαίο ότι «απέκτησε πολύ ενωρίς μεγάλη φήμη και αναγνωρίστηκε Διδάσκαλος της Οικουμένης», ενώ «τα συγγράμματά του άρχισαν σε κάποιες εκκλησίες να αναγινώσκονται μετά την Αγία Γραφή, και το όνομά του το ανέφεραν με θαυμασμό οι Χριστιανοί, διότι κατά τον Γρηγόριο Νύσσης “εις πάσαν την γην το φέγγος του βίου και της θεωρίας αυτού εξέλαμψεν”». Ένα δείγμα της δεινότητας του λόγου του και του εμπνευσμένου από το Πνεύμα του Θεού νου του είναι και το παραπάνω απόσπασμα για τον άνθρωπο που δεν έχει υπομονή στη ζωή του.

Για Εκείνον όμως αυτή η ζωή είναι ένα δευτερόλεπτο μέσα στην αιωνιότητα.

  Στην υπομονή και στη δοξολογία απέναντι σε όλες τις αδικίες, βρήκα τη μεγαλύτερη χαρά που υπάρχει!

  Να μάθουμε να περιμένουμε πάντοτε! 

 Να περιμένουμε το παιδί που τυχόν παραστρατησε, όποιο μέλος της οικογένειάς μας δεν βαδίζει σωστά, τη βελτίωση της υγείας ενός ασθενούς, μια καλύτερη εποχή για την οικονομική μας δυνατότητα, τη μετάνοια εκείνου που μας αδικεί!

  Μπορεί ο Θεός να επιτρέψει να περάσουμε εδώ δοκιμασίες κι εμείς να λέμε που Είναι! Για Εκείνον όμως αυτή η ζωή είναι ένα δευτερόλεπτο μέσα στην αιωνιότητα. Δεν θέλουμε τον πόνο, τη στεναχώρια, το στρίμωγμα. Πιστεύουμε ότι η καλοπέραση, τα πολλά χρήματα, τα ακριβά αυτοκίνητα και τα ρούχα είναι ευτυχία. Δυστυχία είναι και βάσανο, μα είμαστε λίγοι για να το καταλάβουμε.

 Για φέρτε μου έναν άνθρωπο με χρήματα που μπορεί να πάει ξένοιαστος σε ένα βουνό να τραγουδήσει! Υποφέρει ο καημένος από τις ευθύνες, δεν έχει χρόνο ούτε να πάει μια ημέρα μια εκδρομή. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΜΟΝΗ

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

Πολλές φορές δεν έχουμε υπομονή, μα ούτε και καταλαβαίνουμε τι είναι η υπομονή. Και όμως, είναι μεγάλη αρετή! Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο της Καθαράς Δευτέρας, στο Απόδειπνο, να περιγράφεται το τέλος του κόσμου, το τέλος της ιστορίας, η συντέλεια, αυτό που ονομάζουμε «Δευτέρα Παρουσία» (η περικοπή υπάρχει και στο κατά Ματθαίον και στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον). Στις αφηγήσεις αυτές, οι ευαγγελιστές παρουσιάζουν πολύ όμορφα, με λίγες λέξεις αλλά παραστατικές εικόνες, πως θα συμβεί το τέλος του κόσμου. Βέβαια, η ανάγνωση και ακρόαση αυτών των περικοπών δημιουργεί την εντύπωση ενός φοβερού κυριολεκτικά γεγονότος. Παρουσιά­ζεται ένα μεγάλο δράμα, φαίνεται ότι οι άνθρωποι που θα ζήσουν εκείνες τις στιγμές θα ζοριστούν πολύ.

Μέσα σε αυτές τις περι­κοπές ανιχνεύουμε δύο σημαντικές εκφράσεις: «Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 24,13) -αυτός που θα υπομείνει μέχρι το τέλος αυτός και θα σωθεί. Και «εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λκ. 21,19)· 

Λέει δηλαδή ο Κύριος στους μα­θητές και δι’ αυτών σ’ όλη την Εκκλησία: «Κοιτάξτε, όταν θα έλθουν αυτές οι δύσκολες στιγμές και θα βρεθείτε σ’ αυτήν την κατά­σταση της ζάλης, της σύγχυσης, της ασφυξίας, ένα πράγμα να κάνετε: κρατήστε μέσα σας την υπομονή. Μ’ αυτή την υπομονή σας θα μπορέσετε να ελέγξετε την κατάσταση των ψυχών σας. Θα αποκτήσετε δηλαδή τις ψυχές σας στα χέρια σας. Αν δεν έχετε υπομονή, θα χάσετε τα πάντα».

«Καλά, και γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μας βοηθά; »

«Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων, και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη.
Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα.
Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα .
« Σε περίμενα » , μου είπε .
Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει.Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι .
Εβαλε νερό στο μπρίκι και έκανε το σταυρό του λέγοντας, «δόξα σοι ο Θεός!»
Έβαλε το τσάι στο μπρίκι,ξανάκανε το σταυρό του και ξαναείπε«δόξα σοι ο Θεός! »
Έβαλε τέλος το μπρίκι στη φωτιά και ξανά πάλι το σταυρό του και ξανά,«δόξα σοι ο Θεός! »
Μέχρι τότε δεν μου είχε πει λέξη εκτός από το «σε περίμενα».

Εγώ τον παρακολουθούσα και άρχισα να νευριάζω με την απάθειά του , γιατί εμένα με καίγανε τα δικά μου.
Όταν έβρασε το τσάι , μου έδωσε το κύπελλο,με κοίταξε με εκείνο το αθώο και συμπονετικό βλέμμα του και με ρώτησε ήρεμα τι είχα και γιατί φαινόμουν ανήσυχος.
Εγώ νευριασμένος άρχισα να του ξεφουρνίζω τα προβλήματά μου με έμφαση , τονίζοντας ότι ο κόσμος έξω έχει πολλές σκοτούρες.

Αχ! Αυτά τα ποδαράκια πόσες ψυχές θα σώσουν

Ο Κώστας Μελίτσος στο καροτσάκι. 

Τον είχε σηκώσει από το καροτσάκι ο άγιος Παϊσιος στις Καρυές, αλλά του είπε πως για την ψυχή του είναι πιο ωφέλιμη η υπομονή στην αρρώστια του ( friedreich - τετραπληγία ). Και τον ξανακάθισε. 

Το συμβάν μού το είχε διηγηθεί ο ίδιος ο Κώστας, μακαριστός ήδη. Μεγαλομάρτυρας.
Αχ! Αυτά τα ποδαράκια πόσες ψυχές θα σώσουν.είχε πει χαρακτηριστικά

( του Misha Sarov )

Τον καιρό του Αντιχρίστου δεικνύεται ἠ ὑπομονή καί ἀντοχή τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ καί κρατοῦν τήν πίστιν προς τόν Ἰησοῦν".

"Ὧδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν Ἰησοῦ."....Αποκ.ιδ΄12....

"Ἐδῶ κατά τόν καιρόν αὐτόν τοῦ ἀντιχρίστου δεικνύεται ἠ ὑπομονή καί ἡ ἐγκαρτέρησις καί ἀντοχή τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ καί κρατοῦν τήν πίστιν προς τόν Ἰησοῦν". 

( Ἀπό τήν «ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ μετά συντόμου ἑρμηνείας» τοῦ Π.Ν.Τρεμπέλα)

ΣΧΟΛΙΟ

 "Μέσα στήν τραγική καί φρικτή κατάστασι πού θά ἐπικρατῇ κατά τήν ἐποχή τῆς φθοροποιοῦ δράσεως τοῦ ᾿Αντιχρίστου θά φανῇ καί θά λάμψῃ ἡ ὑπομονή, ἡ ἐγκαρτέρησις καί ἡ ἀντοχή τῶν ἀνθρώπων πού θά μένουν πιστοί στόν Θεό. Γι’ αὐτό καί τό ἱερό Κείμενο τῆς «᾿Αποκαλύψεως» κάμνει ἰδιαίτερο λόγο γιά τήν ὑπομονή αὐτή τῶν ἡρωϊκῶν ἐκείνων πιστῶν. 

«῟Ωδε ἡ ὑπομονή τῶν ἁγίων ἐστί», γράφει, «οἱ τηροῦντες τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ καί τήν πίστιν ᾿Ιησοῦ» (᾿Αποκ. ιδ´ 12). Κατά τόν καιρόν δηλαδή ἐκεῖνον τῆς ἐξάρσεως τοῦ κακοῦ θά ἐκδηλωθῇ ἡ σταθερότης, «ἡ ἀντοχή καί ἡ καρτερία τῶν πιστῶν» (ΕΒ), οἱ ὁποῖοι θά τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί θά κρατοῦν τήν πίστι στόν ᾿Ιησοῦ Χριστό.

῞Οπως σημειώνει παλαιός ἑρμηνευτής τῆς «᾿Αποκαλύψεως», οἱ πιστοί ἐκεῖνοι «τά τοῖς δικαίοις ἀποκείμενα ἀγαθά, καί τά τοῖς ἁμαρτωλοῖς ἡτοιμασμένα δικαιωτήρια ἀναλογιζόμενοι, καί κατά διανοίας ἔχοντες, τηροῦσι καί πράττουσι τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, καί φυλάττουσι τήν εἰς Χριστόν πίστιν ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν διωκτῶν καί τυράννων». 

Θά σκέπτωνται δηλαδή τά ἀγαθά πού ἀναμένουν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τούς ἐναρέτους ἀνθρώπους καί ἀντιθέτως τίς δίκαιες τιμωρίες τῶν ἀσεβῶν, καί μέ τήν σκέψι αὐτή θά μένουν πιστοί τηρηταί τοῦ θείου θελήματος.

Γιά νά καταλάβουμε καί ἐκτιμήσουμε καλύτερα γιατί τονίζεται ἡ ὑπομονή καί ἀντοχή τῶν Χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς τοῦ ᾿Αντιχρίστου, πρέπει νά σκεφθοῦμε τί θά ἐπικρατῇ κατά τούς καιρούς ἐκείνους. Τί διαφθορά, τί κατάπτωσις καί ἐξαχρείωσις!

Μιά εἰκόνα σχετική μέ ἐκείνη τήν κατάστασι μᾶς δίνει ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος μέ αὐτά πού γράφει στόν μαθητή του Τιμόθεο·

«Τοῦτο δέ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροί χαλεποί· ἔσονται γάρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἤ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β´ Τιμ. γ´ 1-5). 

Ο μυστικός σταυρός!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η ενασχόληση με την προσωπική δυσκολία ή αναπηρία μας, που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζεται σταυρός, μπορεί να προκαλέσει εσωτερικό παράπονο, καρδιακό πόνο, καθώς θα συνειδητοποιούμε την αδυναμία να τον υπερβούμε.

Αυτό το «γιατί;» γίνεται «δίστομη ρομφαία» που το ξέσπασμα σε κλάμα ανακουφίζει την πληγή της πραγματικότητας. Τότε, μόνη παρηγοριά μένει ο Σταυρός του Κυρίου, καθώς γνωρίζουμε από το Ευαγγέλιο πως κι Εκείνος πόνεσε, έκλαψε, παραπονέθηκε. Δεν είναι ο δικός μας Θεός ξένος από τις δικές μας δυσκολίες. Δεν είναι απαθής κι απόμακρος από τη ζωή μας. Γνωρίζει τι σημαίνει να σηκώνεις μόνος το σταυρό, χωρίς συμπαράσταση από ανθρώπους – ακόμα κι από αυτούς που αγάπησες, που πόνεσες.
 Τότε, νιώθεις πως ο Εσταυρωμένος Χριστός συμπορεύεται, κι ας κρύβεται…

 Τότε, το «γιατί;» δεν είναι παράπονο, δεν είναι αντίδραση. Είναι η απορία «τι ακολουθεί το σταυρό; Τι να σημαίνει η παραχώρησή του αυτή; Πού καταλήγει η άρση του σταυρού; Γιατί το επιτρέπει;»

Για να κατανοήσεις τον πονεμένο θα πρέπει να πονέσεις.

Ἐγώ σέ ἀνέχθηκα ἤ ὁ Χριστός;

† Γέροντας Σάββας Αχιλλέως

Μοῦ ἔτυχε μιά περίπτωση ἀπό τήν Γερμανία ἕνας πού ἦρθε νά ἐξομολογηθεῖ. Τοῦ λέγω:
- Ἀπό πού ἔρχεσαι;
- Πῆρα τό ἀεροπλάνο ἀπό τή Γερμανία καί ἦρθα ἐδῶ στόν Ἅγιο Γεώργιο νά ἐξομολογηθῶ.
Ἀρχίσαμε τήν ἐξομολόγηση, πέντε τοῦ ἔλεγα, ἑκατό πέντε μοῦ ἔλεγε! Δέκα τοῦ ἔλεγα, ἑκατό μοῦ ἔλεγε!
Ἀπέναντι μοῦ εἶχα τόν Χριστό μας (τήν εἰκόνα). 

Μοῦ ἦρθε νά τοῦ πῶ: «Ἄντε παιδί μου, σήκω νά φύγεις!».

 Βλέπω ὅμως τόν Χριστό μας καί μοῦ μιλάει καί μοῦ λέγει:
- Ὑπομονή!... Ὑπομονή!... Ὑπομονή!...

Συνεχίζω τήν ἐξομολόγηση. Καί ἀνεβαίνει τό αἷμα στό κεφάλι μου...
- Βρέ παιδάκι μου, τοῦ λέγω, ἦρθες ἐδῶ νά μέ διδάξεις; Ἤ ἦρθες νά σέ διδάξω;
Αὐτός τά δικά του... Πάλι μοῦ ἦρθε νά τοῦ πῶ: «Ἄντε, σήκω νά φύγεις!».... ἀλλά κοιτάζω τόν Χριστό μας, ὁ ὁποῖος γυρίζει μέ γλυκύτητα καί μοῦ λέγει:
- Ὑπομονή!... Ὑπομονή!... Ὑπομονή!...

Μή προσπαθῆς νά λύσης κάποιο δύσκολο πρόβλημα μέ φιλονεικίες, ἀλλά μέ τά μέσα, πολυ ἐπιβάλλει ὁ πνευματικός νόμος

Ὁ μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ μέγας νηπτικὸς Ἅγιος, ὁ Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής, γράφει στὸ ἔργο του «Πνευματικὸς Νόμος», πῶς πρέπει ὁ πιστὸς νὰ λύνη τὰ προβλήματά του:
«Μὴ προσπαθῆς νὰ λύσης κάποιο δύσκολο πρόβλημα μὲ φιλονεικίες, ἀλλὰ μὲ τὰ μέσα, ποὺ ἐπιβάλλει ὁ πνευματικὸς νόμος, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπομονή, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἁπλότητα τῆς ἐλπίδος».
Διαβᾶστε τὸ σύντομον αὐτὸ βιβλίον καὶ θὰ ὠφεληθῆτε πολύ.

πηγή

Ο Θεός κινείται στους ρυθμούς της δικής Του αγάπης...

  Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις. Είναι ανάγκη να περιμένεις. Εργάζεται ο Θεός. Μόνο που έχει τους δικούς Του ρυθμούς. 

Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά. Και η φύση το ίδιο κάνει. 

Ένα λουλουδάκι θ' ανθίσει όταν έρθει η ώρα του! Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ' αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας. Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο. Ο Θεός δεν μπαίνει σ' αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας, αλλά κινείται στους ρυθμούς της δικής Του αγάπης και της δικής Του υπομονής.

 
Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης(✞ 8 Φεβρουαρίου 2018)

πηγή

Λοιπόν τίποτε άλλο δεν επιθυμώ και τόσο πολύ αγαπώ, όσο να ακούω ότι κάνετε υπομονή στους πειρασμούς.

 Λοιπόν τίποτε άλλο δεν επιθυμώ και τόσο πολύ αγαπώ, όσο να ακούω ότι κάνετε υπομονή στους πειρασμούς.
 Επειδή ο Θεός, ως Ον αυτοδόξαστο, δεν χρειάζεται την εργασία του ανθρώπου. Χαίρεται όμως και αγαπά, όταν για την αγάπη Του μαρτυρούμε και πάσχουμε. Γι’ αυτό και μας στεφανώνει ως αθλητές, μας χαρίζει πλούσια τη χάρη Του.

 Ήθελα να κάνω τρεις λόγους, ή και βιβλία, που το ένα να περιέχει μόνον αυτό:

 Ότι ο άνθρωπος είναι μηδέν· και διαρκώς να φωνάζω ότι είμαι μηδέν.

 Το άλλο να γράφει: Ότι σε όλα είναι ο Θεός αυτοδόξαστος. 

Και το τρίτο: Να έχεις σε όλα υπομονή μέχρι θανάτου. Κι αν είσαι νέος, κι αν γέρασες, κι αν αγωνίσθηκες πολλά χρόνια, εάν δεν κάνεις υπομονή μέχρι να βγει η ψυχή σου, σαν κουρέλι θεωρούνται τα έργα σου ενώπιον του Θεού,

Λοιπόν γνώριζε τον εαυτό σου ότι είσαι μηδέν. Αυτή είναι η ύπαρξή σου· μηδέν. Η καταγωγή σου είναι ο πηλός, και η ζωτική δύναμή σου είναι η πνοή του Θεού. Όλα λοιπόν είναι του Θεού. Γνώριζε τον εαυτό σου ότι είσαι μηδέν και έχε υπομονή στους πειρασμούς, για να απαλλαγείς απ’ αυτούς, και να γίνεις θεός κατά χάριν· γιατί είσαι η πνοή, το εμφύσημα του Θεού.

(Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας», εκδ. Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος, σ. 119-121- απόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση.)

Άγιος Ακάκιος ο εν τη Κλίμακι,το τέκνο της υπακοής(+ 26η Νοεμβρίου).

Ὁ Ὅσιος Ἀκάκιος ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη, ποὺ συνέγραψε τὴν Κλίμακα γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται «ὁ ἐν τῇ Κλίμακι».

Μόνασε στὴ Μικρὰ Ἀσία (στὸ Μοναστήρι Κελλιβάρα τοῦ ὅρους Λάτρου) καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀνεξάντλητη ὑπομονή του. Ἔλεγε μάλιστα: «πλανῶνται ὅσοι νομίζουν ὅτι δὲν θυμώνω ποτέ. Θυμώνω, ἀλλὰ κατὰ τῶν δύο μεγαλυτέρων ἐχθρῶν. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Σατανᾶς, τὸν ἄλλο περιττὸ νὰ σᾶς τὸν πῶ» καὶ ἔδειχνε τὸν ἑαυτό του.

Στὸ Μοναστήρι εἶχε πολὺ δύστροπο προϊστάμενο, ἀλλὰ ἀπέναντί του ὁ Ἀκάκιος δὲν ἔλεγε τὸ παραμικρό. Ὁ Ἡγούμενος τὸν κακοποιοῦσε καὶ ὁ Ἀκάκιος τὸν ἀγαποῦσε, ὅμως τὸν ἔθλιβε τὸ γεγονὸς ὅτι κινδύνευε ἡ σωτηρία τοῦ Ἡγουμένου του ἀπὸ τὴν ὅλη διαγωγή του.Ὁ Ἀκάκιος πέθανε νέος, ἔχοντας παροιμιώδη ὑπομονὴ καὶ ζωντανὴ ἐλπίδα στὸν Θεό.

«Κλίμαξ» Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου
ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ: Περί υπακοής

[…] Αὐτὸς λοιπὸν μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑπόμενα:

«Στὸ Μοναστήρι μου, στὴν Ἀσία ‐ἀπὸ ἐκεῖ προερχόταν ὁ ἐνάρετος αὐτός‐ εὑρισκόταν ἕνα ἡλικιωμένος μοναχὸς πολὺ ἀμελὴς καὶ ἀκόλαστος. Αὐτὸ τὸ λέγω ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνω, ἀλλὰ γιὰ νὰ παρουσιάσω τὴν ἀλήθεια. Αὐτὸς λοιπὸν ‐δὲν γνωρίζω πῶς‐ ἀπέκτησε ἕναν νεαρὸ ὑποτακτικό, ὀνόματι Ἀκάκιο, μὲ ἁπλότητα ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ σύνεσι λογισμοῦ. Τὰ ὅσα δὲ ὑπέφερε ἀπὸ τὸν Γέροντα αὐτὸν θὰ φανοῦν στοὺς πολλοὺς ἀπίστευτα. Ὄχι μόνο μὲ ὕβρεις καὶ ἀτιμίες ἀλλὰ καὶ μὲ κτυπήματα δυνατὰ τὸν ἐβασάνιζε κάθε ἡμέρα. Ἡ ὑπομονὴ ποὺ ἔδειχνε ὁ Ἀκάκιος φαινόταν ἀνόητη, ἀλλὰ δὲν ἦταν. Εἶχε τὴν θέσι της.

» Βλέποντάς τον ἐγὼ νὰ ταλαιπωρῆται τόσο πολὺ καθημερινὰ σὰν ἀγορασμένος δοῦλος, τὸν ἐρωτοῦσα πολλὲς φορὲς ὅταν τὸν συναντοῦσα: «Πῶς εἶσαι, ἀδελφὲ Ἀκάκιε; Πῶς πέρασες σήμερα;» Καὶ ἀμέσως μοῦ ἔδειχνε ἄλλοτε τὸ μάτι του μελανιασμένο, ἄλλοτε πρησμένο τὸν τράχηλο καὶ ἄλλοτε κτυπημένο τὸ κεφάλι του. Ἐγὼ γνωρίζοντας ὅτι εἶναι ἐργάτης τῆς ἀρετῆς, τοῦ ἔλεγα: «Καλὰ πηγαίνομε! Καλά! Κάνε ὑπομονὴ καὶ θὰ ὠφεληθῆς».

» Ἀφοῦ πέρασε ἐννέα ἔτη στὴν ὑπακοὴ τοῦ σκληροῦ Γέροντα, ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον. Πέντε ἡμέρες μετὰ ἀπὸ τὴν ταφή του στὸ κοιμητήριο τῶν πατέρων, ὁ Γέροντας τοῦ Ἀκακίου ἐπῆγε σ᾿ ἕνα μεγάλο Γέροντα, ἐκεῖ πλησίον, καὶ τοῦ λέγει: «Πάτερ, ὁ ἀδελφὸς Ἀκάκιος ἀπέθανε»! Ἐκεῖνος μόλις τὸ ἄκουσε, τοῦ ἀποκρίνεται: «Πίστεψέ μὲ, Γέροντα! Δὲν τὸ πιστεύω». Αὐτὸς τότε τοῦ λέγει: «Ἔλα νὰ ἰδῆς»!

Σηκώνεται τότε γρήγορα καὶ μαζὶ μὲ τὸν Γέροντα τοῦ «μακαρίου πύκτου», φθάνει στὸ κοιμητήριο καὶ φωνάζει στὸν νεκρὸ σὰν σὲ ζωντανὸ ‐καὶ πράγματι, ἂν καὶ νεκρὸς ζοῦσε‐ καὶ τοῦ λέγει: «Ἀδελφὲ Ἀκάκιε, ἀπέθανες»; Ἐκεῖνος δὲ ὁ καλὸς ὑποτακτικός, δείχνοντας ὑπακοὴ καὶ μετὰ θάνατον, ἀποκρίθηκε στὸν μεγάλο Γέροντα: «Πῶς εἶναι δυνατόν, πάτερ, νὰ πεθάνη ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι ἐργάτης τῆς ὑπακοῆς»;

» Τότε ὁ Γέροντας ποὺ ἐθεωρεῖτο πνευματικὸς πατήρ του, κυριεύθηκε ἀπὸ φόβο καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον στὴ γῆ γεμάτος δάκρυα. Ἐν συνεχείᾳ ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο τῆς Λαύρας ἕνα κελλὶ κοντὰ στὸ μνῆμα καὶ ἔζησε μὲ καθαρότητα τὴν ὑπόλοιπη ζωή του, ὀμολογώντας συνεχῶς στοὺς Πατέρες ὅτι διέπραξε φόνο». […]

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στὸν Συναξαριστή του, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι τὸ τίμιο λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμεινε ἄφθορο καὶ σῶο γιὰ πολλὰ χρόνια.
Μᾶς διηγεῖται δὲ καὶ τὴν ἑξῆς ἱστορία:

Όσο ζούμε, η ζωή αυτή δεν έχει ανάπαυση...

«Όσο ζούμε, η ζωή αυτή δεν έχει ανάπαυση...
Ζυμωμένη με τα βάσανα είναι...
Ανάμεικτα όλα...
Όμως, μακάριος είναι εκείνος, που έχει σύνεση να κερδίζει απ’ όλα!»!!

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

πηγή

Εκείνος που ξέρει πραγματικά να αντιμετωπίζει σωστά τα γεγονότα, τα μεταποιεί μέσα του σε ζωή Αιώνιο.

Τελικά αυτοί που μας δυσκολεύουν και αυτοί που μας ταλαιπωρούν -χωρίς να το θέλουν βέβαια, και βέβαια έχουν να δώσουν λόγο στο Θεό για τις δυσκολίες που κάνουν-εν τούτοις όμως είναι οι πιο μεγάλοι μας ευεργέτες.
Δέστε τους μάρτυρες.Ποιοι τους ευεργέτησαν;Αυτοί που τους σκότωσαν.Αυτοί που τους έκαναν τόσα μαρτύρια.Εκείνοι τους ευεργέτησαν ουσιαστικά.

Ο Άγιος Λούκας, που είχαμε τα λείψανα του πριν λίγο καιρό, ποιοι τον έκαναν Άγιο Λουκά;Που κάνει χιλιάδες θαύματα και έγινε το όνομά του γνωστό σε όλο τον κόσμο;
Αυτοί που τον καταδίωκαν μία ζωή και του έκαναν τόσο μαρτύρια και τόσες δυσκολίες, αυτοί τον αγίασαν.
Τελικά δηλαδή οι ευεργέτες του και οι ευεργέτες όλων μας, που μας χάρισαν έναν τόσο μεγάλο Άγιο, είναι αυτοί που τον καταδίωκαν.
Βέβαια εκείνοι που τον καταδίωκαν πήγαν στην κόλαση, δεν έγιναν άγιοι.
Γιατί ο καθένας πληρώνει τις αμαρτίες του.
Δεν δικαιολογείται δηλαδή να πει κάποιος: "Να σε καταδιώξω για να γίνεις Άγιος. Και να μου χρωστάς και ευγνωμοσύνη". Όχι.
Αλλά σίγουρα όμως εκείνος που ξέρει πραγματικά να αντιμετωπίζει σωστά τα γεγονότα, τα μεταποιεί μέσα του σε ζωή Αιώνιο.
Και δεν τα κρίνει κοσμικά και ανθρώπινα αλλά τα βλέπει μέσα από την πρόνοια του Θεού. 

Μην λες, Θεέ μου σώσε με. Να λες καλύτερα, Θεέ μου δώσε μου υπομονή.

Προσέξτε μία λεπτομέρεια στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, που σχεδόν σκανδαλίζει.

Που βρισκόταν ο Χριστός όταν οι Φαρισαίοι ανέκριναν τον θεραπευμένο τυφλό, όταν καλούσαν τους γονείς και γνωστούς του, όταν τον απειλούσαν ότι θα τον κάνουν αποσυνάγωγο;
Ο Χριστός ήταν άφαντος. Άφησε τον πρώην τυφλό να περάσει όλη την δοκιμασία μέχρι το τέλος. Και τότε, όταν αποκαλύφθηκε το αδαμάντινο ήθος του, τον βρήκε και τον πλησίασε.
Το γράφω αυτό γιατί είναι χρήσιμο για τον καθένα μας.
Ο ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι η Εκκλησία, την ώρα της βαπτίσεώς μας, μάς έδωσε τα κατάλληλα πνευματικά όπλα ώστε να σταθούμε στην ζωή ως πνευματικοί αγωνιστές.
Εμείς τι κάνουμε;
Στον πόνο, στις δυσκολίες, στις δοκιμασίες, φωνάζουμε: Θεέ μου σώσε με...
Η Αγία Συγκλητική μας συμβουλεύει: Μην λες, Θεέ μου σώσε με. Να λες καλύτερα, Θεέ μου δώσε μου υπομονή.
Καταλαβαίνουμε τώρα πόσο μεγάλη αξία είχε εκείνο το «πιστεύω, Κύριε», που είπε ο θεραπευμένος τυφλός στον Χριστό μετά την δοκιμασία και τον διωγμό που υπέστη;

Μητροπολίτης Χόνγκ-Κόνγκ Νεκτάριος

Την ευχαριστώ, που δεν έχω γογγύσει για την ασθένειά μου!

Μια ασθενής γιαγιά, πήγαινε στην Παναγία της Τήνου κάθε χρόνο. Πολλοί την έβλεπαν να κλαίει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, αλλά πάντα έφευγε χαρούμενη. Κάποιοι την ρώτησαν:
- Γιαγιά σε βλέπουμε τόσα χρόνια να είσαι ασθενής και να έρχεσαι εδώ στην Παναγία. Δεν κουράστηκες να έρχεσαι συνεχώς στην Παναγία και να της ζητάς να γίνεις καλά και να μην σε κάνει;
- Κάνετε λάθος! Δεν ζητάω ποτέ από την Παναγία να με κάνει καλά...
- Μας κοροϊδεύεις; Αφού σε βλέπουμε συνεχώς να κλαίς...
- Παιδιά μου, αυτά είναι δάκρυα ευχαριστίας!
- Ευχαριστείς την Παναγία που είσαι άρρωστη;
- Όχι! Την ευχαριστώ που είμαι ασθενής! Την ευχαριστώ, που δεν έχω γογγύσει για την ασθένειά μου! Την ευχαριστώ, που δεν έχω χάσει το μυαλό μου από την ασθένειά μου! Την προσκυνώ και φεύγω...
Μεγάλο πράγμα αυτό! Να έχεις ανάγκη και να μη ζητάς απολύτως τίποτα! Σημαίνει πως είσαι υπεράνω όλων αυτών των πραγμάτων και το μόνο που ζητάς είναι να γίνει το θέλημα του Κυρίου...

«Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…»

Άγιος Εφραιμ ο Κατουνακιωτης

Όσοι τον έζησαν τον ονόμασαν:Θεοφώτιστο!Χαριτωμένο!Ευλογημένο!Μακάριο!Ακέραιο!Ακριβοδίκαιο!Άψογο!
Διακόνησε και φρόντισε τον γέροντα Νικηφόρο,ο οποίος ήταν δύσκολος στο χαρακτήρα και απόλυτος στις απαιτήσεις του.

Παρακάτω αντιγράφεται ένα περιστατικό από τη στιγμή της κοίμησης εκείνου του "δύσκολου" γέροντος, έχοντας πλάι του τον Άγιο Εφραίμ:
"Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε,ο π. Εφραίμ
νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε,ενώ συνέχισε
να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε:
«Σήκωσέ με.Σκύψε να σου πω…»
Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του
και έσκυψε το κεφάλι.
Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε,έχασε την τραχύτητά του
και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.
Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι
του π. Εφραίμ και του είπε:
«Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…»
Του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…"

πηγή

Ο Θεός επισκέπτεται τον άνθρωπο πότε με θλίψη,πότε με χαρά.

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης(☩ 27 Φεβρουαρίου 1998)

Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη(Αγία Βασιλομάρτυς Τσαρίνα Αλεξάνδρα).

  «Η ζωή εδώ είναι ένα τίποτα – η αιωνιότητα είναι τα πάντα και αυτό που κάνουμε είναι να ετοιμάζουμε τις ψυχές μας για την βασιλεία των Ουρανών. Έτσι τελικά τίποτα δεν είναι φοβερό. Και αν ακόμη πάρουν τα πάντα από μας, δεν μπορούν να πάρουν την ψυχή μας… Όλες τις δοκιμασίες, τις οποίες Αυτός [ο Κύριος] στέλνει, επιτρέπει — όλα είναι προς το καλύτερον· παντού βλέπεις το χέρι Του. 

  Οι άνθρωποι σου κάνουν κάτι κακό. Εσύ να το δέχεσαι χωρίς γογγυσμό, και Αυτός θα στείλη τον φύλακα Άγγελο, τον Παράκλητον Αυτού. Ποτέ δεν είμεθα μόνοι μας· Αυτός — ο πανταχού Παρών, ο Παντογνώστης — είναι η αυτο-Αγάπη. Πως να μην Τον πιστεύσωμε; Ο ήλιος λάμπει. Αν και ο κόσμος αμαρτάνη και εμείς αμαρτάνομε, σκότος και πονηρία βασιλεύουν, αλλά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο να ανοίξωμε τα μάτια μας, την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. 

  Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Μεγάλη σχολή.

Μέσα από την συμφορά της καταφέρνει και βλέπει τον Θεό...

  Παραμονή Πρωτοχρονιάς διαβάζω στη Guardian μια ασυνήθιστη είδηση, αισιόδοξη μέσα στην τραγικότητά της. 

  Η Cindy Mullins, νοσηλεύτρια στο Κεντάκι των ΗΠΑ εδώ και είκοσι χρόνια, υποβλήθηκε σε επέμβαση για πέτρα στο νεφρό. Ωστόσο ανέπτυξε μια βαριά σηπτική κατάσταση που οδήγησε σε ακρωτηριασμό των ποδιών της κάτω από τα γόνατα και των χεριών της κάτω από τους αγκώνες, για να σωθεί η ζωή της.

   Η ίδια δηλώνει ότι είναι ευτυχής που είναι ζωντανή, που μπορεί να βλέπει τον σύζυγό και τα δυο αγόρια της, 12 και 7 ετών.

   Η ιστορία της προκάλεσε ένα κύμα υποστήριξης από την κοινότητά της, με πλήθος ευχών και προσευχών και με δωρεές χιλιάδων δολαρίων για τα έξοδα της μετεγχειρητικής αποκατάστασης και των προσθετικών μελών που θα χρειασθεί.

 Όπως είπε: «Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι οι άνθρωποι κάνουν τόσα για μένα».  Αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για την περιπέτειά της για να εμπνεύσει άλλους να ‘κατεβάσουν ταχύτητα’ στη ζωή τους και να εκτιμούν όσα έχουν γύρω τους, ιδίως τις οικογένειές τους, και πρόσθεσε: «Αν με αυτή την αφορμή έστω κι ένας άνθρωπος μπορέσει να δει τον Θεό, θα αξίζει όλη αυτή η εμπειρία».

Το πλατύ χαμόγελο της ηρωικής αυτής γυναίκας δείχνει ότι η ίδια βλέπει τον Θεό μέσα στην αναπάντεχη συμφορά της.

ΠΗΓΗ