Όμως ο εραστής της αγωνίας, παλεύει μέχρι θανάτου για μία βελόνα

Όποιος έχει ξεπεράσει τα υλικά αγαθά,έχει απελευθερωθεί από κρίσεις και διαμάχες.Όμως ο εραστής της αγωνίας, παλεύει μέχρι θανάτου για μία βελόνα

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

πηγή

«Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι τί ποιήσω ὁ ἄθλιος… ἀλλ’ ἐκ τούτων προφθάσα σῶσον με».

«Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, τὶ ποιήσω ὁ ἄθλιος, ὅταν τέλος φθάσῃ, τὸ τῆς ζωῆς μου λοιπόν, ποῦ μοι ὁ δρόμος ὁ ἄκαιρος; ποῦ τὰ ἀξιώματα; ποῦ ὁ πλοῦτος, ποῦ τρυφή; ποῦ ἡ δόξα ἡ πρόσκαιρος; ποῦ τῆς φύσεως, τὸ καινότατον ἄνθος; Ἀλλὰ δεῦρο, πρὸ τοῦ τέλους ὧ ψυχή μου, τῇ Θεοτόκῳ προσπέσωμεν»

(Θεοτοκίον τοῦ «Εσπερινοῦ τῆς 11ης Ὀκτωβρίου)

 Τὰ κορυφαῖα μαθήματα Ὀρθοδόξου ἀνθρωπολογίας -ἄρα καὶ βιοτῆς- ποὺ λαμβάνει κάθε μέρα ὁ πιστός, εἶναι ἀναμφίβολα καὶ βασικά, ἀλλὰ καὶ κυρίως εύεργετικά, ὥστε νὰ ἀποβάλλει «πᾶσαν βιοτικὴν μέριμναν» καὶ νὰ ἐξετάσει βαθειὰ τὴν ψυχή του. 

 Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία κάθε μέρα ἔχει νὰ τοῦ προσφέρει λόγο παραμυθίας καὶ στοργῆς, ὥστε νὰ ἡρεμήσει ἀπὸ τὸν κάματο τῆς καθημερινότητας, νὰ σταθεῖ «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» καὶ νὰ ψιθυρίσει αὐτὰ ποὺ ἀπόψε, στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ διάβασε. 

Λές κι ἔγραψε ὁ ἴδιος τὸ τροπάριο αὐτό, λὲς καὶ ἔνοιωθε τὴν ἀνάγκη νὰ ἐξομολογηθεῖ ἐκει δὰ στὸ σύνορο τῆς μέρας μὲ τὴ Νύχτα. Νὰ προετοιμαστεῖ δηλαδή, γιατὶ δὲ γνωρίζει τὸ αὔριο κι ἡ ψυχή του δὲν ἀντέχει ἄλλο τὸ βάρος τῶν ὅποιων του ἀστοχιῶν καὶ πράξεων.

Κι ἀπευθύνεται στὴν Παναγία Μητέρα, Τὴν Ὁποία «μεσίτρια ἔχει πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν» λογαριάζοντας τὴν Μητρική Της στοργή, στὴν παντοτεινή Της Σκέπη, ὥστε νὰ τοῦ δώσει ἀπαντήσεις στὰ παραπάνω ἐρωτήματα: 

Ἐρωτήματα φυσιολογικὰ γιὰ κάθε ψυχή, ποὺ γνωρίζει τὰ ὅριά της σ’ αὐτόν τόν κόσμο κι ἀποτάσσεται τὸ κάθε τὶ ποὺ εἶναι περιττὸ, ἀλλὰ πρόσκαιρο.

Σφραγίζεις τὰ χέρια Σου καὶ ξαναλές… 

«Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι τί ποιήσω ὁ ἄθλιος… ἀλλ’ ἐκ τούτων προφθάσα σῶσον με». Ἀμήν.

π.Κ.Ν.Καλλιανός

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄Ματθαιου-Ο πνευματικός χορτασμός

Σέ μία ἀπό τίς πιό ἀνθρώπινες στιγμές τῆς ἐπιγείου δράσης του, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστός θά πάρει στά χέρια του πέντε ἄρτους καί δύο ἰχθύας καί «ἀναβλέψας εἰς τόν οὐρανόν» (Ματθ. 14, 19) θά εὐλογήσει καί θά κάνει νά τραφοῦν δι’ αὐτῶν πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καθώς καί γυναῖκες καί παιδιά πού τόν ἄκουγαν ἐπί μία μέρα στήν ἔρημο!

Ἀπό Θεοῦ ἄρξασθαι
Ἐντύπωση μᾶς κάνει τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός, πρίν κάνει τό θαῦμα, κι ἐνῶ κρατοῦσε στά χέρια του τήν ἀνθρώπινη τροφή, σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό καί εὐλόγησε τήν ὕλη. Μ’ αὐτή τήν κίνηση ὁ Κύριος δείχνει πώς τά πάντα ἀνάγονται στόν Θεό. Ἐκεῖνος εἶναι πού δημιούργησε τόν κόσμο, μᾶς δίνει τά ἀγαθά γιά τήν ἐπιβίωσή μας, μεριμνᾶ γιά τίς ἀνάγκες μας, μᾶς δίδει τόν λόγο του, γιά νά χορτάσουμε τήν πνευματική μας πείνα γιά νόημα ζωῆς. Ἡ κίνηση τοῦ Χριστοῦ νά στραφεῖ πρός τόν οὐρανό ἀκριβῶς αὐτό φανερώνει. Νά δείξει στόν ἄνθρωπο ὅτι γιά κάθε ἀγαθό αὐτῆς ἤ τῆς αἰώνιας ζωῆς ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά στραφεῖ πρός τόν Θεό ὡς τόν πατέρα του καί νά ἀφεθεῖ στό μυστήριο τῆς ἀνταπόκρισης πού πηγάζει ἀπό τήν ἀγάπη.

 Αὐτό δέν συνεπάγεται τήν ἀνθρώπινη ἀπραξία. Τό θαῦμα ἔγινε τότε. Τό μυστήριο ὅμως βιώνεται συνεχῶς μέσα ἀπό τήν εὐχαριστιακή σχέση ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀναβλέπει πρός τόν οὐρανό κάθε στιγμή τῆς ζωῆς του. Νά δοξάζει καί νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά κάθε τί πού τοῦ δίδει, ἀκόμη κι ἄν αὐτό φαίνεται σταυρός καί δοκιμασία. Νά ἐμπιστεύεται τόν Θεό ὡς πατέρα. Καί νά ἀπολαμβάνει ὅ,τι ἔχει λάβει, ἀκόμη κι ἄν φαίνεται μικρό καί ἀσήμαντο, μέ πνεῦμα δοξολογίας καί εὐγνωμοσύνης. «Ἀπό Θεοῦ ἄρξασαθαι». Εἶναι μία ὁδός πού, χωρίς νά ἀπαξιώνει τόν ἀνθρώπινο κόπο, ἀφήνει στόν καθέναν μας νά κατανοήσει ὅτι κόπος καί ἐμπιστοσύνη γεννοῦν τό μυστήριο. Ἀλλά καί ὅτι «οὐκ ἐπ’ ἄρτω μόνο ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4,4).

Γέρων Προκόπιος: «την Βασιλεία του Θεού να ζητάμε πρώτα»

                          

  Ποια είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Είναι αδερφοί μου οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και οι Θρόνοι και οι Κυριότητες και οι Δυνάμεις του Θεού. Είναι κατ' αρχάς ο Τριαδικός μας Θεός τον οποίο υπηρετούν και δοξάζουν και υμνολογούν οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και όλες οι αόρατες, αυλές, ασώματες Δυνάμεις. Δεν τις βλέπουμε εμείς αυτές τις Δυνάμεις γιατί δεν έχουμε μάτια ψυχής ανοικτά, όπως λέγαμε και άλλοτε είμαστε τυφλοί στην ψυχή. Δεν έχουμε ψυχικούς οφθαλμούς ανοικτούς λόγω της ολιγοπιστίας μας, γι' αυτό και δεν βλέπουμε τις αόρατες, άυλες δυνάμεις. 

  Αυτές λοιπόν οι Δυνάμεις του Θεού και οι εν Χριστώ δεδοξασμένη Εκκλησία στον Ουρανό δηλ. όλοι οι Προφήτες και οι Άγιοι της πίστεώς μας με επικεφαλής την Παναγία Θεοτόκο, την Αγία Αγίων μείζονα την Παναγία μας, την δεδοξασμένη, την αμόλυντον, την πανάχραντον, την Βασίλισσα του Ουρανού και της γης η οποία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Είναι μετά την Αγία Τριάδα δεύτερη Εκείνη. Πρώτη η Αγία Τριάς, δεύτερη η Παναγιά μας. Η Βασιλεία του Θεού είναι Αγία Τριάς και όλοι οι Άγιοι της πίστεως μας με επικεφαλής την Παναγία μας. Αυτήν την Βασιλεία του Θεού, λέει ο Θεός να ζητάμε πρώτα.

  Αδελφοί μου, οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς δεν ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού. Μόλις ξυπνάμε σκεφτόμαστε τι να φάνε τα παιδάκια μας, πως θα ζήσουνε, ποιο προγραμματισμό θα θέσουμε, τι θα κάνουμε σήμερα. Εδώ κάτω στη γη ξεχνάμε τελείως τον Ουρανό. Ξεχνάμε ότι από επάνω μας υπάρχει ο  Θείος παράγον. Γιατί να απελπίζεσαι; Γιατί να αυτοκτονείς; Αφού πάνω από εσένα είναι ο Ουράνιος Πατέρας και αφού τα νήματα της ζωής σου και της ζωής μου τα κινεί ο Ουρανός, ότι και να κάνουμε εμείς ο Θεός αδελφοί μου είναι Εκείνος ο οποίος μας οδηγεί πάντοτε στο δρόμο της χαράς, της ευτυχίας και της προόδου. “Τι έχεις που να μην το έχεις λάβει από Εμένα;” Από το Θεό, λέει στον καθένα.

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά-ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΦΑΣΗ

 Σὲ μέγα δεῖπνο κάλεσε πολλοὺς ἀνθρώπους κάποιος σπουδαῖος οἰκοδεσπότης (ὁ Θεός). Ἀλλὰ βρῆκαν ὅλοι προφάσεις διάφορες γιὰ νὰ ἀπουσιάσουν. Ἕνας συγκεκριμένα εἶπε: Νυμφεύτηκα! Ἀδύνατο νὰ ἔλθω (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

  Προβάλλοντας μιὰ τέτοια πρόφαση ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μέμφεται ἔμμεσα τὸν Θεό, ἀφοῦ ὁ γάμος γίνεται κατὰ θέλημα Θεοῦ, εἶναι ὁ τρόπος ποὺ διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ συμβιώνουν εὐλογημένα οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν λοιπὸν προβάλλεται ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια ὡς ἐμπόδιο στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, εἶναι μομφὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ παντρεύονται οἱ ἄνθρωποι. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ δηλαδή, λέμε στὸν Θεό, ὅτι ἀφοῦ μᾶς φόρτωσε μὲ τὰ βάρη τῆς συζυγίας, τῆς τεκνογονίας καὶ τῆς τεκνοτροφίας, ἐκεῖνος φταίει καὶ ὄχι ἐμεῖς, ποὺ ἀδυνατοῦμε καὶ δὲν προλαβαίνουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμά του.

  Κάτι ἀνάλογο προφασίστηκε καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν μετὰ τὴ βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου

Κυριακή ΙΓ΄Λουκά-Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Δέν εἶναι συχνό τό φαινόμενο ἕνας πλούσιος νά ἔχει ὑπαρξιακές ἀνησυχίες. Νά θέλει νά ἔχει σχέση μέ τόν Θεό. Νά εἶναι βέβαιος ὅτι τά ἀγαθά του δέν ἐπαρκοῦν γιά νά δεῖ τή ζωή στήν προοπτική της αἰωνιότητας. Νά συνειδητοποιήσει τήν ματαιότητα τῶν κτημάτων καί τῶν χρημάτων, ἀπό τή στιγμή πού ἡ φθορά καί ὁ θάνατος θά ἀγγίξουν καί τόν ἴδιο. Νά μή νικηθεῖ ἀπό τήν εὐκολία τοῦ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριο γάρ ἀποθνήσκωμεν». Νά ἀγαπήσει, ἐκτός ἀπό τό νά χρησιμοποιήσει. Νά νοιαστεῖ γιά τούς ἄλλους ἀληθινά, ἀπό τήν καρδιά του, νά πιστέψει ὅτι ὁ πλοῦτος τοῦ ὑπάρχει γιά νά προσφέρει στούς μή ἔχοντας.

Ὁ διαφορετικός πλούσιος
   Στό Εὐαγγέλιο συναντᾶμε, ἐκτός ἀπό τούς πλούσιους πρός ἀποφυγήν, καί ἕναν τέτοιον πλούσιο. Ζητᾶ νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Ἔχει τηρήσει τίς ἐντολές τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἔχει δηλαδή ἐπιλέξει νά τηρεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μπορεῖ νά διεκδικεῖ τό δικαίωμα στήν κοινωνία μαζί του. Μέσα του διασώζεται ἡ αἴσθηση ὅτι μέ κάποιον τρόπο πρέπει νά συμφιλιώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Νά μή γίνει ὁ τρόπος ζωῆς του ἐμπόδιο στήν αἰωνιότητα. Ὅμως δέν εἶναι σίγουρος. Καί ζητᾶ ἀπό τόν Χριστό τήν ἀλήθεια γιά τήν πνευματική του κατάσταση. 

Πῶς μπορεῖ νά κληρονομήσει, νά προσθέσει στά ἀγαθά του δηλαδή, τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ ἀπάντηση πού λαμβάνει ἀπό τόν Χριστό θά τόν λυπήσει. Ὁ Κύριος τοῦ ζητᾶ νά ἐγκαταλείψει ὅλα τά ἀγαθά του. Νά τά πουλήσει καί νά δώσει τά χρήματα στούς φτωχούς καί νά Τόν ἀκολουθήσει.Ὁ πλούσιος δέν μποροῦσε νά φανταστεῖ τή ζωή του χωρίςτά ἀγαθά. Καί ὁ Χριστός θά πεῖ στούς μαθητές Του, γιά νά τά ἀκούσει καί ὁ πλούσιος: «Πόσο δύσκολα θά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοί πού ἔχουν τά χρήματα» (Λουκ. 18, 24).

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ὑλιστῆ
  Ὁ πλούσιος εἶναι ὁ ἐκφραστής τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος κάθε ἐποχῆς. Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος αἰσθάνεται παντοδύναμος. Μέ γνώμονα τά χρήματα καί τά ἀγαθά του

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη) και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

                              

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου διαβάστηκε εχθές στους ναούς...
Το παραπανω βίντεο μας δείχνει ότι το πάθος της απληστίας δεν έχει να κάνει με τα ρούχα που φοράμε,με τον χώρο που μένουμε,με τα φαγητά που τρεφόμαστε αλλά με την καρδιά που κουβαλάμε...

 Κατά την διάρκεια του βίντεο, εμφανίστηκε ένας «κουστουμαρισμένος» άνδρας με χαρτοφύλακα, ο οποίος άρπαξε τα χρήματα από τον Coby,χωρίς καν να τον ρωτήσει.
Κάτι ανάλογο έγινε και με μια γυναίκα,που κρατούσε μια τσάντα επώνυμης εταιρείας, και πολλοί άλλοι περαστικοί, βούταγαν λαίμαργα….

Ωστόσο, ο Coby συνάντησε και έναν άστεγο, ο οποίος καθόταν δίπλα σε κάτι κουρέλια με μόνη συντροφιά τον σκύλο του.
Ο άστεγος ήταν ο μόνος άνθρωπος που χαιρέτησε τον Coby και τον ρώτησε αν μπορεί να πάρει μόνο 2 δολάρια για να αγοράσει φαγητό.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μας(μη σου πω κι ο θάνατος ακόμα) θα ήταν ''άλλης'' ποιότητας εάν παύαμε να βαπτίζαμε διαρκώς τις επιθυμίες μας ανάγκες.....

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη)
και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου/Facebook

Στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν...

Σε μια εποχή που οι επιθυμίες έχουν μεταλλαχθεί σε ανάγκες το να ακούς τον Χριστό να σου λέει:‘’μη μεριμνάς!’’, ‘’μη αγωνιάς’’, ‘’μην τρελαίνεσαι’’…..ακούγεται κάπως παράξενα…..
Κι όμως η θεραπεία για τον άγχος είναι τόσο απλή μα και τόσο σοφή…..
Την κατείχαν στην καρδιά τους οι παλαιοί.Ξέρεις κι αυτοί είχαν έγνοιες(σημειωτέον και πιο πολλά παιδιά και κάτω από πραγματικά δύσκολες συνθήκες) και σκοτούρες καθημερινά…..
Αλλά στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν:
Το ‘’έχει ο Θεός’’ και το ‘’πρώτα ο Θεός’’…
Η ελπίδα στο ότι μας έχει έγνοια ο Θεός τους γέμιζε παρηγοριά…...
Η αγάπη που Του είχαν βάζοντας Τον στην ΄΄πολυθρόνα'' της καρδιά τους
(κι όχι σαν και μας που Τον έχουμε να ξεροσταλιάζει όρθιος εάν όχι στην γωνία σε τιμωρία γιατί είναι άδικος και σκληρός)τους γέμιζε θάρρος.....
Η πίστης τους ήταν μια σανίδα σωτηρίας στα μανιασμένα κύματα της ζωής……
Ήταν ζωντανή η σχέση τους με Εκείνον……
Όλες οι φάσεις της ζωής τους είχαν μια αναφορικότητα στον Θεό…..Η ζωή τους περνούσε μέσα από την Εκκλησία……Έτσι καλλιεργείται αυτή η αίσθηση ότι βρισκόμαστε κάτω από την σκέπη της Χάριτος και σε αυτή την ατμόσφαιρα
δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε γκρίνια ούτε άγχος ούτε καταθλίψεις……
Να τις λες και εσύ τούτες τις ευχές κι ας σε δυσκολεύει κι ας διαμαρτύρεται το ταγκαλάκι δίπλα επιστρατεύοντας χίλιους δυο σκοτεινούς λογισμούς……
Όχι εμείς εκεί.....‘’Έχει ο Θεός’’ και ‘’Πρώτα ο Θεός’’……

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Παιδί μου,δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που οικονομεί ο Θεός την ζωή μας....

 πηγή

Το πίσω κάθισμα...

Γεννιόμαστε με ένα ζευγάρι κλειδιά στο χέρι…
Και μένει σε μας, να αποφασίσουμε, το τι θα κάνουμε με αυτά. Μένει σε εμάς, να αποφασίσουμε, το ποιος θα οδηγήσει.
  Είδα ανθρώπους να παίρνουνε οι ίδιοι το τιμόνι της ζωής τους. Να παλεύουνε να κρατήσουνε στο δρόμο το αμάξι. Να αγχώνονται για τη διαδρομή, για τον προορισμό, για τις κακοτοπιές, για τις στροφές και για τις ανηφόρες.

  Τους είδα να αγχώνονται για τα καύσιμα. Τους είδα, να μπερδεύονται με χάρτες. Τους είδα να μαλώνουνε με τους συνεπιβάτες τους. Τους είδα να αρρωσταίνουνε από τη πολλή προσπάθεια. Να χάνονται μέσα στις μέριμνες και μέσα στο πολύ το άγχος.

  Είδα όμως και άλλους. Ανθρώπους, απλούς. Ανθρώπους ταπεινούς. Ανθρώπους που κάθονται στο πίσω κάθισμα. Ανθρώπους, που κάνουνε μέσα στη μέρα ό,τι καλύτερο μπορούν αλλά μετά δεν μεριμνούν. Μετά αφήνονται... Κάθονται στο πίσω κάθισμα και αφήνουνε το Θεό να οδηγήσει.

Δε θα σου πω ψέματα.
Αυτούς τους δεύτερους, τους ανθρώπους που κάθονται στα πίσω τα καθίσματα, πολύ τους ζήλεψα.Και θέλω πολύ να γίνω ένας από δαύτους.

 Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ἐκύκλωσαν, αί τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

 Ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας είναι δύο αριστουργηματικά ποιήματα τα οποία ψάλλονται στους ιερούς Ναούς μας εναλλάξ τα απογεύματα του Δεκαπενταύγουστου.
Δυο ύμνοι πασίγνωστοι, δημοφιλείς, ταπεινή εξομολόγηση αμέτρητων ψυχών, θρηνητική και παρακλητική αναφορά του πληρώματος των πιστών στην Κυρία και Δέσποινα του κόσμου, την Υπεραγία Θεοτόκο, συνοψίζουν την πίστη της Εκκλησίας μας για το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου, όπως μας την παρέδωσαν οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Ταυτόχρονα εναποθέτουν στη στοργική αγκαλιά της όλα τα βάσανα, τους καημούς, τους πειρασμούς, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, εκλιπαρώντας για βοήθεια και προστασία.

Ας υμνήσουμε και εμείς μετά των αγίων Αγγέλων όχι μόνο με λόγια και λέξεις, αλλά κυρίως με έργα αρετής και αγάπης, μιμούμενοι κατά το δυνατόν τον ανυπέρβλητο πλούτο της αρετής και την αγιότητα της Παναγίας μας, της Μητέρας των Χριστιανών, ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε όλα τα εμπόδια του παρόντος κόσμου που ζούμε και να φθάσουμε στη “μέλλουσαν πόλιν”(Εβρ.13,14) που επιζητούμε, τον αγιασμό και τη σωτηρία.

“Ἐκύκλωσαν, αἵ τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε”
Οι μέριμνες του βίου και η εναπόθεση της ελπίδας μας στην Παναγία

Κυριακή Γ'Ματθαίου-Κέντρο της ελευθερίας είναι η καρδιά μας!

Η σημερινή Κυριακή(Γ΄Μτθ, στ: 22-33), θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η Κυριακή της ελευθερίας και της Δικαιοσύνης.

Κέντρο της ελευθερίας, μας λέει το Ευαγγέλιο, είναι η καρδιά μας! Γι’ αυτό προσέξτε πού θα τοποθετήσετε την καρδιά σας. Στον απλόχωρο ουρανό της ελευθερίας, ή στον αδιέξοδο φαύλο κύκλο της μέριμνας και της απληστίας!

Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να ελευθερώσει την καρδιά σας. Κι αν της προσφέρετε ακόμη ολόκληρο τον κόσμο, και πάλι θα απαιτεί να της προσφέρετε περισσότερα . Μόνο, αν στρέψετε την καρδιά σας προς το Θεό, θα βρείτε την ελευθερία. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου είναι από τη φύση της άπειρη και μόνο, όταν συνταιριάζεται με τον άπειρο Θεό, μπορεί να ελευθερωθεί.

Κάποιοι εντούτοις διατείνονται ότι μπορούν να τα πάνε καλά και με το Θεό και με την πλεονεξία. Αλλά, στην περίπτωση αυτή, το Ευαγγέλιο, είναι ξεκάθαρο: Δεν μπορείτε, μας λέει, ταυτόχρονα να αγαπάτε το Θεό και το Μαμωνά. Αν αγαπάτε τον ένα θα αποστρέφεστε τον άλλο. Όπως ακριβώς κάποιος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα υπηρέτης σε δύο αφεντικά.

Αλά εμείς και πάλι προβάλλουμε τις αντιρρήσεις μας: Αν δεν έχουμε υλικά αγαθά-λέμε- τότε πώς θα συντηρηθούμε; Πώς θα φάμε, θα πιούμε και θα ντυθούμε;

Κυριακή Γ’ Ματθαίου-Η ψυχή του ανθρώπου λιμοκτονεί...

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…»

  Αδελφοί μου, ο διαχρονικός λόγος του Χριστού μας έρχεται σήμερα να μας επισημάνει τον τρομερό κίνδυνο που διατρέχει ο άνθρωπος να εγκλωβισθεί και τελικά να κυριευθεί από την απόλυτη μέριμνα των υλικών εφήμερων αγαθών τα οποία ο σημερινός άνθρωπος τα θεωρεί ως μοναδικά απαραίτητα στοιχεία της επιβίωσής του, αγνοώντας βέβαια ότι ο άνθρωπος «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται» αλλά έχει ανάγκη και πνευματικών αγαθών απαραίτητων για την συντήρηση της ψυχής του.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι κατά πλειοψηφίαν ο σημερινός άνθρωπος φροντίζει για την υπερτροφία του σώματος, ενώ αντιθέτως η ψυχή του λιμοκτονεί.

Βεβαίως δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος της κάθε εποχής και ιδιαίτερα της σημερινής εποχής, να μην φροντίζει για την επιβίωσή του· άλλωστε υπάρχουν τόσες ανάγκες και τόσα προβλήματα.

Όμως ακούμε τον λόγο του Χριστού μας να μας λέγει «μην μεριμνάτε» αλλά «ζητείτε» και μάλιστα πρωτίστως την «βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ».

Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων..

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν "άγιο"ερημίτη.
Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.
Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.
– Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη.
Ξέρετε, έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ.....και.....
– Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας .Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.
– Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού … και...., άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.
– Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι, επέμεινε ο γέροντας.
– Τώρα διευθύνω μια μεγάλη επιχείρηση … , συνέχισε..... να περιαυτολογεί ο ξένος.....
– Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ, είπε ο ερημίτης σε όλους όσους έρχονται βάζω τσαγάκι και συνέχιζε να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.
– Μα εσείς την ξεχειλήσατε, πάτερ• το τσάι χύνεται απ’ έξω! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.
– Κι εσύ έτσι μοιάζεις μ’ αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα!απάντησε τότε ο σοφός γέροντας.
Αν δεν αδειάσεις, ευλογημένε, έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς, και λες λες......πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα που ξέρω , να βοηθήσω να με αφήσεις σου πω.
Με την σιωπή προσεγγίζεις το Θεό και συνομιλώντας μυστικά μαζί Του θα φωτίζεσαι.
Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλή φωνή του Θεού
Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων..

Να θυμάσαι στην Απλότητα κρύβεται ο Θεός!

Υπάρχουν κάποιες εικόνες από ασκηταριά ανθρώπων του Θεού που σου δημιουργούν μια αίσθηση ντροπής….
Ντροπής λόγω της απληστίας που μας διαφεντεύει….
Και στον όποιον ενδοιασμό- δικαιολογία που θα ξεπηδήσει αντιμαχόμενος
από το ‘’παλάτι’’ του θελήματος μας να του δείξεις τις προβατόσχημες μας επιθυμίες που καμουφλάρονται με το ένδυμα της ανάγκης…..

  Κείνο που λησμονούμε όμως είναι ότι της απλότητας του βίου (αυτών που μας περιβάλλουν)προηγείται η απλότητα του νου (των λογισμών)....
Λίγοι τα καταφέρνουν με αυτή την ''αρχή της αφαιρετικότητας''…..
Οι πιο πολλοί μένουν στον θαυμασμό της λιτότητας στρουθοκαμηλίζοντας σε ότι αφορά την άλλη πλευρά του νομίσματος…..Λιτότητα-Ασκητικότητα!
Η απλότητα-ασκητικότητα όμως δεν είναι μονάχα για τους μοναχούς ή τους θεούσους(αρρωστημένη εκδοχή χριστιανών)….
Απλότητα μοσχοβολούν όχι μόνο κελιά και σπήλαια των μοναχών μα και διαμερίσματά σε πολυκατοικίες......
Και ξέρεις η απλότητα είναι το αδερφάκι της διακριτικότητας…..
Γι’ αυτό και αυτές οι ψυχές μπορούν και μένουν με χαρά δίπλα κι από τον φοιτητή
που ακούει black metal και τις Κυριακές(και τις μεγάλες γιορτές) δεν θα ξεχάσουν να τον καλέσουν να φάνε μαζί(!!!)

  Α! και η πόρτα τους δεν έχει διακριτικά (καπνισμένους σταυρούς...) και το λιβάνι τ' αφήνουν όχι στο μπαλκόνι μα στο πίσω παραθύρι που βλέπει στον ακάλυπτο....
Η Απλότητα είναι το αντίδοτο που εμποδίζει της θεοποίηση της ύλης η οποία επιτίθεται στην ψυχούλα μας απομυζώντας κάθε ικμάδα Χάριτος Θεού….
Σκέψου ακόμα- ακόμα ο κίνδυνος αυτής της μολύνσεως υπάρχει και στον θρησκευτικό χώρο….
Πόσες φορές εμείς οι εκκλησιαστικοί έχουμε κρεμάσει την καρδιά μας πάνω σε στολές και σε σκεύη(εκκλησιαστικά) στα οποία πλέον η απλότητα
έχει χάσει την αξία της, την έφαγε ότι το φαντασμαγορικό (χώρια που πολλές φορές είναι κιτς....)
 Βρε ο άνθρωπος έχει κουραστεί από φωνές, ψεύτικα φώτα και φασαρία
στην Εκκλησία λίγη γαλήνη προσδοκά να βρει......

Μια ανάσα λαχταρά η ψυχή του που έχει μπουκώσει από το αποπνικτικό νέφος
της τρέλας που έχει απλωθεί παντού τριγύρω και εμείς(εκκλησία) εύκολα τον μαστουρώνουμε με το λιβάνι των θελημάτων μας.....
Κάποτε είχαν ρωτήσει τον Άγιο Παϊσιο γιατί έχει εικόνα της Παναγίας σε χαρτί
ενώ μπορεί να την έχει σε ξύλο(κ.ο.κ), πάντως σε μια πιο όμορφη όψη
και εκείνος απάντησε αφοπλιστικά:«μου αρκεί η γλυκιά μορφή Της, να την βλέπω προσευχόμενος»…..
Της πολυπλοκότητας η ομορφιά έχει βάθος που σε καταπίνει μα της απλότητας η ομορφιά έχει ύψος που σε ''ανασταίνει''......
Να θυμάσαι στην Απλότητα κρύβεται ο Θεός!
Να μας φωτίζει ο Θεός να μην σκανδαλίζουμε μα και να μην σκανδαλιζόμαστε….

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Παγιδεύεται ο άνθρωπος από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

  Γνωρίζει ο Θεός αυτά τα οποία έχεις ανάγκη και φροντίζει για σένα. Ο Θεός σε έφερε εκεί που σε έφερε, ο Θεός σε φωτίζει, σε καθοδηγεί. Γιατί λοιπόν πέφτεις σε μέριμνα ακόμα και στα πνευματικά ζητήματα;
   Ενώ δηλαδή νομίζεις ότι τάχα ασχολείσαι με πνευματικά θέματα και έχεις πνευματικά ενδιαφέροντα και έχεις πνευματικά ερωτήματα και έχεις πνευματικές απορίες και θέλεις να σου εξηγούν και θέλεις να σου πουν και να μάθεις, τελικά περιπλέκεσαι, τελικά μπαίνεις σε μέριμνα και σε φροντίδα.
Εγώ θα έλεγα και περισσότερο και από αυτό. Δεν είναι απλώς ότι μπαίνει κανείς σε κάποιες φροντίδες, αλλά παγιδεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, από τον εγωισμό του.
 Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει.
Ας πούμε, πρόκοψε κανείς κάπως πνευματικά και επομένως έχει επικοινωνία με πνευματικούς ανθρώπους και ρωτάει κτλ. Αλλά και εκεί πάλι θέλει να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και ασχολείται τόσο πολύ και απασχολείται μ’ αυτά. Όχι από θείο ζήλο, αλλά από υπερηφάνεια.
Παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επειδή έμαθε τάχα πολλά, και το παίζει πλέον παράγων εκκλησιαστικός και αρχίζει να λέγει αδιακρίτως την άποψή του, να μιλά με θράσος, να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον τον βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε.
Όλα λοιπόν εκείνα τα πνευματικά ζητήματα που τον απασχολούσαν έχουν μπει πλέον στην άκρη και τώρα απλά τα χρησιμοποιεί για να δεσπόζει στο κέντρο η μέριμνα της ανάδειξης του «εγώ» του.

Από το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος -Ερμηνεία Πατερικών κειμένων- Πανόραμα Θεσσαλονίκης

πηγή

"Ο άγιος Νεκτάριος και η κατά Χριστόν πενία"

  " ....Ο άγιος Νεκτάριος, δεν έγραψε ποτέ κάτι πάνω στο θέμα της «κατά Χριστόν πενίας», καίτοι πολυγραφότατος κατά τα άλλα. Εν τούτοις ήτανε ο ίδιος η προσωποποίηση της χριστιανικής πτωχείας. Υλοποίησε και εκδήλωσε σ' όλη του τη ζωή την μεγάλη αυτή αρετή, της κατά Χριστόν πενίας και ακτημοσύνης. Και βέβαια είναι αυτό η καλύτερη και αυθεντικότερη πραγματεία και επιστολή που άφησε στην εκκλησία μας.
   «Νεκτάριος και χρήματα είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα». Αυτό κυκλοφορούσε και μάλιστα διαχρονικά ανάμεσα στους χριστιανούς όχι μόνο της Αιγύπτου όπου έδρασε στα καλύτερα χρόνια της ζωής του, αλλά και σε όλα τα μέρη της Ελλάδος όπου βρέθηκε.
   Είχε κάνει ζωηρότατη εντύπωση η αφιλοχρηματία του και η έντιμη πενία με την οποία έζησε και μέσα στην οποία, άφησε την τελευταία του πνοή.
Γεννήθηκε φτωχός, έζησε φτωχός και απέθανε φτωχός. Υπήρξε ο άνθρωπος όχι του «έχειν» αλλά του «είναι». Πλήρως ανεξάρτητος από την ύλη.
  Εκείνο που επιγραμματικά γράφει ο Μέγας Βασίλειος «ου το πένεσθαι επονείδιστον, αλλά το μη φέρειν ευγνωμόνως την πενίαν» όχι απλώς το ζούσε, αλλά και το αγαπούσε και το επεδίωκε επιμελώς και αδιαλείπτως.

  Ζυμωμένος με την αρετή αυτή όχι μονάχα αγαπούσε την κατά Χριστόν πενία, όχι μόνο μοίραζε ό,τι είχε αλλά ήτανε πρόθυμος και τον ίδιο τον εαυτό του να μοιράζει στους συνανθρώπους του.
  Μέσα του κυριαρχούσε το «συνυπάρχειν» και όχι απλώς το «συνέχειν»· η εσωτερική εκείνη συνοχή της υπάρξεως, η κοινωνία όχι ως ενότητα διαμερισμού των πραγμάτων, αλλά μερισμού του εαυτού του. Άλλο είναι το να κοινωνώ μοιράζοντας και άλλο το κοινωνείν μοιραζόμενος...

  Στην πρώτη περίπτωση όλα περιορίζονται στην πράξη και στην πρόθεση της πράξεως. Στην δεύτερη, η σημασία της πράξεως υπερβαίνει τις προθέσεις, οπότε παίρνω επάνω μου και ό,τι δεν επεδίωξα· παραιτούμενος από ύψιστα δικαιώματα του ΕΓΩ. Αυτό θα πεί ακτημοσύνη γνήσια. Να βαστάζεις τα βάρη των άλλων, αναλαμβάνοντας πέραν των αποφάσεων σου και τις άδηλες προεκτάσεις των. Κι' αυτός ήτανε ο όσιος ο εν αγίοις πατήρ ημών Νεκτάριος ο Πενταπόλεως. Όχι ο κατά περίπτωσιν ακτήμων, αλλά ο αείποτε «πτωχός και πένης».

Και αυτό «φόβησε» τους πατριαρχικούς της Αλεξανδρείας. «Φόβισε» σχήμα λόγου. Απλώς χρησιμοποίησαν σαν επιχείρημα στη συκοφαντική σύσκεψη που γύρω στα 1890,χάλκεψαν-μαζί με άλλα συκοφαντικά και έωλα, οι φθονεροί και αδίστακτοι συκοφάντες του, της Αλεξανδρινής πατριαρχικής αυλής.

«Ο Νεκτάριος, είπε ένας απ' αυτούς τότε, φέρει παρωπίδες· δεν βλέπει τίποτα παραπέρα από τον ασκητικό βίο. Δεν αντιλαμβάνεται τον αγώνα που διεξάγει η πατρίδα μας· τη μέθοδο της διπλωματίας μας. Νομίζει ότι ζει στην εποχή των Πατέρων... Καταλαβαίνετε λοιπόν, τι θα πεί να γίνει Πατριάρχης... το παν θα εξανεμισθεί· θα μοιραστεί σε ξυπόλυτους και φελάχους και τα ταμεία θα βρεθούν άδεια. Αλλοίμονο στο ελληνικό στοιχείο... αλλοίμονό μας».

  Αναφέρω αυτό το περιστατικό όχι μόνο γιατί αποκαλύπτει τον ακτήμονα άγιο, αλλά σαν μια μαρτυρία ανθρώπων της εποχής του, που τον γνώρισαν. Κι' είναι αυτό που βάρυνε μέσα στη συνείδησή του εκκλησιαστικού πληρώματος, και που μαζί με τα άλλα χαρίσματά του, τις θαυματουργίες του κυρίως και τις άλλες αρετές του για να αναγνωριστεί άγιος και να επισημοποιηθεί η αγιότητά του μέσα σε 30 περίπου χρόνια από το θάνατό του απ' το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δηλαδή κατά πολύ νωρίτερα απ' ότι ορίζει η παράδοση και οι κανόνες...

Θ' αναφερθώ σε δύο περιστατικά:

Κυριακή Γ' Ματθαίου -Μια ομορφιά... που μιλάει όταν δεν είμαστε τυφλοί!!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Ο Χριστός έχει βαπτισθεί στον Ιορδάνη και έχει περάσει από τους πειρασμούς της ερήμου νικηφόρα.

  Τα τρία πελώρια θέματα της ανθρώπινης ζωής [η ανάγκη του ψωμιού (φιλαργυρία) - η πίεση της σωματικής απαίτησης (φιληδονία) - και η αγωνία της αποδοχής από τους άλλους (φιλοδοξία)] έχουν βρει ουσιαστικές και υγιείς απαντήσεις. Δεν ζει κανείς μόνον με το ψωμί (φιλαργυρία). Δεν λατρεύει ούτε τον εαυτό του ούτε τους άλλους (φιληδονία). Δεν θεωρεί τον εαυτό του μεγαλύτερο από όλους, ούτε φυσικά και από τον Θεό (φιλοδοξία).

  Μετά την υπόδειξη αυτής της πορείας και την διδασκαλία του τρόπου σχέσεως με τον Θεό - προσευχή (Πάτερ ἡμῶν...) - ο Χριστός, στα κεφάλαια που προηγούνται και ακολουθούν (3, 4 και 5) του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, και που διαβάζουμε αυτή την περίοδο, κάνει γενική και ειδική διδασκαλία στους ανθρώπους, μαθαίνοντάς τους τον νέο Νόμο που Αυτός φέρνει. Ενώ στην Παλαιά Διαθήκη όλος ο νόμος είναι ουσιαστικά απαγόρευση να βλάπτεις, στην Καινή Διαθήκη είναι διδασκαλία και εντολή να αγαπάς.

  Η λατρεία των χρημάτων αποτελεί... ειδωλολατρία, λατρεία άλλου Θεού. Ένα στίχο πριν έχει πει ότι όπου ο θησαυρός σας εκεί είναι και η καρδιά σας. Αρχίζοντας το κομμάτι που διαβάσαμε σήμερα στην Ευχαριστία, μας λέει ότι αν το μάτι σου είναι απλό, δηλαδή ελεύθερο από την φιλαργυρία, τότε θα είσαι ολόφωτος! Αν είναι πονηρό, δηλαδή σε άρρωστη κατάσταση, τότε όλα θα βρίσκονται στην σύγχυση που γεννάει το σκοτάδι. Εδώ ο Χριστός δεν κάνει "ηθικές" αποτιμήσεις στάσεων και συμπεριφορών (ποτέ δεν έκανε...), αλλά διάγνωση και αξιολόγηση της πραγματικότητας.

  Ερμηνεύοντάς τα αυτά, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει: «Αν μέσα στα μάτια σου μπουν θολά υγρά, ο έρωτας εννοώ των χρημάτων, τότε τα μάτια σου δεν μπορούν να "δουν" (αξιολογήσουν) τίποτε. Τότε υφίστασαι διπλό σκοτάδι, και από τις λανθασμένες ιδέες, που σχηματίζει ο νους, και από την εξαπάτηση των πολλών φροντίδων που γεννούν οι λάθος ιδέες, που μεταθέτουν το κέντρο βάρους του θέματος και δεν επιτρέπουν να "βλέπουμε" καθαρά».

Μία Καλημέρα,ένα Χριστός Ανέστη και ένα ποτήρι νερό

  Μία από τις πιο συνηθισμένες κατηγορίες εναντίον της πίστης είναι ότι δεν ενδιαφέρεται για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου. Γι’ αυτό και όσοι μιλούν δημόσια για την Εκκλησία, την προτρέπουν να δίνει στους φτωχούς, να επιτελεί κοινωνικό έργο, να δώσει την όποια περιουσία της έχει απομείνει στους φτωχούς. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι τα μοναστήρια δεν έχουν καμία χρησιμότητα και ότι θα έπρεπε οι μοναχοί και οι μοναχές, αντί να κάνουν προσευχές, να κατέβουν στον κόσμο και να γίνουν τάγματα κοινωνικής εργασίας και προσφοράς. Άλλοι πάλι, λιγότερο απόλυτοι, θεωρούν πως η Εκκλησία χρειάζεται να δείξει συγκατάβαση στους ανθρώπους που αγωνίζονται για την υλική τους επιβίωση, να είναι επιεικής στο ότι δεν εκκλησιάζονται, να μην τους ταλαιπωρεί με υπερβολικές νηστείες και ηθικές απαιτήσεις, να τους αφήσει να χαρούνε και λίγο την ζωή τους.

 Στην θεία λειτουργία, την ώρα του Χερουβικού, ψάλλουμε «πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». Μας προτρέπει δηλαδή η Εκκλησία να αφήσουμε κατά μέρος κάθε φροντίδα, κάθε έγνοια για τον βίο, για την επιβίωση, και να υποδεχτούμε τα άγια δώρα, τον άρτο και τον οίνο που θα γίνουν Σώμα και Αίμα Χριστού, να υποδεχθούμε τον Βασιλέα των όλων, τον Θεάνθρωπο λυτρωτή μας. Η Εκκλησία δεν μας προτρέπει να αρνηθούμε την μέριμνα, αλλά να την βάλουμε, έστω και για λίγο στην άκρη. Η Εκκλησία πιστεύει πως ο άνθρωπος, όντας ψυχοσωματική και κοινωνική ύπαρξη, χρειάζεται να επιβιώσει και ο αγώνας αυτός είναι λογικό να φέρνει έγνοιες. Όμως η Εκκλησία δεν θα πάψει να θέτει ως προτεραιότητα στην ζωή μας την υποδοχή του Χριστού. Την εμπιστοσύνη στην

Κυριακή Γ' Ματθαίου-Να κοπιάζουμε, αλλά και να στρέφουμε το βλέμμα μας στον ουρανό.

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Εἰ δέ τόν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα και αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεός οὓτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. 6, 30)

«Αν ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει και αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι;»

  Μία από τις μεγαλύτερες αγωνίες που έχουμε οι άνθρωποι είναι το να ελέγξουμε την ζωή μας, να κρατάμε τα πάντα στα χέρια μας. Δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης ή εγωισμού. Είναι κυρίως θέμα φόβου. Φοβόμαστε για τον χρόνο που έρχεται. Φοβόμαστε για τον κόπο που έχουμε καταβάλει ότι θα πάει χαμένος. Φοβόμαστε τους άλλους, ότι μας επιβουλεύονται και ότι δεν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε όσα έχουμε. Φοβόμαστε την αρρώστια, την δοκιμασία, τον θάνατο και πείθουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να κάνουμε τα πάντα, όσα περνούν από το χέρι μας, για να ζήσουμε.

  Στους καιρούς μας φοβόμαστε συνήθως για τα αγαθά μας, γι’ αυτά που έχουμε, γι’ αυτά που θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, γι’ αυτά που νομίζουμε ότι μας ταιριάζουν, που τα δικαιούμαστε. Φοβόμαστε ότι δεν θα έχουμε όσα οι άλλοι, κι εδώ λειτουργεί η ζήλεια. Φοβόμαστε ότι ενώ πιστεύουμε στον Θεό, εντούτοις Εκείνος θα επιτρέψει να δοκιμαστούμε ή ήδη επιτρέπει και η πίστη μας θα είναι μάταιη. Κι ενώ θέλουμε μέσα από την πίστη μας να εξασφαλιστούμε και όσο δοκιμαζόμαστε περισσότερο πιστεύουμε, εντούτοις οι λογισμοί της αμφιβολίας, της ολιγοπιστίας μας ταλαιπωρούν.

  Αν ρωτήσουμε όσους πιστεύουν στον Θεό για ποιο λόγο έχουν κάνει αυτήν την επιλογή, μία από τις αιτίες είναι η ασφάλεια, η υπέρβαση του φόβου. Ο φόβος είναι και υπαρξιακός και κοινωνικός. Η σχέση με τον Θεό καταλαγιάζει τον φόβο. Κάποτε όμως δεν είναι αρκετή, όταν νοούμε την πίστη είτε ως απόφαση του νου είτε ως εκπλήρωση συμφέροντος είτε ως καταφυγή σε μια Ανώτερη δύναμη. Για την Εκκλησία η πίστη είναι καρπός αγάπης προς τον Θεό και «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α ’Ιωάν. 4, 18). Αυτός που παλεύει να αγαπήσει τον Θεό, να αφεθεί δηλαδή στο θέλημα και την πρόνοιά Του, αυτός που βάζει την σχέση με τον Θεό ως προτεραιότητα στην ζωή του, αυτός που βλέπει