Οι παγίδες του μαμωνά είναι πολλές και πονηρές.

Στην Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών.

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας.

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν;

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

ΠΗΓΗ

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.

Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

  Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. 

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν. 

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

Μή λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τόν Θεό ....εάν τό πρωί θυμᾶστε πρῶτα τίς ὑποθέσεις καί τίς μέριμνές σας

  «Μὴ λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τὸν Θεὸ καὶ ζητεῖτε τὴ Βασιλεία Του, ἐὰν ξυπνώντας τὸ πρωί θυμᾶστε πρῶτα τὶς ὑποθέσεις καὶ τὶς μέριμνές σας καὶ ἔπειτα εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ γιὰ τὴ νύχτα ποὺ πέρασε καὶ γιὰ τὴν καινούργια ἡμέρα ποὺ ἀνέτειλε! 

Δὲν θὰ πείσετε κανέναν ὅτι ζεῖτε σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθεια, ὅταν πρῶτα πραγματοποιεῖτε τὶς προθέσεις σας καὶ ἔπειτα ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸ βοήθεια καὶ εὐλογία στὰ ἔργα σας!» πηγή 

→Ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφειμ Τσιτσάγκωβ  (1856–1937).

Όμως ο εραστής της αγωνίας, παλεύει μέχρι θανάτου για μία βελόνα

Όποιος έχει ξεπεράσει τα υλικά αγαθά,έχει απελευθερωθεί από κρίσεις και διαμάχες.Όμως ο εραστής της αγωνίας, παλεύει μέχρι θανάτου για μία βελόνα

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

πηγή

«Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι τί ποιήσω ὁ ἄθλιος… ἀλλ’ ἐκ τούτων προφθάσα σῶσον με».

«Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, τὶ ποιήσω ὁ ἄθλιος, ὅταν τέλος φθάσῃ, τὸ τῆς ζωῆς μου λοιπόν, ποῦ μοι ὁ δρόμος ὁ ἄκαιρος; ποῦ τὰ ἀξιώματα; ποῦ ὁ πλοῦτος, ποῦ τρυφή; ποῦ ἡ δόξα ἡ πρόσκαιρος; ποῦ τῆς φύσεως, τὸ καινότατον ἄνθος; Ἀλλὰ δεῦρο, πρὸ τοῦ τέλους ὧ ψυχή μου, τῇ Θεοτόκῳ προσπέσωμεν»

(Θεοτοκίον τοῦ «Εσπερινοῦ τῆς 11ης Ὀκτωβρίου)

 Τὰ κορυφαῖα μαθήματα Ὀρθοδόξου ἀνθρωπολογίας -ἄρα καὶ βιοτῆς- ποὺ λαμβάνει κάθε μέρα ὁ πιστός, εἶναι ἀναμφίβολα καὶ βασικά, ἀλλὰ καὶ κυρίως εύεργετικά, ὥστε νὰ ἀποβάλλει «πᾶσαν βιοτικὴν μέριμναν» καὶ νὰ ἐξετάσει βαθειὰ τὴν ψυχή του. 

 Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία κάθε μέρα ἔχει νὰ τοῦ προσφέρει λόγο παραμυθίας καὶ στοργῆς, ὥστε νὰ ἡρεμήσει ἀπὸ τὸν κάματο τῆς καθημερινότητας, νὰ σταθεῖ «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» καὶ νὰ ψιθυρίσει αὐτὰ ποὺ ἀπόψε, στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ διάβασε. 

Λές κι ἔγραψε ὁ ἴδιος τὸ τροπάριο αὐτό, λὲς καὶ ἔνοιωθε τὴν ἀνάγκη νὰ ἐξομολογηθεῖ ἐκει δὰ στὸ σύνορο τῆς μέρας μὲ τὴ Νύχτα. Νὰ προετοιμαστεῖ δηλαδή, γιατὶ δὲ γνωρίζει τὸ αὔριο κι ἡ ψυχή του δὲν ἀντέχει ἄλλο τὸ βάρος τῶν ὅποιων του ἀστοχιῶν καὶ πράξεων.

Κι ἀπευθύνεται στὴν Παναγία Μητέρα, Τὴν Ὁποία «μεσίτρια ἔχει πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν» λογαριάζοντας τὴν Μητρική Της στοργή, στὴν παντοτεινή Της Σκέπη, ὥστε νὰ τοῦ δώσει ἀπαντήσεις στὰ παραπάνω ἐρωτήματα: 

Ἐρωτήματα φυσιολογικὰ γιὰ κάθε ψυχή, ποὺ γνωρίζει τὰ ὅριά της σ’ αὐτόν τόν κόσμο κι ἀποτάσσεται τὸ κάθε τὶ ποὺ εἶναι περιττὸ, ἀλλὰ πρόσκαιρο.

Σφραγίζεις τὰ χέρια Σου καὶ ξαναλές… 

«Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι τί ποιήσω ὁ ἄθλιος… ἀλλ’ ἐκ τούτων προφθάσα σῶσον με». Ἀμήν.

π.Κ.Ν.Καλλιανός

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄Ματθαιου-Ο πνευματικός χορτασμός

Σέ μία ἀπό τίς πιό ἀνθρώπινες στιγμές τῆς ἐπιγείου δράσης του, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστός θά πάρει στά χέρια του πέντε ἄρτους καί δύο ἰχθύας καί «ἀναβλέψας εἰς τόν οὐρανόν» (Ματθ. 14, 19) θά εὐλογήσει καί θά κάνει νά τραφοῦν δι’ αὐτῶν πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καθώς καί γυναῖκες καί παιδιά πού τόν ἄκουγαν ἐπί μία μέρα στήν ἔρημο!

Ἀπό Θεοῦ ἄρξασθαι
Ἐντύπωση μᾶς κάνει τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός, πρίν κάνει τό θαῦμα, κι ἐνῶ κρατοῦσε στά χέρια του τήν ἀνθρώπινη τροφή, σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό καί εὐλόγησε τήν ὕλη. Μ’ αὐτή τήν κίνηση ὁ Κύριος δείχνει πώς τά πάντα ἀνάγονται στόν Θεό. Ἐκεῖνος εἶναι πού δημιούργησε τόν κόσμο, μᾶς δίνει τά ἀγαθά γιά τήν ἐπιβίωσή μας, μεριμνᾶ γιά τίς ἀνάγκες μας, μᾶς δίδει τόν λόγο του, γιά νά χορτάσουμε τήν πνευματική μας πείνα γιά νόημα ζωῆς. Ἡ κίνηση τοῦ Χριστοῦ νά στραφεῖ πρός τόν οὐρανό ἀκριβῶς αὐτό φανερώνει. Νά δείξει στόν ἄνθρωπο ὅτι γιά κάθε ἀγαθό αὐτῆς ἤ τῆς αἰώνιας ζωῆς ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά στραφεῖ πρός τόν Θεό ὡς τόν πατέρα του καί νά ἀφεθεῖ στό μυστήριο τῆς ἀνταπόκρισης πού πηγάζει ἀπό τήν ἀγάπη.

 Αὐτό δέν συνεπάγεται τήν ἀνθρώπινη ἀπραξία. Τό θαῦμα ἔγινε τότε. Τό μυστήριο ὅμως βιώνεται συνεχῶς μέσα ἀπό τήν εὐχαριστιακή σχέση ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀναβλέπει πρός τόν οὐρανό κάθε στιγμή τῆς ζωῆς του. Νά δοξάζει καί νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά κάθε τί πού τοῦ δίδει, ἀκόμη κι ἄν αὐτό φαίνεται σταυρός καί δοκιμασία. Νά ἐμπιστεύεται τόν Θεό ὡς πατέρα. Καί νά ἀπολαμβάνει ὅ,τι ἔχει λάβει, ἀκόμη κι ἄν φαίνεται μικρό καί ἀσήμαντο, μέ πνεῦμα δοξολογίας καί εὐγνωμοσύνης. «Ἀπό Θεοῦ ἄρξασαθαι». Εἶναι μία ὁδός πού, χωρίς νά ἀπαξιώνει τόν ἀνθρώπινο κόπο, ἀφήνει στόν καθέναν μας νά κατανοήσει ὅτι κόπος καί ἐμπιστοσύνη γεννοῦν τό μυστήριο. Ἀλλά καί ὅτι «οὐκ ἐπ’ ἄρτω μόνο ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4,4).

Γέρων Προκόπιος: «την Βασιλεία του Θεού να ζητάμε πρώτα»

                          

  Ποια είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Είναι αδερφοί μου οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και οι Θρόνοι και οι Κυριότητες και οι Δυνάμεις του Θεού. Είναι κατ' αρχάς ο Τριαδικός μας Θεός τον οποίο υπηρετούν και δοξάζουν και υμνολογούν οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και όλες οι αόρατες, αυλές, ασώματες Δυνάμεις. Δεν τις βλέπουμε εμείς αυτές τις Δυνάμεις γιατί δεν έχουμε μάτια ψυχής ανοικτά, όπως λέγαμε και άλλοτε είμαστε τυφλοί στην ψυχή. Δεν έχουμε ψυχικούς οφθαλμούς ανοικτούς λόγω της ολιγοπιστίας μας, γι' αυτό και δεν βλέπουμε τις αόρατες, άυλες δυνάμεις. 

  Αυτές λοιπόν οι Δυνάμεις του Θεού και οι εν Χριστώ δεδοξασμένη Εκκλησία στον Ουρανό δηλ. όλοι οι Προφήτες και οι Άγιοι της πίστεώς μας με επικεφαλής την Παναγία Θεοτόκο, την Αγία Αγίων μείζονα την Παναγία μας, την δεδοξασμένη, την αμόλυντον, την πανάχραντον, την Βασίλισσα του Ουρανού και της γης η οποία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Είναι μετά την Αγία Τριάδα δεύτερη Εκείνη. Πρώτη η Αγία Τριάς, δεύτερη η Παναγιά μας. Η Βασιλεία του Θεού είναι Αγία Τριάς και όλοι οι Άγιοι της πίστεως μας με επικεφαλής την Παναγία μας. Αυτήν την Βασιλεία του Θεού, λέει ο Θεός να ζητάμε πρώτα.

  Αδελφοί μου, οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς δεν ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού. Μόλις ξυπνάμε σκεφτόμαστε τι να φάνε τα παιδάκια μας, πως θα ζήσουνε, ποιο προγραμματισμό θα θέσουμε, τι θα κάνουμε σήμερα. Εδώ κάτω στη γη ξεχνάμε τελείως τον Ουρανό. Ξεχνάμε ότι από επάνω μας υπάρχει ο  Θείος παράγον. Γιατί να απελπίζεσαι; Γιατί να αυτοκτονείς; Αφού πάνω από εσένα είναι ο Ουράνιος Πατέρας και αφού τα νήματα της ζωής σου και της ζωής μου τα κινεί ο Ουρανός, ότι και να κάνουμε εμείς ο Θεός αδελφοί μου είναι Εκείνος ο οποίος μας οδηγεί πάντοτε στο δρόμο της χαράς, της ευτυχίας και της προόδου. “Τι έχεις που να μην το έχεις λάβει από Εμένα;” Από το Θεό, λέει στον καθένα.

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά-ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΦΑΣΗ

 Σὲ μέγα δεῖπνο κάλεσε πολλοὺς ἀνθρώπους κάποιος σπουδαῖος οἰκοδεσπότης (ὁ Θεός). Ἀλλὰ βρῆκαν ὅλοι προφάσεις διάφορες γιὰ νὰ ἀπουσιάσουν. Ἕνας συγκεκριμένα εἶπε: Νυμφεύτηκα! Ἀδύνατο νὰ ἔλθω (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

  Προβάλλοντας μιὰ τέτοια πρόφαση ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μέμφεται ἔμμεσα τὸν Θεό, ἀφοῦ ὁ γάμος γίνεται κατὰ θέλημα Θεοῦ, εἶναι ὁ τρόπος ποὺ διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ συμβιώνουν εὐλογημένα οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν λοιπὸν προβάλλεται ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια ὡς ἐμπόδιο στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, εἶναι μομφὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ παντρεύονται οἱ ἄνθρωποι. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ δηλαδή, λέμε στὸν Θεό, ὅτι ἀφοῦ μᾶς φόρτωσε μὲ τὰ βάρη τῆς συζυγίας, τῆς τεκνογονίας καὶ τῆς τεκνοτροφίας, ἐκεῖνος φταίει καὶ ὄχι ἐμεῖς, ποὺ ἀδυνατοῦμε καὶ δὲν προλαβαίνουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμά του.

  Κάτι ἀνάλογο προφασίστηκε καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν μετὰ τὴ βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου

Κυριακή ΙΓ΄Λουκά-Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Δέν εἶναι συχνό τό φαινόμενο ἕνας πλούσιος νά ἔχει ὑπαρξιακές ἀνησυχίες. Νά θέλει νά ἔχει σχέση μέ τόν Θεό. Νά εἶναι βέβαιος ὅτι τά ἀγαθά του δέν ἐπαρκοῦν γιά νά δεῖ τή ζωή στήν προοπτική της αἰωνιότητας. Νά συνειδητοποιήσει τήν ματαιότητα τῶν κτημάτων καί τῶν χρημάτων, ἀπό τή στιγμή πού ἡ φθορά καί ὁ θάνατος θά ἀγγίξουν καί τόν ἴδιο. Νά μή νικηθεῖ ἀπό τήν εὐκολία τοῦ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριο γάρ ἀποθνήσκωμεν». Νά ἀγαπήσει, ἐκτός ἀπό τό νά χρησιμοποιήσει. Νά νοιαστεῖ γιά τούς ἄλλους ἀληθινά, ἀπό τήν καρδιά του, νά πιστέψει ὅτι ὁ πλοῦτος τοῦ ὑπάρχει γιά νά προσφέρει στούς μή ἔχοντας.

Ὁ διαφορετικός πλούσιος
   Στό Εὐαγγέλιο συναντᾶμε, ἐκτός ἀπό τούς πλούσιους πρός ἀποφυγήν, καί ἕναν τέτοιον πλούσιο. Ζητᾶ νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Ἔχει τηρήσει τίς ἐντολές τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἔχει δηλαδή ἐπιλέξει νά τηρεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μπορεῖ νά διεκδικεῖ τό δικαίωμα στήν κοινωνία μαζί του. Μέσα του διασώζεται ἡ αἴσθηση ὅτι μέ κάποιον τρόπο πρέπει νά συμφιλιώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Νά μή γίνει ὁ τρόπος ζωῆς του ἐμπόδιο στήν αἰωνιότητα. Ὅμως δέν εἶναι σίγουρος. Καί ζητᾶ ἀπό τόν Χριστό τήν ἀλήθεια γιά τήν πνευματική του κατάσταση. 

Πῶς μπορεῖ νά κληρονομήσει, νά προσθέσει στά ἀγαθά του δηλαδή, τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ ἀπάντηση πού λαμβάνει ἀπό τόν Χριστό θά τόν λυπήσει. Ὁ Κύριος τοῦ ζητᾶ νά ἐγκαταλείψει ὅλα τά ἀγαθά του. Νά τά πουλήσει καί νά δώσει τά χρήματα στούς φτωχούς καί νά Τόν ἀκολουθήσει.Ὁ πλούσιος δέν μποροῦσε νά φανταστεῖ τή ζωή του χωρίςτά ἀγαθά. Καί ὁ Χριστός θά πεῖ στούς μαθητές Του, γιά νά τά ἀκούσει καί ὁ πλούσιος: «Πόσο δύσκολα θά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοί πού ἔχουν τά χρήματα» (Λουκ. 18, 24).

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ὑλιστῆ
  Ὁ πλούσιος εἶναι ὁ ἐκφραστής τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος κάθε ἐποχῆς. Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος αἰσθάνεται παντοδύναμος. Μέ γνώμονα τά χρήματα καί τά ἀγαθά του

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη) και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

                              

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου διαβάστηκε εχθές στους ναούς...
Το παραπανω βίντεο μας δείχνει ότι το πάθος της απληστίας δεν έχει να κάνει με τα ρούχα που φοράμε,με τον χώρο που μένουμε,με τα φαγητά που τρεφόμαστε αλλά με την καρδιά που κουβαλάμε...

 Κατά την διάρκεια του βίντεο, εμφανίστηκε ένας «κουστουμαρισμένος» άνδρας με χαρτοφύλακα, ο οποίος άρπαξε τα χρήματα από τον Coby,χωρίς καν να τον ρωτήσει.
Κάτι ανάλογο έγινε και με μια γυναίκα,που κρατούσε μια τσάντα επώνυμης εταιρείας, και πολλοί άλλοι περαστικοί, βούταγαν λαίμαργα….

Ωστόσο, ο Coby συνάντησε και έναν άστεγο, ο οποίος καθόταν δίπλα σε κάτι κουρέλια με μόνη συντροφιά τον σκύλο του.
Ο άστεγος ήταν ο μόνος άνθρωπος που χαιρέτησε τον Coby και τον ρώτησε αν μπορεί να πάρει μόνο 2 δολάρια για να αγοράσει φαγητό.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μας(μη σου πω κι ο θάνατος ακόμα) θα ήταν ''άλλης'' ποιότητας εάν παύαμε να βαπτίζαμε διαρκώς τις επιθυμίες μας ανάγκες.....

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη)
και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου/Facebook

Στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν...

Σε μια εποχή που οι επιθυμίες έχουν μεταλλαχθεί σε ανάγκες το να ακούς τον Χριστό να σου λέει:‘’μη μεριμνάς!’’, ‘’μη αγωνιάς’’, ‘’μην τρελαίνεσαι’’…..ακούγεται κάπως παράξενα…..
Κι όμως η θεραπεία για τον άγχος είναι τόσο απλή μα και τόσο σοφή…..
Την κατείχαν στην καρδιά τους οι παλαιοί.Ξέρεις κι αυτοί είχαν έγνοιες(σημειωτέον και πιο πολλά παιδιά και κάτω από πραγματικά δύσκολες συνθήκες) και σκοτούρες καθημερινά…..
Αλλά στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν:
Το ‘’έχει ο Θεός’’ και το ‘’πρώτα ο Θεός’’…
Η ελπίδα στο ότι μας έχει έγνοια ο Θεός τους γέμιζε παρηγοριά…...
Η αγάπη που Του είχαν βάζοντας Τον στην ΄΄πολυθρόνα'' της καρδιά τους
(κι όχι σαν και μας που Τον έχουμε να ξεροσταλιάζει όρθιος εάν όχι στην γωνία σε τιμωρία γιατί είναι άδικος και σκληρός)τους γέμιζε θάρρος.....
Η πίστης τους ήταν μια σανίδα σωτηρίας στα μανιασμένα κύματα της ζωής……
Ήταν ζωντανή η σχέση τους με Εκείνον……
Όλες οι φάσεις της ζωής τους είχαν μια αναφορικότητα στον Θεό…..Η ζωή τους περνούσε μέσα από την Εκκλησία……Έτσι καλλιεργείται αυτή η αίσθηση ότι βρισκόμαστε κάτω από την σκέπη της Χάριτος και σε αυτή την ατμόσφαιρα
δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε γκρίνια ούτε άγχος ούτε καταθλίψεις……
Να τις λες και εσύ τούτες τις ευχές κι ας σε δυσκολεύει κι ας διαμαρτύρεται το ταγκαλάκι δίπλα επιστρατεύοντας χίλιους δυο σκοτεινούς λογισμούς……
Όχι εμείς εκεί.....‘’Έχει ο Θεός’’ και ‘’Πρώτα ο Θεός’’……

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Παιδί μου,δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που οικονομεί ο Θεός την ζωή μας....

 πηγή

Το πίσω κάθισμα...

Γεννιόμαστε με ένα ζευγάρι κλειδιά στο χέρι…
Και μένει σε μας, να αποφασίσουμε, το τι θα κάνουμε με αυτά. Μένει σε εμάς, να αποφασίσουμε, το ποιος θα οδηγήσει.
  Είδα ανθρώπους να παίρνουνε οι ίδιοι το τιμόνι της ζωής τους. Να παλεύουνε να κρατήσουνε στο δρόμο το αμάξι. Να αγχώνονται για τη διαδρομή, για τον προορισμό, για τις κακοτοπιές, για τις στροφές και για τις ανηφόρες.

  Τους είδα να αγχώνονται για τα καύσιμα. Τους είδα, να μπερδεύονται με χάρτες. Τους είδα να μαλώνουνε με τους συνεπιβάτες τους. Τους είδα να αρρωσταίνουνε από τη πολλή προσπάθεια. Να χάνονται μέσα στις μέριμνες και μέσα στο πολύ το άγχος.

  Είδα όμως και άλλους. Ανθρώπους, απλούς. Ανθρώπους ταπεινούς. Ανθρώπους που κάθονται στο πίσω κάθισμα. Ανθρώπους, που κάνουνε μέσα στη μέρα ό,τι καλύτερο μπορούν αλλά μετά δεν μεριμνούν. Μετά αφήνονται... Κάθονται στο πίσω κάθισμα και αφήνουνε το Θεό να οδηγήσει.

Δε θα σου πω ψέματα.
Αυτούς τους δεύτερους, τους ανθρώπους που κάθονται στα πίσω τα καθίσματα, πολύ τους ζήλεψα.Και θέλω πολύ να γίνω ένας από δαύτους.

 Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ἐκύκλωσαν, αί τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

 Ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας είναι δύο αριστουργηματικά ποιήματα τα οποία ψάλλονται στους ιερούς Ναούς μας εναλλάξ τα απογεύματα του Δεκαπενταύγουστου.
Δυο ύμνοι πασίγνωστοι, δημοφιλείς, ταπεινή εξομολόγηση αμέτρητων ψυχών, θρηνητική και παρακλητική αναφορά του πληρώματος των πιστών στην Κυρία και Δέσποινα του κόσμου, την Υπεραγία Θεοτόκο, συνοψίζουν την πίστη της Εκκλησίας μας για το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου, όπως μας την παρέδωσαν οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Ταυτόχρονα εναποθέτουν στη στοργική αγκαλιά της όλα τα βάσανα, τους καημούς, τους πειρασμούς, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, εκλιπαρώντας για βοήθεια και προστασία.

Ας υμνήσουμε και εμείς μετά των αγίων Αγγέλων όχι μόνο με λόγια και λέξεις, αλλά κυρίως με έργα αρετής και αγάπης, μιμούμενοι κατά το δυνατόν τον ανυπέρβλητο πλούτο της αρετής και την αγιότητα της Παναγίας μας, της Μητέρας των Χριστιανών, ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε όλα τα εμπόδια του παρόντος κόσμου που ζούμε και να φθάσουμε στη “μέλλουσαν πόλιν”(Εβρ.13,14) που επιζητούμε, τον αγιασμό και τη σωτηρία.

“Ἐκύκλωσαν, αἵ τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε”
Οι μέριμνες του βίου και η εναπόθεση της ελπίδας μας στην Παναγία

Κυριακή Γ'Ματθαίου-Κέντρο της ελευθερίας είναι η καρδιά μας!

Η σημερινή Κυριακή(Γ΄Μτθ, στ: 22-33), θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η Κυριακή της ελευθερίας και της Δικαιοσύνης.

Κέντρο της ελευθερίας, μας λέει το Ευαγγέλιο, είναι η καρδιά μας! Γι’ αυτό προσέξτε πού θα τοποθετήσετε την καρδιά σας. Στον απλόχωρο ουρανό της ελευθερίας, ή στον αδιέξοδο φαύλο κύκλο της μέριμνας και της απληστίας!

Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να ελευθερώσει την καρδιά σας. Κι αν της προσφέρετε ακόμη ολόκληρο τον κόσμο, και πάλι θα απαιτεί να της προσφέρετε περισσότερα . Μόνο, αν στρέψετε την καρδιά σας προς το Θεό, θα βρείτε την ελευθερία. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου είναι από τη φύση της άπειρη και μόνο, όταν συνταιριάζεται με τον άπειρο Θεό, μπορεί να ελευθερωθεί.

Κάποιοι εντούτοις διατείνονται ότι μπορούν να τα πάνε καλά και με το Θεό και με την πλεονεξία. Αλλά, στην περίπτωση αυτή, το Ευαγγέλιο, είναι ξεκάθαρο: Δεν μπορείτε, μας λέει, ταυτόχρονα να αγαπάτε το Θεό και το Μαμωνά. Αν αγαπάτε τον ένα θα αποστρέφεστε τον άλλο. Όπως ακριβώς κάποιος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα υπηρέτης σε δύο αφεντικά.

Αλά εμείς και πάλι προβάλλουμε τις αντιρρήσεις μας: Αν δεν έχουμε υλικά αγαθά-λέμε- τότε πώς θα συντηρηθούμε; Πώς θα φάμε, θα πιούμε και θα ντυθούμε;

Κυριακή Γ’ Ματθαίου-Η ψυχή του ανθρώπου λιμοκτονεί...

«Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…»

  Αδελφοί μου, ο διαχρονικός λόγος του Χριστού μας έρχεται σήμερα να μας επισημάνει τον τρομερό κίνδυνο που διατρέχει ο άνθρωπος να εγκλωβισθεί και τελικά να κυριευθεί από την απόλυτη μέριμνα των υλικών εφήμερων αγαθών τα οποία ο σημερινός άνθρωπος τα θεωρεί ως μοναδικά απαραίτητα στοιχεία της επιβίωσής του, αγνοώντας βέβαια ότι ο άνθρωπος «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται» αλλά έχει ανάγκη και πνευματικών αγαθών απαραίτητων για την συντήρηση της ψυχής του.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι κατά πλειοψηφίαν ο σημερινός άνθρωπος φροντίζει για την υπερτροφία του σώματος, ενώ αντιθέτως η ψυχή του λιμοκτονεί.

Βεβαίως δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος της κάθε εποχής και ιδιαίτερα της σημερινής εποχής, να μην φροντίζει για την επιβίωσή του· άλλωστε υπάρχουν τόσες ανάγκες και τόσα προβλήματα.

Όμως ακούμε τον λόγο του Χριστού μας να μας λέγει «μην μεριμνάτε» αλλά «ζητείτε» και μάλιστα πρωτίστως την «βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ».

Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων..

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν "άγιο"ερημίτη.
Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.
Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.
– Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη.
Ξέρετε, έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ.....και.....
– Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας .Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.
– Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού … και...., άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.
– Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι, επέμεινε ο γέροντας.
– Τώρα διευθύνω μια μεγάλη επιχείρηση … , συνέχισε..... να περιαυτολογεί ο ξένος.....
– Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ, είπε ο ερημίτης σε όλους όσους έρχονται βάζω τσαγάκι και συνέχιζε να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.
– Μα εσείς την ξεχειλήσατε, πάτερ• το τσάι χύνεται απ’ έξω! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.
– Κι εσύ έτσι μοιάζεις μ’ αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα!απάντησε τότε ο σοφός γέροντας.
Αν δεν αδειάσεις, ευλογημένε, έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς, και λες λες......πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα που ξέρω , να βοηθήσω να με αφήσεις σου πω.
Με την σιωπή προσεγγίζεις το Θεό και συνομιλώντας μυστικά μαζί Του θα φωτίζεσαι.
Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλή φωνή του Θεού
Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων..

Να θυμάσαι στην Απλότητα κρύβεται ο Θεός!

Υπάρχουν κάποιες εικόνες από ασκηταριά ανθρώπων του Θεού που σου δημιουργούν μια αίσθηση ντροπής….
Ντροπής λόγω της απληστίας που μας διαφεντεύει….
Και στον όποιον ενδοιασμό- δικαιολογία που θα ξεπηδήσει αντιμαχόμενος
από το ‘’παλάτι’’ του θελήματος μας να του δείξεις τις προβατόσχημες μας επιθυμίες που καμουφλάρονται με το ένδυμα της ανάγκης…..

  Κείνο που λησμονούμε όμως είναι ότι της απλότητας του βίου (αυτών που μας περιβάλλουν)προηγείται η απλότητα του νου (των λογισμών)....
Λίγοι τα καταφέρνουν με αυτή την ''αρχή της αφαιρετικότητας''…..
Οι πιο πολλοί μένουν στον θαυμασμό της λιτότητας στρουθοκαμηλίζοντας σε ότι αφορά την άλλη πλευρά του νομίσματος…..Λιτότητα-Ασκητικότητα!
Η απλότητα-ασκητικότητα όμως δεν είναι μονάχα για τους μοναχούς ή τους θεούσους(αρρωστημένη εκδοχή χριστιανών)….
Απλότητα μοσχοβολούν όχι μόνο κελιά και σπήλαια των μοναχών μα και διαμερίσματά σε πολυκατοικίες......
Και ξέρεις η απλότητα είναι το αδερφάκι της διακριτικότητας…..
Γι’ αυτό και αυτές οι ψυχές μπορούν και μένουν με χαρά δίπλα κι από τον φοιτητή
που ακούει black metal και τις Κυριακές(και τις μεγάλες γιορτές) δεν θα ξεχάσουν να τον καλέσουν να φάνε μαζί(!!!)

  Α! και η πόρτα τους δεν έχει διακριτικά (καπνισμένους σταυρούς...) και το λιβάνι τ' αφήνουν όχι στο μπαλκόνι μα στο πίσω παραθύρι που βλέπει στον ακάλυπτο....
Η Απλότητα είναι το αντίδοτο που εμποδίζει της θεοποίηση της ύλης η οποία επιτίθεται στην ψυχούλα μας απομυζώντας κάθε ικμάδα Χάριτος Θεού….
Σκέψου ακόμα- ακόμα ο κίνδυνος αυτής της μολύνσεως υπάρχει και στον θρησκευτικό χώρο….
Πόσες φορές εμείς οι εκκλησιαστικοί έχουμε κρεμάσει την καρδιά μας πάνω σε στολές και σε σκεύη(εκκλησιαστικά) στα οποία πλέον η απλότητα
έχει χάσει την αξία της, την έφαγε ότι το φαντασμαγορικό (χώρια που πολλές φορές είναι κιτς....)
 Βρε ο άνθρωπος έχει κουραστεί από φωνές, ψεύτικα φώτα και φασαρία
στην Εκκλησία λίγη γαλήνη προσδοκά να βρει......

Μια ανάσα λαχταρά η ψυχή του που έχει μπουκώσει από το αποπνικτικό νέφος
της τρέλας που έχει απλωθεί παντού τριγύρω και εμείς(εκκλησία) εύκολα τον μαστουρώνουμε με το λιβάνι των θελημάτων μας.....
Κάποτε είχαν ρωτήσει τον Άγιο Παϊσιο γιατί έχει εικόνα της Παναγίας σε χαρτί
ενώ μπορεί να την έχει σε ξύλο(κ.ο.κ), πάντως σε μια πιο όμορφη όψη
και εκείνος απάντησε αφοπλιστικά:«μου αρκεί η γλυκιά μορφή Της, να την βλέπω προσευχόμενος»…..
Της πολυπλοκότητας η ομορφιά έχει βάθος που σε καταπίνει μα της απλότητας η ομορφιά έχει ύψος που σε ''ανασταίνει''......
Να θυμάσαι στην Απλότητα κρύβεται ο Θεός!
Να μας φωτίζει ο Θεός να μην σκανδαλίζουμε μα και να μην σκανδαλιζόμαστε….

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Παγιδεύεται ο άνθρωπος από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

  Γνωρίζει ο Θεός αυτά τα οποία έχεις ανάγκη και φροντίζει για σένα. Ο Θεός σε έφερε εκεί που σε έφερε, ο Θεός σε φωτίζει, σε καθοδηγεί. Γιατί λοιπόν πέφτεις σε μέριμνα ακόμα και στα πνευματικά ζητήματα;
   Ενώ δηλαδή νομίζεις ότι τάχα ασχολείσαι με πνευματικά θέματα και έχεις πνευματικά ενδιαφέροντα και έχεις πνευματικά ερωτήματα και έχεις πνευματικές απορίες και θέλεις να σου εξηγούν και θέλεις να σου πουν και να μάθεις, τελικά περιπλέκεσαι, τελικά μπαίνεις σε μέριμνα και σε φροντίδα.
Εγώ θα έλεγα και περισσότερο και από αυτό. Δεν είναι απλώς ότι μπαίνει κανείς σε κάποιες φροντίδες, αλλά παγιδεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, από τον εγωισμό του.
 Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει.
Ας πούμε, πρόκοψε κανείς κάπως πνευματικά και επομένως έχει επικοινωνία με πνευματικούς ανθρώπους και ρωτάει κτλ. Αλλά και εκεί πάλι θέλει να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και ασχολείται τόσο πολύ και απασχολείται μ’ αυτά. Όχι από θείο ζήλο, αλλά από υπερηφάνεια.
Παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επειδή έμαθε τάχα πολλά, και το παίζει πλέον παράγων εκκλησιαστικός και αρχίζει να λέγει αδιακρίτως την άποψή του, να μιλά με θράσος, να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον τον βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε.
Όλα λοιπόν εκείνα τα πνευματικά ζητήματα που τον απασχολούσαν έχουν μπει πλέον στην άκρη και τώρα απλά τα χρησιμοποιεί για να δεσπόζει στο κέντρο η μέριμνα της ανάδειξης του «εγώ» του.

Από το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος -Ερμηνεία Πατερικών κειμένων- Πανόραμα Θεσσαλονίκης

πηγή