Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας

Αποστάγματα αγιοπνευματικής σοφίας και χάριτος της γερόντισσας Γαλακτείας

 «Η γλώσσα είναι η καλύτερη φιλενάδα του σατανά». 

«Να έχετε τέσσερα πράγματα: Αγάπη, ταπεινοφροσύνη, σιωπή και ελεημοσύνη εν κρυπτώ». 

«Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας».

 «Να μην κακολογούμε τους άλλους, γιατί έπειτα θα μας κακολογήσει κι εμάς ο Θεός όταν ξανάρθει στον κόσμο». 

«Να προσεύχεσθε με την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, αλλά και Τριαδολογικά. Εγώ λέγω: Πατέρα επουράνιε, συγχώρεσέ με• Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με• Πνεύμα Άγιον, φώτισέ με».

 «Όποιος φοβάται, δεν φοβάται». Δηλαδή, όποιος φοβάται την αμαρτία, δεν φοβάται τίποτα.

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπό τοῦτο τό φῶς.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν φαίνεται.Εἶναι Φῶς!Ηρθε στὸν κόσμο καί δέν ἔφυγε. Κινεῖται μέ μεγάλο κρότο, ἀλλά δὲν τό ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ’ ὅλους συνεχῶς, ἀλλά σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια.
Τά θεϊκά εὐωδιάζουν.Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καί παράδεισο στήν ψυχή καί ἔλεγχο γιά τά χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐγώ μηδέν…».

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς.
Ἄγγελοι ψάλλουνε. Χαρά, ἀγαλλίαση, πανηγύρι. Σὰν νὰ εἶσαι σ’ ἕνα ὁλάνθιστο περιβόλι.
Βλέπουν οἱ καημένοι κολασμένοι τὶς χαρὲς τῶν δικαίων καὶ μαραζώνουνε πιο πολύ».
Αυτά παιδί μου είναι τα γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους σαν κι εμένα για να πάρομε στροφή μετανοίας.

Νὰ ἔχετε την εὐχὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Θεοῦ τῶν Φώτων, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ.

«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης», εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.. (σελ, 86)(σελ. 134)

πηγή

Η Γερόντισσα Γαλακτία ήταν ένας ήλιος…

Λέγομαι Μαρία και κατοικώ στο Ηράκλειο με το σύζυγό μου Βασίλη. Τη γερόντισσα τη γνώρισα την άνοιξη του 2020 ένα χρόνο ακριβώς πριν απο την οσιακή κοίμησή της. Χάριτι Θεού την είδαμε 3-4 φορές. Παρόλο που είμαι ανηψιά του “αγαπημένου γιου” της γερόντισσας Αντώνη Μωραιτάκη, δεν την είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Τη ζωή μου τη διαχωρίζω σε ζωή προ Γαλακτίας και ζωή μετά Γαλακτίας. Δηλαδή ζωή προ Χριστού και ζωή μετα Χριστόν!

Με το σύζυγό μου ήμασταν εντελώς κοσμικοί. Πιστεύαμε και εμεις με αυτή τη σύγχρονη μετριότητα που αγγίζει τα όρια του Προτεσταντισμού. Στην εκκλησία πηγαίναμε μόνο το Πάσχα για να κοινωνήσουμε και χωρίς εξομολόγηση. Είμαστε αρκετά χρόνια παντρεμένοι και προσπαθούμε να κάνουμε παιδί, οπότε αποφασίσαμε να πάμε στη γερόντισσα να μας ευλογήσει.

Μια μέρα πριν είχα πολύ άγχος και φοβόμουν για το τι θα δει..τι θα μας πει..θα δει τις αμαρτίες μου σκεφτόμουν και ντρεπόμουν πολύ. Λογισμοί που λίγο πολύ όλοι έχουν όταν πρόκειται να συναντήσουν έναν άγιο άνθρωπο.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για το σπιτάκι της γερόντισσας και όταν φτάσαμε ο Βασίλης με άφησε απ’έξω και εκείνος πήγε να παρκάρει, οπότε μπήκα πρώτα μόνη μου. Μόλις μπήκα την αντίκρυσα ξαπλωμένη στο κρεβατάκι της. Με καλωσόρισε σαν να με γνώριζε και να με περίμενε.

 “Καλώς το! Πως είσαι σήμερα; Χθες δεν ήσουνα καλά..” μου είπε. 

“Μα χθες δεν ήμουν εδώ γιαγιά.” της απάντησα. 

“Όχι, εδώ ήσουνα!!” είπε. 

Ο πατήρ Αντώνιος που ήταν παρών, με ρώτησε αν την σκεφτόμουν την προηγούμενη μέρα και όταν του είπα ότι τη σκεφτόμουν όλη μέρα και είχα άγχος για τη συνάντησή μας, μου εξήγησε ότι εκείνη το αισθάνθηκε.

 Έπειτα με ρώτησε ” Ο Βασίλης που είναι;” 

Η επιγραφή στον τάφο της ταπεινής Γερόντισσας Γαλακτίας

" Στην Πάμφωτη Βασιλεία σου δέξαι την ελεεινή

που δεν έκανα τίποτα στη ζωή μου

για να Σ΄ευχαριστήσω

αλλά δεν μπορώ και μακρυά σου να ζήσω

γιατί Σε αγάπησα,γιατί Σε αγαπώ...''

Μοναχή Γαλακτία

πηγή

«Η παραστρατημένη και η Γερόντισσα Γαλακτία»

Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

Πολλά περιστατικά από την ένθεη ζωή της Γερόντισσας Γαλακτίας έχουν διασωθεί και προωθήθηκαν κατά καιρούς στις στήλες της δημοσιότητας. Επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα, που δείχνει την μητρότητα και την στοργή της, την ασυνθηκολόγητη μάχη της εναντίον της αμαρτίας αλλά και την μεταποιητική φροντίδα της σε κάθε συντετριμμένο αμαρτωλό. Αληθινά, έτρεφε τέτοια αγάπη σε ανθρώπους που ήταν θύματα των Αδαμιαίων μας κληροδοτημάτων και της επήρειας του διαβόλου, ώστε έδινε την εντύπωση ότι όσους η κοινωνία ήταν έτοιμη να τους κλείσει στη φυλακή λόγω οξείας παραβατικότητας και ανάρμοστης διαγωγής, εκείνη τους καταχωρούσε ευχαρίστως στην «φυλακή» της καρδιάς της, προκειμένου να τους χαρίσει την πραγματική ελευθερία…

Πολλά τα περιστατικά… Θα αναφερθώ στην περίπτωση μιας παραστρατημένης που συγκέντρωνε πάνω της τις λοξές ματιές του «αμίαντου» κοινωνικού περίγυρου και την απαρέσκεια των ναρκισσιστών της τελειότητας. Δεν θα αναφέρω τόπο διαμονής, ηλικία, όνομα και οικογενειακά χαρακτηριστικά, γιατί σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω πρόσωπα αλλά να διαζωγραφίσω το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που αισθητοποιείται μέσω των ενσάρκων φορέων της παρουσίας Του, που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας…

  Ήταν μια νεαρή γυναίκα με πολύπλαγκτη βιοτή από τα παιδικά της χρόνια. Ζούσε μέσα στην ορφάνια, την φτώχια, την κακουχία, την στέρηση, του καθημερινού βιοποριστικού έργου την οδύνη, αρκετών ανθρώπων την βαρβαρότητα, των πλουσίων τη βλοσυρότητα, των αφεντάδων την κακοήθεια και φυσικά των συγγενών και φίλων την λησμοσύνη…

Ἡ γερόντισσα Γαλακτία ἀνέπτυξε ἰδιαίτερη σχέση μέ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ!

Ἡ γερόντισσα Γαλακτία ἀνέπτυξε ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ! Ἡ ἐπισφαλής ὑγεία τῆς ἀγαπημένης της ἀνιψιᾶς Ἀντωνούλας, τὴν ὁδήγησε νὰ στείλει ἐπωνύμως τὸ τάμα της στον Πανορμίτη τῆς νήσου Σύμης. Σφράγισε τὰ σχετικά μέσα σὲ ἕνα μπουκάλι καὶ τὸ πέταξε στὴν θάλασσα. Τὸ τάμα της πῆγε ἐνδοθαλασσίως στὸν προορισμό του, ἔλαβε τὴν ἐνημερωτική ἀπάντηση ἀπὸ τὸ προσκύνημα καὶ ἡ μικρὴ Ἀντωνούλα τὴν ἑπόμενη μέρα μίλησε. 

Ἔκτοτε, ἡ σχέση της μὲ τὸν Ἀρχάγγελο ἦταν διὰ βίου ζωηρή, ἄμεση, δυνατὴ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιμαρτυροῦν αὐτὴν τὴν διάθερμη ἀγαπητική συναλληλία, ἦσαν συνεχὴ καὶ ἀπροσμέτρητα. Πέταξε καὶ ἕνα ἄλλο μπουκάλι στὸ Λιβυκό Πέλαγος, ποὺ βρέθηκε σ’ ἕνα ἐρημοκκλῆσι τοῦ Ταξιάρχη στὴν Ἀνώπολη Σφακίων καὶ ἔγινε αἰτία αὐτὸ τὸ θαῦμα, νὰ ἀνακαινισθεῖ καὶ νὰ ξαναλειτουργήσει ὁ πεπαλαιωμένος καὶ ἐγκαταλελειμμένος αὐτὸς ναός.

  Ὁ Ἀρχάγγελος, συνεχῶς ἔδειχνε τὴν εὔνοιά του στὴν νεαρὴ κόρη μὲ τὴν ἰσάγγελο πολιτεία. Καὶ ὅταν κάποτε, πιέσθηκε πολὺ γιὰ νὰ ἐνδώσει στὴν ὁλοκλήρωση ἑνὸς συνοικεσίου, πῆρε ἀγκαλιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου καὶ τὸν καθικέτευε σπαρακτικὰ στὸ δωμάτιό της, νὰ ἐπέμβει δυναμικὰ καὶ νὰ ματαιώσει τὴν ἐξύφανση τῆς θετικῆς προοπτικῆς. Ἡ παρουσία του καὶ πάλι, ἦταν ἄμεση. Ἔγινε σεισμὸς στὸ σπίτι, ξεμανταλώθηκαν οἱ πόρτες, ἕνας θόρυβος τάραξε τοὺς προξενητὲς καὶ τοὺς ἐνοίκους. Ὁ εὐλαβὴς ἰατρὸς πατέρας, πείσθηκε πλέον ὅτι ἡ ὑπόθεσις γάμος ἦταν γιὰ τὴν Γαλάτεια τελείως ἀτελέσφορο γεγονὸς καὶ κάθε ἄλλη διαχείρισις τοῦ πράγματος, θὰ ἀπέβαινε γι’ αὐτὴ μαρτύριο.[...]

orthodoxia

''Η Θεοπτική εμπειρία της Γερόντισσας Γαλακτίας " - π. Αντώνιος Φραγκάκης

                       

  Την Τρίτη, 3 Οκτωβρίου στις 7.00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025», συντελέστηκε «πνευματικός σεισμός», παρουσία πλήθος προσκυνητών, με την αφήγηση και ανάλυση των θεοπτικών εμπειριών της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας, με την ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας. 

  Ο ομιλητής, είχε προσωπική και πολύ στενή σχέση με την Οσία Γερόντισσα Γαλακτία, διότι όπως χαρακτηριστικά είπε: «Οικονόμησε αυτή την πολύ στενή σχέση ο Θεός για 23 συναπτά έτη, όπως μιας μάνας με ένα παιδί».

 Μετά από μικρή αναδρομή στην παιδική ηλικία της Γερόντισσας, στην οποία ολοφάνερα φαινόταν «ο θείος έρωτας που την καταδίωκε», μέχρι να φτάσει στην ηλικία των 18 ετών και να ζήσει την πρώτη της θεοπτική εμπειρία, την οποία και ο ομιλητής ανέφερε λεπτομερώς: «Είχε έρθει ένας από τους πολλούς υποψήφιους νυμφίους της, και ο πατέρας της θεώρησε ότι έπρεπε να την πιέσει πολύ, τότε η ίδια έτρεξε στο δωμάτιο της, αγκαλιά με την εικόνα του αρχαγγέλου Μιχαήλ και προσευχόταν λέγοντας 

Ανάμεσα στα πρόσωπα αυτά, κορυφαία θέση έχει και η «αγιοπορφύραινα» της Κρήτης, η Οσία Γαλακτία!

Μοναχός Ιερόθεος Αμπελακιώτης.(Από ηχογράφηση)

Προσωπικά την ονόμασα έτσι, γιατί βρήκα σ’ αυτήν τα ίδια ακριβώς χαρίσματα τού Αγίου Πορφυρίου τον οποίο έζησα αρκετά.
Επικοινώνησα μαζί της, πρώτη φορά, τον Ιούλιο του 2014. Βρισκόμουν τότε νοσηλευόμενος από εγκεφαλικό στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα.
Μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Έμεινα άναυδος όταν διαπίστωσα ότι επικοινωνούσα ξανά με τον Άγιο Πορφύριο σε γυναικεία έκδοση..! Με ανέλυσε, με διέλυσε, με έκανε βίδες…
 Έκτοτε η επικοινωνία μας ήταν συνεχής. Τα σημεία πάμπολλα… Δεν λέγονται όλα… Αρκούμαι να αναφέρω ότι όταν ήταν κατάκοιτη, τότε εντατικότερα παρακολουθούσε την ζωή μου…
Επενέβαινε όπου χρειαζόταν διαρκώς… Εξ ιδίας πείρας την αποκαλώ «αγιοπορφύραινα».

Όταν κάποτε χρειάσθηκε να κάνω μια δύσκολη ιατρική εξέταση, με συνόδευσε από το σπίτι πού τότε με φιλοξενούσε, μέχρι το νοσοκομείο και μέχρι πού επέστρεψα..!
Καταλαβαίνω ότι λόγω της παναμαρτωλότητός μου, και επειδή επηρεάζω αρνητικά τούς πάντες λόγω της κακής επαγωγικής ενέργειας πού εκπέμπω, (ο Άγιος Πορφύριος το ονόμαζε αυτό «δαιμονικά μικρόβια» ), η Γερόντισσα με είχε υπό την προστασία της για να με βοηθήσει να μετανοήσω και να σωθώ…
Δεν θα αναφερθώ σε άλλα περιστατικά πού δεν μετριόνται, αλλά μόνο στα τελευταία.

Η Γερόντισσα Γαλακτία ζωγραφισμένη από κοριτσάκι 12 χρόνων

Ζωγραφισμένη από κοριτσάκι 12 χρόνων την προστασία της να έχουμε όλοι

πηγή

Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία φώναξε ἐνθουσιασμένη: «καλῶς τονε πού μοῦ ‘φέρε τά ἅγια κοπέλια!»

 Ὁνομάζομαι Ἐλισάβετ Τσόγκα. Μὲ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία συνδέθηκα στενὰ ὅταν παντρεύτηκα καὶ κάθισα στὴν Πόμπια. Ἦταν ἕνα διάστημα καὶ οἱ γονεῖς μου ἐδῶ, ἀπὸ Νίκαια Πειραιὰ καὶ ὁ ἀδελφός μου μὲ τὴν οἰκογένειά του. Ὅσα καὶ νὰ ἀναφέρω ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες ποὺ ἔχω ἀπὸ τὴν Γερόντισσα εἶναι λίγα… μοναδικὴ προόραση καὶ διόραση ἀλλὰ καὶ μοναδικὴ γλυκύτητα, ταπείνωση καὶ ἀγάπη. Ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὸν ἀδελφό μου.

 Ὅταν κάποτε προσευχόταν ξημερώματα ὁ ἀδελφός μου ἐδῶ στὴν Πόμπια, τὴν εἶδε μπροστά του! Ἀργότερα, τοῦ εἶπε, χωρὶς ἐκεῖνος νὰ ἀναφέρει τὸ παραμικρό: «σὲ εἶδα τὰ χαράματα ποὺ ἔκανες τὴν προσευχή σου καὶ ἦρθα νὰ κάνουμε ἀπὸ κοινοῦ..!». Γνώριζε γιὰ λείψανα Ἁγίων Μαρτύρων ποὺ εἶχε καὶ γνώριζε καὶ ποῦ τὰ εἶχε τοποθετήσει. Τοῦ ἔλεγε: «θέλω νὰ μοῦ φέρεις τὰ ἅγια κοπέλια ποὺ ἔχεις ἐκεῖ, σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο νὰ τὰ προσκυνήσω»!

Τὰ πῆγε ἕνα προμεσήμερο καὶ τὰ εἶχε τοποθετήσει σὲ τσάντα τυλιγμένα σὲ μία καθαρὴ πετσέτα. Ἦταν ἐπισκέπτες στὴ Γερόντισσα ἐκείνη τὴν ὥρα. Δὲν φαινόταν τί εἶχε ἡ τσάντα. Ἐκείνη φώναξε ἐνθουσιασμένη: «καλῶς τονε πού μοῦ ‘φέρε τὰ ἅγια κοπέλια»! Ὁ ἀδελφός μου δὲν μίλησε καὶ οἱ ἐπισκέπτες ἀποροῦσαν μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Γερόντισσας! Ἤθελε νὰ τὸν δεῖ Ἱερέα! Στὴ χειροτονία του ἦταν κατάκοιτη καὶ ἐγκεφαλικὰ δὲν θυμόταν κανένα.

Η Γερόντισσα Γαλακτία από ιδιόχειρες επιστολές που μου έστειλε(Μητροπολίτη Ναυπάκτου)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Γράφονται καί λέγονται πολλά γιά τήν Γερόντισσα Γαλακτία πού εἶναι τό μοναχικό της ὄνομα, ἐνῶ τό βαπτιστικό της ἦταν Γαλάτεια.

Γεννήθηκε στίς 5 Μαρτίου 1926 στήν Πόμπια Ἡρακλείου Κρήτης καί ἐκοιμήθη ἐκεῖ στίς 20 Μαῒου 2022.
Τήν γνώρισα τό 2009 καί εἶχα πνευματική ἐπικοινωνία μαζί της μέχρι τήν κοίμησή της τό 2021.
Στήν ἀρχή μιλούσαμε στό τηλέφωνο, ἔπειτα τήν συνάντησα δυό φορές, στή συνέχεια εἴχαμε ἀλληλογραφία.
Μοῦ ἔστειλε ἐννέα (9) ἰδιόχειρες ἐπιστολές (μία ἀπό αὐτές τήν ὑπαγόρευσε, ἀλλά στό τέλος τήν ἐπιβεβαίωσε ἰδιόχειρα) καί τῆς ἀπέστειλα ἐννέα ἀπαντητικές ἐπιστολές.
Ὁ ἐνδιάμεσος μας, πού μοῦ τήν γνώρισε, ἦταν ὁ π. Ἀντώνιος Φραγκάκης τόν ὁποῖο γνώριζα ἀπό λαϊκό ὅταν σπούδαζε στήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν καί ἐρχόταν στίς ὁμιλίες μου, ὅταν ὑπηρετοῦσα στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυξ καί Διευθυντής Νεότητος αὐτῆς, ἐπί ἀρχιεπισκοπείας τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Οἱ ἐννέα ἰδιόχειρες ἐπιστολές πού μοῦ ἀπέστειλε εἶναι μνημεῖα ζωντανῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.

Τό ὄνομά Της, τά ’χει ὅλα μέσα. Νά λέτε πολλές φορές καί τό «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».

Θυμάμαι, τα τελευταία χρόνια, μια χρονιά 21 Νοεμβρίου. Ελάχιστοι στην Εκκλησία. Ήρθε η μακαρίτισσα η γειτόνισσά μου, η Μαρία Λεκανίδου και μου είπε:

 «Πώς καταντήσαμε Γαλάτεια; Μέτρησα στην Εκκλησία 12 άτομα…».

 Εκείνη τους μέτρησε κιόλας. Πήγα με θρήνο και αγκάλιασα την εικόνα της Παναγίας και θρηνούσα ώρα πολλή… 

Εκείνη μπήκε τριών χρόνων κοριτσάκι στα Άγια των Αγίων για να ετοιμασθεί να γενεί «σκάλα» για να κατεβεί ο Θεός ανάμεσά μας! Και εμείς δε χαμπαριάζουμε πράμα (τίποτα), ούτε εκείνη την ημέρα, και θυμούμαστε μόνο λάδια και λεφτά… Ήμουνε μόνη μου. Η Αντωνούλα μου ζούσε τότε και πήγαινε τα πρωινά σε αγαπημένες μας γειτόνισσες… Τα απογεύματα δεν πήγαινε πουθενά… 

Εκεί που έκλαιγα τη μέρα εκείνη, Την είδα μπροστά μου!!! 

 Δεν περιγράφεται το μεγαλείο, η μορφή μα και η ταπείνωσή Της! Ντράπηκα που Την ανάγκασα να έρθει! Την Παναγία μας! Ένοιωσα σκουπίδι μπροστά στη λάμψη Της! Με άγγιξε στην κεφαλή και μου είπε γλυκά γλυκά: 

«Μην κλαις! Εσύ να ασχολείσαι με την προσευχή, την σιωπή, την ταπείνωση και τα έργα της αγάπης! Με τους άλλους θα ασχοληθώ Εγώ»!

 Δεν περιγράφεται η χαρά μου μετά… Ήθελα να βγω στο δρόμο να γλακώ (τρέχω γρήγορα) και να φωνάζω… Αλλά είπα: «Ποιος θα με καταλάβει;».

 Το κράτησα μυστικό και το είπα μόνο στον εξομολόγο μου και σ’ εσάς εδά (τώρα) για να σας δώσω θάρρος…

Εἶδα τη Γερόντισσα Γαλακτία νά μπαίνει στό σπίτι μου μέ τήν Μοναχική της φορεσιά!

Ήμουν ἔγκυος τὸ πρῶτο παιδί μου. Ὅσο πλησίαζε ἡ ὥρα τῆς γέννας, μὲ κατέλαβε φόβος. Δύσκολο ψυχολογικὸ πρόβλημα. Θεωροῦσα ὅτι τὴν ὥρα τοῦ τοκετοῦ θὰ ἔρθει τὸ τέλος μου…Ἡ Γερόντισσά μου ἔλεγε μὲ μία ἀδιαμφισβήτητη σιγουριά: «μὴ φοβᾶσαι παιδί μου. Σοῦ ἐγγυῶμαι ὅτι ὄχι ἁπλὰ θὰ ζήσεις, ἀλλὰ θὰ γεννήσεις χωρὶς νὰ αἰσθανθεῖς τὸ παραμικρό»! 

Ἀκριβῶς, ὅπως τὰ εἶπε ἔγιναν. Ἂν μὲ ρωτοῦσε κάποιος ἔπειτα, τί σημαίνει γέννα, δὲν θὰ γνώριζα τί νὰ ἀπαντήσω. Ἀργότερα μοῦ ἐξήγησε, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔπαθα ὀφειλόταν σὲ ἐμβρυακὸ προσωπικό μου τραῦμα! Ἡ μάνα μου, μοῦ ἐξήγησε ἡ Γερόντισσα, εἶδε ἕνα τρομακτικὸ ὄνειρο ὅταν μὲ κυοφοροῦσε. Ἀναπτύχθηκε μεγάλη φοβία στὴν ψυχή της ὅτι θὰ πεθάνει στὴ γέννα. Αὐτὸ τὸ αἴσθημα πέρασε στὸ ἔμβρυο δηλαδὴ σ’ ἐμένα! Τὸ ἐκδήλωσα κι ἐγὼ στὸ πρῶτο μου παιδί. Ὅταν ρώτησα τὴν μάνα μου, ἔμεινε ἄφωνη. Θυμήθηκε καὶ ἐπικύρωσε τὸ γεγονός!

Στὸ δεύτερο παιδί μου, ἔπαθα μετὰ τὴν γέννα μία μικρὴ ἐπιλόχεια κατάθλιψη. Νόμιζα πάλι ὅτι θὰ πεθάνω σύντομα. Μετὰ τὸν σαραντισμὸ πῆγα στὴν Γερόντισσα. Δὲν τῆς ἀνέφερα τὸ παραμικρό. Κάθισα καὶ ἀπόλαυσα τὴν χαρὰ καὶ τὴν ζωτικότητα τῆς συντροφιᾶς της. Ὅταν ἔφευγα, μὲ ἀποχαιρέτησε ἐγκάρδια καὶ μοῦ εἶπε: «στὸ καλὸ παιδί μου. Καὶ κοίταξε, δὲν πεθαίνεις! Δὲν πᾶς πουθενά! Ἐδῶ θὰ εἶσαι! Ἀκοῦς;». Αὐτὸ ὑπῆρξε καὶ ἡ θεραπεία μου.

Πάντα γνώριζε τί μοῦ συμβαίνει καὶ τί σκέπτομαι. Ἐπενέβαινε διακριτικὰ ἀλλὰ καὶ ἄμεσα. Διόρθωνε ἢ βελτίωνε τὶς ὑποθέσεις μου.

Τὰ περιστατικὰ πολλὰ ποὺ δὲν γίνεται νὰ ἀναφερθοῦν ὅλα. Κάποτε μία ἀδικία μεγάλη ἀπὸ στενὸ συγγενικὸ πρόσωπο ταλαιπώρησε τὸν σύζυγό μου κι ἐμένα. Δὲν εἶπα τίποτα. Προσπάθησα νὰ τὸ ξεπεράσω. 

Κάποτε ποὺ πῆγα στὴν Γερόντισσα, μοῦ εἶπε: «ἡ ἀδικία αὐτὴ θὰ ξεπερασθεῖ ἔτσι κι ἔτσι..». Ἔμεινα ἄφωνη. Ὅπως τὸ εἶπε, ἔτσι κι ἔγινε.

Γερόντισσα Γαλακτία: «Εστίες προσευχής»

(30 Μαρτίου 2016)

Η Γερόντισσα απευθυνόμενη σ’ έναν γνώριμό της ιερέα που την επισκέφθηκε.
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Βλέπω με άλλα μάτια τις νύχτες τα γεγονότα που έρχονται… Στριφογυρίζω, δεν κοιμάμαι. Προσεύχομαι. Βλέπω την ταραχή, την αναστάτωση του κόσμου. Εσύ θα χρειάζεται να μην είσαι σε ένα μέρος. Πρέπει να εμψυχώνεις τον κόσμο. Και μόνο να κινείς το χέρι σου σε στάση ευλογίας θα μεταφέρεις ειρήνη στον λαό. Ο διάβολος θα τους κατευθύνει επάνω σου και σε άλλους αλλά θα σας φυλάξει ο Χριστός! Η Παναγία μας!

 Να μείνετε στα σπίτια σας προσευχόμενοι. Να υπάρχουν εστίες προσευχής. Αυτό θα φυλάξει τον κόσμο. Θα χυθεί αίμα, δεν θα είναι έτσι απλά. Λίγα όμως θα γίνουν. Και λίγες μέρες. Να μιμηθούμε τον ηρωισμό των προγόνων μας. Στη μάχη για τον Χριστό με τον σταυρό στο στήθος. Τα βλέπω όπως βλέπω εσάς τώρα. Δεν ξέρω ημερομηνία. Πρέπει με διάκριση να κατευθύνουμε τον κόσμο και να τον εμψυχώνουμε να αντισταθεί. Έτσι θα μονοιάσει ο κόσμος και ο ένας θα βοηθιέται από τον άλλο.

 Οι Τούρκοι θα έρχονται αλλά θα φοβούνται κιόλας. Άτακτα θα φύγουν κυνηγημένοι και από γυναίκες. Προσευχή να είναι έτοιμοι οι Ρώσοι. Από την προσευχή και τη μετάνοια μας θα εξαρτηθούν πολλά πράγματα. Έρχονται οι Τούρκοι γιατί είναι άμυαλος λαός. Το επιτρέπει όμως ο Κύριος για τα παράξενα που κάνουν οι άνθρωποι».

Πηγή: “Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, Β΄ έκδοση, σελ. 144-145.

«Μαμά, δέν ἔχω τίποτα στό κεφαλάκι…εἶδα…ὅτι ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τόν Ἅγιο Λουκᾶ τόν ἰατρό καί μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο!

Ὅσο ζοῦμε θὰ διαλαλοῦμε τὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Ἁγίας Γερόντισσας!
Θὰ θέλαμε κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας, νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν Ἁγία Γερόντισσα Γαλακτία.

 Ἡ γνωριμία μας ἦταν στὶς 2 Μαΐου 2018. Θυμᾶμαι τὸ βλέμμα της πολὺ φωτεινό, γλυκό, διαπεραστικὸ καὶ τὸ χαμόγελό της μοναδικό. Πήγαμε οἰκογενειακῶς 12 φορὲς ἐμεῖς τὸ ἀνδρόγυνο,κάτοικοι Ρεθύμνου καὶ ἡ ἑξάχρονη κόρη μας Ἀργυρῶ-Παρασκευή. Πολλὰ εἶναι τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ζήσαμε ἀλλὰ θὰ ἀναφέρομε ἐδῶ τὸ πρῶτο μεγάλο θαῦμα στὴν κόρη μας. 

 Τὸ κοριτσάκι μας, εἶχε ἐξόγκωμα στὴν δεξιὰ μεριὰ τοῦ κεφαλιοῦ σὲ μέγεθος μικροῦ καρυδιοῦ. Τὴν πήγαμε στὸν παιδίατρο καὶ μᾶς εἶπε ὅτι δὲν εἶναι τίποτα, εἶναι, εἶπε, τὸ σχέδιο τοῦ κρανίου ἔτσι… Τὸ ἐξόγκωμα αὐτὸ ἔφευγε καὶ ἐπανερχόταν. Ἀνησυχήσαμε καὶ πήγαμε σὲ ἄλλο παιδίατρο καὶ συνέστησε μαγνητικὴ τομογραφία. Πήγαμε καὶ σὲ παιδονευρολόγο στὸ Ἡράκλειο καὶ μᾶς εἶπε τὰ ἴδια. Τότε σκεφτήκαμε νὰ πᾶμε πρῶτα στὴν Γερόντισσα Γαλακτία, γιατί τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούμπησε τὸ κεφάλι τῆς μικρῆς στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἡ μικρή τῆς φώναζε: «βγάλε τὸ χέρι σου Γερόντισσα ἀπὸ ἐκεῖ…μὲ καίει τὸ κεφάλι μου…».

Πήγαμε τὴν μικρὴ στὴν Γερόντισσα στὶς 29 Ἰουνίου 2019. Ἡ μικρὴ τότε εἶχε γενέθλια. Πῆρε ἡ Γερόντισσα τὸ σταυρὸ καὶ τὸν κατηύθυνε ἐκεῖ ποὺ ἦταν τὸ πρόβλημα. Ἔκλεισε τὰ μάτια ἡ Γερόντισσα καὶ προσευχόταν μυστικά. Ὅταν σηκώθηκε ἡ μικρή, χαμογέλασε ἡ Γερόντισσα, τῆς ἔκλεισε τὸ μάτι καὶ τῆς εἶπε: «τώρα εἶσαι ἐντάξει»! Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἡ μικρὴ θὰ ἔκανε μαγνητική. 

Μᾶς εἶπε, ὅμως, τὴν παραμονὴ τῆς ἐξέτασης τὸ παιδί: «μαμά, δὲν ἔχω τίποτα στὸ κεφαλάκι…εἶδα…ὅτι ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔστειλε τὸν Ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἰατρὸ καὶ μοῦ ἔκανε χειρουργεῖο! Τώρα δὲν ἔχω τίποτα! Μοῦ ἔκανε 4 τομές!». 

Τὴν ἑπόμενη μέρα, διαπιστώθηκε ἀπὸ τὴν μαγνητικὴ τομογραφία ὅτι ὑπῆρχαν 4 τομὲς στὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ! Παράδοξες καὶ λεπτὲς πολύ! Σὰν νὰ ἔγιναν ἀπὸ τὸν πιὸ ἀριστοτέχνη χειροῦργο! Τὸ παιδὶ ἦταν ἤρεμο στὴν ἐξέταση καὶ ἐπανέλαβε στὸ δρόμο ὅτι ἡ γιαγιὰ ἡ Γαλακτία καὶ ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ἔκαναν ἐπεμβάσεις στὸ κεφαλάκι του! Καὶ μάλιστα τέσσερις!

Θαυμαστά γεγονότα από τον βίο της Οσίας γερόντισσας Γαλακτίας

Ονομάζομαι… Κατάγομαι από τα Χανιά. Είμαι παντρεμένη με δύο μεγάλα παιδιά. Ζήτησα ευλογία από τον πνευματικό μου προκειμένου να καταθέσω με απόλυτη ειλικρίνεια και φόβο Θεού την δική μου εμπειρία για την Γερόντισσα Γαλακτία.
 Την μεγάλη και θαυμαστή. Αρκετές φορές την επισκέφθηκα στο κρεβάτι της ασθενείας της. Κάθε φορά ζούσα παράδεισο. Επικυρώνω αυτά που δημοσίευσε τελευταία ο π. Αντώνιος Φραγκάκης.
Ήταν η αναίρεση του κυκλώματος και της νοοτροπίας των πλανεμένων και οραματιστών. Δραστηριοποιούμαι πολλά χρόνια μέσα στην Εκκλησία και έχω συναντήσει πολλές φορές τέτοιες άρρωστες καταστάσεις…
Έχουν οίηση, ψευτοταπείνωση, διαφήμιση σε συνδυασμό με καλυμμένο και ταπεινόσχημο επικοινωνιακό τρόπο, ομιλούν συνέχεια για αποκαλύψεις που έχουν, προφητείες και δεν ασχολούνται ουσιαστικά με την μετάνοια.
Με την στροφή στο μέσα της ψυχής τους, με τον εντοπισμό των παθών τους… Θέλουν να εντυπωσιάσουν, να κάνουν οπαδούς, είναι δικτυωμένοι μεταξύ τους για αλληλοστήριξη, μετά διαγκωνίζονται για το ποιος είναι σπουδαιότερος και αφηνιάζουν αν τους αμφισβητήσεις…

Η Γερόντισσα ήταν εντελώς τα αντίθετα από όλα αυτά. Δεν περιγράφονται με λόγια τα βιώματα που δημιουργούσε. Και η αναξιότητά μου δυσκολεύεται να παραστήσει όσα έζησε κοντά της.
Αυτά δεν λέγονται, δεν περιγράφονται, δεν σχηματίζονται εύκολα σε λόγο, δεν εντυπώνονται στο χαρτί. Επαρκώς τουλάχιστον. Πρέπει να τα ζήσεις. Νοιώθω και τώρα που μιλάω γι’ αυτήν σαν ένα κακογράφο που επιχειρεί να κατασκευάσει έναν αριστουργηματικό ζωγραφικό πίνακα.
 Γίνεται; Ασφαλώς όχι. Θα αποτολμήσω κάτι να αναφέρω με την δική της βοήθεια.
Ήταν χαρούμενη και άνετη πάντα. Πραγματικά ταπεινή και απλή. Δεν είχε μπερδεμένους λογισμούς που έχουν οι εγωιστές. Οι υπερήφανοι. Ήταν διάφανη. Το μέσα της και το έξω της ήταν αρμονικά δεμένα. Ήταν αληθινά μεγάλη γιατί έδινε την αίσθηση ότι ήταν μικρότερη και από τον πιο επικίνδυνο κακούργο!

Γνώριζες ότι ήξερε τα πάντα για σένα και όμως δεν φοβόσουν γιατί έλιωνες μέσα στην απέραντη αγάπη της! Η γλυκύτητά της, το βλέμμα της, το χαμόγελό της, οι κινήσεις της, ο τρόπος συζήτησης, η τέχνη να αντιμετωπίζει κατάλληλα όλα τα προβλήματα των συνανθρώπων της, η θυσία για τους άλλους, η συμπόνοια στους αμαρτωλούς, η ενίσχυση στους αγωνιζόμενους, η καύση της καρδιάς της για όλη την δημιουργία του Θεού, η εσώψυχη καθαρότητα, η πρόσληψη των περιθωριακών της κοινωνίας, η μεταποίηση που έκανε στους κολλημένους στη λάσπη της αμαρτίας, η απόλυτη απόλυτη ακατακρισία της, η σκληρή της άσκηση, η αθέατη προσευχή της, ο πύρινος έρωτάς της για τον Χριστό και τόσα άλλα, παραπέμπουν στα πρώτα χρόνια της πίστης μας!

 Αληθινά τα έζησα, τα είδα, τα άγγιξα, δεν μου τα είπαν, έτσι διαμορφώθηκε μέσα μου η αίσθηση του μεγαλείου της στην δική μου αντίληψη. Τα συζήτησα και με άλλους αδελφούς και είχαμε όλοι την ίδια ακράδαντη βεβαιότητα.
 Ότι δηλαδή αυτή η Γερόντισσα είναι ένα ανοιχτό παράθυρο μέσα στον κόσμο, τον πολύ ταραγμένο, σκοτεινό και βρώμικο σημερινό κόσμο, από το οποίο φανερώνεται σ’ εμάς το φως του Θεού! Το πρόσωπο του Χριστού!
Τώρα, τα περιστατικά που έζησα κοντά της είναι πάρα πολλά. Βιβλίο γράφουν, που λέει ο λόγος.

 Θα αναφέρω σύντομα κάποια ενδεικτικά:
-Συνήθιζα να πηγαίνω με μια φίλη μου την Ελένη. Για τρεις μήνες έκανε στην Ελένη την ίδια κίνηση. Έπιανε τα χέρια της η Γερόντισσα, τα καταφιλούσε και επαναλάμβανε με νόημα: «Παιδί μου, να ξέρεις…οι ελεημοσύνες σώζουν»!
Κάποια φορά, θυμάμαι ζήλεψα στα κρυφά που εμένα δεν μου έλεγε τίποτα… αλλά και η ίδια η Ελένη αναρωτιόταν στην επιστροφή γιατί να κάνει αυτή την κίνηση με αυτά τα στερεότυπα λόγια η γιαγιά. Μετά από τρίμηνο σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα ο γιος της Ελένης. Νεότατο παλληκάρι.
 Ενώ ήταν ξαπλωμένη και αποκαμωμένη η Ελένη σε ένα καναπέ πριν φέρουν το παιδί νεκρό στο σπίτι, με ρωτάει αυθόρμητα: «Τί να κάνω για να βοηθήσω το παιδί μου εκεί που είναι»;Αυτοστιγμεί απαντήσαμε και οι δύο μαζί, σαν να ήρθε η απάντηση μέσα στην ψυχή μας ταυτόχρονα: «ελεημοσύνες»!
Τότε θυμηθήκαμε τα λόγια της Γερόντισσας! «Είδες τί εννοούσε η Γερόντισσα;» είπε η Ελένη. «Με προετοίμαζε γι’ αυτό το γεγονός! Οι ελεημοσύνες σώζουν»! Μέχρι τα σαράντα δόθηκαν γενναίες ελεημοσύνες και έγιναν πολλές προσευχές… Ο άνδρας της Ελένης και πατέρας του κεκοιμημένου παλληκαριού, δεν λάμβανε από κανέναν χρήματα στην επιχείρησή του για σαράντα ημέρες. Όλα για την σωτηρία του παιδιού!
 Όλα για την ψυχή του! Αφού έγινε το σαρανταήμερο μνημόσυνο ζήτησε επίμονα η Ελένη να πάμε στη Γερόντισσα. Μόλις φθάσαμε και αντίκρυσε την Ελένη, άρχισε να φωνάζει χαρούμενη η γιαγιά:
«Δεν σου είπα ότι οι ελεημοσύνες σώζουν; Έλα να σου πω πού είναι τώρα ο γιός σου…». Άρχισε με καταπληκτική διαύγεια να περιγράφει την νέα κατάσταση του παιδιού στον ουρανό… Φυσικά, ούτε είχε ανθρωπίνως πληροφορηθεί το ατύχημα, ούτε είχε ακουστική αντίληψη, ούτε συγκρατούσε τίποτα εγκεφαλικά… Δεν φαντάζεσθε πώς φύγαμε… Με τί αναπτέρωση ψυχής… Ειδικά η Ελένη η φίλη μου, η χαροκαμένη μητέρα του παιδιού…

-Άλλοτε πάλι είχα πάει μαζί με άλλους… Περίμενε κόσμος πολύς να την δει… Σηκώθηκα να φύγω και δεν με άφηνε… Ήμουν γονατιστή στο κρεβάτι της και μου κρατούσε σφιχτά τα χέρια… Ο π. Αντώνιος φώναζε: 

«Τελείωνε. Περιμένουν πολλοί απ’ έξω. Τί θα γίνει εδώ;». 

Ζούμε τήν πέμπτη σφραγίδα τής Αποκαλύψεως!

πηγή φώτο

Από συνταξιούχο καθηγητή Γυμνασίου:
…Πολλά τά βιώματά μου μέ τήν Αγία όντως Γερόντισσα Γαλακτία. Ήταν στολισμένη μέ ουράνιο φως! Γλυκύτατη! Μητρότητα μοναδική, ενώ ήταν άγαμη καί ψυχοσωματικά παρθένος! Ευστροφότατη και πεπαιδευμένη αλλά ακατάκριτη και απλή! Απλούστατη! Αποστρεφόταν πολύ την κατάκριση και τον κακό λογισμό εις βάρος των άλλων! Έβλεπες ένα ορμητικό ποταμό θείου έρωτος αλλά και μία δροσιστική κρήνη ακένωτης αγάπης για τους ανθρώπους! Ήρεμη, αόργητη, χαρούμενη, εποικοδομητικά επικοινωνιακή, με ωραίο χιούμορ, με διάθεση θυσιαστικής προσφοράς σε όλους! Τί ταπείνωση ήταν αυτή! Δεν εννοείται, δεν περιγράφεται… Μένω σ’ αυτά περισσότερο, παρά στην φοβερή διόραση και προόρασή της… Χωρίς τα πρώτα, τα δεύτερα δεν θα είχαν καμία αξία!

Μου έλεγε:
Θα δείτε στο μέλλον φοβερά πράγματα! Θα βλέπετε κοριτσάκι με κοριτσάκι να περπατάνε χέρι χέρι..! Το ίδιο και αγόρι με αγόρι! Θα τα κάνουν νόμιμα αυτά και θα θεωρούνται πρώτης κατηγορίας πολίτες όσοι θα κάνουν τέτοια αίσχη… Τώρα (μου έλεγε το 2006), τώρα κάνει προετοιμασία ο δαίμονας με το να βάζει τους γονείς των παιδιών να τα κάνουν μεταξύ τους!!! Θα πάρουν την κιναιδία (ομοφυλοφιλία) τα καημένα τα παιδιά, σαν δαιμονική προίκα από το αίμα των γονέων τους!

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης

                    

Ομιλητής π. Αντώνιος Φραγκάκης, Ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας (Κρήτης) Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στην Ιερα Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος μας μεταφέρει τί έλεγε η Γερόντισσα Γαλακτία για τη Νοερά Προσευχή.

Η Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης έλεγε ότι ο άνθρωπος ο οποίος δεν ολοκλήρωσε πρώτα πρακτικά-πρακτικά τη μετάνοιά του και έπιασε το κομποσκοίνι γρήγορα στα χέρια του, επειδή του είπαν κάποιοι παπάδες, κάποιοι καλόγεροι, επειδή τα πάθη του είναι ζωντανά ακόμα μες την καρδιά του “εμφωλεύουν”, εμφωλεύω σημαίνει είναι μες τις φωλιές της καρδιάς μας. Η καρδιά μας είναι γεμάτη σπήλαια και μέσα είναι κρυμμένα τα πάθη μας, ιδιαιτέρως αυτά που κληρονομήσαμε.

  Καρδιακή προσευχή είναι να ακούς συνεχώς, πέφτεις, κοιμάσαι, ξυπνάς, κάνεις το λουτρό σου, κόβεις τα νύχια σου, τρως, μιλάς, να ακούς μέσα σου το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με”. Να σταματά, να ξεκινά, να σταματά, να ξεκινά. Αυτό είναι δώρο. Δεν είναι τεχνική μέθοδος να μου το διδάξει κάποιος. Είναι δώρο. Σε μερικούς έρχεται λίγο και φεύγει, μέχρι να ‘ρθεί μόνιμα.

Η Νοερά προσευχή είναι για όλους μας. Το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με” αλλά πότε; Όταν ασχοληθούμε σοβαρά με τη μετάνοια. Και την τακτική, τακτική, τακτική εξομολόγηση. Όχι πήγα μια φορά και εξομολογήθηκα και συνεχίζω τις αμαρτίες που έκανα πριν να εξομολογηθώ και να πιάνω ένα κομποσκοίνι και να μάχομαι. Δε γίνεται. Γιατί δε γίνεται; 

Ένας πόνος μπορεί να γιατρέψει μεγάλες αμαρτίες...

 πηγή