Αγία Θεοκτίστη προστάτιδα της Ικαρίας

Μαζί με τον Άγιο.Νεκταριο σήμερα γιορτάζει και η Αγία Θεοκτίστη....

Η Οσία Θεοκτίστη η Λέσβια είναι η προστάτιδα Αγία της Ικαρίας, και τα λείψανα της βρέθηκαν και φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Λευκάδος στην Ικαρία.

Γεννήθηκε στη Μήθυμνα της Λέσβου, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές σε νεαρή ηλικία και έζησε ως ασκητρία στην Πάρο, όπου και απεβίωσε τον 9ο αιώνα.
Η εύρεση των λειψάνων: Κατά θαυμαστό τρόπο, η κάρα καί τα οστά της βρέθηκαν στην Ικαρία και μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή Οσίας Θεοκτίστης (ή Μονή Λευκάδος), η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Πηγή και τον Κάμπο στη βόρεια Ικαρία.

Στην περιοχή βρίσκεται το γνωστό μοναστήρι και το εντυπωσιακό εκκλησάκι της Θεοσκέπαστης, χτισμένο κάτω από έναν τεράστιο, φυσικό βράχο.

Η Σύναξις πάντων των Αθηναίων αγίων

  Την 12η Οκτωβρίου, ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς το 1944, με σχετική απόφαση του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου το 1999, εορτάζεται η Σύναξις πάντων των Αθηναίων αγίων. Στην παρούσα ανάρτηση η εικών πάντων των εν Αθήναις διαλαμψάντων αγίων στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ν.Ψυχικού, έργο του Εμμανουήλ Πετράκη.

πηγή

ΟΣΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΚΙΜΩΛΟΥ-«Λαμπάς θεοφεγγής εν τη σκοτία του παρόντος αιώνος»

  Η οσία Μεθοδία, κατά κόσμον Ειρήνη, γεννήθηκε (1865) στη νήσο Κίμωλο από ευσεβείς γονείς, τον Ιάκωβο και τη Μαρία, και ήταν το δεύτερο παιδί των πολύτεκνων (8 παιδιά) γονιών της. Ο έμπορος πατέρας της ήταν τόσο πιστός ώστε έφυγε από τη ζωή με την Αγία Γραφή στα χέρια του. 

Η μικρή Ειρήνη από πολύ νωρίς εκδήλωσε την ιδιαίτερη αγάπη της προς τον Ιησού Χριστό – «Χριστώ επεπόθησας εκ νεότητος» (στιχ. εσπ.), σημειώνει ο όσιος υμνογράφος της Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης - ποθώντας να ασπαστεί τον μοναχικό βίο, κάτι που δεν κατέστη δυνατόν, γιατί οι γονείς της την πάντρεψαν (1882) μ’ έναν ναυτικό Χιώτη, που έτυχε να βρεθεί στην Κίμωλο. Αλλά οι βουλές του Κυρίου ήταν διαφορετικές. Ο σύζυγός της ναυάγησε στις ακτές της Μικράς Ασίας μετά από κάποιο διάστημα από τον γάμο της, οπότε η Ειρήνη, με τη βοήθεια του πνευματικού της, ιερέα Γεωργίου Λογοθέτη, νιώθει ότι η ώρα της πλήρους αφιερώσεως στον Κύριο έφτασε.

  Ο αρχιεπίσκοπος Σύρου Μεθόδιος τη χειροθετεί, στον ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας, μοναχή, δίνοντάς της και το δικό του όνομα, κι έτσι η Μεθοδία πια αναλαμβάνει με μεγάλη χαρά και ορμή ψυχής όλους τους κόπους της ασκητικής πνευματικής ζωής, «τη των οσίων στοιχούσα θεοειδεί βιοτή» (στ.εσπ.). 

Το (μέσα) Κάστρο της Κιμώλου, σ’ ένα μικρό κελί στο Στιάδι, «εν μικρώ οικίσκω» (ωδή δ΄), δίπλα από τον Ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, γίνεται ο τόπος των ασκητικών γυμνασμάτων της. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, πνευματική μελέτη, ήταν ό,τι καθημερινά έβλεπαν οι άγιοι άγγελοι του Κυρίου και ευφραίνονταν, ενώ οι δαίμονες καταισχύνονταν, γιατί μία νεαρή γυναίκα υποσκέλιζε με τη χάρη του Κυρίου όλα τα τεχνάσματά τους. Τα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας ήταν από την άλλη η εντρύφηση, η ενίσχυση, η παρηγοριά και η χαρά της, τα οποία ελάμβανε εκκλησιαζόμενη τακτικά μέσα στο ιερό Βήμα του Ναού που χειροθετήθηκε σε μοναχή.

«Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, ἀπὸ νεότητος Μῆτερ, Χριστῷ ἀνατέθηκας, καὶ Αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσιν ἠκολούθησας, τὴν φθαρτὴν μέριμναν, ἀπαρνησαμένη, καὶ νηστείαις καὶ δεήσεσι, σαρκὸς τὸ φρόνημα, ἅπαν Μεθοδία ἐνέκρωσας, τὴν δὲ ψυχὴν ἐπτέρωσας, κάλλος πρὸς τὸ θεῖον καὶ ἄχραντον» (Όλη τη δύναμη της ψυχής σου την κατέθεσες από τη νεότητά σου στον Χριστό και τα ίχνη Αυτού ακολούθησες, απαρνούμενη τις επίγειες μέριμνες. Με νηστείες και δεήσεις δε κάθε σαρκικό αμαρτωλό φρόνημα το νέκρωσες, Μεθοδία, ενώ έδωσες φτερά στην ψυχή σου για να ανεβαίνει προς το θείο και άχραντο κάλλος του Χριστού» (απ. εσπ.), ανακράζει με δέος ο άγιος υμνογράφος.

 Δεν ήταν όμως μόνο τα ασκητικά παλαίσματα της οσίας το θαυμαστό της ζωής της. Χωρίς να υπάρχει γι’ αυτήν το πλαίσιο ενός κοινοβίου ή μίας μικρής έστω αδελφότητας, ο Κύριος και η αγαπημένη της Παναγία την καθοδηγούσαν «εις νομάς σωτηρίους», ωθώντας της παράλληλα με τα μοναχικά καθήκοντα και σε ιδιότυπη θα έλεγε κανείς ιεραποστολική δράση. 

 Γιατί ενώ ζούσε ως έγκλειστη, χωρίς να εξέρχεται του ασκηταριού της, «μαγνήτιζε» όλους τους Κιμωλίους, ιδίως τις γυναίκες, ώστε να την επισκέπτονται και να παίρνουν δύναμη και κουράγιο για τα δικά τους προβλήματα.

Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.

Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο παρόμοιες αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες: τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα και τον θείο έρωτα.

Ο Αγλαΐδας, ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ερωτεύτηκε τρελά την πανέμορφη Ιουστίνη. Η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε πεισματικά να ενδώσει στις επιθυμίες του, κι εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος, κατέφυγε στον ονομαστό μάγο Κυπριανό, ζητώντας του να κάμψει τη θέλησή της.

Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν. Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης, η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.

Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία, έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ(+29 Σεπτεμβρίου)

Μία ζωή αφιερωμένη στον Χριστό,μία παράδοση που ενώνει την Περσία,την Κρήτη και την Κέρκυρα

π. Γεώργιος Μπογδάνος

ΣΥΝΑΞΗ πάντων τῶν Σμυρναίων καί ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων

  Εἰς τὴν καθιέρωσιν ἑορτῆς τῆς Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων προέβη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σμύρνης κ. Βαρθολομαῖος, καθορίσας ὡς ἡμέραν τοῦ ἑορτασμοῦ τούτου τὴν πρώτην Κυριακὴν μετὰ τὴν Μετάστασιν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ Εὐαγγελιστοῦ (26 Σεπτεμβρίου), ὁ ὁποῖος ὑπάρχει πνευματικὸς πάτρων τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ θέματος τῆς Ἀσίας, ὡς διδάξας τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐν τῇ περιοχῇ, ἀποθανὼν δὲ καὶ ταφεὶς ἐν Ἐφέσῳ.

  Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου χρονολογικοῦ ὁροσήμου ἐρείδεται εἰς τὴν παράδοσιν ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰωάννης ὑπῆρξεν ὁ πρῶτος πνευματικῶς καθηγητὴς καὶ διδάσκαλος τῆς Σμύρνης, τῶν πρώτων Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν, τοὺς ὁποίους ἐχειροτόνησε καὶ κατέστησεν ἐν τῇ περιοχῇ.

 Οὕτω καθιερώθη, ἀποφάσει τοῦ Ποιμενάρχου, ἡ τέλεσις κατ’ ἔτος Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ μαρτυρίῳ, ἀσκήσει καὶ ἁγιότητι βίου διαλαμψάντων Ἁγίων ἀπὸ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου μέχρι καὶ ἐπ’ ἐσχάτων, γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, εὑρισκομένων, πάντων, εἰς τὴν μνήμην τοῦ Θεοῦ, γνωστῶν ὑπαρχόντων

 τῶν Ἁγίων Βουκόλου· ἱερομάρτυρος Πολυκάρπου· Πιονίου, τοῦ Πρεσβυτέρου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων· νεομάρτυρος Μάρκου, τοῦ ἐκ Κρήτης· νεομάρτυρος Νικολάου, τοῦ Καραμάνου· νεομάρτυρος Ἀθανασίου, τοῦ ἐξ Ἀτταλείας· νεομαρτύρων Δήμου καὶ Μιχαήλ, καὶ Ἀλεξάνδρου καὶ Ἰωάννου, τῶν Θεσσαλονικέων· ὁσιομάρτυρος Προκοπίου· καὶ Ὁσίου Δανιήλ, τοῦ Κατουνακιώτου.Ἀνιστορήθη καὶ Ἱερὰ Εἰκὼν εἰκονίζουσα τοὺς προαναφερθέντας, εἰς τοὺς ὁποίους προσετέθησαν ὁ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰωάννης, ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστής, καὶ Παῦλος, ὡς διελθὼν ἀπὸ τὴν περιοχήν, καὶ ἡ Ἁγία Φωτεινή, προστάτις καὶ πολιοῦχος Σμύρνης, ὡς καὶ νέφος Ἁγίων.

  Κατὰ παράκλησιν τοῦ Ποιμενάρχου, πλήρη Ἀσματικὴν Ἀκολουθίαν τῆς ἑορτῆς συνέγραψεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος.

Άγιος Μελέτιος Πηγάς-Ο ομολογητής Πατριάρχης Αλεξανδρείας(+12 Σεπτεμβρίου)

 ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητής

Στους χαλεπούς χρόνους της οθωμανικής δουλείας η Θεία Πρόνοια ευδόκησε να αναδειχθούν μεγάλες πνευματικές μορφές, οι οποίες διακόνησαν, λάμπρυναν, στήριξαν την Εκκλησία του Χριστού και προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο υπόδουλο Γένος μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, μια σπουδαία μορφή του 16ου αιώνα.

Γεννήθηκε στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης το 1549 από ευσεβείς, εναρέτους και εύπορους γονείς, οι οποίοι ενστάλαξαν στη ψυχή του βαθιά ευσέβεια και ενάρετη ζωή. Από μικρός έδειξε μεγάλη έφεση στα γράμματα και γι’ αυτό οι γονείς του φρόντισαν να πάρει την καλλίτερη δυνατή παιδεία, κοντά στους σπουδαιότερους δασκάλους της εποχής του, μεταξύ των οποίων υπήρξε ο φημισμένος ιερομόναχος Μελέτιος Βλαστός. Κοντά του διδάχτηκε την ελληνική και λατινική γλώσσα, γραμματική, φιλοσοφία και ρητορική. Επίσης κοντά στον σπουδαίο αυτό δάσκαλο διδάχτηκε τον ενάρετο και ηθικό βίο, ο οποίος τον ακολούθησε σε ολόκληρη την ζωή του.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κρήτη, και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, μετέβη στην Ιταλία, στο φημισμένο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία, ιατρική και νομική. Αλλά το πνευματικό κλίμα εκεί ήταν άκρως εχθρικό προς τους ορθοδόξους σπουδαστές, οι οποίοι δέχονταν ισχυρές πιέσεις να αποδεχτούν τις δυτικές κακόδοξες αρχές και δυστυχώς πολλοί υπέκυπταν, ερχόμενοι κατόπιν στην Ελλάδα έκαναν προσηλυτισμό υπέρ του Παπισμού. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Μελέτιος και τις αφόρητες πιέσεις των παπικών, παρέμεινε αμετακίνητος στην ορθόδοξη πίστη, δεν διανοήθηκε να ενδώσει στις κακοδοξίες τους.

Επίσης είχε να αντιμετωπίσει και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Τα παπικά πανεπιστήμια, προκειμένου να χορηγήσουν τους τίτλους σπουδών στους αποφοίτους, απαιτούσαν ορκωμοσία υποταγής στον “Πάπα”! 

Ο Μελέτιος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα, αλλά εν τέλει δεν υπέκυψε στον εκβιασμό, αρνούμενος να δηλώσει υποταγή στον “Πάπα” και πίστη στα παπικά κακόδοξα δόγματα. Απέρριψε με οργή κάθε βέβηλη σκέψη να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να ασπασθεί τον Παπισμό.

 Προτίμησε να στερηθεί τις πανεπιστημιακές περγαμηνές, παρά τον θησαυρό της ορθοδόξου πίστεως, της μόνης σώζουσας, πίστεως! Ήταν η πρώτη μεγάλη ομολογητική ηρωική του πράξη, η οποία σημάδεψε την κατοπινή του πολυτάραχη πορεία. 

Είναι πολύ χαρακτηριστική η ρήση του Γ. Βαλέτα: «Αυτή η παλληκαριά του, αυτή η σκληρή δοκιμασία της συνείδησής του, εθνικής και θρησκευτικής, άνοιξε μπροστά στα μάτια του νεαρού σπουδαστή όλο το σκοτεινό βάθος του παπισμού και τον έκανε να βάλει σαν πρώτιστο σκοπό της ζωής του την καταπολέμησή του και την απολύτρωση της πατρίδος από την καταστροφική επιρροή του. Τότε διατυπώνει ένα πρόγραμμα ζωής• να ντυθή το ράσο και να γίνη στρατιώτης της Ορθοδοξίας να σώση το νησί του και την Ελλάδα και όλη την ορθόδοξη Ανατολή απ’ τον κίνδυνο του εκλατινισμού, που προκαλούσε τότε στους μορφωμένους έλληνες χειρότερη ανησυχία και φόβο από τον τουρκικό ζυγό…» (Μελέτιος Πηγάς, Χρυσοπηγή, Αθήναι 1958 σ. 28).

ΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ;

«Πρηστήρια ὄργανα, βασανιστήρια πάντα πρό ὀφθαλμῶν σου βλέψας, οὐκ ἐσαλεύθης τῷ νοΐ˙ ἀλλά θερμῶς ἐχώρησας πρός βάσανα, Ἄνθιμε πολύαθλε» (ωδή γ΄ κανόνος αγίου).

(Ενώ είδες μπροστά στα μάτια σου τα φοβερά όργανα του μαρτυρίου και όλα τα βασανιστήρια, δεν σαλεύτηκε καθόλου ο νους σου. Αντίθετα, προχώρησες προς τα βάσανα με θερμή θέληση, Άνθιμε πολύαθλε).

Ο άγιος Άνθιμος. Τοιχογραφία, καθολικό μονής «Άνω» Παναγίας Ξενιάς, Κοκκωτοί Αλμυρού[πηγή]

  Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος με τον φωτισμό του Θεού που έχει μάς ανοίγει λίγο τα μάτια να κατανοήσουμε το τι συνέβαινε την ώρα του σκληρού μαρτυρίου του αγίου Ανθίμου. Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός προκειμένου να τρομοκρατήσει τον άγιο και να τον κάμψει ψυχολογικά τον έφερε προς ανάκριση μπροστά στα όργανα του βασανισμού του – ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα πανικοβαλλόταν ξέροντας τι τον περιμένει σε μία ενδεχόμενη άρνηση της θέλησης του εξουσιαστή του; Δεν είναι συνήθης τακτική όλων των δικτατόρων για να κάμψουν το φρόνημα του υποτιθεμένου αντιπάλου τους; Η δημιουργία κλίματος φόβου και τρόμου - αυτό που κάνει και ο Πονηρός διάβολος όταν επιτίθεται στον πιστό άνθρωπο: το κλίμα φόβου είναι το κατάλληλο πλαίσιο υποταγής σ’ αυτόν.

  Κι όμως ο άγιος Άνθιμος όχι μόνον δεν κάμπτεται και δεν πτοείται, αλλά αντιθέτως προχωρεί με θέρμη ψυχής προς τα βασανιστήρια. Και τα αντέχει και τα υπερνικά και εισέρχεται νικητής στη Βασιλεία του Θεού, έχοντας δώσει και το αίμα του για τον Κύριο της ζωής του. Πώς; Ποιο είναι το «μυστικό» του που τον ανεβάζει σε ανώτερο του φυσικού επίπεδο; Ασφαλώς, η αληθινή πίστη του, θεμελιωμένη στην αγάπη του Δημιουργού του.

Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διά τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων

9 Αυγούστου.Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διὰ τὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων, Ἰουλιανοῦ, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Ἰακώβου, Ἀλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, καὶ Μαρίας τῆς Πατρικίας.
Εἰς τοὺς ἐννέα Μάρτυρας
Ἐχθρὸν Θεοῦ κτείναντες ἄνδρες ἐννέα,
Φίλοι γίνονται τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

Εἰς τὴν Μαρίαν

Ἐμοῦ τραχήλου Σῶτερ αἷμα προσδέχου,
Μαρία φησὶν ὡς τὸ Μαρίας μῦρον.

 Οὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ θηριωνύμου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἐν ἔτει ψις΄ [716], ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἀπεστρέφετο τὰς ἁγίας εἰκόνας, διὰ τοῦτο ἔκαιεν αὐτὰς εἰς τὴν φωτίαν. 

 Ὅθεν καὶ ὁ τότε Πατριάρχης Ἅγιος Γερμανός, πολλὰς θλίψεις καὶ κακοπαθείας ἐδοκίμασεν ἀπὸ τὸν ἀλιτήριον Λέοντα, διατὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὡς ἀσεβῆ καὶ παράνομον.

  Ἐπειδὴ δὲ ὁ θηριώνυμος ἐπεχείρησε νὰ κρημνίσῃ καὶ τὴν σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσκυνουμένην ἐπάνω εἰς τὴν Χαλκὴν Πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αἱ σκάλαι ἤδη ἐκατασκευάζοντο, καὶ ξύλα μακρὰ ἐβάλλοντο, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔμελλον νὰ τὴν κρημνίσουν, ἀνέβηκαν ἐπάνω, καὶ ἄρχισαν νὰ ἐνεργοῦν τὸν κρημνισμὸν τῆς ἁγίας εἰκόνος, τότε οἱ γενναῖοι οὗτοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ ἐπρόφθασαν, καὶ πιάσαντες τὴν μίαν σκάλαν, ἐτράβιξαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἑαυτόν τους, καὶ οὕτω κατεκρήμνισαν κάτω τὸν σπαθάριον, ὁποῦ ἐκρήμνιζε τὴν σεβασμίαν εἰκόνα, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν, τὸν δὲ ἀσεβῆ βασιλέα ἐκαταρῶντο καὶ ἀνεθεμάτιζον. Ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἄναψεν ἀπὸ τὸν θυμόν, ὅθεν ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς ἐκεῖσε παρευρεθέντας, τῶν ὁποίων τὸν ἀριθμὸν μόνος ἠξεύρει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ καὶ ἦτον πλῆθος πολύ. 

 Τούτους δὲ μοναχοὺς τοὺς ἐννέα ἐπρόσταξε νὰ δείρουν μὲ ῥαβδία, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ῥίψουν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐπρόσταξε δέ, ὅτι κάθε ἡμέραν νὰ δίδουν εἰς αὐτοὺς πεντακοσίας ῥαβδίας, καὶ ἔτζι ὑπέμειναν ἀνδρείως οἱ μακάριοι δερνόμενοι εἰς ὀκτὼ μῆνας. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΖΕΣΤΗ

  Η ζέστη και ο καύσωνας του καλοκαιριού μας κάνουν γρήγορα να κουραζόμαστε, να ανησυχούμε, να αναζητούμε δροσιά στα συστήματα κλιματισμού, να φοβόμαστε, οι μεγαλύτεροι, και για την ίδια τη ζωή μας. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο η χαρά των διακοπών, της θάλασσας ή του βουνού. Είναι και η περίσκεψη για την κλιματική αλλαγή, για τις πυρκαγιές, για την αναστάτωση του πλανήτη μας εξαιτίας της αλόγιστης εκμετάλλευσης της γης, της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της λειψυδρίας που κάνουν τη φυσιολογική ζέστη ανυπόφορη.

 Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία. Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.

  Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι. Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου». 

Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

 Ο άγιος δεν απόκαμε μέσα στη ζέστη.

Όσιος Λέων ο ερημίτης

Oυ σαρκί πεισθείς πριν θανείν Eύα Λέων,

Ως πρώτος Aδάμ γυμνός ων ουκ ησχύνου.

Το δίστιχο από το Συναξάρι του Αγίου περιγράφει την ασκητική ζωή του Οσίου Λέοντος, ο οποίος περιγράφεται ότι ζούσε γυμνός, υποτάσσοντας πλήρως τις σωματικές επιθυμίες και τα πάθη στην πνευματική άσκηση, μιμούμενος την κατάσταση του Αδάμ πριν από την πτώση

Οσιος Θεοφιλος ο Αγιορειτης (Παντοκρατορηνός)1460 - 1548

Ο Όσιος Θεόφιλος γεννήθηκε στη Ζίχνη της Μακεδονίας περί το 1460 από γονείς φιλόθεους, φιλάγαθους και φιλάρετους. Στην πατρίδα του έμαθε τα πρώτα γράμματα κι έδειξε πως τα αγαπούσε ιδιαίτερα και πρόκοπτε και προόδευε μελετώντας και εντρυφώντας στις ιερές γραφές. Μάλιστα επιδόθηκε στην καλλιγραφία και έγινε άριστος καλλιγράφος.

«Απαρνηθείς πατρίδα και συγγένειαν και πλούτον και πάσαν κοσμική ματαιότητα, έγινε μοναχός· μετ’ ολίγον δε καιρόν έλαβε και το αξίωμα της ιερωσύνης· έκτοτε δε περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς δια του λόγου και του παραδείγματος της εαυτού ζωής». Κατόπιν γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με τον ενάρετο κι ευλαβή επίσκοπο Ρενδίνης Ακάκιο, τον όποιο είχε χειροτονήσει αρχιερέα ο άγιος Νήφων (βλέπε 11 Αυγούστου), όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1482 - 1486 ). Δια του Ακακίου συνδέθηκε με τον άγιο Νήφωνα και ο άγιος Θεόφιλος.

Αξίζει σύντομα και παρενθετικά να σημειώσουμε πως η μεγάλη μορφή του αγίου Νήφωνος, εκτός των δύο οσιομαρτύρων μαθητών του Μακαρίου (+1507) και Ιωάσαφ (+1516) που αναφέραμε και του εδώ αγίου Θεοφίλου, συνδεόταν και με άλλες μορφές Αγιορειτών αγίων, όπως των οσιομαρτύρων Γέροντος Ιακώβου, Ιακώβου διακόνου και Διονυσίου μοναχού (+1519), που συμμαρτύρησαν στην Αδριανούπολη, Θεωνά μητροπολίτου Θεσσαλονίκης (+1541-2), των αυταδέλφων Αψαράδων Θεοφάνους (+1544) και Νεκταρίου (+1550) κτιτόρων της ιεράς μονης Βαρλαάμ Μετεώρων και Μαξίμου του Γραικού και Βατοπαιδινού (+1556).

Ο άγιος Νήφων, ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατόπιν επιστολών που έλαβε, εμπιστευόμενος τον Θεόφιλο για τη σοφία και την αρετή του, τον έστειλε το 1486 μ.Χ. με τον ομόφρονα Γέροντά του επίσκοπο Ακάκιο στην Αίγυπτο, για να διαπιστώσουν τα γενόμενα θαύματα υπό του μακαρίου πατριάρχου Αλεξανδρείας Ιωακείμ, ότι μετακίνησε δια προσευχής το όρος Ντουρ Νταγ και ήπιε φαρμάκι δίχως να πάθει κανένα κακό, ύστερα από πρόκληση Ιουδαίων και μουσουλμάνων. Ο πατριάρχης Ιωακείμ «τον Όσιον πολλά ηγάπησε και ηυλαβήθη ως σοφόν και ενάρετον». Διαπίστωσαν τα υπερφυή αυτά θαύματα ως αληθινά γεγονότα και αναχώρησαν για το θεοβάδιστο όρος Σινά, τα Ιεροσόλυμα και την Δαμασκό. Στα Ιεροσόλυμα ο επίσκοπος Ακάκιος ανεπαύθη κατόπιν ασθενείας και τον εκήδευσε ο Θεόφιλος. Με επιστολές από τους πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ο Θεόφιλος. Ο άγιος Νήφων όμως είχε εκθρονισθεί και παρέδωσε τις επιστολές στον διάδοχό του Παχώμιο, που ήταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α´

 ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 15ου -16ου ΑΙΩΝΑ 

1. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΡΑΦΩΝ 

2. ΑΓΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΖΗΣ  

3. ΑΓΙΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΕΚ ΡΙΧΟΒΟΥ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β´ 

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ 

 2. ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ 

3. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΩΤΗΣ 

 4. ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Ο ΕΚ ΚΛΕΙΤΖΟΥ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ 

 5. ΑΓΙΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΕΞ ΑΝΤΡΑΝΟΒΗΣ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ´ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ´ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΧΩΡΙΤΗΣ  

2. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ

https://ikee.lib.auth.gr/record/373738/files/GRI-2026-53693.pdf

Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ, ἔζησε τόν 11ο αἰῶνα. Ἦταν γόνος πολύ πλούσιας οἰκογένειας μέ μεγάλη κτηματική περιουσία. Ἀπό τή νεότητά του ἀγάπησε τή ζωή τῆς ἀσκήσεως, ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί ἔγινε μοναχός.

Ἀξιοποιώντας τήν πατρική του περιουσία φρόντιζε τήν οἰκογενειακή Μονή στή Στρόβιλο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν γνώρισε τόν Ὅσιο Χριστόδουλο Λατρηνό ἐκτίμησε τήν πνευματικότητά του καί τόν κάλεσε ὡς Ἡγούμενο στή Μονή του στή Στρόβιλο, ὅπου ἔμεινε περίπου ἕνα ἔτος.

Σύντομα τοῦ ζήτησε νά μετακινηθεῖ στήν Κῶ, ὅπου τόν προέτρεψε νά διαλέξει τόπο, ἀνάμεσα στά κτήματα πού τοῦ ἀνῆκαν, καί ἐκεῖ νά οἰκοδομήσει νέα μεγάλη Μονή. Πράγματι, ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος ἔφτασε στήν Κῶ καί περιηγήθηκαν μαζί τό νησί. Τελικά, ἐπέλεξε τόν λόφο τοῦ «Πηλέ» (τό σημερινό Παλαιό Πυλί), ὅπου ὑπῆρχε παλαιό βυζαντινό κάστρο, καί οἱ ἐργασίες γιά τήν ἀνέγερση τῆς νέας Μονῆς, ξεκίνησαν ἀμέσως.

Μόλις ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος βεβαιώθηκε ὅτι παρέδωσε τό ἔργο οἰκοδομήσεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Καστριανῶν στά στιβαρά καί ἄξια χέρια τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου ἔφυγε νύχτα γιά νά πάει στήν Ἱερουσαλήμ. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή καί ἔπειτα οἱ πηγές δέν ἀναφέρουν κάποια πληροφορία γι᾿ αὐτόν. Ἀπό ἔμμεσες ἀναφορές στά κείμενά του συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος θεωροῦσε πώς ζοῦσε τουλάχιστον μέχρι τό 1093 (ἔτος ἐκδημίας τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου).

Ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος συνέχισε μόνος του τό ἔργο ἀνεγέρσεως τῆς νέας μεγάλης Μονῆς, τήν ὁποία ἀφιέρωσε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἔχοντας βαθιά γνώση τῆς πνευματικῆς ἀξίας τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου, τόν περίμενε μέχρι τό τέλος τοῦ βίου του. Μάλιστα, στήν Ἡγουμενία τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πού οἰκοδόμησε στήν Πάτμο μετά τήν ἀναχώρησή του ἀπό τήν Κῶ, ἤθελε νά τόν διαδεχθεῖ ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος, διότι γνώριζε ὅτι ἡ νῆσος Πάτμος τοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ὡς ἀντάλλαγμα γιά τή μεταβίβαση στό αὐτοκρατορικό ταμεῖο τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῶν Καστριανῶν στήν Κῶ, τά ὁποῖα τοῦ εἶχε προσφέρει ὁ Κῶος Ὅσιος Ἀρσένιος.

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.
Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Το 829 με 830 βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε στα Ανάκτορα. Καταδικάσθηκε σε 600 ραβδισμούς, του έσπασαν το σαγόνι, του ξερίζωσαν τα δόντια και τον έριξαν ημιθανή σε μία υπόγεια φυλακή του παλατιού. Κάποιοι Ορθόδοξοι, πιθανόν αξιωματούχοι στο Παλάτι, τον ανέσυραν από την φυλακή και τον μετέφεραν στην οικία τους όπου τον περιέθαλψαν και του έσωσαν την ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη κατεδίκασε την οικογένεια που έδωσε άσυλο στον Μεθόδιο και δήμευσε την περιουσία της. Ο Μεθόδιος λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του αφέθηκε ελεύθερος. Παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν ως αντιγραφέας χειρογράφων.

Τον Οκτώβριο του 831 έχουμε την τρίτη δίωξη για τον Μεθόδιο. Η δικαιολογία ήταν η δημοσιοποίηση μίας «προφητείας» περί θανάτου του Αυτοκράτορα Θεοφίλου η οποία αποδόθηκε στον Μεθόδιο.

Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες

Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνα, ο οδηγός ή ο πεζοπόρος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου «Αγίου όρους», την Κυριακή των Πατέρων (Ζ’ από το Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.
Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».

Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.

Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.

Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.

Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Καταγόταν μάλλον από την Αχαΐα και ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου.

Άγιος Μύρωνας: Οι εμφανίσεις στη Θεία Λειτουργία και η ευωδία που συγκλονίζει πιστούς

Δώδεκα χρόνια μετά την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, οι μαρτυρίες πιστών και οι αφηγήσεις του ιερέα της ενορίας σκιαγραφούν έναν ζωντανό κύκλο θαυμάτων, εμπειριών και πνευματικών βιωμάτων στον τόπο προσκυνήματος του Αγίου στην Κρήτη

 Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, Επισκόπου Κρήτης. Ενός Κρητικού Αγίου με πολλά θαύματα και συγκλονιστικές μαρτυρίες πιστών για το πρόσωπό του. Το neakriti.gr, με αφορμή την επέτειο αυτή, επεδίωξε μία συνάντηση με τον πατέρα Νικόλαο Κριτσωτάκη, τον ιερέα της ενορίας του πανέμορφου χωριού. Πριν από οκτώ χρόνια, ο ίδιος ιερέας μάς είχε αποκαλύψει συγκλονιστικά γεγονότα που αφορούσαν την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου, πώς ο ίδιος είχε παρουσιαστεί σε διαφορετικούς ανθρώπους και τι ζητούσε:
«Πριν την ανακομιδή των λειψάνων του, ο Άγιος είχε πει ότι “θα βγω από τον τάφο μου και θα είμαι σωματικά πιο κοντά σας, τότε θα γίνουν περισσότερα θαύματα”»Πολλοί άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα σπεύδουν στο θαυματουργό μέρος, προσευχόμενοι με πίστη, ενώ πολλές είναι και οι μαρτυρίες τους για κάτι συγκλονιστικό που βίωσαν.

Ο Άγιος και το θαυματουργό Αγίασμα
Πολλοί είναι οι πιστοί που βγάζουν αγίασμα, άλλοι πάλι προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν και άλλοι δεν τολμούν αν πλησιάσουν γιατί φοβούνται ότι δεν θα τα καταφέρουν να βγάλουν.

 Μάλιστα, όπως μας διηγήθηκε ο πατέρας Νικόλαος, «ήρθε ένα ζευγάρι πρόσφατα από την μαρτυρική Κύπρο και πιο συγκεκριμένα από την Λεμεσό που δεν γνώριζαν τον άγιο. Τους τον σύστησε κάποιος. Κατέβηκαν στην σκήτη του Αγίου, εκεί που αναβλύζει το αγίασμα, η σύζυγος έπιασε την κουτάλα και αφού τράβηξε, έτσι όπως την πλησίαζε προς το σώμα της, έβλεπε μέσα στην κουτάλα με το αγίασμα τη μορφή του Αγίου».
Συμπληρώνει παράλληλα τα εξής: «Βγήκαν πάνω στην Εκκλησία συγκλονισμένοι και οι δύο. Εκείνη δε πάρα πολύ. Δεν γνώριζε για τον Άγιο, της μιλήσαμε για εκείνον. Αυτό είναι ένα σημείο, ο Άγιος τους έδειξε την εύνοιά του, τους έδειξε ένα σημείο», όπως το ερμηνεύει ο πατέρας Νικόλαος, είναι σαν να τους είπε: «Είμαι κοντά σου, θέλω να σε γνωρίσω και να με γνωρίσεις».

Ωστόσο όπως τονίζει δεν είναι μόνο αυτό, «όσοι άνθρωποι έρχονται και πλησιάζουν τον τάφο και τα λείψανα του Αγίου, μου αναφέρουν ένα βίωμα ξεχωριστό ο καθένας. Και βέβαια η Εκκλησία μας είναι βίωμα, ο Θεός μετέχει και κοινωνείται, βιώνεται από τον άνθρωπο και κατ’ επέκταση και οι Άγιοι του. Αυτό το βλέπουμε από πιστούς που πλησιάζουν τα λείψανα και τον τάφο του Αγίου, είναι σα να συμβαίνει κάτι μέσα τους, κάτι βλέπουν, σα να γίνεται ένας… σεισμός. Αυτό συμβαίνει τακτικά, σε πολλούς ανθρώπους».

Οι εμφανίσεις στην Θεία Λειτουργία και η ευωδία των λειψάνων
Την ίδια ώρα ο πατέρας Νικόλαος, με βαθιά συγκίνηση συμπληρώνει ότι «ο άγιος ευωδιάζει πάρα πολύ. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις», όπως μας είπε, «η ευωδία είναι πολύ έντονη, την οποία εκείνος την εκδηλώνει ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Έχουν υπάρξει πάρα πολλά γεγονότα και εν ώρα Θείας Λειτουργίας», όπως αναφέρουν κάποιοι μας λέει ο ιερέας «τον έχουν δει πιστοί να περνά από μπροστά τους σαν σύννεφο με τα ιερατικά του άμφια, άλλοι πάλι τον έχουν δει μέσα στην Αγία Τράπεζα την ώρα της Θείας Λειτουργίας να Λειτουργεί ο ίδιος».

Η μεταστροφή του μάρτυρα του Ιεχωβά
Παράλληλα συμπληρώνει: «Είναι ζωντανός, όπως και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Αυτό που αισθάνονται πολλοί είναι ότι ο Άγιος, με την πατρική του αγάπη, τους αγκαλιάζει, νιώθουν ένα φτερούγισμα», μάλιστα σε ερώτησή μας, αν έχουν υπάρξει και μεταστροφές μέσω του Αγίου, εκείνος μας απαντά τα εξής επίσης συγκλονιστικά: «Ναι βέβαια έχουν υπάρξει, το περασμένο Φθινόπωρο, βαφτίσαμε έναν πρώην μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος ήρθε εδώ, συγκλονίστηκε με τον Άγιο. Βέβαια ήθελε να φύγει από την οργάνωση και ζήτησε να βαφτιστεί, του κάναμε κατήχηση, τον βαφτίσαμε εδώ και αισθάνθηκε και αυτός την Χάρη του Βαπτίσματος, αλλά και την αγάπη του Αγίου».

Όπως τονίζει ο πατέρας Νικόλαος, «ο Άγιος είναι μια μεγάλη αγκαλιά που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους, αυτό διαπιστώνω. Αυτή είναι μια ταπεινή και απλή διαπίστωση, από εμένα τον ανάξιο, χωρίς μεγάλα λόγια. Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ βρίσκουν αυτό που ψάχνουν! Και τι ψάχνει σήμερα ο άνθρωπος; Κάποιον να τον ακούσει και μία αγκαλιά ζεστή αγάπης και θαλπωρής και να του πει ότι “είμαι εδώ για σένα”».

Αυτό που παρατηρεί ο πατέρας Νικόλαος είναι ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στο… σπίτι του Αγίου για να προσκυνήσουν πάνε διαφορετικοί και φεύγουν… αλλιώτικοι. «Αυτό είναι το μεγαλύτερο φάρμακο. Ο Κύριός μας όταν θεράπευε τους ανθρώπους πρώτα τους συγχωρούσε και μετά τους έλεγε μην αμαρτάνεις ξανά. Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες και το ένα επηρεάζει το άλλο. Όταν αρρωσταίνει το σώμα, αρρωσταίνει και η ψυχή. Και όλη η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο καθ’ ολοκληρία και ψυχή και σώμα. Και πολλές φορές η αιτία των σωματικών ασθενειών είναι οι αμαρτίες μας. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι όταν πλησιάσουν έναν Άγιο, όπως τον Άγιο Μύρωνα και επίσης, όταν πλησιάσουν το πετραχήλι ενός πνευματικού αισθάνονται μία ανακούφιση, θεραπεύονται -με τη βοήθεια και των γιατρών πολλές φορές- θεραπεύονται και αναπαύονται».

Μνήμη,σήμερα,του αρχαιότερου μάρτυρα του ελληνικού Αρχιπελάγους.

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ(+14 Μαΐου)

 Μαρτύρησε το 250 μ.Χ. και ταφηκε σ' ένα νεκροταφείο πλάι στη θάλασσα.

  Η ευσέβεια απλών χριστιανών και τρανών βασιλέων έκτισε και ξανάκτισε τέσσερις- πέντε τουλάχιστον φορές, εξαισιους λαμπρούς ναούς πάνω από τον τάφο του. 

 Τους εκοσμησε με ασήμι και μάλαμα, με λευκά, γκρίζα, κυανόφαια και ερυθρά μάρμαρα, τους κεντησε με απειρης ομορφιάς ψηφιδωτά. Καράβια απ ' όλες τις άκρες της Μεσογείου χαιρετουσαν το περιλαμπρο τέμενος του Ισιδωρου και ναυτικοί βρήκαν στο πρόσωπό του τον προστάτη και σύντροφο στα ταξίδια τους.

Σήμερα, ελάτε για λίγο, αφήστε παραμερα τις έννοιες του βίου, τα τόσα μάταια και ανούσια που μας απασχολούν και κατεβείτε στον τόπο της ταφής του, δυο μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Κατεβείτε στον 6ο αιώνα ,ανάμεσα σε μαρμαρα και ψηφιδωτά, ανάμεσα σε ιλαρες λάμψεις κεριών και μυστικές εαρινές ευωδίες και αποθεστε στη χάρη του τα βάσανα και τις ελπίδες σας.

πηγή

Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια.

Κάποια μέρα που η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε από τον κεντυρίων Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.

Ὁ Άγιος Ὁσιομάρτυς Παντολέων Σύναθλος τού Αγίου Νικολάου τού ἐν Βουνένοις

 Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέων ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. 

Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε.

 Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.

Όσιοι Μετεωρίτες Πατέρες – Ιστορική αναδρομή στο Μετεωρίτικο Μοναχισμό

Μοναχικός βίος, ώς θεσμός της Έκκλησίας καί θεοσύστατος πολιτεία, άποτελεΐ ιδεώδη τοΰ Χριστιανισμού μορφή. Κύρια χαρακτηριστικά του όρδόδοξου μοναχικού βίου είναι:

1. Ή τελεία των ύλικών καί έγκοσμίων άπολαύσεων άπάρνηση, με την ελπίδα των άΰλων καί ύπερκοσμίων άγαδών, κατά τό λόγο τού Κυρίου: Ει θέλεις τέλειος είναι ύπαγε πώλησόν σου τα ύπάρχοντα και δός πτωχοΐς «έξεις θησαυρόν εν ούρανφ, και δεύρο άκολούδει μοι».

2. Ή άσκηση τής παρθενίας καί τής αγνείας ώς καθαρής προσφοράς στό Χριστό.

3. Ή άπάρνηση τού ίδιου θελήματος καί τοΰ ίδιου φρονήματος με τήν ασκηση τής ύπακοής, ώστε ό άσκούμενος, με τή χάρη τού Αγίου Πνεύματος, να φτάσει στήν έλευθερία των τέκνων τού Θεού καί στόν άγιασμό.

4. Ή άπομάκρυνση σε ήσυχαστικό τόπο μονασμοϋ (άσκητήρια, ήσυχαστήρια, ιερές μονές) μέ σκοπό τήν άδιάλειπτη έπαφή τής ψυχής μέ τόν Ύψιστο Θεό.

Ό εύκλεέστερος καρπός τού μοναχισμού είναι οί πλεΐστοι άγιοι τής Εκκλησίας μας, οί οποίοι είναι τά θεωμένα μέλη αύτής καί ή διάσωση καί διαφύλαξη των ιερών Δογμάτων, χάρη των οποίων πάμπολλοι μοναχοί άναδείχθηκαν σοφότατοι δεολόγοι καί ομολογητές.