Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διά τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων

9 Αυγούστου.Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διὰ τὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων, Ἰουλιανοῦ, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Ἰακώβου, Ἀλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, καὶ Μαρίας τῆς Πατρικίας.
Εἰς τοὺς ἐννέα Μάρτυρας
Ἐχθρὸν Θεοῦ κτείναντες ἄνδρες ἐννέα,
Φίλοι γίνονται τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

Εἰς τὴν Μαρίαν

Ἐμοῦ τραχήλου Σῶτερ αἷμα προσδέχου,
Μαρία φησὶν ὡς τὸ Μαρίας μῦρον.

 Οὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ θηριωνύμου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἐν ἔτει ψις΄ [716], ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἀπεστρέφετο τὰς ἁγίας εἰκόνας, διὰ τοῦτο ἔκαιεν αὐτὰς εἰς τὴν φωτίαν. 

 Ὅθεν καὶ ὁ τότε Πατριάρχης Ἅγιος Γερμανός, πολλὰς θλίψεις καὶ κακοπαθείας ἐδοκίμασεν ἀπὸ τὸν ἀλιτήριον Λέοντα, διατὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὡς ἀσεβῆ καὶ παράνομον.

  Ἐπειδὴ δὲ ὁ θηριώνυμος ἐπεχείρησε νὰ κρημνίσῃ καὶ τὴν σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσκυνουμένην ἐπάνω εἰς τὴν Χαλκὴν Πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αἱ σκάλαι ἤδη ἐκατασκευάζοντο, καὶ ξύλα μακρὰ ἐβάλλοντο, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔμελλον νὰ τὴν κρημνίσουν, ἀνέβηκαν ἐπάνω, καὶ ἄρχισαν νὰ ἐνεργοῦν τὸν κρημνισμὸν τῆς ἁγίας εἰκόνος, τότε οἱ γενναῖοι οὗτοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ ἐπρόφθασαν, καὶ πιάσαντες τὴν μίαν σκάλαν, ἐτράβιξαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἑαυτόν τους, καὶ οὕτω κατεκρήμνισαν κάτω τὸν σπαθάριον, ὁποῦ ἐκρήμνιζε τὴν σεβασμίαν εἰκόνα, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν, τὸν δὲ ἀσεβῆ βασιλέα ἐκαταρῶντο καὶ ἀνεθεμάτιζον. Ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἄναψεν ἀπὸ τὸν θυμόν, ὅθεν ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς ἐκεῖσε παρευρεθέντας, τῶν ὁποίων τὸν ἀριθμὸν μόνος ἠξεύρει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ καὶ ἦτον πλῆθος πολύ. 

 Τούτους δὲ μοναχοὺς τοὺς ἐννέα ἐπρόσταξε νὰ δείρουν μὲ ῥαβδία, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ῥίψουν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐπρόσταξε δέ, ὅτι κάθε ἡμέραν νὰ δίδουν εἰς αὐτοὺς πεντακοσίας ῥαβδίας, καὶ ἔτζι ὑπέμειναν ἀνδρείως οἱ μακάριοι δερνόμενοι εἰς ὀκτὼ μῆνας. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΖΕΣΤΗ

  Η ζέστη και ο καύσωνας του καλοκαιριού μας κάνουν γρήγορα να κουραζόμαστε, να ανησυχούμε, να αναζητούμε δροσιά στα συστήματα κλιματισμού, να φοβόμαστε, οι μεγαλύτεροι, και για την ίδια τη ζωή μας. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο η χαρά των διακοπών, της θάλασσας ή του βουνού. Είναι και η περίσκεψη για την κλιματική αλλαγή, για τις πυρκαγιές, για την αναστάτωση του πλανήτη μας εξαιτίας της αλόγιστης εκμετάλλευσης της γης, της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της λειψυδρίας που κάνουν τη φυσιολογική ζέστη ανυπόφορη.

 Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία. Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.

  Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι. Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου». 

Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

 Ο άγιος δεν απόκαμε μέσα στη ζέστη.

Όσιος Λέων ο ερημίτης

Oυ σαρκί πεισθείς πριν θανείν Eύα Λέων,

Ως πρώτος Aδάμ γυμνός ων ουκ ησχύνου.

Το δίστιχο από το Συναξάρι του Αγίου περιγράφει την ασκητική ζωή του Οσίου Λέοντος, ο οποίος περιγράφεται ότι ζούσε γυμνός, υποτάσσοντας πλήρως τις σωματικές επιθυμίες και τα πάθη στην πνευματική άσκηση, μιμούμενος την κατάσταση του Αδάμ πριν από την πτώση

Οσιος Θεοφιλος ο Αγιορειτης (Παντοκρατορηνός)1460 - 1548

Ο Όσιος Θεόφιλος γεννήθηκε στη Ζίχνη της Μακεδονίας περί το 1460 από γονείς φιλόθεους, φιλάγαθους και φιλάρετους. Στην πατρίδα του έμαθε τα πρώτα γράμματα κι έδειξε πως τα αγαπούσε ιδιαίτερα και πρόκοπτε και προόδευε μελετώντας και εντρυφώντας στις ιερές γραφές. Μάλιστα επιδόθηκε στην καλλιγραφία και έγινε άριστος καλλιγράφος.

«Απαρνηθείς πατρίδα και συγγένειαν και πλούτον και πάσαν κοσμική ματαιότητα, έγινε μοναχός· μετ’ ολίγον δε καιρόν έλαβε και το αξίωμα της ιερωσύνης· έκτοτε δε περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς δια του λόγου και του παραδείγματος της εαυτού ζωής». Κατόπιν γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με τον ενάρετο κι ευλαβή επίσκοπο Ρενδίνης Ακάκιο, τον όποιο είχε χειροτονήσει αρχιερέα ο άγιος Νήφων (βλέπε 11 Αυγούστου), όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1482 - 1486 ). Δια του Ακακίου συνδέθηκε με τον άγιο Νήφωνα και ο άγιος Θεόφιλος.

Αξίζει σύντομα και παρενθετικά να σημειώσουμε πως η μεγάλη μορφή του αγίου Νήφωνος, εκτός των δύο οσιομαρτύρων μαθητών του Μακαρίου (+1507) και Ιωάσαφ (+1516) που αναφέραμε και του εδώ αγίου Θεοφίλου, συνδεόταν και με άλλες μορφές Αγιορειτών αγίων, όπως των οσιομαρτύρων Γέροντος Ιακώβου, Ιακώβου διακόνου και Διονυσίου μοναχού (+1519), που συμμαρτύρησαν στην Αδριανούπολη, Θεωνά μητροπολίτου Θεσσαλονίκης (+1541-2), των αυταδέλφων Αψαράδων Θεοφάνους (+1544) και Νεκταρίου (+1550) κτιτόρων της ιεράς μονης Βαρλαάμ Μετεώρων και Μαξίμου του Γραικού και Βατοπαιδινού (+1556).

Ο άγιος Νήφων, ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατόπιν επιστολών που έλαβε, εμπιστευόμενος τον Θεόφιλο για τη σοφία και την αρετή του, τον έστειλε το 1486 μ.Χ. με τον ομόφρονα Γέροντά του επίσκοπο Ακάκιο στην Αίγυπτο, για να διαπιστώσουν τα γενόμενα θαύματα υπό του μακαρίου πατριάρχου Αλεξανδρείας Ιωακείμ, ότι μετακίνησε δια προσευχής το όρος Ντουρ Νταγ και ήπιε φαρμάκι δίχως να πάθει κανένα κακό, ύστερα από πρόκληση Ιουδαίων και μουσουλμάνων. Ο πατριάρχης Ιωακείμ «τον Όσιον πολλά ηγάπησε και ηυλαβήθη ως σοφόν και ενάρετον». Διαπίστωσαν τα υπερφυή αυτά θαύματα ως αληθινά γεγονότα και αναχώρησαν για το θεοβάδιστο όρος Σινά, τα Ιεροσόλυμα και την Δαμασκό. Στα Ιεροσόλυμα ο επίσκοπος Ακάκιος ανεπαύθη κατόπιν ασθενείας και τον εκήδευσε ο Θεόφιλος. Με επιστολές από τους πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ο Θεόφιλος. Ο άγιος Νήφων όμως είχε εκθρονισθεί και παρέδωσε τις επιστολές στον διάδοχό του Παχώμιο, που ήταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α´

 ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 15ου -16ου ΑΙΩΝΑ 

1. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΡΑΦΩΝ 

2. ΑΓΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΖΗΣ  

3. ΑΓΙΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΕΚ ΡΙΧΟΒΟΥ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β´ 

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ 

 2. ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ 

3. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΩΤΗΣ 

 4. ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Ο ΕΚ ΚΛΕΙΤΖΟΥ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ 

 5. ΑΓΙΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΕΞ ΑΝΤΡΑΝΟΒΗΣ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ´ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ´ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

 1. ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΧΩΡΙΤΗΣ  

2. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ

https://ikee.lib.auth.gr/record/373738/files/GRI-2026-53693.pdf

Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ, ἔζησε τόν 11ο αἰῶνα. Ἦταν γόνος πολύ πλούσιας οἰκογένειας μέ μεγάλη κτηματική περιουσία. Ἀπό τή νεότητά του ἀγάπησε τή ζωή τῆς ἀσκήσεως, ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί ἔγινε μοναχός.

Ἀξιοποιώντας τήν πατρική του περιουσία φρόντιζε τήν οἰκογενειακή Μονή στή Στρόβιλο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν γνώρισε τόν Ὅσιο Χριστόδουλο Λατρηνό ἐκτίμησε τήν πνευματικότητά του καί τόν κάλεσε ὡς Ἡγούμενο στή Μονή του στή Στρόβιλο, ὅπου ἔμεινε περίπου ἕνα ἔτος.

Σύντομα τοῦ ζήτησε νά μετακινηθεῖ στήν Κῶ, ὅπου τόν προέτρεψε νά διαλέξει τόπο, ἀνάμεσα στά κτήματα πού τοῦ ἀνῆκαν, καί ἐκεῖ νά οἰκοδομήσει νέα μεγάλη Μονή. Πράγματι, ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος ἔφτασε στήν Κῶ καί περιηγήθηκαν μαζί τό νησί. Τελικά, ἐπέλεξε τόν λόφο τοῦ «Πηλέ» (τό σημερινό Παλαιό Πυλί), ὅπου ὑπῆρχε παλαιό βυζαντινό κάστρο, καί οἱ ἐργασίες γιά τήν ἀνέγερση τῆς νέας Μονῆς, ξεκίνησαν ἀμέσως.

Μόλις ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος βεβαιώθηκε ὅτι παρέδωσε τό ἔργο οἰκοδομήσεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Καστριανῶν στά στιβαρά καί ἄξια χέρια τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου ἔφυγε νύχτα γιά νά πάει στήν Ἱερουσαλήμ. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή καί ἔπειτα οἱ πηγές δέν ἀναφέρουν κάποια πληροφορία γι᾿ αὐτόν. Ἀπό ἔμμεσες ἀναφορές στά κείμενά του συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος θεωροῦσε πώς ζοῦσε τουλάχιστον μέχρι τό 1093 (ἔτος ἐκδημίας τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου).

Ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος συνέχισε μόνος του τό ἔργο ἀνεγέρσεως τῆς νέας μεγάλης Μονῆς, τήν ὁποία ἀφιέρωσε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἔχοντας βαθιά γνώση τῆς πνευματικῆς ἀξίας τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου, τόν περίμενε μέχρι τό τέλος τοῦ βίου του. Μάλιστα, στήν Ἡγουμενία τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πού οἰκοδόμησε στήν Πάτμο μετά τήν ἀναχώρησή του ἀπό τήν Κῶ, ἤθελε νά τόν διαδεχθεῖ ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος, διότι γνώριζε ὅτι ἡ νῆσος Πάτμος τοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ὡς ἀντάλλαγμα γιά τή μεταβίβαση στό αὐτοκρατορικό ταμεῖο τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῶν Καστριανῶν στήν Κῶ, τά ὁποῖα τοῦ εἶχε προσφέρει ὁ Κῶος Ὅσιος Ἀρσένιος.

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.
Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Το 829 με 830 βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε στα Ανάκτορα. Καταδικάσθηκε σε 600 ραβδισμούς, του έσπασαν το σαγόνι, του ξερίζωσαν τα δόντια και τον έριξαν ημιθανή σε μία υπόγεια φυλακή του παλατιού. Κάποιοι Ορθόδοξοι, πιθανόν αξιωματούχοι στο Παλάτι, τον ανέσυραν από την φυλακή και τον μετέφεραν στην οικία τους όπου τον περιέθαλψαν και του έσωσαν την ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη κατεδίκασε την οικογένεια που έδωσε άσυλο στον Μεθόδιο και δήμευσε την περιουσία της. Ο Μεθόδιος λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του αφέθηκε ελεύθερος. Παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν ως αντιγραφέας χειρογράφων.

Τον Οκτώβριο του 831 έχουμε την τρίτη δίωξη για τον Μεθόδιο. Η δικαιολογία ήταν η δημοσιοποίηση μίας «προφητείας» περί θανάτου του Αυτοκράτορα Θεοφίλου η οποία αποδόθηκε στον Μεθόδιο.

Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες

Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνα, ο οδηγός ή ο πεζοπόρος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου «Αγίου όρους», την Κυριακή των Πατέρων (Ζ’ από το Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.
Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».

Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.

Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.

Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.

Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Καταγόταν μάλλον από την Αχαΐα και ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου.

Άγιος Μύρωνας: Οι εμφανίσεις στη Θεία Λειτουργία και η ευωδία που συγκλονίζει πιστούς

Δώδεκα χρόνια μετά την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, οι μαρτυρίες πιστών και οι αφηγήσεις του ιερέα της ενορίας σκιαγραφούν έναν ζωντανό κύκλο θαυμάτων, εμπειριών και πνευματικών βιωμάτων στον τόπο προσκυνήματος του Αγίου στην Κρήτη

 Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, Επισκόπου Κρήτης. Ενός Κρητικού Αγίου με πολλά θαύματα και συγκλονιστικές μαρτυρίες πιστών για το πρόσωπό του. Το neakriti.gr, με αφορμή την επέτειο αυτή, επεδίωξε μία συνάντηση με τον πατέρα Νικόλαο Κριτσωτάκη, τον ιερέα της ενορίας του πανέμορφου χωριού. Πριν από οκτώ χρόνια, ο ίδιος ιερέας μάς είχε αποκαλύψει συγκλονιστικά γεγονότα που αφορούσαν την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου, πώς ο ίδιος είχε παρουσιαστεί σε διαφορετικούς ανθρώπους και τι ζητούσε:
«Πριν την ανακομιδή των λειψάνων του, ο Άγιος είχε πει ότι “θα βγω από τον τάφο μου και θα είμαι σωματικά πιο κοντά σας, τότε θα γίνουν περισσότερα θαύματα”»Πολλοί άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα σπεύδουν στο θαυματουργό μέρος, προσευχόμενοι με πίστη, ενώ πολλές είναι και οι μαρτυρίες τους για κάτι συγκλονιστικό που βίωσαν.

Ο Άγιος και το θαυματουργό Αγίασμα
Πολλοί είναι οι πιστοί που βγάζουν αγίασμα, άλλοι πάλι προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν και άλλοι δεν τολμούν αν πλησιάσουν γιατί φοβούνται ότι δεν θα τα καταφέρουν να βγάλουν.

 Μάλιστα, όπως μας διηγήθηκε ο πατέρας Νικόλαος, «ήρθε ένα ζευγάρι πρόσφατα από την μαρτυρική Κύπρο και πιο συγκεκριμένα από την Λεμεσό που δεν γνώριζαν τον άγιο. Τους τον σύστησε κάποιος. Κατέβηκαν στην σκήτη του Αγίου, εκεί που αναβλύζει το αγίασμα, η σύζυγος έπιασε την κουτάλα και αφού τράβηξε, έτσι όπως την πλησίαζε προς το σώμα της, έβλεπε μέσα στην κουτάλα με το αγίασμα τη μορφή του Αγίου».
Συμπληρώνει παράλληλα τα εξής: «Βγήκαν πάνω στην Εκκλησία συγκλονισμένοι και οι δύο. Εκείνη δε πάρα πολύ. Δεν γνώριζε για τον Άγιο, της μιλήσαμε για εκείνον. Αυτό είναι ένα σημείο, ο Άγιος τους έδειξε την εύνοιά του, τους έδειξε ένα σημείο», όπως το ερμηνεύει ο πατέρας Νικόλαος, είναι σαν να τους είπε: «Είμαι κοντά σου, θέλω να σε γνωρίσω και να με γνωρίσεις».

Ωστόσο όπως τονίζει δεν είναι μόνο αυτό, «όσοι άνθρωποι έρχονται και πλησιάζουν τον τάφο και τα λείψανα του Αγίου, μου αναφέρουν ένα βίωμα ξεχωριστό ο καθένας. Και βέβαια η Εκκλησία μας είναι βίωμα, ο Θεός μετέχει και κοινωνείται, βιώνεται από τον άνθρωπο και κατ’ επέκταση και οι Άγιοι του. Αυτό το βλέπουμε από πιστούς που πλησιάζουν τα λείψανα και τον τάφο του Αγίου, είναι σα να συμβαίνει κάτι μέσα τους, κάτι βλέπουν, σα να γίνεται ένας… σεισμός. Αυτό συμβαίνει τακτικά, σε πολλούς ανθρώπους».

Οι εμφανίσεις στην Θεία Λειτουργία και η ευωδία των λειψάνων
Την ίδια ώρα ο πατέρας Νικόλαος, με βαθιά συγκίνηση συμπληρώνει ότι «ο άγιος ευωδιάζει πάρα πολύ. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις», όπως μας είπε, «η ευωδία είναι πολύ έντονη, την οποία εκείνος την εκδηλώνει ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Έχουν υπάρξει πάρα πολλά γεγονότα και εν ώρα Θείας Λειτουργίας», όπως αναφέρουν κάποιοι μας λέει ο ιερέας «τον έχουν δει πιστοί να περνά από μπροστά τους σαν σύννεφο με τα ιερατικά του άμφια, άλλοι πάλι τον έχουν δει μέσα στην Αγία Τράπεζα την ώρα της Θείας Λειτουργίας να Λειτουργεί ο ίδιος».

Η μεταστροφή του μάρτυρα του Ιεχωβά
Παράλληλα συμπληρώνει: «Είναι ζωντανός, όπως και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Αυτό που αισθάνονται πολλοί είναι ότι ο Άγιος, με την πατρική του αγάπη, τους αγκαλιάζει, νιώθουν ένα φτερούγισμα», μάλιστα σε ερώτησή μας, αν έχουν υπάρξει και μεταστροφές μέσω του Αγίου, εκείνος μας απαντά τα εξής επίσης συγκλονιστικά: «Ναι βέβαια έχουν υπάρξει, το περασμένο Φθινόπωρο, βαφτίσαμε έναν πρώην μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος ήρθε εδώ, συγκλονίστηκε με τον Άγιο. Βέβαια ήθελε να φύγει από την οργάνωση και ζήτησε να βαφτιστεί, του κάναμε κατήχηση, τον βαφτίσαμε εδώ και αισθάνθηκε και αυτός την Χάρη του Βαπτίσματος, αλλά και την αγάπη του Αγίου».

Όπως τονίζει ο πατέρας Νικόλαος, «ο Άγιος είναι μια μεγάλη αγκαλιά που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους, αυτό διαπιστώνω. Αυτή είναι μια ταπεινή και απλή διαπίστωση, από εμένα τον ανάξιο, χωρίς μεγάλα λόγια. Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ βρίσκουν αυτό που ψάχνουν! Και τι ψάχνει σήμερα ο άνθρωπος; Κάποιον να τον ακούσει και μία αγκαλιά ζεστή αγάπης και θαλπωρής και να του πει ότι “είμαι εδώ για σένα”».

Αυτό που παρατηρεί ο πατέρας Νικόλαος είναι ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στο… σπίτι του Αγίου για να προσκυνήσουν πάνε διαφορετικοί και φεύγουν… αλλιώτικοι. «Αυτό είναι το μεγαλύτερο φάρμακο. Ο Κύριός μας όταν θεράπευε τους ανθρώπους πρώτα τους συγχωρούσε και μετά τους έλεγε μην αμαρτάνεις ξανά. Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες και το ένα επηρεάζει το άλλο. Όταν αρρωσταίνει το σώμα, αρρωσταίνει και η ψυχή. Και όλη η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο καθ’ ολοκληρία και ψυχή και σώμα. Και πολλές φορές η αιτία των σωματικών ασθενειών είναι οι αμαρτίες μας. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι όταν πλησιάσουν έναν Άγιο, όπως τον Άγιο Μύρωνα και επίσης, όταν πλησιάσουν το πετραχήλι ενός πνευματικού αισθάνονται μία ανακούφιση, θεραπεύονται -με τη βοήθεια και των γιατρών πολλές φορές- θεραπεύονται και αναπαύονται».

Μνήμη,σήμερα,του αρχαιότερου μάρτυρα του ελληνικού Αρχιπελάγους.

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ(+14 Μαΐου)

 Μαρτύρησε το 250 μ.Χ. και ταφηκε σ' ένα νεκροταφείο πλάι στη θάλασσα.

  Η ευσέβεια απλών χριστιανών και τρανών βασιλέων έκτισε και ξανάκτισε τέσσερις- πέντε τουλάχιστον φορές, εξαισιους λαμπρούς ναούς πάνω από τον τάφο του. 

 Τους εκοσμησε με ασήμι και μάλαμα, με λευκά, γκρίζα, κυανόφαια και ερυθρά μάρμαρα, τους κεντησε με απειρης ομορφιάς ψηφιδωτά. Καράβια απ ' όλες τις άκρες της Μεσογείου χαιρετουσαν το περιλαμπρο τέμενος του Ισιδωρου και ναυτικοί βρήκαν στο πρόσωπό του τον προστάτη και σύντροφο στα ταξίδια τους.

Σήμερα, ελάτε για λίγο, αφήστε παραμερα τις έννοιες του βίου, τα τόσα μάταια και ανούσια που μας απασχολούν και κατεβείτε στον τόπο της ταφής του, δυο μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Κατεβείτε στον 6ο αιώνα ,ανάμεσα σε μαρμαρα και ψηφιδωτά, ανάμεσα σε ιλαρες λάμψεις κεριών και μυστικές εαρινές ευωδίες και αποθεστε στη χάρη του τα βάσανα και τις ελπίδες σας.

πηγή

Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια.

Κάποια μέρα που η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε από τον κεντυρίων Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.

Ὁ Άγιος Ὁσιομάρτυς Παντολέων Σύναθλος τού Αγίου Νικολάου τού ἐν Βουνένοις

 Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέων ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. 

Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε.

 Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.

Όσιοι Μετεωρίτες Πατέρες – Ιστορική αναδρομή στο Μετεωρίτικο Μοναχισμό

Μοναχικός βίος, ώς θεσμός της Έκκλησίας καί θεοσύστατος πολιτεία, άποτελεΐ ιδεώδη τοΰ Χριστιανισμού μορφή. Κύρια χαρακτηριστικά του όρδόδοξου μοναχικού βίου είναι:

1. Ή τελεία των ύλικών καί έγκοσμίων άπολαύσεων άπάρνηση, με την ελπίδα των άΰλων καί ύπερκοσμίων άγαδών, κατά τό λόγο τού Κυρίου: Ει θέλεις τέλειος είναι ύπαγε πώλησόν σου τα ύπάρχοντα και δός πτωχοΐς «έξεις θησαυρόν εν ούρανφ, και δεύρο άκολούδει μοι».

2. Ή άσκηση τής παρθενίας καί τής αγνείας ώς καθαρής προσφοράς στό Χριστό.

3. Ή άπάρνηση τού ίδιου θελήματος καί τοΰ ίδιου φρονήματος με τήν ασκηση τής ύπακοής, ώστε ό άσκούμενος, με τή χάρη τού Αγίου Πνεύματος, να φτάσει στήν έλευθερία των τέκνων τού Θεού καί στόν άγιασμό.

4. Ή άπομάκρυνση σε ήσυχαστικό τόπο μονασμοϋ (άσκητήρια, ήσυχαστήρια, ιερές μονές) μέ σκοπό τήν άδιάλειπτη έπαφή τής ψυχής μέ τόν Ύψιστο Θεό.

Ό εύκλεέστερος καρπός τού μοναχισμού είναι οί πλεΐστοι άγιοι τής Εκκλησίας μας, οί οποίοι είναι τά θεωμένα μέλη αύτής καί ή διάσωση καί διαφύλαξη των ιερών Δογμάτων, χάρη των οποίων πάμπολλοι μοναχοί άναδείχθηκαν σοφότατοι δεολόγοι καί ομολογητές.

Ο άη Γιώργης απ’ το Γομάτι της Χαλικιδικής

Όπως λουλουδίζει ο Μάης με τα ρόδα και τα εύοσμα άνθη, έτσι κι η Εκκλησία ολοχρονίς ωραΐζεται και κοσμείται με τα κρίνα του αγιολογίου της. Οι Άγιοι, οι γνήσιοι φίλοι του Θεού αλλά και δικοί μας, απαρτίζουν το ανθολόγιο του ουρανού σκορπίζοντας εαρινή μυροβλυσιά στον κάθε άνθρωπο που προστρέχει στην αντίληψη και τη συντροφιά τους. Ένα τέτοιο σεμνό κι ευσυμπάθητο ζουμπούλι είν’ ο άη Γιώργης απ’ το Γομάτι της Χαλικιδικής, που η μνήμη του τιμάται την πρώτη του Μάη.

Το Γομάτι είναι τόπος αγιασμένος με ιδρώτες και πύρινες προσευχές οσίων ανδρών, μιας κι αποτελούσε μοναστική περιοχή κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, πριν περιοριστεί το Άγιο Όρος στις οριστικές του συντεταγμένες. Εκεί γύρω υπήρχαν ξακουστές Μονές όπως του αγίου Ιωάννου του Κολοβού, του αγίου Ευθυμίου του νέου και “της καθέδρας των Γερόντων” όπου κείται πλέον το χωριό του Γοματίου. Εκεί λοιπόν που υπήρχε τέτοια ευλογημένη παράδοση στην άσκηση και τη νήψη, ήταν επόμενο να βλαστάνουν διαχρονικά σα μαντζουράνες κι ανθεμίδες άνθρωποι του Θεού, κεχαριτωμένοι και θεοφόροι. Τέτοιο λευκάνθεμο ήταν κι ο Γιώργης.
Ήταν έγγαμος, είχε παιδιά κι ήταν μυλωνάς στο επάγγελμα. Άλεθε σιτηρά και με τα λιγοστά του χρήματα όχι μόνο συντηρούσε την οικογένειά του, αλλ’ ελεούσε και τους φτωχούς. Μάλιστα, όταν γνώριζε πως κάποιος δεν είχε οικονομική άνεση δεν του έπαιρνε χρήματα αλλά τον συναπόβγαζε έτσι, αναργύρως. Στους ανήμπορους και τους οδοιπόρους πάντοτε έδινε εκείνος το αλεύρι που είχαν χρεία δωρεάν, μ’ ευφρόσυνη καρδιά.

Μια μέρα πέρασε τούρκικο απόσπασμα απ’ το χωριό.

Την 29ην του μηνός Απριλίου, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσονας καί Σωσίπατρος

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καὶ κατάγονταν ὁ μὲν Ἰάσων ἀπὸ τὴν Ταρσὸ ἢ τὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸ παλαιὸ χειρόγραφο, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα.

Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσων ἀπαντᾶ σὲ δύο ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μετὰ τοὺς Φιλίππους, ἦλθε στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου δίδαξε ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες. Ἡ διδασκαλία του ἐπέσυρε τὸ μίσος τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι στράφηκαν ἐναντίον του, παρακινώντας καὶ τοὺς ἀγοραίους τῆς πόλεως. Ἐπειδὴ φιλοξενοῦνταν στὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζήτησαν ἐκεῖ. Δὲν τὸν βρῆκαν ὅμως, γι’ αὐτὸ ἔσυραν τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς στοὺς πολιτάρχες, δηλαδὴ στοὺς δημοτικοὺς ἄρχοντες. Στὴν ἀφήγηση αὐτὴ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρεται γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσονα. Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ ὁ Παῦλος ἀναφέρει τὸν Ἰάσονα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπηύθυναν χαιρετισμοὺς στοὺς παραλῆπτες τῆς Ἐπιστολῆς.

Ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχουμε τὶς πρῶτες πληροφορίες καὶ συγκεκριμένα στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, ὁ Ἰάσων καὶ ὁ Σωσίπατρος χαρακτηρίζονται «συγγενεῖς» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς δημιούργησε ὁρισμένα ἐρωτήματα. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα σημαίνει ὅτι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἰάσων ἦταν ὁμότεχνοι, πάντως ὄχι συγγενεῖς ἐξ αἵματος.

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ και ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Οι δύο Αγίες έθαψαν τα σεπτά λείψανά των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Οι Αγίες Αναστασία και Βασιλίσσα ήταν πλούσιες με καταγωγή από τη Ρώμη (επί Νέρωνος 54 - 68).

 Αποτελούσαν δε εξαίρεση διότι απέφυγαν τη διαφθορά και την αλλοτρίωση που κατέκλυζε τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρώμης και ζούσαν εν αγνεία και παρθενία. 

Σε νεαρή ηλικία δέχθηκαν την πίστη του Χριστού και με τη διανομή των υπαρχόντων τους έγιναν το στήριγμα των χριστιανών της Ρώμης.

 Μετά τον μαρτυρικό θάνατο των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οι δύο Αγίες έθαψαν τα σεπτά λείψανά των. 

Πιθανότατα αυτή η πράξη οδήγησε στη σύλληψη των δύο αγίων, οι οποίοι οδηγήθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα Νέρωνα και αναγκάστηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους. Όταν αρνήθηκαν, υποβλήθηκαν στα πιο σκληρά βασανιστήρια: μαστιγώθηκαν άγρια ​​με μαστίγια, γδάρθηκαν με γάντζους και τελικά ρίχτηκαν στη φωτιά. Με θεϊκή παρέμβαση, ωστόσο, οι άγιοι παρέμειναν αβλαβείς, συνεχίζοντας να διακηρύττουν δυνατά την πίστη τους.

Ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διέταξε να τους κόψουν τη γλώσσα και να τους αποκεφαλίσουν με σπαθί , ένα βασανιστήριο που πραγματοποιήθηκε γύρω στο 68 , όταν η βασιλεία του Νέρωνα πλησίαζε στο τέλος της.

Τα λείψανα των δύο αγίων φυλάσσονται μέχρι σήμερα στην εκκλησία Santa Maria della Pace στη Ρώμη .Η μνήμη τους τιμάται στις 15 Απριλίου

Oι άγιοι Κλαύδιος ο Τριβούνος, Ιλαρία η σύζυγος του και τα παιδιά τους Ιάσων και Μαύρος

Μια αγιασμένη οικογένεια…Εορτάζουν στις 19 Μαρτίου εκάστου έτους.

Ο Κλαύδιος ήταν Τριβούνος στο αξίωμα στα χρόνια του βασιλιά Νουμεριανου (283 – 284 ). Σ’ αυτόν παρέδωσε ο έπαρχος Κελαρίνος τους Αγίους Χρύσανθο και Δαρεία  για να τους τιμωρήσει.

Αλλά όταν είδε ότι το Άγιο ζευγάρι έμενε αβλαβές από τα βασανιστήρια, πίστεψε στον Χριστό και βαπτίστηκε μαζί με τη σύζυγο του Ιλαρία και τα παιδιά του Ιάσονα και Μαύρο.
Καθώς επίσης, το ίδιο έπραξαν και οι στρατιώτες της φρουράς του.

Τότε, τον μεν Κλαύδιο, αφού του έδεσαν ένα ογκόλιθο στο σώμα τον έριξαν στη θάλασσα και έτσι βρήκε ένδοξο μαρτυρικό τέλος.

Τους δε γιούς του, μαζί με τους στρατιώτες τους αποκεφάλισαν. Η μητέρα τους Ιλαρία, παρέλαβε τα λείψανα τους και τα έθαψε. Σε μια από τις επισκέψεις της στον τάφο τους, την συνέλαβαν οι στρατιώτες του έπαρχου και την έσυραν για να τη θανατώσουν.

Η Ιλαρία τους παρακάλεσε να την αφήσουν πρώτα να προσευχηθεί, και έτσι κατά τη διάρκεια της προσευχής εξέπνευσε. Οι υπηρέτριες της παρέλαβαν το σώμα της και το έθαψαν στον τάφο των γιων της (σύμφωνα με άλλη παράδοση πέθανε με αποκεφαλισμό).

«Ο γαμπρός το ’Σκασε»… Η περίπτωση του Αγίου Αλεξίου «του Ανθρώπου του Θεού»

  Στον Βίο του Αγίου Αλεξίου «του Ανθρώπου του Θεού» (εορτάζει στις 17 Μαρτίου) η σκηνή της νύκτας του γάμου, όπου ο Αλέξιος επιστρέφει το δακτυλίδι και τη ζώνη στη σύζυγό του και φεύγει για ασκητική ζωή, προκαλεί εύλογη αμηχανία. Για μια κοινωνία, αρχαία ή σύγχρονη, που αντιλαμβάνεται τον γάμο ως ένα κοινωνικό συμβόλαιο που συγκροτεί συγγένειες, τιμή και σταθερότητα, η φυγή μοιάζει με εγκατάλειψη, άρα και με σκάνδαλο: παραβίαση υποχρέωσης, δημόσια ατίμωση της συζύγου, τραύμα για τις οικογένειες. Το ερώτημα είναι αν η εκκλησιαστική παράδοση αντιμετωπίζει τέτοιες πράξεις ως «ηρωισμό αγιότητας» ή αν διασώζει μια πιο σύνθετη ερμηνεία που βάζει όρια και προϋποθέσεις.

  Στο πλαίσιο του αρχαίου χριστιανισμού, ο γάμος δεν απαξιώνεται—θεμελιώνεται μάλιστα βιβλικά («τίμιος ο γάμος», Εβρ. 13:4)—όμως ταυτόχρονα αναπτύσσεται ισχυρά το ιδεώδες της παρθενίας και της άσκησης ως «εσχατολογικό σημάδι»: μια ζωή που προεικονίζει την επερχόμενη Βασιλεία, όπου «ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται» (Ματθ. 22:30). Ο Παύλος, ενώ υπερασπίζεται τον γάμο, προβάλλει και την αγαμία ως χάρισμα για «απερίσπαστη» αφοσίωση (Α΄ Κορ. 7). Έτσι, η παράδοση δεν λειτουργεί με ένα μόνο μέτρο. 

Αντίθετα, κρατά ένα διπλό αξιακό σύστημα: ο γάμος ως οδός αγιασμού και η παρθενία/μοναχισμός ως άλλη οδός, χωρίς να μετατρέπεται η δεύτερη αυτομάτως σε ηθική υπεροχή για όλους.

Η τιμία κάρα του Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων

 Η τιμία κάρα του τιμωμένου την 11η Μαρτίου Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας

ΟΣΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΑΠΛΟΥΣ

Ο αββάς Κρόνιος, ο μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου, μου διηγήθηκε για τον Παύλο(+7 Μαρτίου) που επονομάστηκε Απλός εξαιτίας της μεγάλης ακακίας και απλότητας του χαρακτήρα του.

Μου είπε δηλαδή ότι κάποιος που λεγόταν Παύλος, χωριάτης και γεωργός, παντρεύτηκε μια γυναίκα ωραία αλλά με κακό χαρακτήρα. Αυτή τον απατούσε με κάποιον και για πολύν καιρό ο Παύλος δεν το καταλάβαινε, γιατί ήταν απονήρευτος και δεν έβαζε κακό στον νου του.

 Κάποτε όμως που γύρισε από το χωράφι και μπήκε ξαφνικά στο σπίτι, την έπιασε επ’ αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία. Με σεμνό χαμόγελο τότε τους είπε: 

«Καλά, καλά˙ στ’ αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει. Μα τον Κύριο Ιησού, εγώ δεν μένω άλλο μαζί με αυτή τη γυναίκα . Κράτα την εσυ .Εγώ θα γίνω μοναχός. Και χωρίς να πει τίποτε σε κανέναν, προσπέρασε τις οκτώ μονές,1 πήγε στον μακάριο Αντώνιο και χτύπησε την πόρτα.
Βγαίνοντας ο μέγας, τον ρώτησε: 

«Τι θέλεις;» 

«Θέλω να γίνω μοναχός», είπε ο Παύλος. 

«Άνθρωπος γέρος εξηντάρης δεν μπορεί να γίνει εδώ μοναχός», αποκρίθηκε ο Αντώνιος. «Πήγαινε καλύτερα στο χωριό να δουλεύεις για να ζήσεις με την εργασία, ευχαριστώντας τον Θεό, γιατί δεν μπορείς να υποφέρεις τις δυσκολίες της ερήμου». 

Είπε τότε ο γέρος:

 «Θα κάνω ό,τι μου διδάξεις».

 «Σου είπα ότι είσαι γέρος και δεν μπορείς να γίνεις μοναχός», επέμενε ο Αντώνιος˙ «αν όμως θέλεις να γίνεις, πήγαινε σε κοινόβιο με πολλούς αδελφούς, που θα μπορούν να σε στηρίξουν στην αδυναμία σου. Γιατί εγώ κάθομαι εδώ μόνος μου, τρώγοντας κάθε πέντε μέρες, και πάλι λίγο, χωρίς να χορταίνω».

Με αυτά τα λόγια και άλλα παρόμοια έδιωχνε τον Παύλο˙ επειδή όμως εκείνος δεν έφευγε, ο Αντώνιος μπήκε στη σπηλιά, έκλεισε την πόρτα και δεν βγήκε τρεις μέρες. Εκείνος όμως κάθισε κοντά στην πόρτα και περίμενε.
Την τέταρτη μέρα, εξαιτίας κάποιας ανάγκης, ο Αντώνιος άνοιξε και βγήκε. Βλέποντάς τον, του είπε:

 «Φύγε από εδώ, γέρο, τι με κουράζεις; Δεν μπορείς να μείνεις εδώ».

 Ο Παύλος απάντησε:

 «Είναι αδύνατο να πάω ή να πεθάνω αλλού, εκτός από εδώ».

Παρατηρώντας τον λοιπόν ο Αντώνιος και βλέποντας ότι δεν έχει μαζί του φαγώσιμα, ούτε ψωμί ούτε νερό ούτε τίποτε άλλο, και είναι τέσσερις μέρες που περιμένει νηστικός, φοβήθηκε μην τυχόν πεθάνει και έχει βάρος στην ψυχή του ότι φέρθηκε άσπλαχνα στον Παύλο. Τον δέχτηκε λοιπόν μέσα, και βρέχοντας φοινικοβλαστούς, του είπε: «Πάρε, πλέξε σχοινί, όπως βλέπεις εμένα».

Ο γέρος έπλεξε με πολύν κόπο δεκαπέντε οργιές 2 ως το απόγευμα. Όταν είδε ο Αντώνιος το πλέξιμό του, δεν έμεινε ευχαριστημένος˙ μαλώνοντάς τον λοιπόν, του είπε: «Δεν το έπλεξες καλά˙ χάλασέ το και πλέξε το από την αρχή». 

Και αυτό του το πρόσταξε, ενώ ήταν τέσσαρις μέρες νηστικός, όπως είπα, και γέρος, για να δοκιμάσει την καρτερικότητά του. Αυτός ξέπλεξε και ξανάπλεξε τους ίδιους βλαστούς με πολλή δυσκολία, γιατί ήταν ζαρωμένοι από το προηγούμενο πλέξιμο.
Βλέποντας ο Αντώνιος ότι ο γέρος ούτε γκρίνιαξε χάνοντας την υπομονή του, ούτε καν θύμωσε έστω και λίγο, ούτε άλλαξε καθόλου την έκφραση του προσώπου του, συγκινήθηκε˙ και όταν έδυσε ο ήλιος, του είπε: 

«Παππούλη, θέλεις να φάμε λίγο ψωμί;»

ΣΥΝΑΞΗ τῶν ἐν τῃ Λακωνίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων(Β’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν)

Τήν ἡμέρα τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ἱερού Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Σπάρτης, πού ἔγιναν τήν 19ην Ἰουνίου 1983, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασιάς και Σπάρτης κ.κ. Εὐστάθιος, καθιέρωσε τόν κοινόν ἐορτασμόν τῶν ἐν τῃ Λακωνίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων, ὁρίσας ἐορτάσιμον ἡμέραν, τήν Β’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν.

Στην χορεία των Λακώνων Αγίων, ανήκουν οι:

- Όσιος Νίκων ὁ «Μετανοείτε»
- Άγιος Θεόκλητος Λακεδαιμονίας
- Άγιος Λεόντιος ο εκ Μονεμβασίας
- Άγιος Μάξιμος ο Γραικός
- Άγιος Γεώργιος ο εν Μαλεώ ασκήσας
- Άγιος Γρηγόριος ο εκ Μυστρά
- Αγία Υπομονή
- Άγιος Θωμάς ο εν Μαλεώ ασκήσας
- Άγιος Ηλίας ο Νέος
- Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης

Στην χορεία των Λακώνων Αγίων, προστέθηκαν αργότερα και οι εξής: