Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη.

"Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη. Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Η αχόρταγη κοιλιά, είναι η ρίζα και η αιτία κάθε κακού. Και όσο συνηθίζεις στο πολύ φαγητό, τόσο το σώμα σου ζητάει περισσότερο. Ενώ όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του στο λίγο."

Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφκυ

Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη....

 Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη. Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Η αχόρταγη κοιλιά, είναι η ρίζα και η αιτία κάθε κακού. Και όσο συνηθίζεις στο πολύ φαγητό, τόσο το σώμα σου ζητάει περισσότερο. Ενώ όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του στο λίγο.

Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφκυ

πηγή

Όταν το Πνεύμα το Άγιο έρθει στην ψυχή του ανθρώπου τότε ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από ψεύτικα στηρίγματα(Mητρ.Λεμεσού Αθανάσιος)

                       

Γιατί ψωνίζει ο άνθρωπος; Λέει, μα τα αγοράζω αλλά δεν τα έχω ανάγκη...

Τα αγοράζω και δεν τα έχω ανάγκη,έχω τόσα πολλά να φορέσω και παπούτσια και ρούχα αλλά θέλω να τα αγοράζω!

Είναι ψυχική ανάγκη. Είναι ψυχική φτώχεια.Είναι ένδεια. Και το φαγητό και χίλια δυο άλλα πράγματα...

Επειδή λείπει ο Παράκλητος.

Επειδή λείπει το Πνεύμα το Άγιο.

Όταν το Πνεύμα το Άγιο έρθει στην ψυχή του ανθρώπου τότε ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από ψεύτικα στηρίγματα. Τότε είναι γεμάτος, τότε είναι πλήρης. Αυτό που μας σπρώχνει στην επιθυμία και στην κατάχρηση των πραγμάτων είναι γιατί απουσιάζει το πνεύμα το Άγιον, η Χάρις του Θεού από την ψυχή μας.

Ο χορτασμός από φαγητά είναι πατήρ της πορνείας...

 ''Ο χορτασμός από φαγητά είναι πατήρ της πορνείας η θλίψις δε της κοιλίας είναι πρόξενος της αγνότητος. Εκείνος πού εκολάκευσε τον λέοντα, πολλές φορές τον ημέρωσε. Εκείνος όμως πού περιποιήθηκε την σάρκα, περισσότερο την εξαγρίωσε''.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ-ΛΟΓΟΣ 14ος: Περί γαστριμαργίας

Γιατί περίσσεψε η κατάκριση, η αργολογία και το κουτσομπολιό.....

 Ισαάκ του Σύρου, Λόγος ΝΗ΄

Γνώριζε, αδελφέ μου, ότι γι’ αυτό πρέπει να καθόμαστε μέσα στο κελί μας, για να μη μαθαίνουμε τα κακά έργα των ανθρώπων, και τότε τους βλέπουμε όλους ως αγίους· αλλά αν ελέγχουμε και παιδεύουμε και κρίνουμε και εξετάζουμε και αδικούμε και μεμψιμοιρούμε, τότε λοιπόν σε τι διαφέρει η ζωή στην ησυχία από την ζωή στις πόλεις; 

 (Στις πόλεις, όπου οι άνθρωποι γκρινιάζουν ασταμάτητα, κατηγορούν ο ένας τον άλλον, μιλάνε μόνο για τα στραβά του κόσμου τούτου, δεν βλέπουν τίποτε καλό να υπάρχει πουθενά κι έχουν κάνει την τηλεόραση πνευματικό τους οδηγό σε όλα τα παραπάνω).

Και τι άλλο υπάρχει χειρότερο από τη ζωή στην έρημο, αν δεν απαλλαγούμε από όλα αυτά; Αν δεν ησυχάζεις στην καρδιά σου, ησύχασε τουλάχιστον με την γλώσσα σου· και αν δεν μπορέσεις να τακτοποιήσεις τους λογισμούς σου, τακτοποίησε τουλάχιστον τις σωματικές σου αισθήσεις· και αν δεν είσαι μόνος με τη διάνοιά σου, μείνε τουλάχιστον μόνος με το σώμα σου· και αν δεν θέλεις να εργάζεσαι σωματικά, να λυπάσαι τουλάχιστον με τη διάνοιά σου· και αν δεν μπορείς να αγρυπνάς όρθιος, αγρύπνησε καθιστός ή ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου 

(Γιατί το ζητούμενο και για εμάς τους χριστιανούς που ζούμε στην ερημία των πόλεων, είναι να φτάσουμε με την βοήθεια του Θεού να ζούμε σαν να ’μαστε στην έρημο, ώστε να έχουμε την ειρήνη του Αγίου Πνεύματος).

 Και αν δεν μπορείς να νηστεύσεις δυό ημέρες, νήστευσε τουλάχιστον ως το απόγευμα· και αν δεν μπορείς πάλι ως το απόγευμα, μη χορταίνεις την κοιλιά σου· και αν δεν είσαι άγιος στην καρδιά, γίνε καθαρός στο σώμα σου· και αν δεν πενθεί η καρδιά σου, ας πενθεί το πρόσωπό σου· και αν δεν μπορείς να ελεήσεις, μίλησε τουλάχιστον ως αμαρτωλός· και αν δεν είσαι ειρηνοποιός, μην γίνεσαι τουλάχιστον φιλοτάραχος.

(Γιατί νηστεία δίχως αγώνα πνευματικό, χωρίς καθαρό νου και καρδιά, μπορεί να είναι απλώς μία συνήθεια – άσε που οι περισσότεροι την καταργήσαμε κι αυτή).

 Και αν δεν υπάρχεις ικανός και έμπειρος, γίνε ακούραστος στο φρόνημα· και αν δεν είσαι νικητής, μην υπερηφανεύεσαι μπροστά στους αίτιους και υπεύθυνους· και αν δεν μπορείς να φράξεις το στόμα εκείνου που κατηγορεί τον αδελφό του, φύλαξε τουλάχιστον το δικό σου, και μην συμφωνήσεις μαζί του.

(Γιατί περίσσεψε η κατάκριση, η αργολογία και το κουτσομπολιό, κι όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, ο ένας κατηγορεί τον άλλο).

πηγή

Γαστριμαργία: νόσος της ψυχής και του σώματος

Της Δήμητρας Μπότσαρη - Θεολόγος

Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε τη γαστριμαργία θα λέγαμε ότι είναι η αναζήτηση της ηδονής στο φαγητό.
Η γαστριμαργία είναι ένα πάθος, προϊόν εφεύρεσης του ανθρώπου και επακόλουθο του προπατορικού αμαρτήματος, το οποίο συγκαταλέγεται στα πνευματικά νοσήματα.

Ο Jean Claude Larchet αναφέρει ότι εμφανίζει δύο κύριες μορφές. Η πρώτη αφορά την ποιότητα των τροφών και έχει ως ζητούμενο την ικανοποίηση του στόματος και της γεύσης και η δεύτερη την ποσότητα που στοχεύει στην ικανοποίηση της κοιλιάς[1]. Το παράδοξο είναι ότι ενώ η γαστριμαργία δεν προέρχεται από κάποια σωματική ανάγκη, το σώμα έχει άμεση εμπλοκή. Το γεγονός ότι η επιθυμία υπερβαίνει την ανάγκη, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γαστριμαργία είναι πάθος της ψυχής το οποίο εκδηλώνεται στο σώμα.

Τη σημαντικότητα του συγκεκριμένου πάθους ενισχύει και το γεγονός ότι αποτέλεσε έναν από τους τρείς πειρασμούς που επέβαλε ο διάβολος στο Χριστό στην έρημο[2]. Η στάση του Ιησού απέναντι στον πειρασμό του διαβόλου, αποκαθιστά τη σχέση ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, η οποία είχε διαταραχθεί με τον Αδάμ και τη βρώση του απαγορευμένου καρπού. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι ακάθαρτη η τροφή ή κακή η διαδικασία της διατροφής ώστε να μας οδηγεί στη γαστριμαργία. Αυτό που φταίει είναι ο τρόπος χρήσης της τροφής και ο σκοπός που εξυπηρετεί η χρήση αυτή.

Η γαστριμαργία αποτελεί νόσο, όχι μόνο της ψυχής αλλά και του σώματος. Οι συνέπειες της στην υγεία του σώματος είναι πολυεπίπεδες, πολυάριθμες και επικίνδυνες. Πολλοί Πατέρες βλέπουν στη γαστριμαργία την πηγή του προπατορικού αμαρτήματος[3]. Ο Αδάμ τρώγοντας τον απαγορευμένο καρπό παραβίασε την εντολή του Θεού. Η γαστριμαργία σηματοδοτεί τη διάσπαση του ανθρώπου από την κοινωνία του με τον Θεό.

Στον αντίποδα της γαστριμαργίας βρίσκεται η εγκράτεια που σηματοδοτεί τη λήψη τροφής αποκλειστικά για τη διατήρηση της ζωής και όχι για την αναζήτηση της ηδονής.

 Οι Πατέρες συμβουλεύουν να μη φτάνουμε ποτέ στον κορεσμό και να παραμένουμε πάντα λίγο πεινασμένοι και διψασμένοι[4]. Εκτός όμως από την ποσότητα πρέπει να ελέγχουμε και την ποιότητα των τροφών που καταναλώνουμε. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, η γαστριμαργία δεν πηγάζει από κάποια σωματική ανάγκη του ανθρώπου αλλά από το εσωτερικό του. Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος πρέπει να καταφέρει να κυριαρχήσει τους λογισμούς του και να υιοθετήσει ένα συγκεκριμένο τρόπο θεώρησης της διατροφής και διάκρισης των τροφών.

Σημειώσεις:
[1] Jean Claude Larchet, Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων, τομ. Α΄, Αθήνα, 2008, σελ. 243.
[2] Ματθ. 4. 3-5.
[3] Ο. π. σελ. 248-249.
[4] Jean Claude Larchet, Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων, τομ. Β’, Αθήνα, 2008, σελ. 203.

Παρατήρηση: Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ συνεχίζει την παρουσίαση – υπό τη μορφή σειράς άρθρων – της διπλωματικής εργασίας ”Η Βιοηθική Θεώρηση της Προληπτικής Ιατρικής” που εκπόνησε η θεολόγος Δήμητρα Μπότσαρη υπό την επίβλεψη του καθηγητή π. Βασίλειου Καλλιακμάνη, στη θεολογική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

πηγή