Η ΔΟΛΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΥΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 19η Μαΐου 2025

Όσοι μπορούμε να ξεχωρίζουμε τους ορθοδόξους κληρικούς μας από τους κάλπικους νοιώθουμε ψυχική δυσφορία όταν αντικρίζουμε αιρετικούς παπικούς «κληρικούς» να φέρουν αμφίεση ορθοδόξου κληρικού, να παριστάνουν τους «ορθοδόξους». Κι ακόμα να «λειτουργούν» σε παπικούς ναούς, με ρυθμό βυζαντινό και με το λειτουργικό τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Πρόκειται για τους διαβόητους «ουνίτες», οι οποίοι αποτελούν μια από τις «ομάδες κρούσης» του Παπισμού, για την άλωση της Ορθοδοξίας και την υποταγή της στην παπική εξουσία.
Όπως είναι γνωστό, τους εν λόγω κεκαλυμμένους φραγκοπαπάδες δεν μπορεί να τον ξεχωρίσει κάποιος, αν δεν γνωρίζει την κρυφή πραγματική του ιδιότητα, διότι, αιρετικοί όντες, κρύβονται κάτω από το ένδυμα του ορθοδόξου κληρικού, για να ασκούν δόλιο προσηλυτισμό σε βάρος των ορθοδόξων πιστών. Ένα ζήτημα τεραστίων διαστάσεων, ένα διαχρονικό πρόβλημα, το οποίο ταλανίζει την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την αληθινή και μοναδική αδιαίρετη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, για περισσότερους από οκτώ αιώνες και συνεχίζει να είναι ένα φρικτό και επώδυνο αγκάθι στο άχραντο σώμα Της.

Αφορμή για την σύνταξη της παρούσας ανακοίνωσής μας πήραμε από δύο πρόσφατα θλιβερά γεγονότα. Το πρώτο είναι η συμμετοχή ουνιτών «επισκόπων» στην νεκρώσιμη ακολουθία του αποθανόντος «Πάπα» Φραγκίσκου[1]. Ντυμένοι με άμφια ορθοδόξου επισκόπου, θυμιάτιζαν και έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη»! Δυστυχώς το πλήθος των παρόντων και τα εκατομμύρια των τηλεθεατών, από όλο τον κόσμο τους εξέλαβαν ως ορθοδόξους επισκόπους. Αυτή η σύγχυση επικράτησε και στους Έλληνες τηλεθεατές! Είναι φανερό πως το Βατικανό φρόντισε να εκμεταλλευτεί ακόμη και την κηδεία του «Πάπα», για να δείξει σ όλο τον κόσμο ότι ακόμα και η Ορθοδοξία «προσκύνησε» τον Παπισμό! Και σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα: «Οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, αν και αυτόνομες με τα δικά τους λειτουργικά έθιμα και γλώσσες, βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τη Ρώμη και αναγνωρίζουν τον Πάπα ως πνευματικό ηγέτη. Η ψαλμωδία του “Χριστός Ανέστη” στα ελληνικά αποτέλεσε συμβολική χειρονομία, που υπογράμμισε την κοινή πίστη στην Ανάσταση και την ενότητα μεταξύ των καθολικών παραδόσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το “Χριστός Ανέστη” είχε ψαλθεί και στην κηδεία του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, ενισχύοντας τη συνέχεια αυτής της παράδοσης»[2]! Ξεκάθαρη ομολογία σκοπιμότητας!

Το δεύτερο είναι πρόσφατη συνάντηση του νέου «Πάπα» Λέοντα 14ου με ουνίτες επισκόπους από όλο τον κόσμο. «Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 2025, στο πλαίσιο του Ιωβηλαίου των Ανατολικών Εκκλησιών, και φιλοξενήθηκε στην Αίθουσα Παύλου ΣΤ΄ στο Βατικανό. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Πάπας τόνισε την ανάγκη για ενότητα και ειρήνη μεταξύ των διαφόρων παραδόσεων της Καθολικής Εκκλησίας, αναγνωρίζοντας τη σημασία των Ανατολικών Καθολικών κοινοτήτων και της πλούσιας λειτουργικής τους κληρονομιάς»[3]. Μάλιστα το Βατικανό φρόντισε να αναρτηθεί σχετικό βίντεο στην διαδικτυακή πλατφόρμα του YouTube[4], προφανώς για να δείξει ότι το Βατικανό δεν έχει την παραμικρή διάθεση να καταργήσει την Ουνία και πως ο νέος «Πάπας» θα είναι αρωγός της! Το ίδιο συνέβη και κατά την ενθρόνισή του!

Αυτή είναι η μέγιστη κακοήθεια του Παπισμού, η δόλια εξαπάτηση των Ορθόδοξων: Οι Ουνίτες.

* Αυτή είναι η μέγιστη κακοήθεια του Παπισμού, η δόλια εξαπάτηση των Ορθόδοξων: Οι Ουνίτες.

**ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΘΑΝΟΝΤΑ «ΠΑΠΑ» ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ

***«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α΄ χιλιετίας»

Ο Δούρειος ίππος του παπισμού... ΄΄ ΟΥΝΙΑ ΄΄

Περί της Ουνίας...

Του Αρχιμ. Γερβ. Ραπτοπούλου.

  Άλλη φαίνεται η Ουνία κι' άλλη είναι. Φαίνεται Ορθόδοξη, και να γιατί. 

Οι κληρικοί της Ουνίας, οι Ουνίτες, έχουν αμφίεση Ορθοδόξου κληρικού. Φορούν ράσο, καλιμαύχι. Έχουν γένεια. Τέλεια εμφάνιση Ορθοδόξου κληρικού. Οι Εκκλησίες τους είναι καθ' όλα ορθόδοξες. Λείπουν εκείνα τα ψυχρά αγάλματα, που δίνουν την εικόνα και την αίσθηση ειδωλολατρικού Ναού. Αντί για αγάλματα έχουν αγιογραφίες. Και η όλη δομή του Ναού, εσωτερικά και εξωτερικά, ορθόδοξη. Η θεία Λειτουργία τελείται στη γλώσσα κάθε Έθνους στο οποίο δρα πάντα προσηλυτιστικά η Ουνία. Ίδια η θεία Λειτουργία. Κανείς απλοϊκός χριστιανός Ορθόδοξος δεν θα μπορούσε να υποπτευθεί τίποτε το ξένο προς την Ορθοδοξία. Έτσι θα μπορούσαν απλοί Χριστιανοί μας να συμβουλεύονται Ουνίτες ιερείς και να εκκλησιάζονται ακόμα σε Ουνιτικές Εκκλησίες.

  Αλλά όλα αυτά είναι ο Δούρειος ίππος. Είναι η προβιά. Μέσα στο Δούρειο Ίππο κρύβονται οι άνθρωποι του Πάπα. Κρύβονται οι φανατικοί Λατίνοι, που σαν σκοπό έχουν να υποτάξουν κάθε Ορθόδοξο χριστιανό στον Πάπα. Να το εκλατινίσουν. Να του δολοφονήσουν την ορθόδοξη πίστη, τη μόνη αληθινή πίστη. Κάτω από την ωραία προβιά κρύβονται λύκοι. Κι' αυτοί οι λύκοι είναι οι θανάσιμοι εχθροί της Ορθοδοξίας. Είναι οι Φράγκοι. Όχι. Δεν είναι Ορθόδοξοι ιερείς οι Ουνίτες, όπως φαίνονται. Είναι Φραγκοπαπάδες καμουφλαρισμένοι. Είναι, όπως τους ονομάζει στην 1989/ 24-3-1907 εγκύκλιό του ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ', «λύκοι εν σχήματι προβάτων».Λύκοι, που και από αυτούς πρέπει να προσέχουμε, έτσι ακριβώς όπως μας το προείπε ο ίδιος ο Κύριος.

 Ποιος δεν θυμάται τον λόγο Του; «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ', 15). Είναι λύκοι, και αυτό το καταλαβαίνεις, όταν ακούς να μνημονεύουν στη θ. Λειτουργία τους τον Πάπα Ρώμης. Αυτόν, που τους εμπνέει αβυσσαλέο μίσος κατά των Ορθοδόξων. Αυτόν, που είναι αίτιος, όπως θα δούμε, κάθε κακού.

Πως γεννήθηκε η Ουνία στη σημερινή Ουκρανία

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

   Στα τέλη του ΙΣΤ΄ αιώνα άκμαζε στην ανατολική Ευρώπη ένα ισχυρό κράτος με το όνομα "Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία", το οποίο περιελάμβανε τα βασίλεια της Πολωνίας και της Λιθουανίας, καθώς και εδάφη της σημερινής Ουκρανίας, η οποία ήταν γνωστή με το όνομα "Μικρά Ρωσία". Η περιοχή υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Κιέβου, που ανήκε τότε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, και η οποία περιελάμβανε επτά Επισκοπές με έδρες τις πόλεις Οστρόγκ, Πινσκ, Χελμ, Λεόπολη (ή Λεοντόπολη, γνωστή σήμερα ως Λβιβ ή Λβοβ), Βρέστη (Μπρεστ), Πόλοτσκ και Πρζέμισλ.

  Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κοινοπολιτείας αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο σοβαρά προβλήματα, αφενός μεν εξαιτίας του γενικού χαμηλού πνευματικού επιπέδου, και ιδίως των Αρχιερέων της, αφετέρου δε λόγω της σφοδρής φιλοπαπικής πολιτικής του Βασιλιά Σιγισμούνδου του Γ΄,ο οποίος από όταν ανέλαβε τον θρόνο το 1587 έβαλε ως σκοπό της ζωής του (υπό την επήρεια των Ιησουϊτών δασκάλων του) να υποτάξει τους Ορθοδόξους και Προτεστάντες του Κράτους του στον Πάπα της Ρώμης.

  Όταν ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωακείμ ο ΣΤ΄ επισκέφθηκε το 1586 την περιοχή σοκαρίστηκε με την κατάπτωση που συνάντησε: "εὕραμεν ἀρχιερεῖς ὡς ἱερεῖς καὶ ἱερεῖς ὡς λαϊκοὺς καὶ λαϊκοὺς ὡς δαίμονας"[1]. 

 Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι ανάξιοι Κληρικοί, καθώς πολλοί από αυτούς είτε υπήρξαν είχαν προγαμιαίες σχέσεις, είτε ήταν δίγαμοι... Ανάχωμα και μόνη ελπίδα στην παρακμή και τον κίνδυνο αυτό υπήρξαν κάποιοι απλοί Λαϊκοί, οι οποίοι είχαν συστήσει σε διάφορες πόλεις (Λεοντόπολη, Βίλνα κ.α.) Αδελφότητες με κύριο στόχο την οργανωμένη δράση των Ορθοδόξων όχι μόνο σε φιλανθρωπικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε μορφωτικό, με την ίδρυση σχολείων και τυπογραφείων. Οι Αδελφότητες αυτές υποστηρίχθηκαν ιδιαιτέρως από τους Πατριάρχες της Ανατολής και κυρίως τον Αντιοχείας Ιωακείμ, τον Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β΄ τον Τρανό (τις αναγνώρισε ως σταυροπηγιακές, υπαγόμενες απευθείας στον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως), και αργότερα από τον Αλεξανδρείας Άγιο Μελέτιο Πηγά.

Εἰδικὴ ἀποστολὴ στὴν Οὐκρανία... Στὰ χρόνια τῆς δουλείας,ἀλλὰ ἐπίκαιρη ὅσο ποτέ...

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαὴλ

Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ πνευματικοί μας ὁδοδεῖκτες. Τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, αὐτοί μᾶς τὸν δείχνουν. Καὶ μᾶς τὸν δείχνουν ὄχι βεβαίως ἀκαδημαϊκά, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν πνευματική τους ἐμπειρία. Μὲ τὶς διδαχές τους καὶ προπάντων μὲ τὴν ἴδια τους τὴν ζωή.
Οἱ Ἅγιοι, δηλαδὴ οἱ Ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ δάσκαλοί μας καὶ οἱ βοηθοί μας στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν κάθαρση, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση. Οἱ ἀγῶνες τους οἱ πνευματικοὶ καὶ οἱ διδασκαλίες τους ἔχουν ἰσχὺ διαχρονικὴ καὶ ὁ λόγος τους εἶναι πάντοτε σύγχρονος, ἀκέραιος καὶ ἀσφαλής.
Εἶναι θαυμαστό, τὸ πόσο ἐπίκαιροι ἀναδεικνύονται κάθε φορᾶ, ποὺ καλοῦνται νὰ δώσουν ἀπαντήσεις σὲ προβλήματα εἴτε προσωπικὰ εἴτε γενικά τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἐπικαιρότητας τοῦ λόγου καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων μας ἀποτελεῖ ἕνας Ἅγιος καταγόμενος ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς Μακεδονίας μας, ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη. Τὸν γιορτάζουμε στὶς 27 Νοεμβρίου καὶ ὀνομάζεται Δαμασκηνός. Εἶναι ὁ Ἅγιος Δαμασκηνὸς ὁ Στουδίτης, Ἐπίσκοπος Λητὴς καὶ Ρεντίνης.

ΟΙ ΟΥΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

Στα 1596, όταν το δυτικό τμήμα της Χώρας βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Παπικών Πολωνών στην πόλη Μπρεσκ- Λιτόφσκ οι Ορθόδοξοι, διά πυρός και σιδήρου, υποχρεώθηκαν να γίνουν οπαδοί του Παπισμού. 

Ομως ο “Αγιος Πατέρας” της Ρώμης, εν τη απείρω μεγαλοψυχία του, τους επέτρεψε να έχουν όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των Ορθοδόξων, αφού εν τω μεταξύ είχε πετύχει αυτό που επιθυμούσε (κι επιθυμεί διακαώς): να τον αναγνωρίσουν σαν απόλυτο κυρίαρχο της Εκκλησίας. Φυσικά ο βαθύτερος στόχος του είναι το ξεγέλασμα των υπόλοιπων Ορθοδόξων, ώστε κι αυτοί να εισέλθουν “εις την μάνδραν του Αγίου Πέτρου”. Με άλλα λόγια να γίνουν κι αυτοί Παπικοί. 

Στην αρχή οι Ουνίτες ήταν μειοψηφία στην περιοχή. Αλλά με την πάροδο των αιώνων και με την χωρίς ανάπαυλα καταπίεση των Πολωνών όλος σχεδόν ο πληθυσμός υπέκυψε στα δόλια σχέδια του Παπισμού. Κατά τον 20ο αιώνα, μέχρι τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο, η περιοχή κατεχόταν από τους Αυστριακούς, φανατικούς Παπικούς. Στη συνέχεια πάλι οι Πολωνοί βρέθηκαν κυρίαρχοι στην περιοχή της Δυτικής Ουκρανίας. Οταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην περιοχή η ουνιτική “ιεραρχία” στάθηκε στο πλευρό των Γερμανών, ενθαρρύνοντας τους νεαρούς Ουνίτες να ενταχθούν στο γερμανικό στρατό (Waffen SS Division “Galizien”). 

Μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και συγκεκριμένα στις 8.3.1946 σύνοδος υπό τον Ουνίτη “κληρικό” Γαβριήλ Κοστέλνυκ και υποστηριζόμενη από το 78% των “κληρικών” των Ουνιτών, κήρυξε την επάνοδο των Ουνιτών στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας. Ομως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης στα 1991 η Ουνία ανεβλάστησε, διότι η επάνοδος στην Ορθοδοξία του 1946 αποδείχθηκε κάλπικη λόγω του ότι είχε προηγηθεί η συνεργασία των Ουνιτών με τους Ναζί. Ο φόβος των σοβιετικών αντιποίνων ήταν τελικά η αιτία της ψεύτικης επανόδου των Ουνιτών. 

Ετσι, ενώ η ΕΣΣΔ διαλυόταν οι Ουνίτες ανέλαβαν δράση στη Δυτική Ουκρανία με τις ευλογίες της “Αγίας Εδρας”. Σήμερα οι μασκοφόροι αυτοί αιρετικοί ανέρχονται στα 4 εκατομμύρια σε πληθυσμό άνω των 40 εκατομμυρίων της Ουκρανίας. Στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα του 2014 είδαμε στην πλατεία Μαιντάν στο Κίεβο Ουνίτες “ιερείς” με τα πετραχήλια τους να ενθαρρύνουν τη βία στην ταραγμένη αυτή χώρα. 

πηγή

Μία συνάντηση με τον Γέροντα Παΐσιο και τα αίσχη της Ουνίας

Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Ζόζουλακ

 Κάποτε βρέθηκα στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου στο Αγιον Όρος. Μετά από τη Θεία λειτουργία καί το πρωινό ήρθε κοντά μου ένας νεαρός Έλληνας, τελείως άγνωστος σε μένα, καί μου είπε:
-Πηγαίνω τώρα σε ένα γέροντα θέλεις να έρθεις μαζί μου;
-Μάλιστα, του απάντησα.

 Δεν ήξερα ακριβώς περί τίνος πρόκειται καί δεν θυμόμουν ούτε το όνομα του γέροντα, στον όποιο πηγαίναμε. Ήμουν πολύ νέος, μόλις 22 ετών, καί ή ψυχή μου διψούσε για πνευματικές συναντήσεις.
 Προερχόμουν από μία χώρα με αθεϊστικό καθεστώς, το όποιο έπεσε το 1989 καί ή ελευθερία πού αισθάνθηκα στην Ελλάδα ήταν για μένα κάτι το απίστευτο. Είχα διαβάσει για το Αγιον Όρος ως φοιτητής στην Ορθόδοξη θεολογική Σχολή στο Πρέσοβ της Σλοβακίας καί όταν έβλεπα τίς πανέμορφες φωτογραφίες από τα αγιορείτικα μοναστήρια, μου ήταν αδύνατο καν να σκεφθώ ότι κάποτε θα βαδίζω σε αυτή την αγία γη των ασκητών καί αγίων.
  Ό Θεός όμως μου άνοιξε το δρόμο, όχι μόνο να επισκεφθώ το Αγιον Όρος, αλλά καί να ζήσω ένα χρονικό διάστημα με τους μοναχούς.

Το παιδί, δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του, μου εξηγούσε διάφορα περιστατικά από τα κελιά πού είχε επισκεφθεί στο Αγιον Όρος. Κατάλαβα αμέσως πώς δεν βρισκόταν για πρώτη φορά σε αυτό τον τόπο. Ήξερε με σιγουριά καί το δρόμο, στον όποιο βαδίζαμε καί δεν πέρασε πολλή ώρα όταν φθάσαμε σε μία καλύβα. Ή πόρτα ήταν κλειστή.

- Καλά πού ήρθαμε νωρίς, είμαστε οι πρώτοι, μου είπε καί με κέρασε ένα λουκούμι καί μου εξήγησε:
- Αυτό είναι το κέρασμα του γέροντα. Ό κάθε επισκέπτης παίρνει ένα λουκούμι σαν ευλογία καί πίνει από το καθαρό νερό.

 Μετά κτύπησε με ένα σιδεράκι στην πόρτα καί περιμέναμε. Έμενα μου άρεσε πολύ το λουκούμι καί θαύμαζα την πανέμορφη φύση γύρω -γύρω. Μετά από αρκετή ώρα άνοιξε την πόρτα της καλύβας ένας μοναχός καί φώναξε να περάσουμε μέσα. Μπήκαμε μέσα καί ό μοναχός μας έδειξε να περάσουμε σε ένα δωμάτιο πού είχε κάποιους πάγκους. Χαμογέλασε καί μας ρώτησε:
-Τι θέλετε, παιδιά μου;

  Εγώ δεν μίλησα, επειδή ουσιαστικά δεν ήθελα τίποτε. Ήρθα απλώς παρέα με τον καινούργιο φίλο μου. Αυτός του απάντησε:
- Θα θέλαμε να σας δούμε, γέροντα.
- Εντάξει, είπε καί μου έδειξε την πόρτα για να περάσω σε άλλο δωμάτιο.

  Εκείνη τη στιγμή τρόμαξα λίγο, επειδή δεν ήξερα Τι θέλει από μένα. Περάσαμε στο παρεκκλήσι της καλύβας του καί αρχίσαμε τη συζήτηση. Με ρώτησε για διάφορα θέματα καί εγώ του είπα για το μεγαλύτερο πόνο της ψυχής μου πού ήταν τότε το τρομερό πρόβλημα της Ούνίας. 
 Του μίλησα για τη μεγάλη δοκιμασία των Ορθόδοξων χριστιανών στη Σλοβακία καί του περιέγραψα μία από τίς πιο σκληρές επιθέσεις των παπικών εναντίον των Ορθόδοξων πού έγινε το 1990. 
 Τότε μας πήραν οί ουνίτες με τη βία πολλούς ναούς καί επιπλέον κατάφεραν στη Σλοβακική Βουλή να ψηφίσουν ένα φοβερό νόμο επί τη βάσει του οποίου μας πήραν «με νόμιμο τρόπο» τους υπόλοιπους ναούς. 
 Ήμουν πράγματι πάρα πολύ στενοχωρημένος, καθώς καί όλοι οί Ορθόδοξοι Σλοβάκοι, επειδή ή επίθεση ήταν τόσο γρήγορη καί τόσο δυνατή, ώστε περιμέναμε τον ξεριζωμό της Ορθοδοξίας από τη χώρα μας.
  Ό γέρων Παίσιος άκουσε όλα αυτά με πολλή υπομονή καί με παρηγορούσε με τρόπο πατρικό, γεμάτο αγάπη καί τρυφερότητα. Στο τέλος μου είπε τα έξης λόγια:

- Μη φοβάσαι, παιδί μου, ό Θεός σας αγαπά καί είναι μαζί σας. Θα σας βοηθήσει καί ή Εκκλησία σας θα πάει καλά. Να κάνουμε κι εμείς καμία προσευχούλα καί θα δεις. Πάρε αυτά για ευλογία, μου είπε και μου έδωσε ένα κομποσκοίνι καί δύο βιβλία πού έγραψε ό ίδιος. Μετά με αγκάλιασε, εγώ φίλησα το χέρι του καί του είπα:
- Να προσευχηθείτε για την Ορθοδοξία στη Σλοβακία.

 Για να είμαι ειλικρινής, ήταν δύσκολο τη στιγμή εκείνη να πιστέψω τα λόγια του π. Παϊσίου, επειδή έβλεπα με τα μάτια μου τι γινόταν στις ορθόδοξες ενορίες της Σλοβακίας αυτή την περίοδο. Μπροστά στα μάτια μου αφάνιζαν οί ουνίτες την Ορθοδοξία. 
 Μπροστά στα μάτια μου οί ουνίτες έδερναν ένα ορθόδοξο ιερέα καί παρά λίγο καί εγώ να φάω ξύλο. Όλοι περάσαμε όχι μόνο τους διωγμούς, αλλά ζήσαμε καί το τρομερό ψυχολογικό κλίμα καί την ψυχολογική τρομοκρατία εις βάρος των Ορθόδοξων πιστών από τους ουνίτες, τους οποίους υποστήριζε πλήρως το κράτος. 
 Από το μυαλό μου πέρασε μία απλή σκέψη: Τι μπορεί να ξέρει ένας μοναχός στο Αγιον Όρος, μακριά από τη Σλοβακία, Τι ζούμε εμείς; Μου λέει αυτά τα λόγια, για να μη στενοχωριέμαι. 
 Τώρα, μετά από 13 χρόνια από τη συνάντηση μου με τον γέροντα Πάϊσιο, όταν σκέφτομαι με πόση πίστη μου έλεγε ότι θα μας βοηθήσει ό καλός Θεός σε αυτές τίς δύσκολες στιγμές, βλέπω τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Μου έδωσε θάρρος να αγωνισθώ με τη βοήθεια του Παντοδύναμου Θεού καί να μη σκέφτομαι τίς ανθρώπινες δυνάμεις. Πόσο αληθινά ήταν τα Λόγια του φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι οί Ορθόδοξοι χριστιανοί έμειναν χωρίς ναούς καί δεν τους άφησε ο Θεός. Έκτισαν σχεδόν 100 καινούργιους ναούς στη Σλοβακία τα τελευταία 7 χρόνια.

 Όταν κοιμήθηκε ό γέρων Παΐσιος, γράφτηκε το βιβλίο του Ιερομόναχου Χριστοδούλου Άγιορείτου «Ό γέρων Παΐσιος (Έζνεπίδης), Αγιον Όρος 1994». Λίγους μήνες αργότερα κατέβηκα σε ένα μοναστήρι στην Ελλάδα καί ό ηγούμενος μου έδειξε αυτό το βιβλίο καί μου είπε:
- Αυτό το βιβλίο είναι φοβερό. Οπωσδήποτε πρέπει να μεταφραστεί καί να τυπωθεί καί στη σλοβακική γλώσσα.

 Μου έδωσε το βιβλίο να το διαβάσω. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, μου έκανε μεγάλη εντύπωση καί αμέσως απεφάσισα να ξεκινήσω τη μετάφραση του ακόμα από το μοναστήρι. Όταν γύρισα στη Σλοβακία ρώτησα σε ένα τυπογραφείο πόσο θα κοστίσει ή εκτύπωση του βιβλίου. Ήταν πάρα πολλά τα χρήματα καί τη στιγμή εκείνη σκέφτηκα το εξής:
- Πάτερ Παΐσιε, εάν θέλεις να τυπωθεί το βιβλίο στα σλοβακικά, βοήθησε με να βρεθούν τα χρήματα.
 Τη μετάφραση την τελείωσα μετά από ενάμισι χρόνο καί στη διάρκεια όλου του διαστήματος μου έρχονταν τα χρήματα καί στο τέλος πράγματι βρέθηκε το απαιτούμενο ποσό, ώστε μπορούσα άνετα να τυπώσω το βιβλίο.
 Στο τέλος, ας μου επιτραπεί να αναφέρω πώς το βιβλίο μέχρι σήμερα έχει εξαντληθεί καί το παράξενο για μένα είναι ότι το γέροντα Πάίσιο έχουν αγαπήσει πολύ καί οί ουνίτες, οί όποιοι διαβάζουν το βιβλίο του. Η μόνη ευχή μου είναι να φωτίσει ό άγιος Παΐσιος ό Αγιορείτης όλους τους ουνίτες να καταλάβουν την πλάνη τους καί να γυρίσουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην οποία θα βρουν τη σωτηρία της ψυχής τους.
Ας έχουμε την ευχή του πατρός Παϊσίου.

Πρωτοπρεσβύτερος ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΟΖΟΥΛΑΚ
Καθηγητής στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πρέσοβ της Σλοβακίας

Πηγή/αντιγραφή

Ο ιερομάρτυς Αθανάσιος της Βρέστης(+5 Σεπτεμβρίου 1648)

Ο άγιος Αθανάσιος του Μπρεστ της Πολωνίας έζησε στην εποχή που πραγματοποιήθηκε η απόφαση της Ουνίας για ένωση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας το 1596. Αυτή έγινε με την εξουσία και την βία και την βοήθεια του πολωνικού κράτους. Όσοι έμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη υπέφεραν πολλούς και διαφόρους διωγμούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι ορθόδοξοι να φύγουν στα άγρια μέρη της χώρας, ή ενώνονταν σε ορθόδοξες ομάδες κάτω από την προστασία λίγων αριστοκρατικών ορθοδόξων. Οι περισσότεροι από τους πλουσίους πέρασαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό, επειδή είχαν μεγάλα προνόμια και περισσότερη ελευθερία από το κράτος. Στην επιβουλή της Ουνίας εργάστηκαν τα Ιησουιτικά σχολεία, δηλαδή τα φανατικά τάγματα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Οι ορθόδοξοι κάτοικοι της πόλεως Μπρεστ άρχισαν να δημιουργούν εκκλησιαστικές κοινότητες με σκοπό την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, επειδή τα ανώτερα πρόσωπα της Ορθοδόξου Εκκλησίας τα καθόριζε ο κράλης της Πολωνίας, δεν είχαν σταθερή πίστη, ζούσαν με κοσμικό τρόπο, δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στην βούληση της κρατικής εξουσίας, αλλά και με την θέλησή τους βοηθούσαν για την πραγματοποίηση των σκοπών της Ουνίας. Αυτοί οι ιεράρχες υπέγραψαν την παράνομη Ουνία το 1596 στο Μπρεστ.

Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε αυτήν την εποχή το 1597 στο Μπρεστ. Η οικογένειά του ήταν μέλος της Ορθόδοξης Κοινότητος Μπρεστ. Ο Αθανάσιος έλαβε υψηλή μόρφωση, έμαθε ρωσικά, πολωνικά, ελληνικά και λατινικά. Σε ηλικία 30 χρόνων ήρθε στο Μοναστήρι του Αγίου Πνεύματος στο Βίλνο, και από εκεί τον μετέφεραν στο μοναστήρι Κουπιάτσκι. Στο δρόμο ο Αθανάσιος συνάντησε ένα ανάπηρο, τον πήρε στην πλάτη του, και αυτός τον εδίδαξε την νοερά αδιάλειπτη προσευχή του Χριστού. Στο μοναστήρι Κουπιάτσκι υπήρχε θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, η οποία εμφανίστηκε σ’ αυτόν τον τόπο το 1182. Αυτή η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας είχε διαδραματίσει μεγάλη επίδραση στην ζωή του Οσίου Αθανασίου. Μία φορά άκουσε ο άγιος φωνή από την εικόνα της Παναγίας που τον είπε να πάει στην Μόσχα για να πάρει από τον αυτοκράτορα της Ρωσίας βοήθεια, όπως και έγινε. Όταν γύρισε από την Μόσχα κατά παράκληση των αδελφών της Μονής έγινε ηγούμενος στο Μοναστήρι του Αγίου Συμεών στο Μπρεστ.

Το 1647 επήγε στην Βαρσοβία, στον κράλη της Πολωνίας Βλαδισλάβ και με τις προσπάθειές του επέτυχε να δοθούν όλα τα προνόμια στις ορθόδοξες κοινότητες του Μπρεστ, ως και την εξασφάλιση της ελευθερίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στο γράμμα όμως του Κράλη οι τοπικές αρχές του Μπρεστ απήντησαν: Να γίνετε όλοι ουνίτες και τότε όλα θα κάνουμε δωρεάν. Η ανώτατη ορθόδοξη ιεραρχία της Βαρσοβίας δεν ενδιαφέρθηκε για την υπόθεση αυτή. Ο Αθανάσιος μόνος, με στενοχώρια και λύπη προσευχόταν στο Θεό.

Μια φορά και ενώ ο Όσιος διάβαζε τον Ακάθιστο ύμνο άκουσε φωνή της Παναγίας, που έλεγε: Αθανάσιε πήγαινε και έλεγξε τώρα, την δικαιοσύνη στην Βουλή, με την βοήθεια της δικής μου εικόνας Κουπιατίσκοϊ, ομιλώντας για την δίκαιη τιμωρία του Θεού, που θα έρθει, εάν δεν αλλάξει πολιτική κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ας καταδικάσουν πρώτα απ’ όλα την Ουνία, εδώ είναι η πρώτη ανάγκη, και τότε και γι’ αυτούς ακόμη όλα θα είναι καλά.

Κατά την θέληση της Παναγίας ο Όσιος έδωσε για όλα τα μέλη της βουλής μικρές εικόνες της Παναγίας, που περιείχαν λόγια για τον κίνδυνο της τιμωρίας τους, διότι επροστάτευαν την Ουνία και καταπίεζαν τους ορθοδόξους, και στην συνέχεια μίλησε με θάρρος υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως κατά την παρουσία του κράλη.

Λόγω της παρουσίας του στην Βουλή ο Όσιος Αθανάσιος υπέφερε πολλά από τους συνθηκολογήσαντας με τους Ουνίτας Ορθοδόξους Ιεράρχας. Τον έλεγαν τρελλόν, τον έβαλαν στην φυλακή, τον έπαυσαν από ιερέα και τον έστειλαν για δίκη στον Μητροπολίτη του Κιέβου Πέτρο Μογίλα. Ο μητροπολίτης εδικαίωσε τον Αθανάσιο και έκρινε την απόφαση της Βαρσοβίας άδικη.

Ο Αθανάσιος εγύρισε στο μοναστήρι και εζούσε με ησυχία και προσευχή την κατά Θεό πολιτεία. Αλλά άκουσε ακόμη μία φορά φωνή της Παναγίας, η οποία του έλεγε να πάει και πάλι στην Βουλή και να μιλήσει αντί της Ουνίας, για τους Ρωμαιοκαθολικούς. Δεν πρόλαβε όμως να πάει στην Βουλή, τον έπιασαν, τον φυλάκισαν και τον μετέφεραν στην Βαρσοβία. Άδικα τον υποπτεύθηκαν για συνεργασία με την Μόσχα.

Από την φυλακή έγραψε γράμμα στον κράλη της Πολωνίας, στον οποίον έλεγε για τους διωγμούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του θύμισε την υπόσχεσή του, όταν έγινε κράλης, ότι θα βοηθήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία….

Ο κράλης απεφάσισε να ελευθερωθεί ο Αθανάσιος, μόνον στην περίπτωση που θα τον πάρει μαζί του ο Μητροπολίτης Κιέβου. Μετά τον θάνατον του Μητροπολίτου Κιέβου Πέτρου Μογίλα, 1647, ο Αθανάσιος ήλθε στο μοναστήρι του. Την 1 Ιουλίου του 1648 ήλθαν στο μοναστήρι στρατιώτες και φυλάκισαν τον άγιον Αθανάσιον. Όταν δεν βρήκαν ενοχοποιητικά στοιχεία του είπαν, ότι «παραμέρισε την αγία Ουνία». Ο Αθανάσιος έκαμε τον σταυρόν του και επανέλαβε προηγούμενά του λόγια. Τότε τον έβαλαν στην φυλακή στο κάστρο.

Την 5 Σεπτεμβρίου τον μετέφεραν στην μεγαλύτερη φυλακή πίσω από την πόλη. Τον επισκέπτονταν οι ιησουίτες μοναχοί και ζητούσαν να αρνηθεί την Ορθοδοξία. Ο άγιος τους απαντούσε: «Ας γνωρίζουν οι ιησουίτες ότι, όπως τους αρέσει να μένουν στις περιποιήσεις αυτού του κόσμου, έτσι μου αρέσει τώρα να πεθάνω για την Ορθοδοξία».

Ο διευθυντής των φυλακών είπε στους ιησουίτες: «Αυτός τώρα είναι στα δικά σας χέρια, να κάνετε μ’ αυτόν, ότι θέλετε».

Τότε τον πήραν στο δάσος, τον βασάνιζαν με φωτιά. Μετά φώναξαν έναν οπλοφόρο στρατιώτη και ετοίμασαν τον λάκκο του. Τελευταία φορά του είπαν να αλλάξει την πίστη του και τις απόψεις του, αλλά αυτός είπε: «Ότι είπα νωρίτερα, με αυτό και θα πεθάνω». Ο στρατιώτης πυροβόλησε, αλλά ο Άγιος έμεινε όρθιος, με την βοήθεια του δένδρου που ήταν πίσω του. Τότε απεφάσισαν να τον βάλουν στο λάκκο. Ο άγιος Αθανάσιος σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό, σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος και έπεσε μόνος του, σιγά-σιγά στο λάκκο. Όταν ήταν ακόμη ζωντανός επάνω του έβαλαν χώμα και άμμο, αργότερα έτσι και τον ευρήκαν ξαπλωμένον. Εκείνη την νύκτα στην πόλη Μπρεστ κανείς από τους μοναχούς, αλλά και πολλοί από τους πιστούς δεν κοιμήθηκαν.

Την 1η Μαΐου οι μοναχοί βρήκαν το σώμα του ομολογητού και μάρτυρος Αθανασίου, το πήραν την νύχτα και άλλη μέρα το έθαψαν στο Μοναστήρι στο Μπρεστ. Το σώμα του Αγίου έμεινε άφθαρτο. Το 1818 όμως εκάηκε, αλλά μέρος από το άγιον λείψανόν του σώθηκε και φυλάσσεται στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο Μπρεστ….

Ο βίος του Αγίου Αθανασίου γράφτηκε για πρώτη φορά τον 17ον αιώνα. Η μνήμη του εορτάζεται 25 Ιουλίου και 5 Σεπτεμβρίου.

«Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πολωνίας και η αγιοποίησις των Μαρτύρων της Επαρχίας Χελμ, 8 Ιουνίου 2003». Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ