Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου

Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου, με Πατριαρχική Χοροστασία.

Η επέτειος συνδέεται με τα γεγονότα της 7ης Αυγούστου 626, όταν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Κωνσταντινούπολη απέδωσε τη σωτηρία της στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι Βλαχέρνες, το σπουδαιότερο θεομητορικό προσκύνημα της Βασιλεύουσας, κατέχουν από τότε ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Πόλης και στη μνήμη της Ρωμιοσύνης.

Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα, η επέτειος αυτή εξακολουθεί να υπενθυμίζει τη στενή σχέση της Κωνσταντινούπολης με την Παναγία των Βλαχερνών και μια παράδοση που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.

Βήματα στην Πόλη - Κωνσταντινούπολη

Η συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716)

Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716).

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει για το γεγονός:
  Eις την αρχήν της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου του και Kόνωνος ονομαζομένου, ήτοι εν έτει ψιϛ΄ [716], ανέβη διά θαλάσσης πλήθος Σαρακηνών με καΐκια χίλια εννακόσια, θέλοντες να πολεμήσουν την μεγίστην και θεοφύλακτον Kωνσταντινούπολιν. Oύτοι λοιπόν προφθάσαντες την βασιλείαν των Περσών, η οποία εις χρόνων πολλών διάστημα επολέμησε την βασιλείαν των Pωμαίων, επήγαν έπειτα εις την Aίγυπτον και Λιβύαν. Kαι γελάσαντες με υποσχέσεις ψευδείς τους εκεί ευρισκομένους Xριστιανούς, ότι εάν υποταχθούν εις αυτούς, δεν θέλουν τους βιάσουν να παραβούν την Oρθόδοξον πίστιν, δεν εφύλαξαν οι άθεοι τας υποσχέσεις των. 

 Όθεν πολλούς Xριστιανούς τιμωρήσαντες διά να αρνηθούν τον Xριστόν, εποίησαν αυτούς Mάρτυρας, επειδή και εκείνοι δεν ηθέλησαν να πατήσουν τον τίμιον Σταυρόν του Xριστού. Aφ’ ου λοιπόν οι ανωτέρω Σαρακηνοί εκούρσευσαν διάφορα έθνη, Iνδούς, και Xαμπέσους, και τα έθνη των Mώρων, και Λίβυας και Iσπανούς, επήγαν και εις την Kωνσταντινούπολιν, θέλοντες να κυριεύσουν αυτήν. 

 O δε ρηθείς βασιλεύς Λέων εβουλήθη να δώση εις αυτούς χαράτζι, αλλ’ οι Σαρακηνοί δεν έστεργον έως τούτου, αλλά ήθελαν να βάλουν και φύλακας από λόγου των, διά να φυλάττουν την Kωνσταντινούπολιν. Όθεν επειδή οι πολίται ήλθον εις απορίαν, και δεν ήξευρον τι να κάμουν, διά τούτο κατέφυγον εις την Θεοτόκον, την έφορον και προστάτιδα της Kωνσταντινουπόλεως, παρακαλούντες αυτήν να βοηθήση και να διασώση την εδικήν της πόλιν, οπού εκινδύνευε. Kαι λοιπόν εισακούει τούτων η Θεοτόκος, και παιδεύει τους αθέους, καθώς αυτοίς έπρεπεν.

  Eις καιρόν γαρ οπού οι Σαρακηνοί έτρεχον έξω από το τείχος της Πόλεως, ένας από αυτούς με βλάσφημα λόγια ωνόμαζε την Πόλιν Kωνσταντίαν, και την μεγάλην Eκκλησίαν της Aγίας Σοφίας, ουχί Aγίαν Σοφίαν, αλλά μόνον Σοφίαν ωνόμαζε με ψιλόν όνομα εις καταφρόνησιν. 

Ναοί, μονές και ευαγή ιδρύματα της βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως( Raymond Janin)

  Οι εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων παρουσιάζουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό το μοναδικό και μεγαλειώδες έργο του Γάλλου Βυζαντινολόγου και Αρχαιολόγου Raymond Janin (1882-1972) μεταφρασμένο από την γαλλική. 

Πρόκειται για το πρώτο έργο στην παγκόσμια βιβλιογραφία που καταγράφει την ιστορία των ιερών Τόπων της Πόλης, η οποία συνδέθηκε με τη δόξα, τη χαρά, την πίστη και την ελπίδα του Γένους. Μέσα από τις σελίδες του έργου αναδεικνύεται η Βασιλίδα των πόλεων, η πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Παναγιοσκέπαστη Βασιλεύουσα ως ιερότητα και κάλλος πνευματικό. Το δίτομο έργο κοσμείται από μοναδικού κάλλους εικόνες, σχέδια και μινιατούρες και φωτογραφίες.

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

1696 ἔτη ἀπό τά Ἐγκαίνια τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Δὲν ὑπάρχει ἄλλο παράδειγμα Πόλεως, πού νὰ ἔχει διατηρήσει τὴν Ἑλληνικότητά της γιὰ πάνω ἀπό τρεῖς χιλιετίες, μέσα ἀπό πολλές καὶ ποικίλες διακυμάνσεις, ὑπό συνθῆκες Εἰρήνης καὶ Πολέμου, ὑπό τὶς μέγιστες καὶ ἀκάθεκτες μεταβολές τοῦ Κόσμου.

Tὴν πολιόρκησαν Θρᾶκες, Πέρσες, Μιλήσιοι, Φοίνικες, Σπαρτιάτες, Ἀθηναῖοι, Θηβαῖοι, Μακεδόνες, Γαλάτες, Βιθυνοί, Ρόδιοι, Ἔρουλοι, Ρωμαῖοι.
Ὅμως αὐτό, σταθερό. Ἄκαμπτο καί ἀκατάβλητο. Τό Ἑλληνικό Φρόνημα συνέχισε νά ἀκτινοβολεῖ καί νά ἀντιστέκεται, ὑπό τήν ἄσβεστη ἐπιθυμία τῆς Ἐλευθερίας.

Οὐκ ὀλίγοι ἐπιφανεῖς ἄνδρες σφράγισαν τὴν Ἱστορία τοῦ Βυζαντίου.
Βύζας, Ἀρίστων, Δημάγητος, Θρασύβουλος, Βοσπορίχος, Παυσανίας, Κίμων, Ἀριστείδης καὶ Ἀλκιβιάδης. Πανθοίδας, Ἐπαμεινώνδας καὶ Φωκίων. Φίλιππος, Δημήτριος, Σέλευκος, Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας.

Φθινόπωρο τοῦ 323. Τὴν ἔνδοξη χιλιετηρίδα τοῦ Βυζαντίου ἔμελλε ἐντὸς πέντε μόλις ἐτῶν νὰ διαδεχθεῖ ἄλλη μία ὑπερχιλιετηρίδα. Ἡ οἰκουμενική. Ἡ ἐνδοξότερη στὴν παγκόσμια Ἱστορία.

Ω, τείχη της Βασιλεύουσας!

Στέκουν ακόμη αγέρωχα και σιωπηλά, τα θεοφύλακτα Θεοδοσιανά Τείχη της Κωνσταντινούπολης, σαν πέτρινη ψυχή της μνήμης.

Δεν είναι απλώς λίθοι υψωμένοι σε τάξη· είναι χρόνος στερεωμένος, είναι ιστορία που απέκτησε σώμα και μορφή.

Εκεί, όπου ο άνεμος του Μεσαίωνα ψιθυρίζει ακόμη στις πολεμίστρες, οι πέτρες κρατούν μέσα τους τη βαριά ανάσα των αιώνων. Κάθε χαραγμένη επιγραφή είναι μια φωνή από τα βάθη της μνήμης· μια σφραγίδα αυτοκρατόρων, στρατηγών και ταπεινών τεχνιτών που ύψωσαν με τα χέρια τους το ακατάλυτο αυτό σύνορο της οικουμένης.

Ω, τείχη της Βασιλεύουσας!
Δεν υψωθήκατε μόνο για να αναχαιτίσετε στρατούς·

Το Ορφανοτροφείο του Γένους στην Πρίγκηπο

Εικόνα που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα.
Το Ορφανοτροφείο του Γένους στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο ξύλινο κτίσμα των Βαλκανίων, καλυμμένο με το "απαλό" πέπλο του χιονιά..!

πηγή

Τρεις "Γιάννηδες" στην Πόλη, που... δεν γιορτάζουν σήμερα

Το ομορφότερο ψηφιδωτό της Αγίας Σοφίας, η Δέησις, στον γυναικωνίτη. Προσέξτε τον κυματιστό χρυσό κάμπο που περιβάλλει τις άγιες μορφές. Είναι το πρώτο έργο που τοποθετείται χρονικά μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς στα 1261. Υπάρχει η άποψη ότι ίσως ήταν αφιέρωμα του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου ως έκφραση ευγνωμοσύνης για τη νίκη του και την ανάκτηση της Πόλης.

Ο εν αιχμαλωσία ναός του Αγίου Ιωάννη των Χίων, στον Γαλατά. Σήμερα στα χέρια των λεγόμενων τουρκορθόδοξων. Δείτε εδώ:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=157171920400561&id=100083232613838&mibextid=9R9pXO

Ο μικρότερος βυζαντινός ναός της Πόλης, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ο εν Τρούλω. Σήμερα Hirami Ahmet paşa mescidi, στην γειτονιά των φανατικών ισλαμιστών, πάνω από το Φανάρι. Δείτε εδώ:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=157143910403362&id=100083232613838&mibextid=9R9pXO

πηγή

Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης [1920]

Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης [1920]

πηγή

Τρία μνημεία, τρεις εποχές της Πόλης

Τρία μνημεία, τρεις εποχές της Πόλης, σε μία πανέμορφη λήψη: ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας στο Σταυροδρόμι, ο πύργος του Γαλατά και το τζαμί του σουλτάνου Σουλεϊμάν!

ΠΗΓΗ

Ηχεί ακόμη, με τη σιωπή της...

 Ηχεί ακόμη, με τη σιωπή της. Μέσα σε κάποιο από τα χάνια της Πόλης.

πηγή

Το ιστορικό και θαυματουργό Αγίασμα Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Γκιόκσου του Βοσπόρου

Το Γενέθλιον της Θεοτόκου σήμερα και γιορτάζει ένα απο το ιστορικότερα αγιάσματα της Πόλης, το ιστορικό και θαυματουργό Αγίασμα Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Γκιόκσου του Βοσπόρου.

Παλαιότερα γινόταν εκεί πολύ μεγαλό πανηγύρι με κόσμο απο όλη την Πόλη. Μετά την λειτουργία ακολουθούσε γλέντι έξω απο την εκκλησία και στα εξοχικά καφενεία της περιοχής. Μαζεύονταν οι οικογένειες παρέες παρέες και με αρκετό ποδαρόδρομο έφταναν στην εκκλησία που εόρταζε πάντα με τα απαραίτητα μεζεκλίκια, ντολμαδάκια γιαλαντζί, μπουρεκάκια, κιοφτέδες κλπ

πηγή

“Γλυκόφωτον ἂν εἴποι τις ἐν τοῖς ναοῖς Σελήνην, εἰς κάλλος δευτερεύοντα τοῦ λαμπαυγοῦς Ἡλίου...”

Ο ναός των Αγ.Αποστόλων τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἂν καὶ μετὰ τὴν Ἅλωση τὸν κατεδάφισαν οἱ Τούρκοι γιὰ νὰ κτίσουν τέμενος στὴ θέση του, ὁ ναὸς παραμένει ὄρθιος στὴν ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ, ὡς μνημεῖο θαυμαστὸ γιὰ τὴν ἀρχιτεκτονική, τὸν διάκοσμο καὶ τὰ ψηφιδωτά του. 

Ἐπιπλέον, τὸ μυστήριο ποὺ τὸν περιβάλλει λόγῳ τῆς ἔλλειψης ἀρχαιολογικῶν τεκμηρίων, ἐξακολουθεῖ νὰ τροφοδοτεῖ ἔρευνες γιὰ τὸν πληρέστερο προσδιορισμὸ τῆς μορφῆς καὶ τῆς χρήσης του.

Κτίστηκε ἀπὸ τὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο, γιὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς μαυσωλεῖο του καὶ χῶρος κατάθεσης τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἦταν βασιλικὴ δρομική σταυροειδής, δηλαδὴ χωριζόταν τὸ ἐσωτερικό της κατὰ μῆκος, μὲ κιονοστοιχίες, σὲ τρεῖς “δρόμους”. 

Ξυλόστεγη, μὲ μεγάλο ὕψος καὶ ἐκθαμβωτικὴ πρόσοψη χάρη στὴν ποικιλία ἀπὸ πολύχρωμες λίθινες πλάκες ποὺ τὴ σκέπαζαν, περιελάμβανε ἐπίσης αἴθριο, δηλ. εὐρύτατο αὐλόγυρο μὲ στοές, βασιλικὰ ἐνδιαιτήματα, λουτρά, πολλὰ ἄλλα διαμερίσματα κ. λπ. Μετὰ ἀπὸ μεγάλες καταστροφὲς ποὺ ὑπέστη, ἀνοικοδομήθηκε ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ καὶ τὴ Θεοδώρα, τὸ 547 μ.Χ. Στὴ νέα μορφή του, ἦταν σταυροειδης πεντάτρουλλη βασιλική, μὲ τὴν Ἁγία Τράπεζα στὸ κέντρο της, στὴν τομὴ τῶν κεραιῶν τοῦ Σταυροῦ. Καὶ οἱ δύο μορφὲς τοῦ ναοῦ ἀπετέλεσαν πρότυπα γιὰ πολλοὺς ναοὺς στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη, στὴ Μ. Ἀσία καὶ στὴν Συρία.

Ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος, ὁ χρονογράφος Γλυκᾶς, ὁ Προκόπιος, ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Ῥόδιος κ. ἄ. μᾶς πληροφοροῦν γιὰ τὰ σχετικὰ μὲ τὸν ναό. 

Ὅπως καὶ ὁ Μανασσῆς, τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι:
“Γλυκόφωτον ἂν εἴποι τις ἐν τοῖς ναοῖς Σελήνην,
εἰς κάλλος δευτερεύοντα τοῦ λαμπαυγοῦς Ἡλίου...”

εὔγλωττα μᾶς περιγράφουν τὴν σπουδαιότητα ποὺ εἶχε ὁ ναὸς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, δεύτερος (“Σελήνη”) μετὰ τὴν ἀνυπέρβλητη (“Ἥλιος”) Ἀγία Σοφία, πού, μαζὶ καὶ μὲ τὸν ναὸ τῶν Βλαχερνῶν, συνέθεταν τὴν τριάδα τῶν ἐκκλησιῶν τὶς ὁποῖες μὲ μεγάλη ἐπισημότητα ἔπρεπε νὰ προσκυνήσουν οἱ ἀνερχόμενοι στὸν θρόνο νέοι αὐτοκράτορες.

(Στὴν εἰκόνα: μικρογραφία βυζαντινοῦ χειρογράφου 12ου αἰ., ὅπου ὁ ναὸς τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἀποδίδεται ὡς πλαίσιο γιὰ τὴν παράσταση τῆς Ἀναλήψεως. Ἔστω καὶ στὴν σχηματικὴ αὐτὴ ἀπόδοση, παρατηροῦμε τὴν πολυτέλεια καὶ μεγαλοπρέπεια στοὺς κίονες ἀπὸ χρωματιστὸ μάρμαρο καὶ στὴν πλούσια διακόσμηση τῶν τοίχων στὸ ἄνω μέρος.)

πηγή

"Οι τελευταίοι υπερασπιστές"

"Οι τελευταίοι υπερασπιστές", έργο του καλλιτέχνη Νικόλαου Θεσσαλού με θέμα τους τελευταίους υπερασπιστές της Κωνσταντινουπόλεως το Μάιο του 1453
Από αριστερά προς τα δεξιά:
-Οι Βενετοί αδελφοί Μποτσιάρντι: Αντόνιο, Πάολο και Τρόιλο
-Ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς
-Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Κωνσταντίνος ΙΑ' του οίκου των Παλαιολόγων
-Ο Γενουάτης πολέμαρχος και στρατηλάτης Τζιοβάνι Τζουστινιάνι Λόγκο (Ιωάννης Ιουστινιάνης)
-Ο Λεονάρδος της Χίου
-Ο θρυλικός Σκοτσέζος μηχανικός Ιώαννης Γκραντ
-Ο ηγέτης των κρητών τοξοτών, Μανούσος Καλλικράτης και
-Ο Ρωμαίος Στρατηγός και Ιστορικός Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής

πηγή

Mediaeval map of Constantinople

Mediaeval map of Constantinople

Map by Cristoforo Buondelmonti, a Florentine cartographer, from the volume Liber insularum archipelagi (Venice copy)

Date 1420s-1430s

Για όσους λένε πως οι καλόγεροι στο Βυζάντιο δεν πολέμησαν -ειδικά στην Άλωση.

Παρακαλώ, τρίψτε αυτό στην μούρη όσων λένε πως οι καλόγεροι στο Βυζάντιο δεν πολέμησαν -ειδικά στην Άλωση.

Η μόνη περίπτωση κατά τον Μεσαίωνα που επιστρατεύονταν κάθε αξιόμαχος άντρας, ήταν όταν μια πόλη υφίστατο πολιορκία.

Τι άραγε έγινε στην Πόλη το 1453; Εξαιρέθηκαν οι καλόγεροι ή μήπως επιστρατεύθηκαν; Τι λένε οι αυτόπτες μάρτυρες και τι λένε οι απατεώνες;

πηγή

Στου Βοσπόρου τ' αγιονέρια - Γ. Πρεβεζιάνου - Βυζαντινή Χορωδία Αγρινίου

                         

Τη 29η του αυτού μηνός...

Με του Μαγιού τα ευωδιαστά στολίστηκε τριαντάφυλλαη εκκλησιά που αύριο πανηγυρίζει,
πολύ κοντά στο σταύρωμα των χαμηλών θαλασσινών
με τα πανύψηλα τριπλά χερσαία τείχη,
στην Πόλη τη χιλιόχρονη, τη Βασιλεύουσα,
που τώρα ...σβήνει.

Τη 29η του αυτού μηνός
Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης μνήμη.
Ευωδιαστή και άχραντη,
οσιακή, μαρτυρική συνάμα η βιοτή της.
Απόψε στον εσπερινό με δάκρυα
και λαχτάρα πρόστρεξαν
και δέονται γονατιστοί
οι πολιορκημένοι:

"πρέσβευε, Θεοδοσία, τω Δεσπότη των όλων
ρυσθήναι εκ πολυτρόπων ημάς συμπτώσεων".

Μουγκρίζουν ανελέητα τα φοβερά κανόνια του Μωάμεθ.
Συθέμελα τραντάζονται τα τείχη κι οι τρεμάμενες καρδιές.
Και της Αγίας, της Oσίας Θεοδοσίας
το εικόνισμα, κρυμμένο απ' τα τριαντάφυλλα,
υγραίνεται απ' το μύρο και το δάκρυ.

Στην τρίτη την πιο φοβερή επίθεση των Γιεννιτσάρων
βρέθηκε η καστρόπορτα, λίγο πιο πάνω
από την εκκλησιά που πανηγύριζε, ανοιχτή...

Τη 29η του αυτού μηνός
η εκκλησιά η τριανταφυλλένια
πρώτη αντίκρισε την ημισέληνο,
τα γιαταγάνια τα ματοβαμμένα.
Κι έγινε ο όμορφος ναός, που ήτανε
με το τουβλάκι της υπομονής χτισμένος
και της Οσίας τη χάρη ποτισμένος,
το Gul Camii,
του θρήνου της Αλώσεως
η πρώτη οιμωγή...

stavkoum.blogspot.

*Η Αγία Θεοδοσία, η πανέμορφη βυζαντινή εκκλησιά,

Οι Ναοί της Αγίας Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη

Στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν τρεις ναοί αφιερωμένοι στην Αγία Ειρήνη, η οποία εορτάζει στις 5 Μαΐου.
Ο γνωστός Ναός της Αγίας Ειρήνης ο οποίος βρίσκεται δίπλα στην Αγία Σοφία δεν είναι αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη την Παρθενομάρτυρα αλλά στην Ειρήνη του Θεού, δηλαδή τον Χριστό.

Ο Μανουήλ Γεδεών στο Βυζαντινόν Εορτολόγιον αναφέρει για τους Ναούς της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης:
«Μαΐου 5. Ειρήνης μάρτυρος.
Ήθλησεν επί του πέρσου Σαβωρίου, ζώσα κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου, Πηνελόπη προ του βαπτίσματος ονομαζομένη.
Ναοί επ’ ονόματι της αγίας Ειρήνης γινώσκονται

1) ο προς την θάλασσαν, ο λεγόμενος του Περάματος, μεταξύ Βαλούκ-παζάρ και Εμίν-ονού της σήμερον, κτισθείς υπό Μαρκιανού [450-457] εν ω τόπω και πρότερον υπήρχε ναός, υπό της θαλάσσης, χωρούσης άχρι της θυρός αυτού, κατακλυζόμενος· ο Μαρκιανός ανήγειρεν αυτόν μείζονα και κομψόν μετά φαιδρότητος πολλής, αλλά μετά ξυλίνης οροφής, και κατεσκεύασε προ αυτού προκυμαίαν, ήγειρε δε και το φωτιστήριον αυτού μεγαλοπρεπές, στοαίς πέντε διαλαμβανόμενον, μετά θόλων, εν οις χρυσαίς ψηφίσιν εζωγράφησε τα εν τω ναώ τελεσθέντα θαύματα και τον ιώμενον τας νόσους Σωτήρα Χριστόν· του δε Μαρκιανού προ των εγκαινίων θανόντος, η βασιλίς Βηρίνα συνετέλεσε την οικοδομήν χρυσίω λαμπρύνασα την οροφήν του ναού.

Το Μπαλουκλί (Τα ψάρια της Ζωοδόχου Πηγής) - Γεώργιος Βιζυηνός.

Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη
την Πόλη την μεγάλη.
Σαράντα μέρες έκαμεν ο 'γούμενος το ψάρι
στα χείλη του να βάλη.
Απ' τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη
τηγανισμένο ψάρι.
–Αν μας φυλάγ' η Παναγιά καθώς μας'ε φυλάγει,
την Πόλη ποιος θα πάρη;
Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,
–Θεός να τα βλογήση!
Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ' αργυρό τηγάνι,
για να τα τηγανίση.
Τα τηγανίζ' από την μια, και πά' να τα γυρίση
κι από το άλλο μέρος.
Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,
και τάχασεν ο γέρος!
–Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι
στην Πόλη την μεγάλη!
Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,
μας κόβουν το κεφάλι!
–Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια!
Με φαίνεται σαν ψεύμα!
Μ' αν είν' αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια να πέσουν μες στο ρεύμα!
Ακόμ' ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι' απ' το τηγάνι,
την μια μεριά ψημένα,
πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη,
γερά, ζωντανεμένα.
Ακόμ' ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος,
όπου τα είχε ψήσει.
Φυλάγουν το Βυζάντιο ν' αναστηθή κι ο γέρος
να τ' αποτηγανίση.

πηγή

Κωνσταντινούπολη 1890. Η γέφυρα του Γαλατά

Past in Color Χρώμα στο Παρελθόν