Οἱ κακές ἕξεις καί ἡ θεραπεία τους

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

  Α’. Ἐξέτασε, ἀδελφέ, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ συνήθειες ποὺ ἀπέκτησες μὲ τὴ ζωὴ ποὺ ἔκανες, ἂν εἶναι παλιές χρειάζεται περισσότερος κόπος γιὰ νὰ καταστραφοῦν, ἂν εἶναι καινούργιες λιγότερος· ὅπως ἕνα παλιὸ καὶ ἕνα μεγάλο δένδρο, περισσότερο κόπο χρειάζεται γιὰ νὰ κοπεῖ καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἀπὸ ἕνα νέο καὶ μικρό.

  Β’. Ἐξέτασε τὶς θεραπεῖες ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσεις γι’ αὐτὲς τὶς κακές σου ἕξεις καὶ συνήθειες, ἀπὸ τὶς θεραπεῖες αὐτὲς ἡ πρώτη εἶναι τὸ νὰ θέλεις νὰ διορθωθεῖς, ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἀλλὰ ἀποφασιστικά.

  Διότι οἱ σωματικὲς ἀσθένειες μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, οἱ ἀσθένειες ὅμως τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεραπευθοῦν. Διότι καὶ γι’ αὐτὲς χρειάζεται μία ἀποφασιστικὴ θέληση τοῦ ἀσθενῆ, γιὰ νὰ ἰατρευθεῖ καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ μέσα καὶ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ θεραπεία. Τὰ μέσα, λοιπόν, καὶ τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπεύσεις τὶς κακές σου συνήθειες καὶ ἕξεις εἶναι ἐκεῖνα τὰ δυὸ τὰ ὁποῖα μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος, ὅταν ἐλευθέρωσε ἐκεῖνον ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, λέγοντας «Τὸ γένος αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγεῖ μὲ κανένα ἄλλο μέσο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μάρκ. 9,29).

Γ’. Ἐξέτασε, λοιπόν, τὸν ἑαυτό σου, πῶς κάνεις τὴν προσευχὴ σου• διότι πρέπει νὰ προσεύχεσαι ὄχι μὲ καρδιά, ποὺ νὰ περιπλανιέται ἐδῶ κι ἐκεῖ καὶ μὲ διασκορπισμένο νοῦ, ἀλλὰ νὰ προστρέχεις στὸ Θεὸ καὶ νὰ προσεύχεσαι μὲ τόση μεγάλη ταπείνωση καὶ καρδιακὴ συντριβὴ καὶ μὲ τόση μεγάλη προσοχὴ τοῦ νοῦ καὶ μὲ τόση μεγάλη καρτερία καὶ ὑπομονή, ὅπως θὰ προσευχόσουν ἂν βρισκόσουν σὲ μία μεγάλη θαλασσοταραχή, ὅπου δὲν θὰ ὑπῆρχε ἄλλη ἐλπίδα σωτηρίας παρὰ μόνο ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι σὲ τέτοια συντετριμμένη καὶ ταπεινὴ προσευχὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀρνεῖται κανένα πράγμα ἀλλὰ δίνει, ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία, διότι Αὐτὸς μόνο εἶπε: 

«Ζητᾶτε καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ, ἐρευνᾶτε καὶ θὰ βρεῖτε, κτυπᾶτε καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ ἡ πόρτα. Διότι καθένας ποὺ ζητά, λαμβάνει καὶ καθένας ποὺ ἐρευνᾶ, βρίσκει» (Μάτθ. 7,7-8).

Η ησυχαστική πνευματικότητα στο έργο του Νικοδήμου του Αγιορείτη

 

https://ikee.lib.auth.gr/record/268677/files/GRI-2015-14557.pdf

Τα 5 καλά της συ­νε­χής εξο­μο­λό­γη­σης

Εξομολογητάριον -ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Τα 5 καλά της συ­νε­χής εξο­μο­λό­γη­σης: 

 1) Όπως τα δέν­τρα, όπου με­τα­φυ­τεύ­ον­ται συ­νε­χώς, δεν μπο­ρούν να πιά­σουν βα­θιές ρί­ζες στην γη, έτσι και τις κα­κές συ­νή­θειες και έξεις της αμαρ­τί­ας δεν τις αφή­νει η συ­χνή εξο­μο­λό­γη­ση να πιά­σουν ρί­ζες βα­θιές στην καρ­διά εκεί­νου, που συ­νε­χώς εξο­μο­λο­γεί­ται 

 2) Όποιος συ­νε­χώς εξο­μο­λο­γεί­ται, έχει με­γά­λη ευ­κο­λία στο να εξε­τά­ζει με ακρί­βεια την συ­νεί­δη­σή του και να βρί­σκει τον αριθ­μό των αμαρ­τιών του, επει­δή με το να ξε­λα­φρώ­νε­ται συ­νε­χώς από το πλή­θος των αμαρ­τιών του με την συ­χνή εξο­μο­λό­γη­ση, μέ­νουν πάν­τα αυ­τές λι­γό­τε­ρες. Γι' αυτό και ευ­κο­λό­τε­ρα μπο­ρεί να τις βρει και να τις θυ­μά­ται

ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/338828/files/GRI-2022-34722.pdf

Ὢ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σύ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον...

«Ὢ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ (τούς) πόδας καὶ καθ᾿ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοδάκρυτον ὁ διάβολος».

Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

«ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΕΒΑΛΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΗΣΥΧΑΣΩ;» (όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

  Πρόκειται περί των νεωτέρων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας, του οποίου η αξία δεν έχει ακόμη αποτιμηθεί όπως πρέπει, κατά την εκτίμηση του μεγάλου συγχρόνου Πατρολόγου μακαριστού Στυλιανού (μοναχού Γερασίμου) Παπαδοπούλου.

   Μιλάμε για τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, που «γεννήθηκε στη Νάξο το έτος 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και Αναστασία Καλλιβούρση (η οποία εμόνασε στην Ιερά Μονή Χρυσοστόμου Νάξου, με το όνομα Αγάθη). Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας. 

  Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά σε φημισμένους διδασκάλους έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή. 

  Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. Οι Πατέρες της Μονής, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν αναγνώστη και γραμματέα της Μονής. Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων. Μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος» και άλλα πολλά.

  Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του έτους 1809 στο κελί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πώς να μη ησυχάσω;». 

Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυές του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της».

  Λοιπόν, μπορεί οι Πατρολόγοι της Εκκλησίας να μην έχουν φτάσει στο ζητούμενο: την τελική αποτίμηση της θεολογικής εμβρίθειας του μεγάλου οσίου, όμως η Εκκλησία ως το σώμα του ζώντος Χριστού έδωσε το «στίγμα» του: ο Αγιορείτης Νικόδημος είναι όσιος με διακηρυγμένη την αγιότητά του και επιβεβαιωμένη την τεράστια συμβολή του στον εν Χριστώ καταρτισμό των χριστιανών, όχι μόνο αυτών που έζησαν στην εποχή του αλλά και στις μετέπειτα εποχές, όπως και τη σημερινή και όλες όσες θα ακολουθήσουν. 

Για έναν απλούστατο λόγο: τα κείμενα του οσίου δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας ενός θεολόγου, έστω και πολύ καλού, αλλά καρπός του φωτισμένου από το Πνεύμα του Θεού νου του λόγω της αγίας και απολύτως σύμφωνης προς τις εντολές του Κυρίου βιοτής του.

  Ο λόγος του λοιπόν, για να θυμηθούμε τον εξίσου μεγάλο όσιο Σωφρόνιο τον Αθωνίτη, μένει εις τον αιώνα, που θα πει ότι εμβαπτιζόμενος κανείς σε αυτόν εμβαπτίζεται στους λόγους της χάριτος, περιπολεί κυριολεκτικά στους λειμώνες του νοητού Παραδείσου. 

Και να, μία σπουδαία επιβεβαίωση της παραπάνω πραγματικότητας διά στόματος του μεγάλου και αυτού Παϊσίου του Αγιορείτου.

 Είπε ο όσιος Παΐσιος: «Και μόνον για την ακολουθία των Αγιορειτών Πατέρων που έγραψε, άξιζε να γίνει Άγιος, ο Άγιος Νικόδημος. Με τι ευλάβεια είναι γραμμένη! Αισθάνεσαι ότι ανήκει και αυτός σε αυτούς που εξυμνεί» - ποιος μπορεί να διακρίνει καλύτερα το ύψος ενός αγίου από έναν επίσης άγιο;

 Από το συναξάρι του τα τελευταία λόγια του, απάντηση στους μαθητές του, αποκαλύπτουν τον πυρήνα όλης της ζωής του: «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πώς να μην ησυχάσω;» 

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Περί διόρθωσης τῶν πέντε αἰσθήσεων»

 Στὰ προηγούμενα κεφάλαια ἀνέφερα τρεῖς τρόπους γιὰ νὰ διορθώνουν τις αἰσθήσεις τοὺς γιὰ ἐκείνους ποῦ ἔχουν γνώση, ἱκανότητα διάκρισης καὶ δύναμη στὸ λογισμό. Ὅσοὶ ὅμως δὲν ἔχουν τέτοια γνώση καὶ δύναμη, αὐτοὶ μποροῦν νὰ διορθώνουν τις αἰσθήσεις τους μὲ ἄλλο τρόπο, δηλαδὴ μὲ ὅλη τους τὴ δύναμη ν’ ἀποφεύγουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ αἰσθητὰ ποῦ μποροῦν νὰ βλάψουν τὴν ψυχή τους. Ἔτσι λοιπὸν ἐσὺ ἀδερφέ μου:

Α. Πρέπει νὰ ἐπιτηρεῖς μὲ μεγάλη προσοχὴ τοὺς κακοὺς καὶ γρήγορους κλέφτες ποῦ ἔχεις, δηλαδὴ τὰ μάτια σου, καὶ νὰ μὴν τὰ ἀφήνεις νὰ τεντώνονται καὶ νὰ βλέπουν μὲ περιέργεια τὰ πρόσωπα τῶν γυναικῶν, τόσο τὰ ὄμορφα, ὅσο καὶ τὰ ἄσχημα, ἢ τὰ πρόσωπα τῶν ἀνδρῶν καὶ κυρίως τῶν νέων καὶ ἀμούστακων. Ἡ νὰ βλέπουν τὴ γύμνια ὄχι μόνο τῶν ξένων σωμάτων ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ δικοῦ τους σώματος. Ἀπ’ αὐτὴ τὴν περιέργεια καὶ τὸ παθιασμένο βλέμμα ἡ καρδιὰ συλλαμβάνει τὴν ἡδονὴ καὶ τὴν ἐπιθυμία τῆς πορνείας καὶ τῆς ἀρσενοκοιτίας. Καθὼς εἶπε ὁ Κύριος, «Αὐτὸς ποῦ στρέφει τὸ βλέμμα του σὲ γυναῖκα μὲ ἐπιθυμία γι’ αὐτήν, ἤδη διέπραξε μοιχεία στὴν καρδιά του» (Μάτθ. 5, 28). Καὶ κάποιος σοφὸς εἶπε: «ἀπὸ τὸ κοίταγμα γεννιέται ἡ ἐρωτικὴ ἐπιθυμία»1.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Σολομῶν συμβουλεύει νὰ μὴν πιαστοῦμε θύματα ἐξαιτίας τῶν ματιῶν μας, οὔτε νὰ νικηθοῦμε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῆς ὀμορφιᾶς: «παιδί μου, μὴ σὲ νικήσει ἡ ἐπιθυμία τῆς ὀμορφιᾶς, οὔτε νὰ πιαστεῖς θῦμα ἐξαιτίας τῶν ματιῶν σοῦ» (Παρ. 6, 25).

Ἐπιπλέον, πρόσεχε νὰ μὴ κοιτᾶς μὲ περιέργεια τὰ ὡραῖα φαγητὰ καὶ ποτά, ἔχοντας στὴ μνήμη σου τὴν προμήτορά μας Εὔα, ἡ ὁποία, ὅταν εἶδε τὸν καρπὸ τοῦ ἀπαγορευμένου δέντρου στὸν Παράδεισο, τὸν ὀρέχτηκε, τὸν πῆρε, τὸν ἔφαγε κι ἔτσι πέθανε. Οὔτε νὰ κοιτᾶς μὲ ἡδονὴ τὰ ὡραῖα ροῦχα ἢ τὰ χρήματα καὶ τὸ χρυσάφι ἢ τὶς λαμπρὲς δόξες τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὴν περάσει ἀπ’ τὰ μάτια σου μέσα στὴν ψυχή σου τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας καὶ τῆς φιλαργυρίας: «Ἀπόστρεψε, εἶπε, τὰ μάτια σου γιὰ νὰ μὴ δοῦν τὴ ματαιότητα» (Ψάλμ. 118, 37).

Καὶ γενικὰ πρόσεχε νὰ μὴν κοιτᾶς χορούς, παιχνίδια, τραπέζια, ξεφαντώματα, μαλώματα, παλέματα, τρεχαλητὰ κι ὅλα τὰ ἄλλα ἄσεμνα καὶ ἄτακτα πράγματα ποῦ ἀγαπᾶ ὁ ἀνόητος κόσμος καὶ τὰ ἀπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Νὰ φεύγεις καὶ νὰ κλείνεις τὰ μάτια σοῦ σ’ αὐτά, γιὰ νὰ μὴ γεμίσεις τὴν καρδιά σου καὶ τὴ φαντασία σου μὲ αἰσχρὲς εἰκόνες καὶ πάθη καὶ σηκώσεις ταραχὴ καὶ νέο πόλεμο καταπάνω σου, ἀφήνοντας τὸν ἀγῶνα ποῦ κάνεις ἐναντίον τῶν παλιῶν σοῦ παθῶν. Ν’ ἀγαπᾶς νὰ κοιτᾶς τὶς ἐκκλησίες, τὶς ἅγιες εἰκόνες, τὰ ἱερὰ βιβλία, τὰ κοιμητήρια, τοὺς τάφους2 κι ὅσα ἄλλα εἶναι σεμνὰ καὶ ἅγια καὶ τῶν ὁποίων ἡ θέα σὲ ὠφελεῖ.

Β. Πρέπει νὰ προσέχεις τὰ αὐτιά σου.
Πρῶτον, νὰ μὴν ἀκοῦς τὰ αἰσχρὰ καὶ ἐρωτικὰ λόγια, τὰ τραγούδια καὶ τὰ μουσικὰ ὄργανα, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα γλυκαίνεται ἡ ψυχή σου καὶ ἡ καρδιά σου ἀνάβει ἀπὸ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία. Γιατί εἶναι γραμμένο, «ἀπόστρεψε ἀπὸ σένα τὰ αἰσχρὰ λόγια» (Παρ. 27, 11).

Να κάνεις την κατάλληλη εξέταση των αμαρτιών σου πριν να εξομολογηθείς...

Εάν ξέρεις γράμματα, αδελφέ, σημείωνε τις αμαρτίες σου σε χαρτί, για να μην τις λησμονήσεις.

Πρέπει όμως να γνωρίζεις και το εξής: ότι αν εσύ δεν κάνεις την κατάλληλη εξέταση των αμαρτιών σου πριν να εξομολογηθείς, όσες αμαρτίες λησμονήσεις και δεν τις εξομολογηθείς, είναι ασυγχώρητες επειδή η αλησμονησία αυτή έγινε από εσένα με την θέλησή σου, επειδή μπορούσες να τις θυμηθείς με την εξέταση και δεν το έκανες.

Εάν όμως κάνεις την κατάλληλη εξέταση και τύχει να λησμονήσεις κάποια αμαρτία σου, ως άνθρωπος επιλήσμων, που είσαι, αυτή η αμαρτία, λένε μερικοί, ότι συγχωρείται μαζί με τις άλλες, που εξωμολογήθηκες διότι η αλησμονησία αυτή δεν είναι θεληματική, αλλά ακούσια. Εάν όμως μετά την εξομολόγηση την θυμηθείς, πρέπει να πας πάλι στον Πνευματικό και να εξομολογηθείς και αυτήν.

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

(Ἐξομολογητάριον Συμβουλή πρός τόν μετανοούντα σελ. 257 Απόδοσις στην Νεοελληνική ὑπό Βενεδίκτου Ἱερομονάχου Ἁγιορείτου)

πηγή

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

• Τα σφάλματα της κάθε ημέρας.
• Την αιτία αυτών των σφαλμάτων.
• Και την προθυμία που έχεις, για να πολεμήσεις και να αποκτήσεις τις αντίθετες από αυτά αρετές.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Λόγος εις τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ [Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης]

 O Μιχαήλ και ο Γαβριήλ είναι οι δύο φωτεινότατοι οφθαλμοί του παντεπόπτου Θεού, με τους οποίους βλέπει και φωτίζει όλον τον ορατόν και αόρατον κόσμον.

 Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι αι δύο κραταιόταται χείρες του Παντοκράτορος, με τας οποίας διοικεί όλα τα πάντα, ουράνια και επίγεια. 

Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι οι δύο ταχύτατοι και μυριόπτεροι πόδες του πανταχού παρόντος Κυρίου, με τους οποίους περιέρχεται και εμπεριπατεί όχι μόνον την οικουμένη όλην, αλλ’ έως και αυτάς τας αΰλους ψυχάς των ανθρώπων, έως και αυτάς τας σκοτεινοτάτας αβύσσους. Διά τούτο εις μίαν στιγμήν βλέπεις αυτούς να ευρίσκωνται εις το ένα άκρον του κόσμου, και εις την άλλην στιγμήν να ευρίσκωνται εις το άλλο άκρον, τώρα να θαυματουργούσιν εις την στεριά και τώρα να αρπάζωσιν από τα βάθη της αβύσσου τους καταβυθισθέντας.

Μιχαήλ, ο Άγγελος του θείου φόβου. Γαβριήλ, ο Άγγελος της θείας χαράς. 

Μιχαήλ, η παιδευτική δεξιά του Δικαίου. Γαβριήλ, η ελεημονητική δεξιά του Φιλάνθρωπου. 

Μιχαήλ, ο επί των δυνάμεων, Γαβριήλ, ο εξ απορρήτων. 

Μιχαήλ, το βλοσυρό όμμα του Κριτού. Γαβριήλ, το ήμερον βλέμμα του Προνοητού.

 Μιχαήλ, αι φοβεραί φωναί και βρονταί και αστραπαί και σάλπιγγες της καταβάσεως του Θεού εν τω Όρει Σινά. Γαβριήλ, αι γαληναί αύραι, οι ήμεροι ασπασμοί, τα ιλαρά φώτα και αι αψοφητί επί πόκον ερχόμενε σταγόνες της καταβάσεως του Θεού Λόγου εις την κοιλίαν της Μαριάμ.

 Μιχαήλ, ο έξοχος διάκονος του Παλαιού Νόμου. Γαβριήλ, ο εκλεκτός υπηρέτης της νέας χάριτος του Ευαγγελίου.

Ο Μιχαήλ είχε λόγον της εισαγωγικής πράξεως, διότι υπηρετεί εις τον Νόμον, όστις κατά Παύλον παιδαγωγός γέγονεν ημίν εις Χριστόν. 

Ο Γαβριήλ είχε λόγον τελειωτικής θεωρίας, διότι υπηρετήσεν εις το μυστήριον του Χριστού, όστις ήτο το τέλος του Νόμου και το συμπέρασμα.

 Ο Μιχαήλ ήταν αρχή και ο Γαβριήλ τέλος.

 Ο Μιχαήλ προπαιδευτής και ο Γαβριήλ τελειωτής. 

Ο Μιχαήλ Άλφα και ο Γαβριήλ Ωμέγα.

Καθώς ο Νόμος περιέχεται εν τω Ευαγγελίω και το Εύαγγέλιον εν τω Νόμω,

ΤΟ "ΤΩΡΑ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!

«Να θυμάσαι πάντοτε ότι το σήμερα είναι δικό σου,το αύριο είναι στο χέρι του Θεού.
Κι Εκείνος που σου έδωσε το πρωί,δεν σου υπόσχεται και το βράδυ»

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)

Σημείωνε τις αμαρτίες σου σε χαρτί, για να μην τις λησμονήσεις...

  Σημείωνε τις αμαρτίες σου σε χαρτί, για να μην τις λησμονήσεις. Πρέπει όμως να γνωρίζεις και το εξής: ότι αν εσύ δεν κάνεις την κατάλληλη εξέταση των αμαρτιών σου πριν να εξομολογηθείς, όσες αμαρτίες λησμονήσεις και δεν τις εξομολογηθείς, είναι ασυγχώρητες επειδή η αλησμονησία αυτή έγινε από εσένα με την θέλησή σου, επειδή μπορούσες να τις θυμηθείς με την εξέταση και δεν το έκανες.

  Εάν όμως κάνεις την κατάλληλη εξέταση και τύχει να λησμονήσεις κάποια αμαρτία σου, ως άνθρωπος επιλήσμων, που είσαι, αυτή η αμαρτία, λένε μερικοί, ότι συγχωρείται μαζί με τις άλλες, που εξωμολογήθηκες διότι η αλησμονησία αυτή δεν είναι θεληματική, αλλά ακούσια. 

 Εάν όμως μετά την εξομολόγηση την θυμηθείς, πρέπει να πας πάλι στον Πνευματικό και να εξομολογηθείς και αυτήν.

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

(Ἐξομολογητάριον Συμβουλή πρός τόν μετανοούντα σελ. 257)

πηγή

Μικρές νίκες επάνω στίς ἐγωιστικές μας επιθυμίες καί στά πάθη μας...

 Η πρώτη συμβουλή εἶναι νά μήν ὑποχωροῦμε σέ ἀμφιβόλου ποιότητας σκέψεις, πού δέν ὁδηγοῦν στό καλό και στήν βελτίωσή μας. Χιλιάδες πειρασμοί παρουσιάζονται κατά τήν διάρκεια τῆς ἡμέρας, πού προσπαθοῦν να έπιρρεάσουν τό μυαλό μας γιά νά ὁδηγηθεῖ σέ σκέψεις πονηρές και σέ σκέψεις κακές.
Αυτό θά εἶναι η Πρώτη μας Νίκη και ἡ πιό μεγάλη. Κάθε φορά που θά νικᾶμε ἓναν μικρό πειρασμό, νά εύχαριστοῦμε και νά εὐλογοῦμε τόν Θεό, πού μᾶς αξίωσε νά ζήσουμε αύτήν τήν νίκη μας, μέ τήν δική Του Χάρη. 

 Ἒτσι νικώντας καί τις πιό μικρές μάχες έπάνω στίς ἐγωιστικές μας ἐπιθυμίες καί στά πάθη μας, θά μποροῦμε μετά άπό λίγες προσπάθειες,νά περνᾶμε άνέγγιχτοι δίπλα ἀπό τό Κακό, χωρίς νά μᾶς έπιρρεάζουν οἱ ἐγωιστικές ἐπιθυμίες τοῦ κακοῦ ἐαυτοῦ μας.

Είναι ο Ἀόρατος πόλεμος τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ναί. Κάθε νίκη μας ἐπάνω στίς ἐγωιστικές μας έπιθυμίες, θά μᾶς άνυψώνει λίγο πιό πολύ, ένισχύοντας τήν ἀντίληψή μας, πώς τό κακό, τό κάθε μορφῆς κακό, ὃταν ὑποκύπτουμε σέ αύτό, δέν εἶναι μόνον ἁμαρτία, ἀλλά ταυτόχρονα θά σημαίνει γιά έμᾶς μία νέα πτώση, βαθύτερη ἀπό τήν πρώτη, πού θά συνεπάγεται τεράστιες

Χωρίς την μεσιτεία της Θεοτόκου, δεν μπορεί κανένας να πλησιάσει τον Θεό

  Χωρίς την μεσιτεία της Θεοτόκου, δεν μπορεί κανένας να πλησιάσει τον Θεό, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, διότι αυτή μόνη βρίσκεται στο σημείο μεταξύ της Ακτίστου Αγίας Τριάδος και της κτιστής φύσεως των αγγελικών δυνάμεων...!
  Διότι μόνο αυτή είναι, ”Θεός” άμεσος, μετά τον Θεό και έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, επειδή είναι αληθινά Μητέρα του Θεού και ότι αυτή είναι, όχι μόνο ο θησαυροφύλακας όλου του πλούτου της θεότητος, αλλά και ο διαμοιραστής σε όλους, αγγέλους και ανθρώπους, όλων των υπερφυσικών ελλάμψεων και πνευματικών χαρισμάτων, που δίνονται από τον Θεό στην κτίση!

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

πηγή

Η σωτηρία της ψυχής σου είναι υπόθεση δική σου...

 

Η απέραντη μνήμη και σοφία του ταπεινού Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη !

 Ένα από τα πολλά χαρίσματα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη ήταν η απέραντη και καταπληκτική του μνήμη, η οποία ασφαλώς δεν μπορούσε να ξεφύγει από την προσοχή των άλλων μοναχών πού τον γνώριζαν.

  Μια μέρα λοιπόν ήταν πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και είχε πάει να λειτουργηθεί στο Ναό του Πρωτάτου στις Καρυές. Οι μοναχοί συννενοήθηκαν μεταξύ τους και, αφού έκρυψαν τα βιβλία από το αναλόγιο, προσποιήθηκαν ότι δεν έχουν βιβλία για να διαβάσουν τις 15 συνολικά περικοπές της Παλαιάς Διαθήκης, που καθορίζονται από το Τυπικό για να αναγινώσκονται αυτή την ήμερα. 

Πλησίασαν τότε τον Άγιο και του είπαν:
-Γέροντα, σας παρακαλούμε αρχίστε εσείς τις Προφητείες, για να μη δημιουργηθεί χασμωδία.
  Ο άγιος Νικόδημος χωρίς να υποψιαστεί το τέχνασμα των μοναχών άρχισε από το κέντρο του Ναού επί μία ώρα να απαγγέλλει όλα τα καθορισμένα Αναγνώσματα με τη σειρά, ενώ στο κατάλληλο σημείο ασυναίσθητα έκανε και την κίνηση του χεριού του σα να γύριζε σελίδα! Οι μοναχοί οι οποίοι βρίσκονταν στο ιερό βήμα και παρακολουθούσαν μέσα από το βιβλίο έμειναν κατάπληκτοι, ο Άγιος όμως ούτε κατάλαβε τίποτε, ούτε και θεώρησε ότι έκανε κάτι σπουδαίο !

«Πῶς μπορεῖ ὁ Χριστός νά ἀρνηθεῖ κάτι στή μητέρα του, στήν ὁποία εἶναι χρεώστης;

  Ἡ Παναγία δάνεισε στόν Υἱό της τή σάρκα, δηλαδή τήν ἀνθρώπινη φύση. Δέν δημιούργησε ὁ Θεός καινούργια ἀνθρώπινη φύση· τήν πῆρε ἀπό τήν Παναγία.

 Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἑρμηνεύοντας τή φράση σάρκα δανείσασα ἑνός τροπαρίου, ὅταν δανείζει κανείς κάτι καί δέν τό παίρνει πίσω, ἐκεῖνος στόν ὁποῖο ἔγινε τό δάνειο, ἄν δέν μπορεῖ νά τό ἐπιστρέψει, μένει ἐσαεί ὑπόχρεος. 

Ὁ Χριστός δέν μπορεῖ νά πεῖ: «Τέλειωσε τό ἔργο μου, σοῦ ἐπιστρέφω πάλι τήν ἀνθρώπινη φύση». Ἔτσι θά καταργοῦνταν τό ἔργο του. Αἰωνίως ὁ Χριστός θά εἶναι Θεάνθρωπος. 

Λέει λοιπόν ὁ ἅγιος: «Πῶς μπορεῖ ὁ Χριστός νά ἀρνηθεῖ κάτι στή μητέρα του, στήν ὁποία εἶναι χρεώστης;» 

Ἡ ὁποία φυσικά θά τοῦ ζητήσει κάτι σύμφωνο μέ τό θέλημά του. Γι᾿ αὐτό, ἔχει μεγάλη σημασία, καθώς ζητᾶς κάτι σύμφωνο μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, νά βάλεις τή μητέρα του νά τό ζητήσει, νά τήν παρακαλέσεις νά πρεσβεύσει.

π. Συμεών Κραγιοπουλος

Αν δοκιμάσεις μιά φορά πόσο γλυκιά είναι η Θεϊκή Αγάπη...

Αν δοκιμάσεις μιά φορά πόσο γλυκιά είναι η Θεϊκή Αγάπη, θα κλάψεις για τον περασμένο χρόνο της ζωής σου κατά τον οποίο δεν αγάπησες τον Θεό.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (♰ 14 Ιουλίου)

ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΠΑΥΛΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 http://ikee.lib.auth.gr/record/332072/files/GRI-2021-30874.pdf

Πόση είναι η πικρότητα του άδη....(Αγ.Λάζαρος)

Πόση είναι η πικρότητα του άδη, το δήλωσε ο ίδιος ο άγιος Λάζαρος, ο οποίος για τέσσερις μόνο μέρες, που ήταν η ψυχή του στον τόπο του άδη, τόσο πολύ πικράθηκε, που δεν ήταν δυνατόν να φάη ψωμί, ή άλλο φαγητό, χωρίς μετά να φάη και κανένα γλύκισμα για τριάντα ολόκληρα χρόνια, που έζησε μετά την ανάστασή του, όπως έτσι αναφέρει στον Συναξαριστή του Τριωδίου..

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

(Μελέτη Ι' Πνευματικά Γυμνάσματα σελ. 61)

πηγή