«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ...»

Κουβεντούλες με τον παπά-Θεόληπτο. 

– Γέροντα, ποια είναι η δυσκολότερη στιγμή του πνευματικού αγώνα;
-Αδελφέ μου, τό ΄χω σκεφτεί πολλές φορές και καταλήγω σε κάτι που ελπίζω να το καταλάβεις: Η δυσκολότερη στιγμή του πνευματικού αγώνα είναι όταν ο Θεός, για τους δικούς Του λόγους, μας στερήσει έστω και για λίγο τη μάτια Του.

– Εννοείτε, φαντάζομαι, πως για κάποιο χρονικό διάστημα δεν αισθανόμαστε την παρουσία Του και την προστασία Του στη ζωή μας.

 – Όχι, δεν εννοώ αυτό. Όταν μιλάω για στέρηση της ματιάς Του εννοώ τη στέρηση του τρόπου που ο Θεός βλέπει τον κόσμο και ιδιαίτερα εμάς. 

 Όταν ήμουν παιδάκι στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, ο δάσκαλος, κάθε φορά που λέγαμε ή γράφαμε κάτι σωστό, μας έδινε βραβείο μία εικονίτσα. Μία από αυτές, που εγώ είχα κερδίσει, ήταν του γνωστού δυτικού τύπου με έναν ξανθό Χριστό, ντυμένο με λευκό χιτώνα, να κρατάει στα γόνατά του ένα μικρό παιδάκι και κάτι να του δείχνει. Εκείνο φαινόταν να βλέπει κάτι γεμάτο έκπληξη και είχα πάντα την εντύπωση πως, συγχρόνως, άκουγε κάτι που του έλεγε ο Χριστός. Εκείνη, η απλή παιδική εικονίτσα, μου έδινε πάντοτε το κλειδί, γιατί άραγε οι άνθρωποι που ζούνε στον ίδιο κόσμο, που δέχονται ίδια βιώματα, ίδιες προκλήσεις, ίδιους φόβους, ίδιους κινδύνους, ίδιες συμφορές, έχουν τόσο διαφορετικές αντιδράσεις μεταξύ τους. Άνθρωποι κατάκοιτοι χαμογελούν και άνθρωποι υγιέστατοι έχουν κατάθλιψη. Άλλους, η αποτυχία τούς πεισμώνει κι άλλους τους γονατίζει για πάντα. Άλλους, ο θάνατος προσώπων αγαπημένων ανοίγει την καρδιά τους και είναι πιο έτοιμοι να αγαπήσουν όλο τον κόσμο και άλλους τους γεμίζει θυμό και η καρδιά τους γίνεται σαν αχινός, που, όπου κι αν την ακουμπήσεις, πληγώνεσαι.

Πέτρος Ξεκούκης: «Είναι ευλογία να θυμάσαι τις ρίζες σου και να νιώθεις πίστη στον Θεό»

Από την Τάνια Χαροκόπου

Ο ηθοποιός Πέτρος Ξεκούκης μιλάει για όσα τον ανησυχούν, για τη νέα γενιά και για τους θεσμούς που πλήττει η κρίση. «Πρέπει να κρατήσουμε την Ιστορία μας, την ταυτότητά μας και να είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες» τονίζει

Πολλές φορές από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε ακούμε τη γνωστή φράση: «Πάει με τον σταυρό στο χέρι, τον καλό τον πατάνε…» Ή ακόμα: «Με τον σταυρό στο χέρι δεν θα πάει μπροστά...» Φράσεις κλισέ που όλοι τις έχουμε ακούσει κατά καιρούς, αλλά αντιπροσωπεύουν ελάχιστους συνανθρώπους μας.
 
 Λίγοι και σπάνιοι είναι αυτοί που δεν σκέφτονται πονηρά, που δεν χρησιμοποιούν την εξυπνάδα τους για να πετύχουν, δεν εκμεταλλεύονται καταστάσεις, δεν πατούν επί πτωμάτων, δεν παλεύουν για να βολευτούν. Λίγοι βαδίζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, στον δρόμο που τους δίδαξε η ηθική, και, παρόλο που επέλεξαν τα δύσβατα μονοπάτια, επιμένουν να εργάζονται με ενδιαφέρον και φροντίδα για τον συνάνθρωπό τους. Επιλέγουν να μοιράζονται οφέλη αλλά και προβληματισμούς και να δίνουν το χέρι σε όποιον καταλάβουν πως το έχει ανάγκη. Λίγοι. Πολύ λίγοι. Είναι πια σπάνιοι οι άνθρωποι που πορεύονται στη ζωή με τον σταυρό στο χέρι. Αυτοί που θεωρούν την ειλικρίνεια, την τιμιότητα και τον σεβασμό αφετηρία μιας αληθινής σχέσης με τον συνάνθρωπό τους. Και δεν τους ενδιαφέρει αν θα πάνε μπροστά με τον σταυρό στο χέρι. Αν θα πάνε ψηλά. Δεν είναι γι' αυτούς σκοπός τα υλικά αγαθά, ο πλούτος, η κοινωνική θέση, η δόξα. Η συνείδησή τους, οι σωστές επιλογές τους, τα ηθικά πιστεύω τους είναι πάνω από κάθε άλλο υλικό αγαθό.

Εναν τέτοιο άνθρωπο γνώρισα τις προάλλες. Εναν από τους λίγους. Τον Πέτρο Ξεκούκη. Ως όνομα, ως ηθοποιό, ως αξία, τον ήξερα χρόνια. Εχει κάνει τεράστια καριέρα στο θέατρο και στον ελληνικό κινηματογράφο, συνήθως σε κωμικούς ρόλους. Μια αξέχαστη φυσιογνωμία, ένας καρατερίστας με τον οποίο όλοι οι σκηνοθέτες θέλουν να δουλέψουν. Και όχι μόνο για το ταλέντο του ή για την ικανότητά του να μαθαίνει γρήγορα τον ρόλο του, αλλά για τις αξίες που υποστηρίζει, για το ήθος του, την προσήλωση στην οικογένειά του και, το σπουδαιότερο, τη βαθιά πίστη του στον Θεό.

Ο Πέτρος Ξεκούκης έχει διαγράψει λαμπρή καριέρα άνω των τριών δεκαετιών. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια και έμαθε από τον πατέρα του και από πολύ μικρός ότι όλα στη ζωή εξαρτώνται από την αγάπη. Η αγάπη είναι αυτή που γεννά την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Και όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ο Θεός. Πιστεύει πολύ στον Θεό και θεωρεί τον εαυτό του ευλογημένο, καθώς έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια δεμένη οικογένεια με τρία παιδιά, να έχει κάθε σεζόν δουλειά.
 Ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι θέλημα Θεού κάθε εμπόδιο και με τη δική του φιλοσοφία μετατρέπει τα εμπόδια σε ευλογία. «Ακουμπάω την ελπίδα μου στον Θεό και Εκείνος ανταποκρίνεται πάντα και με βοηθάει» λέει χαμογελώντας. Και συνεχίζει: «Ο Θεός για εμάς που πιστεύουμε είναι αστείρευτη πηγή ανεφοδιασμού, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».

Εκτός όμως από το γεγονός ότι είναι πιστός χριστιανός, αγαπάει και την πατρίδα

ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος

ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος

Ρ.Ι.Κύπρου, Εκπομπή "Ορθοδοξία και Ορθοπραξία" του κ. Νικολάου Νικολαϊδη, καθηγητού Θεολογίας Α.Π.Θ., ΜΕ ΘΕΜΑ : "ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος", με τον π.Εφραίμ, Προηγούμενο Ι.Μ.Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Ο όσιος Πορφύριος όπως τον έζησα

Μία εκ βαθέων συνέντευξη- μαρτυρία του Πρωτοπρεσβύτορος Γεωργίου Ευθυμίου, Επίκουρου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για τις προσωπικές εμπειρίες και τα διδάγματα που βίωσε ως πνευματικό τέκνο του Όσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη:

-Ἡ ζωή του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και η επί 35 χρόνια αγαπητική διακονία του στη Πολυκλινική στο κέντρο της Αθήνας.΄

-Τα χαρακτηριστικά της πρωσοπικότητας του Οσίου και οι σημαντικότερες πτυχές της ποιμαντικής διακονίας του.

-Ή διακήρυξις τής αγιότητας του και η προσφορά του σύγχρονου αυτού Αγίου στο σημερινό ταλαίπωρο συνάνθρωπο

ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ''ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ'' (ΑΧΕΛΩΟΣ TV- 2014)

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΛΑΝΟΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ - ΚΑΜΕΡΑ: ΦΩΤΗΣ ΒΑΡΔΗΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 26/03/14

http://www.agiazoni.gr/αντιγραφη

Πνευματικοί διάλογοι με τον άγιο των κομμουνιστικών φυλακών,νεομάρτυρα Βαλέριο(+18-2-1952)

Για τον άγιο των κομμουνιστικών φυλακών,νεομάρτυρα Βαλέριο,τη ζωή του,την επίσκεψη της Παναγίας,τις τελευταίες στιγμές του και τις μαρτυρίες των συγκρατουμένων του διαβάστε ΕΔΩ

Περί μοναχισμού.

Βαλέριε, ποια είναι ή γνώμη σου για το μοναχισμό;

Ανακάλυψα τον Χριστό και επιθυμώ να Τον ακολου­θώ στο στενό δρόμο της σωτηρίας, λόγω μιας εσωτερι­κής μου έφεσης για απόλυτη αφιέρωση γιατί πιστεύω ό­τι μόνο δια του Χριστού μπορεί να σωθεί ο κόσμος. Δεν έφυγα από τον κόσμο, αλλά ότι ήταν κοσμικό μέσα μου το πέταξα έξω. Ποθούσα να γίνω μοναχός, όμως δεν εγ­κατέλειψα τη ζωή, γιατί ήθελα να υπηρετώ τη ζωή σε μια υψηλότερη μορφή.

Πιστεύω ότι ή παρθενία και ή άσκηση δεν είναι οι πιο υψηλές ιδιότητες του μοναχισμού, αλλά το φωτισμέ­νο από Θεία Χάρη πνεύμα για προσφορά σ' αυτή τη ζωή. Ό μοναχός προσεύχεται για τους ανθρώπους. Ή απομά­κρυνση του από τον κόσμο πρέπει να κατανοηθεί σαν μια βαθιά επιθυμία για ιδιαίτερη άσκηση και θεία ζωή. οι μοναχοί είναι οι κατά κόσμον σαλοί, πού περιφρο­νούν ακόμη και τη φύση τους για να ενωθούν με τον Χριστό και να υπηρετούν τους ανθρώπους. Ή παρθενία τους είναι όντως ή έκφραση της αγνείας, και ο φορτωμέ­νος με πάθη κόσμος την έχει ανάγκη. Ή αγνότητα γίνε­ται πηγή πνευματικής δύναμης, αλλά όχι προς ίδιον ό­φελος, όπως πιστεύουν μερικοί, αλλά για την αγάπη του Θεού. Ό κόσμος χρειάζεται τους «τρελούς» για να τον αγιάσουν.

Τώρα ζούμε σε μια εποχή, στην οποία οι χριστιανοί ανακαλύπτουν έναν άλλο τρόπο ομολογίας, τον τρόπο της μωρίας του Σταυρού και της θυσίας για την αλήθεια. οι εχθροί του Χριστού έχουν εξαπολύσει τον πιο μεγά­λο και άγριο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Τώρα ο­ποίος πιστεύει πρέπει να είναι έτοιμος για το θάνατο. Αυτή ή πορεία θανάτου είναι ένα πνευματικό πλεονέκτη­μα μεγάλης ομορφιάς.

Θεώρησα, λοιπόν, αναγκαίο να γίνω ένα είδος μονα­χού στον κόσμο, πορευόμενος την οδό του μυστηρίου. Όταν είσαν έτοιμος να θυσιάσεις τη ζωή σου, όταν ή πί­στη ομολογείται με το κόστος του εξευτελισμού και μυρίων θανάτων, όλοι οι συνήθεις ασκητικοί αγώνες φαί­νονται εύκολοι. Επομένως τώρα, πού θέλω να δώσω τη ζωή μου για την πίστη, ή μοναχική μου λαχτάρα, παρό­λο πού δεν έχει πραγματοποιηθεί τυπικά, είναι μια παρηγοριά της ψυχής μου.

Σήμερα ο σατανάς φοβάται μήπως χάσει την εξου­σία του επάνω στον κόσμο' γι' αυτό ή επίθεση του ενα­ντίον των χριστιανών, μοναχών και λαϊκών, είναι μεγά­λη. Ό μοναχισμός εξευτελίζεται μέσω των ψεύτικων και κακοπροαίρετων συνθημάτων. Ό διάβολος πειράζει τους σημερινούς χριστιανούς, όπως και τον Κύριο στην έρη­μο. Όταν όμως αυτοί αρνούνται να δεχθούν τον πειρα­σμό, περνάει στη μέθοδο του αφανισμού τους με όλα τα μέσα. Μερικοί έρχονται με χρυσό να μας αγοράσουν, άλλοι έρχονται με το σπαθί να μας κόψουν, εμείς όμως μένουμε πιστοί στο ευαγγελικό πνεύμα.

Χρειαζόμαστε σήμερα χριστιανούς ομολογητές και πνευματικούς, μοναχούς και λαϊκούς. Δεν υποχωρούμε από την μάχη, αλλά ανασυγκροτούμαστε και δυναμώ­νουμε με τη θεία βοήθεια. Στον Χριστό έχουμε εμπιστευ­τεί όλη την ελπίδα μας, πού είναι ο Κύριος του ουρανού και της γης. Τα βάσανα, στα όποια υποβαλλόμαστε, εί­ναι τα μέσα με τα όποια ο Χριστός φρεσκάρει και ανυ­ψώνει πιο πολύ την Εκκλησία Του στον κόσμο.

Οι ιερείς και οι ιεράρχες πρέπει να κάνουν πολιτικοί;

-Ό ιερέας είναι ο πνευματικός ξεναγός της χριστια­νικής κοινότητας, και ενδιαφέρεται για τα προβλήματα όλης της ανθρωπότητας. Συνεπώς είναι συμμέτοχος σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα και περισσότερο στα προβλήματα προσανατολισμού του κόσμου. Λοιπόν, εάν ή πολιτική σημαίνει προσανατολισμό, τότε ο ιερέας α­σχολείται με αυτού του είδους την πολιτική. Ό Κλήρος, γενικά, πρέπει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από τον πολιτικό τομέα, ακριβώς για να μπορέσει να τον δια­κονήσει εν αγάπη και, ίσως, να τον ανακαινίσει. Άλλα ν' αφήσει τον κόσμο να κυβερνάται από το κακό, σημαί­νει ότι χάνει την ιερατική του αποστολή. Στον Κλήρο ανήκει ή δύσκολη αποστολή να προσφέρει τη θεϊκή πνευματικότητα.

Περί της εσωτερικής ζωής στην Ορθόδοξη Εκκλησία

-Βαλέριε, οι όροι μυστική ζωή και' μυστικισμός εί­ναι σήμερα παρεξηγημένες. Όμως οι άνθρωποι πι­στεύουν στον Θεό και χρειάζονται την κοινωνία μαζί Του. Εσύ ο ίδιος έχεις μια βαθιά εσωτερική ζωή. Όπο­τε, τι πρέπει να γίνει;

-Πρώτον, πρέπει να καταγγείλουμε σαν αναξιόπι­στα αυτά πού διαδίδουν εδώ και άλλου μερικοί αμύητοι και εκθέτουν την έννοια της μυστικής αυτής ζωής. Ή μυστική ζωή θα παραμείνει το κέντρο της χριστιανικής αναγέννησης, διότι δι' αυτήςο χριστιανός εισχωρεί στην κοινωνία με τον Θεό, μέσω μιας βαθμιαίας ψυχι­κής διαδικασίας κάθαρσης από τα πάθη, και τελειοποίη­σης. Ξεκινά από την επιστροφή του στον εαυτό του, α­ναζητεί τον Χριστό και καταλήγει στην ένωση με τον Θεό δια της αγάπης. Ή εσωτερική βίωση μεταποιεί τη φύση, γεμίζει το νου με πνευματική γνώση, ενισχύει τη θέληση, καθαρίζει την καρδιά και κάνει τον άνθρωπο χριστοφόρο. Διαφορετικά από την ηθική, πού απαιτεί την αυστηρή τήρηση κάποιων εντολών, ή μυστική ζωή είναι μια ζωντανή, εσωτερική ζωή εν Αγίω Πνεύματι. Ε­πειδή δε, είναι μια πνευματική μυστική τέχνη, προϋπο­θέτει έναν καθοδηγητή και έμπειρο σύμβουλο. Αυτός εί­ναι ένας αββάς, ένας πνευματικός, ο όποιος πέρα από το γεγονός ότι διαχειρίζεται τη Χάρη, έχει ο ίδιος (αν έχει) και μια εσωτερική ζωή και ησυχαστική πρακτική.

Περί ειρήνης

Βαλέριε, τι είναι ή ειρήνη;

-Ή ειρήνη είναι ένα μυστήριο και βρίσκεται μόνο εν Χριστώ, δια Χριστού και για τον Χριστό.

—Ή ειρήνη είναι μέσα στις ψυχές ή στον κόσμο, στην ιστορία ή στην αιωνιότητα;

-Επειδή είναι στον Χριστό, είναι ταυτόχρονα παντού.

—Μπορεί να υπάρχει εσωτερική ειρήνη χωρίς την ει­ρήνη μας με άλλους ανθρώπους;

-Όσο καιρό είσαι ένοχος απέναντι στους ανθρώ­πους, ηθελημένα ή αθέλητα, με πράξεις ή με λογία, δεν μπορείς να είσαι συμφιλιωμένος ούτε με τον Θεό, ούτε με τον εαυτό σου, ούτε με τους άλλους.

—Βαλέριε, ή ειρήνη προσδιορίζεται από τη συνείδη­ση ή από την κυβέρνηση;

-Είναι λάθος να δεχθούμε την ειρήνη της κυβέρνη­σης χωρίς την αλήθεια του Ευαγγελίου. Δεν παραδέχε­ται το Ευαγγέλιο την ειρήνη της σκλαβιάς! Δεν παραδέ­χεται την ειρήνη του κάκου! Ό σατανάς σου προσφέρει τη δύναμη του αν τον προσκυνήσεις, αλλά όλη ή δύνα­μη, στον ουρανό και στη γη, έχει δοθεί στον Χριστό. Ε­πομένως, οι χριστιανοί δεν μπορούν να δεχθούν τη δελε­αστική ειρήνη του σατανά.

-Είμαστε για ειρήνη ή για πόλεμο;

-Υπάρχει μια ειρήνη πιο συντριπτική από κάθε πό­λεμο και υπάρχει ένας πνευματικός πόλεμος φορέας τηςειρήνης. Να ξεχωρίζετε ποια πνεύματα προκαλούν τα γε­γονότα και που αποβλέπουν, κι έτσι θα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.

—Πάντα ακούμε να γίνεται λόγος περί της ειρήνης!

-Κάθε κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα φέρει την ειρή­νη, αλλά όλοι είναι υποκριτές, χρησιμοποιώντας τον α­προσδιόριστο ορό της ειρήνης για τη δική τους εξου­σία.

-Πώς να ερμηνεύσουμε τη δαιμονική διακυβέρνηση των λαών του αιώνα μας;

-Πέρα από τις ιστορικές εξηγήσεις υπάρχουν και άλλες, όπως οι πνευματικές, οι δομές αυτού του κόσμου είναι ματεριαλιστικές-αθεϊστικές, οι δυνάμεις του κό­σμου αποβλέπουν στο να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι είναι τόσο αλλοπαρμένοι από τη φιλοδο­ξία, τη φιληδονία και το σαρκικό φρόνημα, ώστε ζουν με ψεύτικα οράματα. Ό κόσμος χρειάζεται τη θλίψη για να μπορέσει ξανά να προσανατολιστεί πνευματικά. Ό Θεός έχει τους δικούς Του τρόπους επέμβασης στην ι­στορία. Εμείς δε συμμετέχουμε στην επερχόμενη πανω­λεθρία του κόσμου, αλλά ο καταστρεπτικός του οδο­στρωτήρας περνάει από πάνω μας. Εμείς ομολογούμε την αλήθεια στους ανθρώπους, αλλά οι σημερινοί άνθρωποι δεν μπορούν να τη δεχθούν, διότι είναι υιοί του σατανά.

Περί της ελευθερίας

—Είναι ή ελευθερία μια ασυδοσία του κάκου;

-Καθόλου. Το κακό δεν υπάρχει ουσιαστικά. Στον Θεό δεν υπάρχει το κακό. Το κακό είναι ή παρεξήγηση της ελευθερίας με την οποία έχει προικίσει ο Δημιουρ­γός τους ανθρώπους και τους αγγέλους, τα πλάσματα Του, πού έχουν ελεύθερη συνείδηση. Το κακό αρχίζει με την υπερηφάνεια του σατανά και με την ανυπακοή του ανθρώπου.

—Μπορεί ο άνθρωπος μόνος του να προσδιορίσει το μέλλον του;

-Οι υλιστές άθεοι, μανιακοί από τις ηδονές, τη φι­λοδοξία και τον εγωισμό, έχουν δημιουργήσει τον μοντέρνο πολιτισμό, ο όποιος αποκορυφώνεται με την τε­χνολογία. Αυτοί έχουν απομονώσει την ανθρώπινη φύ­ση και έχουν εγκαταλείψει τις εντολές του Θεού. Ή προσπάθεια τους όμως για να δημιουργήσουν ένα γήινο και ηδονικό παράδεισο έχει πάρει λάθος δρόμο. Ή φύ­ση στερεύει και μολύνεται και γίνεται ακατάλληλη για τη ζωή. Ή τεχνοκρατία, επίσης, έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες αφανισμού παρά αναδημιουργίας. Σε όλα αυτά προστίθεται και το χειρότερο κακό: ή αλλοτρίωση των ανθρώπων. Σ' αυτές τις συνθήκες οι ακόλουθοι του μοντέρνου ανθρωποκεντρισμού δεν αισθάνονται άρχο­ντες του κόσμου τον όποιο οι ίδιοι μετασκεύασαν. Έτσι ο αλλοτριωμένος κόσμος, χωρίς τον Θεό, βρίσκει την τι­μωρία της ίδιας της πονηρίας του.

—Πώς μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στην τελείωση;

-Ή τελείωση του ανθρώπου βρίσκεται στην κοινω­νία του με το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φέρει την ενότητα στην ποικιλία, να φέρει αρμονία στην ιστορία και αγιότητα στη ζωή.

Περί μαρξισμού

—Πώς εξηγείς το μίσος του Μαρξ εναντίον της πίστε­ως;

-Ό Μαρξ αρνείται τον Χριστό, αλλά και τον Μωυσή και κάθε ιδρυτή θρησκείας. Ό Μαρξ αρνείται την προτεραιότητα του Πνεύματος επάνω στην ύλη. Αυτός δικαιολογεί το μίσος εναντίον της θρησκείας με την ι­στορική ανικανότητα της πίστεως να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα του λαού, πού καταδυναστεύεται και υφίσταται εκμετάλλευση. Γι' αυτό και δηλώνει ότι ή πί­στη είναι το όπιο των εθνών. Αντικαθιστά την αγάπη με το μίσος, και την ελευθερία με την τυραννία και τη δι­κτατορία του προλεταριάτου. Ό Μαρξ ανατρέπει την πνευματικότητα και γίνεται ο θεός του κόσμου. Αυτός ο καημένος ο Μαρξ, ο όποιος έμπρακτα ήταν ακρωτηρια­σμένος ψυχικά, με μια στενή και σκοτεινή και δηλητη­ριασμένη σκέψη. 'Ήταν ένας δηλητηριασμένος, αλλο­παρμένος, φανατικός, απομονωμένος και μη ρεαλιστικός άνθρωπος.

—Εάν ο μαρξισμός είναι τόσο κοντόφθαλμος, πώς ε­ξηγείται ή έκρηξη και διάδοση των ιδεών του στον κό­σμο, πού τις θαυμάζει και συγκλίνει να υποταχθεί σ' αυ­τές;

-Ό Μαρξ χρησιμοποιούσε μεγάλες ιδέες, οι όποιες μπορούν να συγκεντρώνουν τους ανθρώπους, αλλά στο βάθος τους έχουν ένα καταστρεπτικό αποτέλεσμα. Ό­ποιος δεν εξετάζει το πνεύμα των ιδεών του Μαρξ και του κομμουνισμού κινδυνεύει να δελεαστεί από τον μαρξισμό.

—Τι αηδιάζει περισσότερο στον κομμουνισμό;

-Είναι δύσκολη ή φτώχεια, είναι βαρεία ή φυλάκι­ση του ανθρώπου στο σύστημα αυτό, αλλά τίποτε δεν εί­ναι φρικτότερο από την «αναμόρφωση», στην όποια επι­βάλλει τον άνθρωπο και τον κάνει ένα τηλεκατευθυνόμε­νο εργαλείο.

-Δεν ξεφεύγει τίποτε στον κομμουνισμό; Δεν έχει κα­νένα ράγισμα;

-Ιδεολογικά ραγίσματα έχει πολλά, αλλά αυτά δεν μπορούν ν^` αποδείξουν το γεγονός ότι ή κομμουνιστική εξουσία δεν αποδέχεται καμιά ελευθερία. Τα ραγίσματα αυτά, επειδή κρύβονται, δε σου δίνουν εύκολα το δι­καίωμα να κατακρίνεις ή να αρνηθείς τον κομμουνισμό. Ή κομμουνιστική τυραννία είναι τρομερή. Έχει δη­μιουργηθεί ένα θεσμικό σύστημα πού κρατάει με τα δόντια την εξουσία και θέλει με όλα τα μέσα να την επι­βάλλει παντού.

—Λοιπόν, τι μέλλον προβλέπεις για την ανθρωπότη­τα;

-Ό Θεός ενεργεί στον κόσμο. Δια πολλών θλίψεων ή ανθρωπότητα θα λυτρωθεί και ο κομμουνισμός θα νικηθεί, αλλά ο κόσμος έχει και πιο βαρεία προβλήματα να λύσει. Ό τρόπος ζωής του, ο προσανατολισμός του πρέπει να αλλάξουν. Λοιπόν, ο κομμουνισμός θα πέσει, αλλά το ερώτημα είναι με τι θα αντικατασταθεί.

Περί της επικαιρότητας

-Βαλέριε, πολλές φορές μιλάς για την επικαιρότητα του Χριστιανισμού. Πώς τη βλέπεις;

-Ό Χριστός είναι πάντα και πάντοτε παρών στην ι­στορία, μυστικά, μυστηριακά και δια της συνείδησης και της πρακτικής ζωής των πιστών.

—Ποια θα είναι τα μέσα γνωριμίας και διάδοσης της πίστεως;

-Είναι κυρίως πνευματικά μέσα, όπως ή εσωτερική ζωή, οι πνευματικές προσπάθειες, ή ηθική, ή αρετή, ή μάχη με την αμαρτία, ή εσωτερική νεκρανάσταση της ψυχής, το πνευματικό περιβάλλον, στα όποια προστίθε­νται ή μελέτη, ο λόγος, ή δημιουργία, ή επιστήμη, οι τέ­χνες κ.τ.λ.

—Υπάρχουν ακόμη άγιοι στον κόσμο μας;

-Αυτός ο αιώνας έδωσε πάρα πολλούς αγίους και μάρτυρες, αλλά δεν τους γνωρίζουμε εμείς. Ό Χριστός είναι παρών και δρα στο σημερινό κόσμο δια των άγιων, των μαρτύρων, των ηρώων και των ομολογητών. Άλλα ο χριστιανικός σημερινός κόσμος δεν μπορεί ν' ακολου­θήσει το παράδειγμα τους. Εμείς τώρα δεν είμαστε γνή­σιοι χριστιανοί και γι' αυτό δε γνωρίζουμε τους άγιους μας.

-Πώς πρέπει να κατανοούμε τις λέξεις: Δώστε στον Καίσαρα ότι ανήκει στον Καίσαρα και στον Θεό τα τουΘεού;

-Όσο καιρό ο Καίσαρας είναι παγανιστής, και δεν είναι χριστιανός, ο χριστιανός συμβιώνει μαζί του ειρη­νικά, σεβόμενος τους νόμους του, αλλά και διαφυλάσσο­ντας απείραχτη τη γνησιότητα της πίστεως. Παραδείγ­ματος χάρη, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έγινε κανέ­νας συμβιβασμός πίστεως μπροστά στον καταπιεστή Καίσαρα, έστω κι αν αυτό κατέληξε σε σταυρώσεις και παλαίστρες και αγρία θηρία. Λοιπόν, εκείνοι οι άνθρω­ποι πού κάνουν στην ιστορία συμβιβασμούς με την εκά­στοτε πολιτική τάξη, εγκαταλείπουν έμπρακτα και τον Θεό και τους ανθρώπους.

Περί της κρίσεως

-Βαλέριε, ποιο είναι το υπόβαθρο της τωρινής κρίσεως;-Ό αθεϊσμός.

-Τι βλέπεις στο σημερινό κόσμο;

-Βλέπω ένα εσωτερικό χάος, μια σήψη, πού οδεύει προς το μηδενισμό διότι οι άνθρωποι θέλουν μόνο το μηδέν της ύλης, το πλάσμα των μορφών, την ηδονική α­πόλαυση, την ιστορικότητα χωρίς την υπερβατικότητα, την τελετουργία χωρίς Θεό, τον καταναλωτισμό χωρίς την πνευματικότητα, την πλαστότητα πού κρύβεται πίσω από την αύτοθεοποίηση του ανθρώπου. Ή πανωλεθρία γίνεται σε όλα τα κύρια επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Χρειάζεται πολλή θλίψη για τον πνευματικό προσανατο­λισμό του κόσμου και για την πνευματική του αλλαγή.

-Γιατί επέτρεψε ο Θεός να μπει ο κόσμος στην κρί­ση, πού τώρα βρίσκεται, υστέρα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού;

-Ή κρίση δεν είναι του Θεού, ούτε της πίστεως, αλλά της ελευθερίας της συνειδήσεως των ανθρώπων. οι άνθρωποι των τελευταίων αιώνων ρήμαξαν τις ψυχές τους, πολλοί θεοποίησαν τη φιληδονία, βαυκαλί­στηκαν από την υπερηφάνεια του υλισμού και αθεϊσμού. Ταυτόχρονα και οι σατανικές δυνάμεις είναι πιο αιχμηρές και καλύτερα οργανωμένες στον εικοστό αιώνα από τον πρώτο χριστιανικό αιώνα. Ό τρόπος με τον όποιο πεθαίνουν οι σακατεμένοι από το θηρίο άγιοι στον εικοστό αιώνα είναι πολύ πιο αχρείος, πιο ολικός, πιο μελετημένος, πιο οδυνηρός από τον τρόπο πού σκοτώθηκαν οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων των κατακομβών. Τα εκατομμύρια των σύγχρονων χρι­στιανών δεν είναι στο πνευματικό επίπεδο των κατα­κομβών. Ή αγιότητα και το μαρτύριο είναι πιο έντονα από οποιαδήποτε άλλη εποχή σε ένταση και σε μορ­φές έκφανσης. οι εχθροί του Χριστιανισμού, εκείνοι πού έχουν προκαλέσει το μαρτύριο, θέλουν τώρα να κρύψουν την ύπαρξη του και να κάνουν τον κόσμο να ξεχάσει τον Χριστό, αλλά αποτυγχάνουν και αποδει­κνύονται ανήμποροι. Αυτοί κατάφεραν να κυριέψουν τον κόσμο, αλλά έκαναν αγίους και μάρτυρες. Κατά­φεραν να κλείσουν τα στόματα των ανθρώπων, αλλά το φως των αγίων δεν κατάφεραν να το κρύψουν. Ό Θεός ενεργεί στον κόσμο και μέσω των απίστων αν­θρώπων. Έτσι, μάλλον, μπορεί να κατανοηθεί το νόη­μα της κρίσεως πού περνά ο εικοστός αιώνας.

—Ποιοι θα ήταν οι τρόποι εξόδου από την κρίση;

-Ή επιστροφή στον Χριστό. Είναι αναγκαία μια χριστιανική παρουσία, πού να μην εγκαταλείψει το λαό, αλλά ν' αγωνίζεται με τόλμη εναντίον όλων των τύπων της καταπίεσης και υποδούλωσης του. Ό λαός δεν μπο­ρεί να προστατευτεί μόνο με προσευχές και μνημόσυνα, δηλαδή με άδεια τυπολατρία, αλλά και με μάχη, τόλμη και δύναμη. Αυτός ο κόσμος δυνητικά εξουσιάζεται από τον Χριστό και οι χριστιανοί δεν επιτρέπεται να τον ε­γκαταλείψουν. Ή πιο βαρεία κατηγορία για την ποιμαίνουσα Εκκλησία είναι να λέγεται ότι εγκατέλειψε το λαό, διότι αυτό σημαίνει ότι εγκατέλειψε τον Χριστό.

-Γιατί είναι αναγκαία ή πίστη στον κόσμο;

-Ούτε τα πολιτικό-κοινωνικά και οικονομικά κατε­στημένα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε οι τέχνες, οι επιστή­μες, οι φιλοσοφίες και τα «πιστεύω» των ανθρώπων δεν μπορούν να τους λυτρώσουν. οι άνθρωποι, μπορούν ναεξουσιάσουν τον κόσμο, όμως δεν μπορούν να βρουν α­νάπαυση παρά μόνο στην κοινωνία με τον Θεό. Αν χα­θεί από τον άνθρωπο αύτη ή σχέση του με τη θεότητα, αυτός κατρακυλά στην αγριότητα και στο μηδέν. Ή πί­στη είναι, λοιπόν, μια αναγκαιότητα.

-Ό Χριστιανισμός κατηγορείται από τους υλιστές ως αντιπροοδευτικός, σκοτεινός, μεσαιωνικός, ιεροεξεταστικός, ιησουΐτικος, νοθευτείς. τι μπορούμε ν' απαντή­σουμε;

-Ό υλισμός, πού αρνείται σήμερα το Χριστιανισμό, έχει σαν θεωρητική βάση την επιστήμη. Ναι, αλλά ή ί­δια ή επιστήμη είναι εναντίον του υλισμού και τον απο­δεικνύει αυταρχικό, πεπερασμένο, μηχανιστικό, μηδενι­στικό, αρνητικό και καταστρεπτικό. Το φως του υλι­σμού είναι σκοτάδι, οι γραμμές της προόδου του είναι κατά της φύσεως, ή αισθησιοκρατία του υλισμού έχει διαλύσει τη φύση, ο ανθρωπισμός του έχει αγριέψει τον κόσμο, οι νόμοι του είναι ψεύτικοι φυλακίζουν τη σκέ­ψη των ανθρώπων.

-Πώς είναι δυνατή ή έξοδος από την κρίση του υλι­σμού;

-Δια του Χριστού, αλλά αυτός δεν είναι αποδε­κτός από το σημερινό κόσμο. Κανένας δε θέλει σήμε­ρα ν' αλλάξει την άποψη του και τον τρόπο ζωής του, παρόλο πού οδεύει προς την καταστροφή. Γι' αυτό έ­χουμε την υποχρέωση να κραυγάζουμε στους ανθρώ­πους: Σταματήστε την ασέλγεια, αφήστε την τυραννία, συγκροτηθείτε πνευματικά μέσα σας, βάλετε όρια στην απληστία σας, γυρίστε στη φύση, παραιτηθείτε από τα υπερήφανα σχέδια σας, καταστρέψτε τα πυρηνικά ό­πλα. Αν είστε λογικοί, εγκαταλείψτε τον αθεϊσμό αν είστε ρεαλιστές, δείτε την πνευματική πραγματικότη­τα αν έχετε γνώση, αγκυροβοληθείτε στον υπερβατικό κόσμο! Αγιάστε τις ψυχές σας, διότι μόνο έτσι θα λυ­τρωθείτε. Μετανοείτε! Παρακαλείτε τον Θεό να βάλει τάξη μέσα σας και στον κόσμο σας, στη γη και στον ουρανό σας! Όλα αυτά να μην είναι μόνο αφηρημένες και ηθικολογικές προτροπές. οι χριστιανοί καλούνται να είναι άγρυπνοι. Ό κόσμος χρειάζεται τον Χριστό, την πίστη και το γνήσιο Χριστιανισμό!

Περί του ρόλου του Χριστιανισμού

—Βαλέριε, ποιοι είναι οι χριστιανικοί επίκαιροι πό­θοι;

-Τώρα και στο μέλλον χρειάζονται δύο χριστιανι­κές αγωγές: μια για να γίνουν ξανά οι πιστοί γνήσιοι χριστιανοί, δηλαδή να γίνει επανευαγγελισμός των χρι­στιανών, και ή άλλη για να εκχριστιανιστούν οι μη χρι­στιανοί (παγανιστές). Δια του έπανευαγγελισμού εννοού­με την ενίσχυση της χριστιανικής πίστεως, την προσπά­θεια της πηγαίας χριστιανικής διαβίωσης, την πνευματι­κή τελειοποίηση, την ενεργητική, αλληλέγγυα, αδελφι­κή χριστιανική κοινωνία και τον προσδιορισμό γενικά, του αληθινού χαρακτήρα της χριστιανικής ζωής. Ό Χριστιανισμός έχει χάσει σήμερα το μεσσιανικό του ρό­λο και δεν έχει πια την αναγκαία δύναμη για να πολώ­σει, δηλ. να συσπειρώσει, και να θεοποιήσει τον κόσμο.Όποιος δεν πιστεύει, ακόμη δε γνώρισε την ομορφιά της πίστεως.

-Τι χρειάζεται για να ανακαινισθεί ο χριστιανικός κόσμος;

-Καλά είναι να προσανατολιστούμε από το κλασικό παράδειγμα της αποστολικής κοινότητας. Να γνωρίσου­με καλά τη χριστιανική διδασκαλία για να την εφαρμό­σουμε στην εποχή μας, να ζήσουμε σε μια αλληλέγγυα ενότητα στο φως τουΘεού και υπό την καθοδήγηση του αγίου Πνεύματος να ζούμε σε μια δημόσια κοινότητα α­γάπης, ή οποία να είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, να προσευχόμαστε, να ιερουργούμε, να ενωνόμαστε με τον Χριστό, για να είμαστε δια της Χάριτος άξιοι της Βασιλείας Του.

—Βαλέριε, ποιες είναι οι προϋποθέσεις πού σώζουν τον κόσμο;

-Δύο είναι οι συντελεστές της σωτηρίας του κόσμου: ο Θεός και ο άνθρωπος, ή κατάβαση του Θεού στη γη και ή ανάβαση του άνθρωπου στον ουρανό, ή θεϊκή Χάρη και ή θέληση του ανθρώπου. Ή συνεργεία του ανθρώπου με τον Θεό είναι το κλειδί της σωτηρίας του κόσμου.

—Μπορούμε να παρουσιάσουμε στον κόσμο ένα συγ­κεκριμένο χριστιανικό πρόγραμμα ζωής και διακυβέρνη­σης;

-Οι χριστιανοί προτείνουν στον κόσμο μια θεανθρώπινη, θα έλεγα, πνευματικότητα και ο κόσμος πρέπει να βρει τις κατάλληλες μορφές ζωής για το σήμερα. Το αποστολικό και μαρτυρικό πνεύμα πρέπει πάντα να πα­ραμένει ζωντανό. οι ιεροί πόθοι πρέπει να πάλλουν συ­νεχώς στον κόσμο. Ποθούμε ένα χριστιανικό κόσμο, πού να φλέγεται από τη φλόγα της πίστεως και της αγά­πης, πού να ακολουθεί τα πάθη και το μαρτύριο, πού να βιώνει την ανάσταση, τη Μεταμόρφωση και την Ανάλη­ψη του Χριστού μας.

apantaortodoxias

Συνάντηση και συνομιλία του Γέροντα Εφραίμ Βατοπαιδινού με τον Γέροντα Σωφρόνιο

Ο Καθηγουμένος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, αρχιμανδρίτης Εφραίμ, συνομίλησε στις 20.9.1992 με το Γέροντα Σωφρόνιο στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας. Από τη συνάντησή τους αυτή μπορεί κανείς να θαυμάσει την πνευματικότητα και την ασκητικότητα του Γέροντα Σωφρονίου, αλλά και να εκτιμήσει την προσφορά του στο σύγχρονο μοναχισμό. Γ. Σωφρόνιος: «Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος. Οδήγησον ημάς εις πάσαν την αλήθειαν και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών». Καλώς ορίσατε άγιε Καθηγούμενε... Εάν κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας κάνω κάτι τι, να με συγχωρήσετε. Γιατί τώρα δεν βλέπω ούτε και ακούω καλά. Αρχιμ. Εφραίμ: Ανάλογα με την ηλικία σας είστε πάρα πολύ καλά. Ενενήντα έξι... Θα πω να μας φέρουν από τα αρχεία μας το γράμμα του Βατοπαιδίου. Ναι, θα ήθελα να το δω. Ξέρετε, είμαι δικός σας. Είναι ευλογία για εμάς αυτό. Δεν ξέρω. Για μένα είναι ευλογία, που δηλαδή μου έδωσαν την άδεια με μεγάλη προθυμία. Και όπως έδειξαν τα πράγματα ήταν ευλογημένο από το Θεό. Αφού έφυγα όμως από το Άγιον Όρος αρρώστησα βαριά. Είχα έλκος του στομάχου και έπαθα γαστρορραγία, ήμουν και πτωχός. Υπεβλήθη σε δύσκολη εγχείρηση, κατά την οποία μου έβγαλαν σχεδόν ολόκληρο το στομάχι. Δώδεκα χρόνια είχα μεγάλη δυσκολία στο να τρώγω. Κατόπιν κάτι έχω αλλά ψεύτικο είναι. Ήταν από το Θεό, Γέροντα, να έρθετε εδώ. Να σας πω, άγιε Καθηγούμενε. Φοβάμαι πάντοτε να λέγω ότι με μένα γίνεται κάτι, αλλά μου φαίνεται ότι τίποτε δεν έγινε σύμφωνα με τη φαντασία μου αλλά όλα έγιναν από το Θεό. Αυτό τώρα μαρτυρεί και η συνείδηση της Εκκλησίας, φαίνεται ότι είναι από το Θεό. Και ότι είναι ένα έργο που έχει παρελθόν πίσω. Και το παρελθόν έχει σφραγισθεί από το Θεό, έτσι λέγουν τα πράγματα. Ναι, αλλά εγώ ο ίδιος τολμώ μόνο να λέγω: «Κύριε ελέησον και σώσόν με». Ώστε, μέχρι ενός σημείου δηλαδή, μπορώ και εγώ να λέγω ότι έγινε κατά πρόνοια του Θεού. Γέροντα, η Μονή σας εδώ αποτελεί μία όαση μέσα στην έρημο του υλιστικού φρονήματος. Είμαστε μόνο, ε πως να σας πω, ευγνώμονες απέναντι των κυβερνούντων τη χώρα και στη βασίλισσα και σε άλλους φορείς. Αλλά η ορθόδοξη ζωή έξω από την Ελλάδα είναι δύσκολη. Δεν κολλάει όλη η σκέψη μας, θεολογική, ασκητική, με την παράδοση δηλαδή της Δύσεως· με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες. Αλλά αυτοί εδώ είναι οι κύριοι του τόπου. Εσείς, Γέροντα, όμως απ’ ότι βλέπω ζήσατε με ένα σοφό τρόπο εδώ. Τα χρόνια αυτά που ζήσατε εδώ, τα ζήσατε πολύ διακριτικά γι’ αυτό και κάνατε μεγάλη ωφέλεια εν τω κρυπτώ. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό πράγμα για έναν πνευματικό άνθρωπο. Εγώ, να σας πω. Είσθε Ηγούμενος. Και εγώ ήμουν, κατά κάποιο τρόπο, Ηγούμενος. Και όλο ήμουν κρεμασμένος με ένα νήμα επάνω στην άβυσσο και όλο εφώναζα προς το Θεό για τον κάθε ένα, το κάθε τι. Διότι ανθρωπίνως τρέχοντας δεν υπάρχει τρόπος. Και οπωσδήποτε βρήκατε πολλές δυσκολίες φαντάζομαι εδώ, Γέροντα. Ω, καλύτερα να μην τα λέμε... Αλλά και τούτο είναι, μέχρι τινος δηλαδή, ζήτημα για εμάς. Τώρα εξέδωκα ένα βιβλίον την πνευματική αυτοβιογραφία. Το διαβάσαμε, Γέροντα. Τι μας ενδιαφέρει δηλαδή η βιογραφία που έχει η αστυνομία; Μόνο τα πνευματικά εγώ τώρα παρουσίασα. Και τούτο εφάνη, κατά κάποιο τρόπο, πραγματικά σε καλή ώρα. Είναι μία ζωντανή μαρτυρία αυτό που κάνατε. Δεν έγραψα ένα βιβλίο που αποτελεί θεολογικό εγχειρίδιο, αλλά παρέθεσα, μόνο δηλαδή την πείρα μου, από το φόβο και επειδή τολμώ να πω: «Κύριε ελέησον, Κύριε σώσόν με». Και τώρα δεν καταλαβαίνω… Αρρώστησα πολλές φορές με θανασίμους ασθένειες και ζω ακόμη. Δεν ξέρω γιατί... Σας χρειάζεται η Εκκλησία γι’ αυτό και ο Θεός παρατείνει τη ζωή σας. Η ζωή σας είναι ένα θαύμα. Απορούμε πως ζείτε με τις ασθένειες που είχατε και έχετε. Πάρα πολλοί άνθρωποι πνευματικοί απορούν πως ζείτε. Διότι το 1986 που ανακαλύψανε ένα πυρηνικό μηχάνημα για τη διαγνωστική του καρκίνου “με άνοιξαν” και βρήκαν ότι είμαι με τον πιο σοβαρό καρκίνο και περίμεναν δηλαδή το θάνατο. Δεν ήταν δυνατόν να μου κάνουν εγχείρηση, δεν ήταν δυνατόν να κάνουν θεραπεία με ακτίνες, με χημειοθεραπεία, και με παρόμοια. Δηλαδή με άφησαν να “ψοφήσω”… Αλλά τώρα έξι χρόνια πέρασαν και είναι ο έβδομος χρόνος που ζω, και εγώ δεν καταλαβαίνω πως. Ύστερα από αυτήν την εγχείρηση του στομάχου, τελεία γαστρεκτομή που για δώδεκα χρόνια δεν μπορούσα να τρώγω. Κατόπιν για δυό χρόνια ήμουν κάπως καλύτερα. Ο άγιος Σιλουανός που ήταν και γέροντάς σας ήθελε να ζήσετε για να ακούσετε και την επίσημη κατάταξή του στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας. Και εγώ δεν ξέρω πως η πρόνοια του Χριστού το έκανε. Με έβαλε στα πόδια δηλαδή, αυτού του ανθρώπου. Διότι τώρα το πνευματικό, θεολογικό, πρόβλημα είναι περί του προσώπου… Εγώ έζησα τελείως με την αποκάλυψη. Η αποκάλυψη λέγει «Εγώ ειμι ο Ων» (Εξ. 3,14). Εάν λέγει “Εγώ”, σημαίνει ότι είναι πρόσωπο. Γι’ αυτόν το λόγο στο βιβλίο, που προαναφέραμε σε ένα κεφάλαιο τονίζω ότι έχει μεγάλη σημασία η λέξη, «Εγώ». Διότι εκφράζει το πρόσωπο. Ο Θεός λέγει: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέρα και καθ’ ομοίωσιν» (Γεν. 1,26). Η επιστήμη δεν μπορεί να λέγει αυτό. Αυτό μπορεί να το λέγει μόνο η αποκάλυψη. Και εμείς πρέπει να βασιζόμεθα στην αποκάλυψη την οποία δεν ανέτρεψε ποτέ ο Κύριος…Ώστε, δηλαδή, όταν έστειλα και στον Παναγιώτατο αυτό το βιβλίο που είναι πίσω σας, δεν θέλησα να γράψω ένα θεολογικό εγχειρίδιο αλλά μόνον περιγράφω την πείρα ενός μοναχού. Αυτό το βιβλίο πολύ θα ωφελήσει, Γέροντα. Να δώσει ο Θεός, να δώσει ο Θεός... Διότι σήμερα ο άνθρωπος είναι συγχυσμένος, θα έλεγα πολύ συγχυσμένος, και θέλει συγκεκριμένη ορθόδοξη σύγχρονη μαρτυρία για να μπορέσει να αφυπνιστεί. Ναι το λέγω, το λέγω με θάρρος διότι είναι γεγονός. Δηλαδή δεν αποτελεί αυτό το βιβλίο μία διανοητική εξεύρεση, αλλά αναφέρομαι σε πραγματικά γεγονότα. Είναι καρποί της θείας Χάριτος. Και από αυτής της απόψεως εγώ ετόλμησα να γράψω· μήπως αυτή η αυτοβιογραφία θα βοηθήσει σε κάποιον να βρει δηλαδή την λύση του δικού του, του προσωπικού του προβλήματος. Και εμάς, αυτό το βιβλίο πολύ μας ωφέλησε στο Άγιον Όρος. ...Ο Γέροντας Σωφρόνιος μιλάει στη συνέχεια για το θέμα της μετάφρασης του βιβλίου του στη δημοτική... Αλλά την έχει κάνει με την απλή γλώσσα η οποία δεν εκφράζει λεπτά νοήματα. Δεν εκφράζει, Γέροντα, αλλά πρέπει να το κάνετε και στη δημοτική διότι οι νέοι σήμερα δεν ξέρουν τα αρχαία ελληνικά. Πρέπει να κάνετε μία “οικονομία”, να δώσετε ευλογία να το μεταφράσει και στη δημοτική γλώσσα γιατί οι νέοι μας σήμερα επί το πλείστον είναι άμοιροι της γλώσσας δυστυχώς. Δηλαδή εάν υπάρχει τώρα σε καλή γλώσσα, τι γίνεται; Είναι καλή η γλώσσα, και εμείς αυτή θέλουμε. Αλλά δυστυχώς οι νέοι μας σήμερα δεν μπορούν να την καταλάβουν. Και η μετάφραση μπορεί να γίνει τώρα. Ναι, μπορεί να γίνει. Καταλαβαίνω άγιε Καθηγούμενε. Άραγε όμως πολλοί καταλαβαίνουν αυτό το βιβλίο; Δεν το καταλαβαίνουν στο βάθος του, αλλά μπορεί και για ένα επιπλέον λόγο, τη γλώσσα, να μην το καταλαβαίνουν. Στην Μονή μας έχουμε αρκετούς νέους μοναχούς. Οι νέοι μοναχοί δε γνωρίζουν ελληνικά και ας είναι Έλληνες, διότι δυστυχώς στην Ελλάδα διάφοροι παράγοντες κατάφεραν να νοθεύσουν την ελληνική γλώσσα. Αλλά θέλω να πω ότι αυτό το βιβλίο, φυσικώ τω λόγω, αφού δηλαδή η πρόνοια του Θεού με έφερε στο Σιλουανό, λέγει περί της πνευματικής ασκήσεως ανωτάτου χαρακτήρος. Περισσότερο βαθιά, περισσότερο οξεία μορφή ασκήσεως δεν υπάρχει. Και από εδώ μπορεί κανείς να καταλάβει ότι είναι του Θεού. «Κράτα το νου σου στην κόλαση και μην απελπίζεσαι»... Και το βιβλίο σας, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, έγινε αφορμή να έρθουν και να γίνουν πολλοί μοναχοί στο Άγιον Όρος. Επίσης και σε όλη την Ευρώπη πολλούς ετεροδόξους τους έκανε Ορθοδόξους. Αλλά και τώρα στη Ρωσία μπορεί να ωφελήσει διότι αυτοί τελείως έχασαν την ασκητική κουλτούρα. Εβδομήντα χρόνια αιχμαλωσίας... Ήρθαν μερικοί επίσκοποι από τη Ρωσία στο Βατοπαίδι και μας είπαν ότι εκεί υπάρχει ευλάβεια, αλλά δεν υπάρχει εσωτερική ζωή, λόγω του διωγμού. Έχασαν την άσκηση και τούτο μπορεί να βοηθήσει. Οι Ρωμαιοκαθολικοί, όπως έχω ακούσει από πολλά χρόνια, από τας αρχές που άρχισα να έχω φιλολογικές σπουδές και επαφές, λένε ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν μπορεί να λέγει ότι είναι: «Η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία». Δεν είναι μία καθολική αλλά είναι κομματάκι τους, πως να πούμε, εθνικιστικών κεφαλαίων που ζουν με την έχθρα μεταξύ τους. Έτσι λένε δυστυχώς. Και εγώ... και εγώ... Εσείς αποδείξατε το αντίθετο. Δώδεκα μοναχοί, δώδεκα εθνικότητες. Αλλά και αυτήν την ιδέα την κατάλαβε ο πατριάρχης Αθηναγόρας ο Α . Αυτός είχε μεγάλη πείρα και έτσι ενθαρρύνθηκα και υπέβαλα αίτηση να είναι η Ιερά μας Μονή, εξάρτημα της Μονής του Αγίου Παύλου. Και αυτός δηλαδή διαμέσου άλλου “Αθηναγόρα του Λονδίνου”, είπε: «Πέστε στο Σωφρόνιο να μου δώσει, δηλαδή να μου υποβάλλει αίτηση για το σταυροπήγιο. Και το ότι δόθηκε εύκολα το σταυροπήγιο αποτελεί ένδειξη ότι ήθελε ο Θεός να γίνει αυτό το μοναστήρι. Μεγάλο πράγμα αυτό. Βέβαια η επιστήμη λέγει· ο,τι έγινε μία φορά μπορεί να μη συμβαίνει πάντοτε. ... Και από τα γραπτά μου, όπως λένε μερικοί, φαίνεται ότι ο μοναχισμός δεν είναι ανθρώπινο πράγμα αλλά κλήση του Θεού. Και εάν κάποιοι διαβάσουν αυτό το βιβλίο θα πούνε ότι δεν είναι οι μοναχοί που επιλέγουν ανθρωπίνως αυτήν την οδό, αλλά είναι κλήση από το Θεό. Από αυτής της απόψεως το βιβλίο μπορεί να είναι θεολογικό, η θεολογία δηλαδή που συμπίπτει με την άσκηση ορθοδόξου ασκητή. Γι’ αυτόν το λόγο οι παραπομπές είναι μόνον στην Αγία Γραφή. Και σας ευχαριστούμε για το γράμμα σας περί του βιβλίου. Να σας πω το γιατί. Λίγοι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν αυτό το βιβλίο. Αλλά και στο Άγιον Όρος που έζησε σχεδόν μισό αιώνα ο Σιλουανός, λίγοι κατάλαβαν το πνευματικό ύψος του Γέροντος. Αυτοί είχαν φόβο· αλλά και τέτοιο θάρρος γαι την αγάπη του Θεού! Και αυτός δεν έλεγε ανοικτά την πνευματική του κατάσταση, κρυβόταν. Δεν τον κατάλαβαν· τον άγιο Σιλουανό εκεί στο Μοναστήρι που ζούσε δεν τον καταλάβαιναν οι διπλανοί του, και κάποιοι τον ειρωνεύονταν. Δεν ήξεραν με ποιόν είχαν να κάνουν δυστυχώς. Γι’ αυτό και τα λείψανά του, βλέπετε δεν τα έχουμε, εσείς πήρατε μερικά, ενώ ήταν τόσο μεγάλος άγιος. Εμένα, αμαρτωλό που ήμουνα, χαμένος δηλαδή, πολύ με ευεργέτησε… Μεγαλύτερο δώρο της θείας προνοίας είναι που μου έδειξε το Θεό... Επειδή ήξερε ότι θα το αξιοποιούσατε εσείς, γι’ αυτό και σας Τον έδειξε. Και οφείλεται ανθρωπίνως, οφείλεται απόλυτα σε σας η προβολή του αγίου Σιλουανού. Και θα σας περιμένει στον ουρανό με ανοιχτές αγκάλες. Δεν τον έχω... Έτσι είναι. Γιατί; Γιατί δεν τον έχω; Διότι πολλοί μου είπαν ότι προσηύχοντο στο Σιλουανό και αμέσως εκπληρωνόταν το αίτημά τους. Και οι αγιορείτες πολλές φορές είχαν δει δηλαδή κάτι τέτοιο, ώστε η γρήγορη απάντησή του στην προσευχή έδινε την ιδέα της αγιοσύνης του. (μιλάει κάποιος άλλος μοναχός από το Έσσεξ): Γέροντα, μπορώ να πω κάτι; Και βέβαια, αλλά να ρωτάτε τον καθηγούμενο. (μοναχός): Ο πατήρ Σιλουανός ο δικός σας ο μοναχός ήταν στο Κουτλουμούσι την επομένη της πανηγύρεως κατά τη διάρκεια του Όρθρου, και του ήρθε ο λογισμός: «Άραγε έχει παρρησία ο άγιος Σιλουανός να προσεύχεται για μας;». Και μόλις σκέφτηκε έτσι ο π. Σιλουανός την ίδια ώρα ήρθε κοντά του ο π. Αθανάσιος ο Σιμωνοπετρίτης και του είπε: «Ξέρεις π. Σιλουανέ έχω ένα μικρό κομματάκι από το λείψανο του αγίου Σιλουανού το οποίο όχι μόνο ευωδιάζει αλλά και μία φορά μυρόβλυσε. Και του λέει ο π. Σιλουανός: «Μου έδωσε ο Θεός την απάντηση σχεδόν ακαριαίως, διότι μόλις τώρα σκεφτόμουνα άραγε ακούει τις προσευχές μας ο άγιος Σιλουανός;». Γ. Σωφρόνιος: Η συγγραφή του βίου του δεν είναι ανθρώπινο έργο. Είναι δικό του έργο… Και ο αγαπητός μας πνευματικός, ο π. Ζαχαρίας, όταν τον χειροτόνησε εις ιεροδιάκονο ο αρχιεπίσκοπος της Κύπρου, έπρεπε να πει κάποιο λόγο. Και προσευχήθηκε στο Σιλουανό. Κάθησε και αμέσως έγραψε, τι να σας πω, κάτι που υπερβαίνει τον άνθρωπο. Ώστε δηλαδή η απάντηση και η συνεργασία του ήταν άμεση. Και εσείς, Γέροντα, πρέπει να έχετε προσωπική εμπειρία για την παρρησία του αγίου Σιλουανού. Να σας πω άγιε Καθηγούμενε την ιστορία αυτής της παρρησίας. Τη δευτέρα ημέρα του Πάσχα, ίσως 1930 η 1931 με επισκέφθηκε στο κελλί μου, στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, ένας ερημίτης Ρώσος, άνθρωπος μορφωμένος, ήταν μηχανικός... - Πάτερ Σωφρόνιε, πως να σωθούμε; Εγώ αγαπούσα αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν πολύ πράος και γλυκύς, αλλά και έξυπνος άνθρωπος. Του ετοίμασα ένα φλιτζάνι τσάι, του το δίνω και του λέγω: - Να στέκεσαι στην άκρη της αβύσσου και οπότε αισθάνεσαι ότι είναι υπέρ τη δύναμή σου, να διακόπτεις και να παίρνεις ένα τσάι. Την άλλην ημέρα με συναντά ο Γέροντας Σιλουανός με τον οποίο δεν είχα ακόμη προσωπική επαφή, αλλά αισθανόμουν την πνευματική δύναμή του. Και μου λέγει: - Χθες ήταν σε σας ο π. Βλαδίμηρος; Εγώ δεν του απαντάω, δηλαδή ότι «ναι ήταν», αλλά είπα: - Άραγε έσφαλλα σε κάποιο λόγο; Και λέγει ο Σιλουανός: - Όχι, αλλά αυτό που είπατε ήταν υπέρ τη δύναμή του, πάνω από το μέτρο του. Ελάτε να τα πούμε. Έτσι με κάλεσε να μου μιλήσει. Και εξαιτίας αυτής της φράσης: «Να στέκεσαι στην άκρη της αβύσσου και όταν δεν έχεις δυνάμεις, ξεκουράσου λίγο και πάρε ένα τσάι», άρχισε η γνωριμία, ο πνευματική σχέση. Κατόπιν πήγα στο Γέροντα και μου εξήγησε για το: «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζου». Μεγάλη φιλοσοφία, Γέροντα, αυτό. Ω, μεγάλη φιλοσοφία... Και ξέρετε, άγιε Καθηγούμενε, πως νιώθω, τι εγώ υποφέρω γι’ αυτήν την κατάσταση; Τι εννόησε ο Κύριος με το «Κράτα το νου σου στην κόλαση», που ήταν για το Σιλουανό η έντονη άρση της Χάριτος για μία ολόκληρη ώρα πριν την εμφάνιση του Χριστού; Είδε καθαρά την αιώνια απώλειά του και ύστερα από αυτό εφάνη ο Κύριος χωρίς κανένα λόγο, δηλαδή δεν είπε τίποτε… για μια στιγμή. Και όταν έγινε τούτο χωρίς λόγο, θέλω να πω χωρίς λόγια, άρχισε να προσεύχεται υπέρ όλης της ανθρωπότητος και έγινε σαν μία κατάσταση, όχι σκέψη, αλλά κατάσταση. Και όταν είπε ο Κύριος: «Κράτα το νου», ο Σιλουανός Τον είδε. Και τοιουτοτρόπως δηλαδή, το βάθος του λόγου περί της καταστάσεως αυτής μόνο ο Σιλουανός το ξέρει. Διότι για μας μάλλον η αυτομεμψία προσήκει αλλά όχι αυτή η κατάσταση. Και τι κουβέντα, δηλαδή η ομιλία με το Χριστό, ήταν πολύ, πως να σας πω, σύντομη. Αφού του είπε: - Βλέπω δαιμόνια. - Οι υπερήφανοι πάσχουν από αυτό. - Μα πως να ταπεινωθώ, Κύριε; - Κράτα το νου σου στην κόλαση και μην απελπίζου. Και έφυγε. Γι’ αυτό, Γέροντα, στο Άγιον Όρος επικρατεί ότι ο Γέροντας Σιλουανός και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής... Α, ήταν στρατηγός του πνεύματος. Ένας από τους μεγαλυτέρους επτά ασκητές που γνώρισα στη ζωή μου. ...είναι οι σύγχρονοι Γεροντάδες που εισήγαγαν με τον εμπειρικό τρόπο ζωής τους, ξανά τη διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στον αγιορειτικό μοναχισμό. Ναι, ναι... Είχα πάει δυό, τρεις φορές στο Γέροντα Ιωσήφ που ακόμη ήταν στον Άγιο Βασίλειο. Τον γνωρίσατε; Δεν τον γνώρισα. Δεν ήμουν άξιος να τον γνωρίσω. Αυτή η κατάσταση που βίωσε ο Σιλουανός έχει κάποια αναλογία με τους μεγάλους Πατέρες της Αιγύπτου. Ο αββάς Ποιμήν όταν του είπαν ότι θα πάει στη Βασιλεία είπε: - Πιστέψτε με αδελφοί, ότι εις τον τόπον όπου βάλλεται ο Σατανάς, εκεί βάλλομαι. Αυτό είναι το πνεύμα των Πατέρων... Ο δε Αντώνιος σκεπτόταν όπως ο τσαγκάρης στην Αλεξάνδρεια. «Όλοι τους θα σωθούνε, μόνος εγώ θα κολασθώ». Αυτά είναι η θέση της πνευματικής ασκήσεως. Η αυτομεμψία ως κατάσταση. Ναι, ως κατάσταση. Ως αδιάλειπτος κατάσταση. Όπως η θεολογία. Η θεολογία είναι το περιεχόμενο των προσευχών μας. Και παράδειγμα αυτής της θεολογίας είναι η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Όλη η αναφορά είναι θεολογία και εκφράζεται δια της προσευχής. Αλλά κατόπιν έρχεται η θεολογία ως κατάσταση. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος, από ακαδημαϊκής απόψεως δεν είναι θεολόγος, απλώς τα λέει. Η θεολογία αυτού όμως ήταν κατάσταση. Ο,τι λέγει γίνεται δόγμα για όλους. Οι πατέρες γύρω μας έχουν μεγάλη ευλάβεια για το Γέροντα και κάπως, κάπως δηλαδή, καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται. Σε ποίο Γέροντα ; Στο Σιλουανό... αυτός ήταν ένας από αυτούς. Και να πάρω αυτούς που είναι δεξιά, να πάρω αυτούς που είναι αριστερά το ίδιο είναι. Και μάλιστα, τη Δευτέρα αυτήν που πέρασε, συνέστησα στους αδελφούς μου να περιγράφουν κάπως καλύτερα τον τρόπο του αγώνα εναντίον των λογισμών των παθών. Διότι μία από τις αδελφές έχει γράψει ένα βιβλίο περί της ανατροφής των τέκνων και λέγει απλούστατα πράγματα που δεν έρχονται όμως στο νου μας. Και ίσως χρειάζεται ακόμη και ο τρόπος δηλαδή του πολέμου, διότι λέγει ο Σιλουανός, αλλά δεν περιγράφει πως γίνεται τούτο. Όταν ο Κύριος πάλευε με το Σατανά στην έρημο τότε έχουμε κάποια ερμηνεία του πολέμου. Αλλά θέλω να πω μήπως χρειάζεται στους ανθρώπους να μάθουν πως γίνεται ο πόλεμος εναντίον των λογισμών των παθών; Εγώ λέγω περί τούτου λίγα στο βιβλίο περί του Γέροντος… Αλλά, πως νομίζετε ; Στο πρώτο βιβλίο εξηγώ ότι κάθε λογισμός του πάθους συνδέεται με τη γη, δηλαδή με την ύλη, και πάντοτε έχει μία μορφή, ένα είδος. Και εάν αυτό το είδος δεν το δέχεται η καρδία μας η ο λόγος μας, το πάθος σταματάει. Αλλά κάποτε στις αρχές πρέπει να γίνει η μάχη, όπως λένε, σώμα με σώμα. Τότε οι άνθρωποι που δε γνωρίζουν, ρωτάνε: «Μα πως γίνεται»; Πολύ καλά κάνατε και αναλύσατε τον τρόπο αυτού του πολέμου, διότι το γράψατε κατά τρόπο σύγχρονο. Παρακάλεσα τους αδελφούς μου να κάνουν απόπειρες να περιγράψουν, αλλά είναι επικίνδυνο να γράφει κανείς, καταλαβαίνετε; Ώστε δεν είναι εύκολο πράγμα. Αυτό το πρόβλημα πρέπει να βρει και έναν τρόπο εκφράσεως. Είναι πάρα πολύ λεπτό πράγμα αυτό, Γέροντα. Ο Σιλουανός έλεγε, αλλά ήταν άνθρωπος απαθής, «εάν μας ανησυχεί λογισμός εμείς είμαστε ελεύθεροι να αποβάλλουμε αυτήν τη σκέψη και να έχουμε το νου μας σε κάποιο άλλο πράγμα». Αυτός μπορούσε να το κάνει, αλλά οι άλλοι είναι σαν δούλοι δηλαδή ενός λογισμού. Πολλές φορές ένας λογισμός μας κάνει τη ζωή κόλαση. Ναι, και κάνει άνω κάτω όλο το είναι μας... Και ακριβώς οι Πατέρες μας δανείζουν λογισμούς, Γέροντα. Ναι, και λέγει ο Σιλουανός ότι εμείς είμαστε ελεύθεροι να σκεπτόμαστε άλλο πράγμα, ώστε η αιχμαλωσία υπό του λογισμού γι’ αυτόν δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Έρχεται ο λογισμός κακός και αυτός σκέπτεται άλλα πράγματα. Και τούτο δηλαδή θεωρητικώς, όπως λέγει ο Σιλουανός, είναι εύκολο, στην πράξη όμως και για εμάς τους αρχαρίους είναι πολύ δύσκολο. Πράγματι ο λογισμός του πάθους θα κολλήσει και θα σε βασανίζει ώστε ο πόλεμος του λογισμού είναι δηλαδή σαν με το Σατανά, σώμα προς σώμα. Εγώ είμαι βαθύτατα ευγνώμων, δηλαδή προς το Θεό, διότι με κατηξίωσε να γίνω μοναχός στο Άγιον Όρος. Είκοσι δύο χρόνια ήμουν εκεί. Και εμείς είμεθα βαθύτατα ευγνώμονες προς το Θεό που σας γνωρίζουμε τώρα. (Αποφεύγει να απαντήσει ο Γέροντας Σωφρόνιος. Λέει κάποιος μοναχός: «Δεν ακούσατε η δεν θέλετε να ακούσετε»;) Δεν ακούω... Και δυστυχώς η Δύση από αυτής της απόψεως είναι αμόρφωτη. Μελετάνε θεολογία με τα βιβλία. Διανόηση. Ναι. Αλλά η μόνη μελέτη που μας κάνει να αισθανθούμε πως είναι ο Θεός, είναι η ασκητική ζωή σύμφωνα με τις εντολές του Ευαγγελίου. Όταν η ζωή μας είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, τότε καταλαβαίνουμε ότι μεταξύ των εντολών και μεταξύ του νου του ιδίου του Θεού δεν μπορεί να υπάρχει διαφορά. Όταν σκεφτόμεθα σύμφωνα με τις εντολές, τότε ο νους μας συνηθίζει να σκέφτεται όπως ο ίδιος ο Θεός. Και λένε για τη θέωση, αλλά τι είναι θέωση; Με την υπακοή στην αρχή στον Ηγούμενο να κοπεί το θέλημα, κατόπιν με την υπακοή στις εντολές του Ευαγγελίου φτάνει κάποιος σε αυτήν την κατάσταση. Κάνουμε μικρά πράγματα αλλά τα αποτελέσματα πρέπει να γίνουν μεγάλα. Έχουμε καλές περιγραφές στα συγγράμματα του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Ήταν μεγάλος Άγιος. Περιέγραφε με λεπτομέρεια την ασκητική, νηπτική ζωή ο άγιος Νικόδημος. Ναι... Ξέρετε έχουμε και την Πράξη κατατάξεως στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας για το Σιλουανό κορνιζαρισμένη, και είναι όπως την έχουν στην Ιερά Κονότητα του Αγίου Όρους. Όταν ήρθε στην Κοινότητα η Πατριαρχική Πράξη για την αγιοκατάταξη του αγίου Σιλουανού έστειλαν και σε μας αντίγραφο για να το έχουμε στο αρχείο μας, όπως και σε όλες τις Μονές του Αγίου Όρους. Διότι ο Άγιος είναι αγιορείτης... Και εγώ Βατοπαιδινός... Και εγώ Βατοπαιδινός. Ιδιορρυθμίτης όμως. Ιδιορρυθμίτης Βατοπαιδινός. Όχι ιδιορρυθμίτης, διότι εγώ ήμουνα στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα και εκεί ήταν κοινόβιο. (εδώ γελάνε οι Πατέρες) Αυτοί γελάνε... Χαίρονται. Δε γελάνε, Γέροντα, χαίρονται. Ναι, και εγώ τους αγαπώ. Στη σημερινή εποχή μας στην Ευρώπη να σκέφτονται και να ζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι μεγάλο πράγμα. Ενώ στην Ελλάδα όλη η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από την πίστη, από τη θεολογία, από την άσκηση. Και η Ελλάδα περνά κρίση τώρα. Εισέβαλε και στην Ελλάδα ο ευρωπαϊκός, ορθολογιστικός τρόπος ζωής και περνά μία πνευματική κρίση. Θα δούμε. Διότι τελευταία πέθαναν μεγάλοι ασκητές, δηλαδή δεν μπορεί να πει κανείς για την Ελλάδα ότι είναι νεκρή. Είναι πολύ ζωντανή. Είναι μεν ζωντανή, αλλά απειλείται από το εκκοσμικευμένο και ορθολογιστικό πνεύμα της Δύσεως και έχουμε μια στενοχώρια. Έχουμε ανησυχία και για την Ελλάδα. Αλλά, δεν πιστεύετε ότι θα νικήσουμε; Ναι, αυτό το πιστεύουμε. Όμως και στο Άγιον Όρος, Γέροντα, υπάρχει και εκεί μία κρίση. Από ποιάς απόψεως; Διότι, βλέπετε, οι νέοι μοναχοί τώρα που έρχονται είναι πολύ καλοσυνηθισμένοι και δεν εγκλιματίζονται εύκολα στην ασκητική παράδοση του τόπου. Εάν είναι έτσι, να βάλετε αυτούς στην άσκηση σύμφωνα με τις ικανότητές τους, δηλαδή εκμάθηση του παρελθόντος ώστε να μην έχουν ελεύθερες ιδέες αλλά να μελετάνε τους βίους των αγίων Πατέρων και των Αποστόλων. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω… Δηλαδή εάν είναι εκεί η σκέψη τους δεν θα ασχολούνται με τα πάθη. Θυμάστε το παράδειγμα από τον Ευεργετινό. Ήταν ένας ασκητής χαρισματούχος που κατά κόσμον ήταν μορφωμένος, πλούσιος άνθρωπος. Όταν τον επισκέφθηκε ένας άλλος ασκητής που κατά κόσμον ήταν ένας πτωχός βοσκός και είδε το κρεβάτι του χαρισματούχου ασκητού και ότι ζούσε με κάποια άνεση, σκανδαλίσθηκε. Όταν όμως έμαθε ότι όταν ήταν στον κόσμο ζούσε τρυφηλή ζωή, με πολλά πλούτη κατηγόρησε τον εαυτό του και ομολόγησε ότι ο πλούσιος ζει τώρα την άσκηση, ενώ ο ίδιος ζει με άνεση. Ναι, ναι το θυμάμαι. Όταν ήμουνα πνευματικός στη Σιμωνόπετρα οι γεροντάδες μου έκαναν παράπονα για τους νέους και οι νέοι έλεγαν παράπονα για τους γέρους. Και εγώ έλεγα στους γέροντες: Από που τα έχετε εδώ αυτά τα παιδιά; Από αυτόν τον κόσμο. Τι έμαθαν εκεί; Πως ζούσαν; Έτσι είναι. Αλλά μην περιμένεις να γίνουν τέλειοι, ευθύς αμέσως. Και στους άλλους έλεγα ότι μαθαίνουν τα πράγματα που ζει ο κόσμος, ζούνε μέσα στην αμαρτία. Πρέπει από εκεί να απαλλαγούν με την άσκηση. Και έτσι δηλαδή προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν να κάνουν υπομονή… Τώρα, άγιε Ηγούμενε, τώρα να τελειώνουμε, γιατί θα αρχίσει η Ακολουθία. Χαρήκαμε πολύ, δηλαδή που είχατε την διάθεση να έρθετε και εγώ να δω τον Ηγούμενό μου. Να είναι ευλογημένο, Γέροντα. Σας μεταφέρω και τα σέβη του Γέροντός μου, ο οποίος λέει να τον θυμάστε και να προσεύχεστε. (Παρεμβάλλεται άλλος μοναχός): Θυμάστε το Γέροντα Ιωσήφ που ήρθε εδώ πριν δυό χρόνια; Ναι, ναι βέβαια... Τώρα όμως πρέπει να τελειώσουμε... Αύριο εορτάζουμε τα εγκαίνια. Για μερικούς αγίους και μεγάλους διδασκάλους της Εκκλησίας δεν υπάρχει Ακολουθία, αλλά για το Σιλουανό, ξέρετε στο Άγιον Όρος υπάρχουν τέσσερις. Ο Σιλουανός είναι μεγάλος άγιος. Για μένα, έχω γράψει... αλλά για μένα είναι πραγματικώς μεγάλος. Για σας είναι ο μεγαλύτερος. Για μένα είναι μεγάλος. Ποιούς Αγίους βάλατε στα εγκαίνια; Ποιά λείψανα; (Απαντά άλλος μοναχός): Βάλαμε τους δύο Θεοδώρους τους μάρτυρες και τον όσιο Σιλουανό. Δι’ ευχών του αγίου Πατρός ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. (όλοι μαζί): Αμήν. Αρχιμ. Εφραίμ: Ευχαριστούμε, Γέροντα. Σπάνια δίνει ο Θεός να συναντηθούν οι ασκητές, έτσι και έγινε. Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος… Τώρα το από που το ξέρεις;... Δεν κατάλαβα την τελευταία φράση σας. Από που το ξέρεις τι, Γέροντα; Ότι δηλαδή η συνάντησή μας θα ήταν εν Αγίω Πνεύματι.

ΠΗΓΗ/Αντιγραφή