Συνάντηση με την 12χρονη τυφλή μουσικό και αθλήτρια Λουκία Κασαμάκη

«Η μεγαλύτερη αναπηρία είναι να μην έχεις θέληση» λέει στη «Μακεδονία της Κυριακής»

  Η Λουκία Κασαμάκη είναι μόλις 12 ετών και ζει με την οικογένεια της στη Βέροια. Γεννήθηκε με ολική τύφλωση και από μικρή ηλικία απέδειξε ότι διαθέτει απίστευτη δύναμη θέλησης.
  Η περίπτωση της Λουκίας ήταν η δεύτερη που διαγνώστηκε παγκοσμίως και όπως ήταν φυσικό οι γονείς της σοκαρίστηκαν όταν 15 μέρες μετά τη γέννησης της οι γιατροί τους ανακοίνωσαν ότι το παιδί τους έχει ολική τύφλωση.
  Σιγά-σιγά όμως είδαν τη δύναμη της θέλησης της Λουκίας, η οποία χρόνο με το χρόνο τους ζητάει να κάνει περισσότερες δραστηριότητες…
  Έτσι κατάφερε να βγει από την απομόνωση της τύφλωσης και όπως δηλώνει η ίδια στη «Μακεδονία της Κυριακής» είναι αποφασισμένη να κατακτήσει τα όνειρά της παρά τα καθημερινά εμπόδια που αντιμετωπίζει.
  Πριν από δύο χρόνια είχε κλέψει τις καρδιές όλων στον τελικό του UEFA Super Cup ανάμεσα σε Manchester City και Σεβίλλη, που πραγματοποιήθηκε στο «Γ. Καραϊσκάκης, όταν συνόδευσε τον πρόεδρο της UEFA, Αλεξάντερ Τσέφεριν στην απονομή του τροπαίου, γεγονός που έγινε πρώτη φορά «σπαζοντας» το πρωτόκολλο της UEFA.
  Μάλιστα η Λουκία έγινε viral και σε διεθνές επίπεδο, όταν ο Τζακ Γκρίλις, παίκτης της Manchester City σταμάτησε και της μίλησε, όταν όλοι οι άλλοι την προσπερνούσαν. Το στιγμιότυπο αναπαράχθηκε από κορυφαία μέσα ενημέρωσης του πλανήτη, που μιλούσαν για το «παιδί ταλέντο» ή «το παιδί θαύμα» που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας...

Όταν συναντηθήκαμε, το πρώτο που τη ρώτησα ήταν να σχολιάσει τα δημοσιεύματα που την χαρακτήριζαν «παιδί ταλέντο» ή «παιδί θαύμα» για να εισπράξω την απάντηση που δείχνει αφοπλιστική ωριμότητα:

«Εγώ πιστεύω ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος, τον οποίο ο Θεός προίκισε με διάφορα χαρίσματα. Αυτά τα χαρίσματα κατάφερα να αξιοποιήσω και να τα καλλιεργήσω. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο ταλέντο αρκεί να ψάξουν να το βρουν και να το αξιοποιήσουν... Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου από μόνη της είναι αρκετή για να μπορέσει ο οποιοσδήποτε να είναι ξεχωριστός και μοναδικός για την κοινωνία μας».

-Πώς ξεκίνησες να παίζεις μουσική;
Σε ηλικία 17 μηνών πήγαμε στην Αγγλία για να με εξετάσει κάποιος οφθαλμίατρος. Εκείνη τη στιγμή, από ότι μου έχουν πει οι γονείς μου, άρχισα να κάνω κάποιο μουρμουρητό σαν τραγούδι. Η γιατρός [η οποία είχε γνώσεις μουσικής] ξαφνιάστηκε με τον ρυθμό που είχα και συνέστησε τους γονείς μου να παρακολουθήσω μαθήματα μουσικής προπαιδείας. Έτσι μπήκα στον κόσμο της μουσικής.
Αρχικά πήρα ένα αρμόνιο και άρχισα να παίζω. Σε ηλικία 3 ετών συμμετείχα σε ένα μουσικό διαγωνισμό στην Ιταλία. Επειδή δεν μπορούσα να πάω, λογω της ηλικίας μου, έστειλα το κομμάτι μου βιντεοσκοπημένο και εκεί κέρδισα 2η θέση στην ηλιακή κατηγορία 3 ως 6 ετών.

Σε ηλικία επτά ετών, μου έγινε η μεγαλύτερη έκπληξη, ήρθε δώρο από τους παππούδες μου το πρωτό μου πιάνο και έτσι έγινε μια νέα αρχή για μένα στη μουσική, άρχισα να παίζω μεγάλους σύνθετες, Bach, Mozart κτλ. Στη Δ’ δημοτικού ο νέος μου δάσκαλος μουσικής άνοιξε τα φτερά μου και άρχισα να αυτοσχεδιάζω και να παίζω δικά μου κομμάτια… Το πρώτο κομμάτι που έγραψα μουσική και στίχους ήταν ένα τραγούδι αφιερωμένο στο ποτάμι της πόλης μου, τον Τριπόταμο. Το τραγούδι μου βραβεύτηκε σε εκδήλωση του Δήμου Βέροιας.

Ήταν μεγάλη τιμή για μένα η συμμετοχή μου σε συναυλια, τόσο με την Ελεονόρα Ζουγανέλη, όσο και με τον Βασίλη Λέκκα, υπό την αιγίδα της Περιφεριακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-Διάλογος με τον Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ. Νεόφυτο

                   

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-Ortodoxia în Europa

Διάλογος του π.Ciprian Mega με τον Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ. Νεόφυτο

Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ποτήρι γεμάτο πίκρα με μια σταγονίτσα μέλι.(Ηγουμένη Νυμφοδώρα)

Ιερά Μονή Παναγίας Κρεμαστής Ηλείας
[...]

«Περάστε να προσκυνήσετε την Παναγία, και θα έρθει η Ηγουμένη να σας δει». Στο μικρό εκκλησάκι το λιγοστό φως που μπαίνει από τα μισόκλειστα παράθυρα, δημιουργεί μια κατανυκτική ατμόσφαιρα… σχεδόν Βιβλική. Η Ηγουμένη Νυμφοδώρα, παρά τα 88 της χρόνια και τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν το τελευταίο διάστημα, μας υποδέχεται με μεγάλη χαρά. Το βλέμμα της καθάριο και ζεστό. Όπως και ο λόγος της, ξεκουράζει τις ψυχές των ανθρώπων.

«Εδώ είναι το σπίτι της Παναγίας. Το φυλάμε με πόνο, με χαρά, με αγάπη. Αφιερωθήκαμε και δώσαμε τη ζωή μας. Μας κάλεσε η Παναγία… Μας άνοιξε την πόρτα και ήρθαμε μέσα», ήταν τα πρώτα της λόγια, καλωσορίζοντάς μας.

Η Ηγουμένη μπήκε στην Ιερά Μονή το 1958, νεαρό κορίτσι, όταν ένιωσε το πρώτο της κάλεσμα. Για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, δανείζεται ένα στιχάκι από το αναγνωστικό όταν ήταν μαθήτρια : «Τα χρόνια περνούν, οι αιώνες βαίνουν, τα λόγια πετούν, μόνο τα καλά μένουν… Έτσι είναι τα πράγματα, αν τα ζούμε και τα βιώνουμε έτσι. Δεν πάει χαμένο τίποτα. Ας μην το βλέπουμε εμείς τώρα. Τα βλέπει ο Θεός, και τα κανονίζει όλα. Και κάποια στιγμή φαίνονται… Θα ακουστούν, θα λεχθούν. Το κακό πρέπει να αποφεύγουμε παιδί μου στη ζωή μας. Ζημιές και καταστροφές κάνει μόνο».

»Είμαστε αφιερωμένες στον Θεό. Η κλίση του ανθρώπου για τη ζωή που θα ακολουθήσει έρχεται από τον Θεό. Πάντα έρχεται η κατάλληλη στιγμή που θα μας την παρουσιάσει και θα μας πει «τώρα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο». Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω μοναχή όταν ήμουν κορίτσι. Είχα και εγώ τα όνειρά μου, ευγενή όνειρα. Ακούγαμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων και είχαμε προσγειωθεί στη ζωή. Θέλαμε κάτι καλό, να προοδεύσουμε ψυχικά και να προσφέρουμε στην κοινωνία. Να υπάρχει μια καλή βιωματική επαφή μεταξύ μας.

»Ήθελα να γίνω δασκάλα. Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, μου ήρθε ο πόθος να γίνω μοναχή. Δεν ξέρω τι έγινε… Δεν κατάλαβα τίποτα. Με κάλεσε η Παναγία, μου άνοιξε την πόρτα και ήρθα μέσα. Όταν ήρθα στο Μοναστήρι, παρακάλεσα την Παναγία και Της είπα «Παναγία μου, εάν θέλεις και πράγματι μ’ έχεις καλέσει να γίνω μοναχή, βοήθησέ με. Εδώ η ζωή μου εδώ και τάφος μου…»

»Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο Μοναστήρι, και πίκρες έχω περάσει και στεναχώριες και δυσκολίες. Αυτά έχει η ζωή. Αλλά δια μέσου της προσευχής και της αφοσίωσης όλα αντιμετωπίζονται. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι βασανίζομαι ή κουράζομαι. Είπα «Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου που μου έκανες την τιμή και μ’ έφερες εδώ. Να είσαι πάντα κοντά μου, να ενισχύεις τον δρόμο μου και να βοηθάς στον αγώνα μου».

π. Γεώργιος Σχοινάς: Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία

                           

O π. Γεώργιος Σχοινάς συζητά με τον Σταύρο Σταμάτη για την "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία: 00:00 Eισαγωγή 00:58 Τι έχει να πει η εκκλησία στους γονείς ενός ομοφυλόφιλου; 02:28 Ομοφοβική εκκλησία; 03:28 Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος 04:19 Η εκκλησία πιο πέρα και από τον χρόνο 06:52 Ομοφυλόφιλος Άγιος; 12:30 Που στρέφονται τα πάθη; 13:22 Παρένθετη μητέρα 19:19 Απροσωποποίση του προσώπου 21:50 My body my choice 25:01 Tεκνοθεσία 26:40 Πίστη και Ομοφυλόφιλοι 30:24 Θα μας κόψετε την ηδονή; 34:40 Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία 40:44 Ανδρείες Γυναίκες 44:50 Τι και που είναι η ανδρεία; 46:56 Ευκαιρία για την σώζουσα Αλήθεια 50:23 O μετανοών άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος επαναστάτης 52:40 H "Καιτούλα" 53:20 Γιατί "φωνάζει" τόσο πολύ η εκκλησία τώρα; 54:10 Αυτός ο νόμος αγγίζει τα όρια της ασέβειας

Κωνσταντίνος Καρακατσάνης: Από τον Άγιο Παΐσιο έως τα κρίσιμα σύγχρονα ζητήματα βιοηθικής

                            

Η σπάνια, αυθεντική και εφ’όλης της ύλης μαρτυρία του κ. Κωνσταντίνου Καρακατσάνη, Καθηγητή Πυρηνικής Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τόσο για τα 19 χρόνια προσωπικής επαφής του με τον Άγιο Παΐσιο, όσο και για δεκαετίες έρευνας επάνω στην αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης και τις επιστημονικές προκλήσεις της Βιοηθικής. Μία πραγματική κατάθεση ψυχής, που ξεκινά από το βίωμα των χαρισμάτων του Αγίου Παϊσίου και την ατράνταχτη απόδειξη της γνησιότητας της χειρόγραφης επιστολής του Αγίου «Σημεία των Καιρών -666» για τις νέες ταυτότητες, και φθάνει έως έως τα πλέον κρίσιμα ζητήματα επιστήμης και βιοηθικής: τον εγκεφαλικό θάνατο, τη βάση της ψυχιατρικής, την ομοιοπαθητική, τις αμβλώσεις. Περιεχόμενα: 0:00 Η προσωπική γνωριμία με τον Άγιο Παΐσιο 5:18 Μαρτυρίες και βιώματα από τα χαρίσματα του Αγίου Παϊσίου 11:18 Η εφαρμογή της προσευχής και η θυσιαστική αγάπη του Αγίου Παϊσίου 15:44 Η αυθεντικότητα και αξιοπιστία της χειρόγραφης επιστολής «Σημεία των Καιρών - 666» του Αγίου Παϊσίου 20:59 Η σαφής οδηγία του Αγίου Παϊσίου για τις νέες ταυτότητες και την κάρτα του πολίτη 23:30 Η επινόηση του «εγκεφαλικού θανάτου» και η απομυθοποίησή του 33:33 «Βιολογική Ψυχιατρική»: οργανικό ή πνευματικό το υπόστρωμα πολλών ψυχιατρικών διαταραχών; 39:03 Περί της «Ομοιοπαθητικής» 42:32 Αμβλώσεις: Η αλήθεια για την ζωή «εξ άκρας συλλήψεως».

Πώς η Χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία έσωσε τον πολιτισμό

Μεγάλη προκατάληψη κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τους τελευταίους αρκετούς αιώνες, με αποτέλεσμα μια γενική έκπτωση της σημασίας και της συνεισφοράς της.

 Ο δημοσιογράφος και μελετητής Robert Spencer μόλις δημοσίευσε το Empire of God: How the Byzantines Saved Civilization.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το ανατολικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιβίωσε για χίλια χρόνια αφού το δυτικό μισό είχε καταρρεύσει σε διάφορα φεουδαρχικά βασίλεια. Το Βυζάντιο τελικά έπεσε στις Οθωμανικές Τουρκικές επιθέσεις το 1453. Ένα βαθιά επιστημονικό έργο, το βιβλίο του Spencer υποστηρίζει ότι ο χριστιανικός βυζαντινός πολιτισμός κράτησε ζωντανή τη μάθηση και την πίστη της Αθήνας, της Ρώμης και της Ιερουσαλήμ και προστάτευσε τη Δύση από την επίθεση του Ισλάμ στην Ανατολή. 

Ο Mark Judge του Stream μίλησε πρόσφατα με τον Spencer για το βιβλίο του.

    Mark Judge: Το νέο σας βιβλίο Empire of God υποστηρίζει ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν έχει λάβει τα εύσημα που της αξίζουν ως δυναμικός χριστιανικός πολιτισμός που κράτησε ζωντανές τις κληρονομιές της Αθήνας, της Ιερουσαλήμ και της Ρώμης. Μέρος αυτού, γράφετε, οφείλεται στην προκατάληψη ορισμένων ιστορικών, συμπεριλαμβανομένου του Edward Gibbon. Ποια είναι η πραγματική αλήθεια πίσω από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία;

    Robert Spencer: Υπήρξε μεγάλη προκατάληψη κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τους τελευταίους αρκετούς αιώνες, με αποτέλεσμα μια γενική έκπτωση της σημασίας και της συνεισφοράς της. Αυτό οφείλεται κυρίως σε ένα φαινόμενο που είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα της Αυτοκρατορίας του Θεού: το Μεγάλο Σχίσμα μεταξύ των γνωστών σήμερα ως Ρωμαιοκαθολικών και Ανατολικών Ορθόδοξων Εκκλησιών το 1054, και η αποξένωση που προκύπτει μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αντί να βλέπουν τους Βυζαντινούς ως Ρωμαίους και εκφραστές του δυτικού πολιτισμού, έστω και στα άκρα του, οι Δυτικοί έτειναν πολύ συχνά να τον βλέπουν τόσο ξένο όσο και άβολο, με συγκεχυμένες («βυζαντινές») πολιτιστικές και κοινωνικές πρακτικές και μια μορφή Χριστιανισμού που εμφανιζόταν τόσο ξένη όσο και ανεξερεύνητη στα δυτικά μάτια.

Η Μοναχή Δανιηλία από το Όρος των Ελαιών:«Μίσος από τα γεννοφάσκια τους»

  «Σας πειράζει να σας μιλώ εν κινήσει; Βρίσκομαι πάνω στο μικρό μου σκούτερ, φοράω ασύρματα ακουστικά, εννοείται. Επιστρέφω από την Ιερουσαλήμ, με προμήθειες, κυρίως κονσέρβες και άλλα τρόφιμα μακράς διαρκείας, μαζί με λίγο κρέας. Θα το βάλουμε στην κατάψυξη, σε μικρές μερίδες. Βέβαια, αν μας κόψουν το ρεύμα και το νερό, όπως φημολογείται τις τελευταίες ώρες, αυτή η επιλογή μου δεν θα αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχημένη…».

 Η αδελφή Δανιηλία είναι εξήντα ενός ετών. Ζει στη Μικρή Γαλιλαία, στην κορυφή του Ορους των Ελαιών, εκεί όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, εμφανίστηκε ο Χριστός στους έντεκα μαθητές του, το απόγευμα της Κυριακής μετά την Ανάστασή του. Στα δικά της χέρια και σε μιας ακόμη μοναχής, μερικά χρόνια μεγαλύτερής της, επίσης Ελληνίδας, βρίσκεται σήμερα η ιστορική μονή που υπάγεται στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Εκείνες την κρατούν ζωντανή.

Πώς είναι η κατάσταση εκεί; Φοβάται; Αισθάνεται ότι κινδυνεύει; 

«Πέρα από την αναστάτωση και την ανησυχία που προκλήθηκαν από την επίθεση της Χαμάς, το περασμένο Σάββατο, στην ευρύτερη περιοχή της Ιερουσαλήμ τα πράγματα είναι σχετικά ήρεμα. Δεν έχουμε ρουκέτες ούτε εχθροπραξίες. Οσο για τον φόβο; Μάλλον δεν είμαι κατάλληλη να σας απαντήσω, εγώ έχω την “τρέλα” μου. Μου αρέσει το vivere pericolosamente».

«Η ζωή στη Μέση Ανατολή είναι μια διαρκής διεκδίκηση, συχνά για όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα. Μου έχει κάνει εντύπωση πως για ό,τι συμβεί οι ευθύνες και το ανάθεμα ρίχνονται στους “απέναντι”».

«Ημουν dj»

   Δεν ακούγεται αντιφατικό το ζην επικινδύνως σε συνδυασμό με τον μοναχισμό; «Κάθε άλλο. Οταν κάνεις την αποταγή σου και αποφασίζεις να εγκαταλείψεις τα πάντα, να μπεις σε ένα μοναστήρι και να αφοσιωθείς στον Θεό, είναι σαν να πέφτεις από αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Το βίωσα σε ηλικία είκοσι εννέα ετών. Μέχρι τότε έκανα κοσμική ζωή, εργαζόμουν ως dj. Αλλά όταν είπα “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου, έγινε η κλήση μου άνωθεν», λέει η μοναχή Δανιηλία.

  Εχουν περάσει τριάντα δύο χρόνια από τότε που πήρε αυτή την απόφαση· τα δώδεκα στο Ισραήλ. Και όμως, δεν έχουν σταθεί αρκετά για να αποκωδικοποιήσει πλήρως την κοινωνική πολυπλοκότητα αυτής της γωνιάς του πλανήτη.

  «Είναι όλα τόσο μπερδεμένα. Και η κόλαση, η πόλωση, συνεχίζεται. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι εδώ δεν μπορούν να ζήσουν αλλιώς, μπολιάζονται με το μίσος από τα γεννοφάσκια τους. Ακούγεται ίσως τραβηγμένο –και σίγουρα δεν ισχύει για όλους–, αλλά η ζωή στη Μέση Ανατολή είναι μια διαρκής διεκδίκηση, συχνά για όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα.Μου έχει κάνει εντύπωση πως για ό,τι συμβεί οι ευθύνες και το ανάθεμα ρίχνονται στους “απέναντι”. Στα μέρη μας ζουν μόνο Αραβες Ισραηλινοί, δεν υπάρχουν καθόλου Εβραίοι. Οτιδήποτε

Αντρέα Μποτσέλι:Η σημασία της πίστης στη ζωή μου...

Ο διάσημος τυφλός τενόρος Αντρέα Μποτσέλι δίνει σήμερα συναυλία στην Αθήνα. Με αφορμή το γεγονός αυτό, η Καθημερινή δημοσίευσε πριν μία εβδομάδα μια συνέντευξή του. 

Αντιγράφω από αυτήν κάποια αξιοσημείωτα αποσπάσματα. 

«Προσπάθησα να τιμήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη φωνή μου, την οποία έλαβα από τον ουρανό και για την οποία δεν έχω καμία πίστωση». 

Ερώτηση: «Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει η ζωή;»

 Απάντηση: «Η σημασία της πίστης και μιας ζωής βασισμένης στον σεβασμό προς τον πλησίον, εκείνες οι οικουμενικές αξίες που προσωπικά εντοπίζω στις διδασκαλίες του Ευαγγελίου, μιας υπέρτατης ηθικής φιλοσοφίας. Το σπουδαιότερο μάθημα πιστεύω ότι είναι η αντίληψη ότι το καλό είναι πάντα η καλύτερη επιλογή, η μόνη εύλογη επανάσταση, ο μόνος δυνατός δρόμος. Εξ ου και η επιτακτική ανάγκη να εφαρμόσω στην πράξη αυτές τις χριστιανικές αξίες – προσωπικά, δημόσια, κοινωνικά – που μου δίδαξαν οι γονείς μου και που με τη σειρά μου προσπάθησα να μεταδώσω στα παιδιά μου».

 Δεν ξέρω αν περίμενε ή φανταζόταν μια τέτοια απάντηση η δημοσιογράφος που πήρε τη συνέντευξη. Ωστόσο, σε μια εποχή που κάθε ‘περίεργος’ (όσο στρεβλός ή ‘εναλλακτικός’ κι αν είναι) έχει προβεβλημένο δημόσιο λόγο, και μάλιστα πολλές φορές χωρίς αντίλογο, η αναφορά σε Ευαγγέλιο και χριστιανικές αξίες από έναν παγκόσμια καταξιωμένο εκπρόσωπο της τέχνης οφείλει να ξεχωρίσει και να αναδειχθεί ως αυτό που είναι: μια ευθαρσής ομολογία.

antonispapagiannis

Συνέντευξη Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου σε ρωσικὸ κανάλι

                          

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: ζούμε Αποκαλυπτικές εποχές. Να μην μπούμε στο παιχνίδι του Αντιχρίστου. Οι Ορθόδοξοι να πάψουμε να φοβόμαστε το μαρτύριο, αυτοί οι καιροί δίνουν την ευκαιρία. Οικουμενική μετά το τέλος Τρίτου Παγκοσμίου που άρχισε .. εκεί θα λυθεί και το ουκρανικό!!

Ἡ συνέντευξη τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στόν δημοσιογράφο Εὐγένιο Σιβάκοβ (Evgenii Sivagov) γιά λογαριασμό τοῦ ρωσικοῦ καναλιοῦ «Спаси и Сохрани» (Κύριε σῶσε καὶ προστάτευε) πραγματοποιήθηκε στίς 3 Φεβρουαρίου 2023

Όταν γνωρίσεις έστω κι έναν άγιο γνώρισες τον Χριστό.

-Γιατί επέτρεψε ο Θεός να γίνει ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας

-Κοιτάξτε το ερώτημα πρέπει να είναι γιατί ο Θεός επέτρεψε να ξεκινήσει Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Το Ουκρανικό είναι κομμάτι του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν είναι αρχή ούτε και το τέλος. Υπάρχουν πνευματικά και γεωστρατηγικά αίτια. Την ιστορία την καθοδηγεί ο Θεός. Οι περισσότεροι βλέπουν τα ανθρώπινα δηλ. τη σύγκρουση Ρωσίας και ΝΑΤΟ, τα θέματα και τους αγωγούς ενέργειας, φυσικού αερίου και χρημάτων. Και αυτά είναι τα επίγεια.

Υπάρχουν όμως και τα πνευματικά αίτια τα οποία μου τα είπαν προσωπικά σε εμένα μερικοί από τους σύγχρονους αγίους: γερόντισσα Γαλακτία Κρήτης, Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ή διάβασα μια άλλη αγία πιο παλιά που περιγράφει όλο το ουκρανικό η Αγία Αλυπία του Κιέβου, και Ρώσοι στάρετς και άγιοι όπως ό άγιος Λαυρέντιος η αγία Μακαρία αυτοί έζησαν τον 20ο αιώνα. Ο άγιος Παίσιος, ο άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης που όταν πήγε να προσκυνήσει το λείψανο του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου είδε τον άγιο ολοζώντανο και μιλούσανε.

‘Αγιος Ιωάννης Ρώσος προς αγ Ιάκωβο Τσαλίκη για τη φιλοφρόνηση του ότι το προσκύνημα του το επισκέπτονται πολλοί: Προσκυνητές πολλοί πιστοί ολίγοι.O κόσμος είναι γεμάτος ασέβεια, ανηθικότητα κι απιστία. Για να διορθωθεί αυτός ο κόσμος πρέπει να γίνει πόλεμος.

Άρης Σερβετάλης-Παλιές και νέες συνεντεύξεις(Αποσπάσματα)

 Καθώς οι δηλώσεις του αγαπημένου Άρη Σερβετάλη, σχετικά με την πίστη του, με εντυπωσίασαν αλλά παράλληλα οι διαφημίσεις και οι υπενθυμίσεις στις σελίδες, είναι πολύ κουραστικές, απομόνωσα πρόσφατες και παλιές συνεντεύξεις που έδωσε.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΚΥ ΠΛΕΣΣΑ:

https://youtu.be/KVedmEOUc9A

-Η σχέση του Άρη Σερβετάλη με τη θρησκεία είναι γνωστή. Ο ίδιος έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξή του ότι η σχέση του με τον Θεό γεννήθηκε μέσα από ένα σοβαρό τροχαίο που είχε πάθει στην ηλικία των τεσσάρων ετών, το οποίο έγινε στις 3 Οκτώβρη, την ημέρα του Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτη.

"Ο προστάτης μου είναι ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης επειδή μικρός είχα ένα τροχαίο. Επίσης, ο Άγιος Αριστείδης που φέρω το όνομά του καθώς και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος ήταν ταλιμπανέζος, σκληροπυρηνικός και μου αρέσουν αυτοί οι τύποι" έχει πει σε συνέντευξή του.

https://www.thetoc.gr/.../aris-serbetalis-oi-antidraseis.../

Η τηλεοπτική επιτυχία με το «Είσαι το ταίρι μου» σας τρόμαξε τότε;

Νομίζω ότι δεν ήμουν έτοιμος να το διαχειριστώ όλο αυτό, να διαχειριστώ τον εαυτό μου. Ήταν ένα κύμα που με ξεπερνούσε. Ήθελα να πάρω μια απόσταση.

Εκ των υστέρων, μετανιώσατε;

Όχι, δεν μετάνιωσα καθόλου που έκανα πίσω. Αντιθέτως. Τότε ήταν που μπήκα σε μια συχνότητα, κι αυτή η συχνότητα με ακολουθεί και την ακολουθώ. Έγινε οδηγός μου. Εννοώ ότι μπήκα σε μια κατάσταση να γνωρίσω καλύτερα περιοχές δικές μου, αδιαχείριστες. Αυτή ήταν και η διαδικασία που με οδήγησε στην πίστη, στον Θεό.

Πώς φτάσατε στην πίστη;

Αυτό αποκαλύπτεται, συμβαίνει. Δεν έχει λογική. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Είναι αποκαλυπτικό. Συμβαίνει γιατί νιώθεις ένα συναισθηματικό πλήρωμα.

Πόσο επηρεάζει τη ζωή σας;

Είναι τεράστια η αλλαγή. Τα βλέπεις όλα αλλιώς, τις προθέσεις των ανθρώπων, τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους, αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Βλέπεις πόσο πολλά πρόσωπα έχεις και όλον αυτόν τον μηχανισμό που ήταν προ Χριστού και μετά Χριστόν. Η πίστη σου δείχνει έναν κόσμο που δεν τον βλέπεις με τη λογική, με τα μάτια. Επομένως ανοίγει ένα τοπίο αποκαλυπτικό. Είναι ένας άλλος κόσμος και αναρωτιέσαι πώς ήσουν πριν.

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/.../597116_apokalyptikos-o...»

- Ο Άρης Σερβετάλης αποκαλύπτει πώς κατάφερε να υποδυθεί τον Άγιο Νεκτάριο στην ταινία «Man of God» και μιλά για τα ράσα και την πίστη του στον Θεό.

Την καρδιά του άνοιξε ο Άρης Σερβετάλης. Καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Στα Άκρα» αναφέρθηκε στον ρόλο του ως Άγιος Νεκτάριος στην ταινία «Man of God». Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την εμπειρία του στα γυρίσματα.

«Η προσωπική μου μάχη ήταν να κατευνάσω τα φαντάσματά μου, τους δαίμονές

Ήταν το καθρέφτισμα της ψυχής μου που ήθελε να υπερβεί το μέτριο και το λίγο

Ξεκίνησα χωρίς κανένα σχέδιο και χωρίς όπλα.
Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να δουλέψω πολύ για να αρέσω στον κόσμο.
Εφόδια στο ξεκίνημά μου ήταν τα νιάτα μου και μια έμφυτη χάρη.
Ούτε ψηλή ήμουν,ούτε τελείως καλλίγραμμη,ούτε μάτια μαγευτικά είχα.
Κι όμως.Χωρίς τίποτα από αυτά,μπορούσα να είμαι εκθαμβωτική.
Ήταν το καθρέφτισμα της ψυχής μου που ήθελε να υπερβεί
το μέτριο και το λίγο.
Δεν ξέρω αν είμαι καλή ή πόσο καλή είμαι.
Ξέρω όμως πόσο έχω πονέσει για όσα έχω κερδίσει.
Όλα όσα κερδίζουμε, τα κερδίζουμε με αγώνα.Αρκεί να έχουμε όραμα.
Με ρωτούν ποιος έκανε τις σωστές κινήσεις στη σκακιέρα μου.
Δεν υπήρχε σκακιέρα στη ζωή μου, στην καριέρα μου.Ψυχή μόνο υπήρχε και υπάρχει.θέληση,εργατικότητα,αγωνιστικότητα.Είμαι διάσημη από 18 χρονών.
Ποτέ δεν υπήρξα το ξέγνοιαστο κορίτσι.
Ποτέ δε μπόρεσα να πάρω ένα αγόρι από το χέρι και να περπατήσουμε μαζί
χωρίς να μας ενοχλήσουν.Χωρίς να μου ζητήσουνένα αυτόγραφο ή ένα χαμόγελο.
Για να γευτώ τη λατρεία του κόσμου,θυσίασα τη ζωή μου.Θυσίασα την ελευθερία μου.Στα έξι μου χρόνια είχα την αγωνία πως η ζωή τελειώνει,γιατί τότε έχασα τον πατέρα μου.

Βλέπω πως τα βιβλία μου επαναλαμβάνουν, με άλλα λόγια, τα «Ειρηνικά» της Θείας Λειτουργίας.

Απόσπασμα από συνέντευξη της Βασιλικής Νευροκοπλή στον Διονύση Λεϊμονή

-Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιο είναι το δικό σας «φορτίο»;

   -Μακάρι να ξέραμε τι κουβαλάμε... ή ίσως και καλύτερα που δεν ξέρουμε... Ώρες ώρες νομίζω πως κουβαλαώ μέσα μου όλους τους προηγούμενους αιώνες, αλλά και τους επερχόμενους. Δεν καταλογραφούνται τα φορτία μας, ούτε απαριθμούνται. Νομίζω όμως πως υπάρχει πάντα ένας πυρήνας τέτοιων φορτίων που διαμορφώνεται κατά την παιδική μας ηλικία και μας καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό. 

  Για μένα, λοιπόν, αυτός ο πυρήνας με μια λέξη είναι η Εκκλησία. Τα αρώματα του θυμιάματος, η ευωδιά από το ράσο και το καλυμαύχι του πατέρα μου, οι βυζαντινές μελωδίες και τα ποιητικότατα εκκλησιαστικά μελισματα, οι αγιογραφιές των ναών στους οποίους μεγάλωσα.

   Ίσως τελικά και γι’ αυτό να μην μπορώ να δεχτώ τον τεμαχισμό της ζωής και του ανθρώπου. Γεννήθηκα κι ανατράφηκα μέσα στην ενότητα του σύμπαντος κόσμου που σου χαρίζει η Εκκλησία και που όλες οι τέχνες και οι μορφές έκφρασης συνδιαλέγονται προς δόξαν Θεού. Γι’ αυτό και όλες οι τέχνες για μένα είναι ένα, όπως η θάλασσα που λέγαμε πριν, και όλα οδηγούν στο ίδιο σημείο. Αυτός είναι ο δικός μου πηρήνας «φορτίων» και ό,τι άλλο προστέθηκε μετά, αποτέλεσε προεκτάσεις αυτού του πρώτου οικοδομήματος των παιδικών μου χρόνων.

-Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

  -Εδώ εισχωρούμε στο χώρο του μυστηρίου, και τα μυστήρια ούτε εξηγούνται ούτε περιγράφονται. Στην καλύτερη περίπτωση ίσως κάποτε να αποκαλύπτονται. Τα έργα μας είναι πάντα κάτι περισσότερο –και ευτυχώς- από εμάς τους ίδιους και ό,τι κουβαλάμε. Ίσως γιατί βρίσκονται πάντα σε συνάρτηση με το αόρατο, σ’ ένα ατελέσφορο και διηνεκές ανοιχτό παιχνίδι με τις ακτές του ουρανού και της γης, κι ας μην το συνειδητοποιούμε. Δεν μπορώ να ξέρω ούτε πώς μεταπλάθονται μέσα στο νου και στην καρδιά μου ούτε πώς και αν αξιοποιούνται όλα όσα με έζησαν και με ζουν. Μόνο να εντοπίσω μπορώ κάποια από αυτά στα έργα μου και αυτό πάντα εκ των υστέρων.
  Η εκζήτηση της αιώνιας αγάπης υπάρχει σε όλα τα βιβλία μου, το αίτημα της ενότητας του κόσμου, του ειρηνικού τέλους που δεν τελειώνει ποτέ μέσα στην αιώνια ομορφιά. Τώρα που το σκέφτομαι βλέπω πως τα βιβλία μου επαναλαμβάνουν, με άλλα λόγια, τα «Ειρηνικά» της Θείας Λειτουργίας.

-Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

  -Το στενό μου περιβάλλον, όπως προείπα, είναι η Εκκλησία μέσα στην οποία βρίσκεται και η οικογένειά μου. Αυτή είναι η κυψέλη μου. Από κει ξεκινώ για να φτιάξω το μέλι μου, κι εκεί επιστρέφω για να το καταθέσω. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον εαυτό μου απ’ αυτήν και τους αγαπημένους μου. Δεν υπάρχω έξω απ’ την κυψέλη, δεν υπάρχω έξω από τους άλλους και τον Θεό.

ΤΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2030 - Τι είχε πει σε συνέντευξη το 1999 ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

                      

 Σε συνεντευξη που είχε δώσει ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος το 1999 εξέφρασε τις ανησυχίες του και αναφέρθηκε τόσο στην παγκοσμιοποίηση όσο και στην επιστημονική κοινότητα η οποία όπως δήλωσε πρέπει να θέσει κάποιους ηθικούς φραγμούς-όρια ώστε να οι έρευνες και οι μελέτες να μην βλάψουν το ανθρώπινο γένος με παρέμβάσεις πέραν από αυτές της φύσης που δημιούργησε και έθεσε ο Θεός.

Ω,πλήθος αγγέλων εδώ!(π.Ιουστίνος Πίρβου)

Ω,πλήθος αγγέλων εδώ! (π.Ιουστίνος Πίρβου)

Părintele Justin Pârvu - Vai, ce de îngeri aici!

Ἐνας φωτεινός άνθρωπος ελπίδας(Συνέντευξη του διάσημου νευροχειρούργου π.Στεφάνου Μίντεα)

της Μαρίας Μπινιάρη

Μέσα στη παγκόσμια βαριά , σκοτεινή ατμόσφαιρα με θλιβερά και απάνθρωπα γεγονότα και καταστάσεις σ ‘ όλα τα μήκη και πλάτη της Γης υπάρχουν φωτεινές ακτίνες ανθρώπων που με τη χάρη του Θεού διαχειρίζονται το τάλαντο, που τους δόθηκε, συνετά για το καλό των συνανθρώπων και την πρόοδο στο τομέα που ανήκουν.

Μια τέτοια προσωπικότητα είναι ο διάκονος Στέφανος Μιντέα, νευροχειρουργός, πατέρας 6 παιδιών.

  Γεννήθηκε στη Ρουμανία, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αμερική και πρόσφατα, χειροτονημένος σε διάκονο, προτίμησε να γυρίσει στην πατρίδα του παρ όλες τις εξαιρετικές θέσεις που κατείχε στις ΗΠΑ. Η απόφασή του να επιστρέψει ήταν με τις ευλογίες του πνευματικού του πατρός Ιουστίνου Πάρβου (1919-2013), με τον οποίο είχε συνεχή επαφή.
Στην Αμερική ήταν διευθυντής του Νευροχειρουργικού τμήματος Νωτιαίου Μυελού, καθηγητής, στο ιατρικό τμήμα του πανεπιστημίου του Σταντφορντ στη Καλιφόρνια. Σήμερα ο καθηγητής ζει στη Κωνστάντζα, όπου θεραπεύει και εγχειρίζει τους πάντες ανεξάρτητα κοινωνικής θέσης και τις Κυριακές διακονεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της πόλης του.
Εκτός από το φοβερά φορτωμένο πρόγραμμά του ο διάκονος Στεφάν κατάφερε να δώσει συνέντευξη στη δημοσιογράφο του Paroslavie για τη ζωή του, τους ασθενείς του, που κάποιοι απ’ αυτούς θεραπεύονται θαυματουργικά από τη Θεία Χάρη που εργάζεται πάντα με μυστικό τρόπο.

Η δημοσιογράφος  πήγε και για προσωπική , σοβαρή δική της υπόθεση ιατρικού περιεχομένου, αφού ήθελε να γνωρίσει από κοντά και να μιλήσει με τον γιατρό, που έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στον ιατρικό κόσμο των ΗΠΑ.

Φωτογραφία από την παρουσίαση του βιβλίου που είναι αφιερωμένο στον πνευματικό του πατέρα «Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης-Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου»(Εκδόσεις Σταμούλη)

Ας αφήσουμε τη δημοσιογράφο να περιγράψει το χώρο και τον άνθρωπο:

 «Στο γραφείο  του υπήρχαν πολλές εικόνες, ξέχασα τα συμπτώματα και τους φόβους μου κι ένοιωσα μια άνεση ,μια ευεξία. Ηξερα ποιόν περίμενα, τον σπεσιαλίστα καθηγητή στη νευροχειρουργική, τον χειρουργό των λεπτών εγχειρήσεων νωτιαίου μυελού, νευροογκολόγο με άριστες γνώσεις ενδοσκοπικής χειρουργικής, ράδιο χειρουργικής, σκολίωσης και νωτιαίας στένωσης. Περίμενα να δω ένα σημαντικό, ακατάδεκτο άνδρα, αλλά, όταν τον είδα να μπαίνει μέσα, ένοιωσα ότι έβλεπα κάποιον από τους Βίους των Αγίων. Ψηλός, εμφανίσιμος , ευπροσήγορος με θεραπευτική ματιά που μου σταμάτησε τους πόνους ιδίως, όταν άρχισε να μιλάει μ’ ένα ζεστό καταδεκτικό τρόπο, έμεινα άφωνη κι έκπληκτη.

Δυο γιατροί παλαιότερα μου είχαν κάνει μια σοβαρή διάγνωση και περίμενα ν’ ακούσω κι απ’ αυτόν ότι μια εγχείρηση θα με βοηθούσε. Σύμφωνα με εκείνους τους γιατρούς δεν θ’ απέφευγα την παράλυση.

 «Τέτοιο σημάδι δεν υπάρχει»,είπε ο γιατρός Μιντέα, κοιτάζοντας πιο λεπτομερειακά την αξονική μου τομογραφία. «Δεν χρειάζεστε εγχείρηση! Ας δοκιμάσουμε μια θεραπεία που έχει εφαρμοστεί στην Αμερική για κάποιο καιρό κι έχει αποδειχτεί αποτελεσματική» 

Ξέχασα την αρρώστια μου και τα πάντα εκείνη την ημέρα. Το μόνο που ήθελα τώρα ήταν να του πάρω συνέντευξη. Συναντηθήκαμε και στη Θεία Λειτουργία εκείνη την Κυριακή με την οικογένειά του, την καταπληκτική γυναίκα του και τα 6 παιδιά του.

Στην ερώτησή μου, πώς βρήκε το δρόμο που τον οδήγησε στο Θεό κι έμεινε πιστός στις Ρουμανικές ρίζες του, μου απάντησε:

« Όλα τα οφείλω στη γιαγιά μου. Ηταν μια απλή αγρότισσα που άφησε το

π. Κάλλιστος Ware: Πενήντα πέντε χρόνια προσκυνητής στο Άγιον Όρος: τότε και τώρα,

π. Κάλλιστος Ware: Πενήντα πέντε χρόνια προσκυνητής στο Άγιον Όρος: τότε και τώρα.

Συνέλευση των Φίλων του Αγίου Όρους Αγγλίας, Ιούνιος 2015, www.antifono.gr.

 Αντίφωνο ( Antifono.gr) Το βίντεο είναι προσφορά του Ιωσήφ Ροηλίδη

Καλημέρα. Είμαι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο

 «Καλημέρα. Είμαι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο. 

 Το λέω για να μη νομίζει κανείς ότι από κάπου μας έφεραν ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο.
Δεν είχα πλούσιους γονείς. Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία, μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία (...).

 Είχα δίπλα μου ανθρώπους που με βοήθησαν, όπως την κυρία Μαριέττα Σγουρδαίου, που την αποκαλώ “νονά”. Φιλόλογος στο Αρσάκειο και ηθοποιός. Μας πήγε, παιδιά 12-13 ετών, να ακούσουμε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη. Μας σύστησε την κυρία Μαρία Χορς, που ντύνει τις ιέρειες. Μυήθηκα στην ελληνική κουλτούρα, στο αρχαίο δράμα. Διάβασα βιβλία.

  “Θανάση, θα πάθεις σοκ αν διαβάσεις τους Αδελφούς Καραμαζώφ”, μου είπαν κάποτε. “Θα σου ανοίξουν τα μάτια”. 

 Αυτές οι εμπειρίες με άλλαξαν, χωρίς να το καταλαβαίνω. Με βοήθησαν και στον αθλητισμό, εμένα, που ήμουν ένα παιδί μεταναστών χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε. Δεν χρειάζεται να έχει λεφτά κάποιος για να αισθανθεί πλούσιος. Ο πλούτος είναι στο μυαλό και στην ψυχή (…).

Είμαι αλληλέγγυος στα παιδιά που μοχθούν. Φεύγω για τις Η.Π.Α., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εδώ τελειώνουμε. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Να το ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι είμαι εδώ. Στο πλευρό τους! Τους σκέφτομαι. Η χώρα μου δεν είναι η Αμερική, αλλά η Ελλάδα. Αισιοδοξώ ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και δεν τα παρατάω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ».

(....)Πάντοτε όμως υπάρχει κάποιος που είναι σε χειρότερη κατάσταση από εσένα.

 Και όταν αυτός παραπονεθεί, θα του δείξω έναν άλλον, που περνάει ακόμα μεγαλύτερα ζόρια. Το θέμα είναι, πώς θα τα αντιμετωπίσεις. Το χαμόγελό μου δεν είμαι ψεύτικη μάσκα, αλλά θετική ενέργεια.

(Από συνέντευξη του Θανάση Αντετοκούνμπο στον Νίκο Παπαδογιάννη).

Πέτρος Ξεκούκης: «Είναι ευλογία να θυμάσαι τις ρίζες σου και να νιώθεις πίστη στον Θεό»

Από την Τάνια Χαροκόπου

Ο ηθοποιός Πέτρος Ξεκούκης μιλάει για όσα τον ανησυχούν, για τη νέα γενιά και για τους θεσμούς που πλήττει η κρίση. «Πρέπει να κρατήσουμε την Ιστορία μας, την ταυτότητά μας και να είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες» τονίζει

Πολλές φορές από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε ακούμε τη γνωστή φράση: «Πάει με τον σταυρό στο χέρι, τον καλό τον πατάνε…» Ή ακόμα: «Με τον σταυρό στο χέρι δεν θα πάει μπροστά...» Φράσεις κλισέ που όλοι τις έχουμε ακούσει κατά καιρούς, αλλά αντιπροσωπεύουν ελάχιστους συνανθρώπους μας.
 
 Λίγοι και σπάνιοι είναι αυτοί που δεν σκέφτονται πονηρά, που δεν χρησιμοποιούν την εξυπνάδα τους για να πετύχουν, δεν εκμεταλλεύονται καταστάσεις, δεν πατούν επί πτωμάτων, δεν παλεύουν για να βολευτούν. Λίγοι βαδίζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, στον δρόμο που τους δίδαξε η ηθική, και, παρόλο που επέλεξαν τα δύσβατα μονοπάτια, επιμένουν να εργάζονται με ενδιαφέρον και φροντίδα για τον συνάνθρωπό τους. Επιλέγουν να μοιράζονται οφέλη αλλά και προβληματισμούς και να δίνουν το χέρι σε όποιον καταλάβουν πως το έχει ανάγκη. Λίγοι. Πολύ λίγοι. Είναι πια σπάνιοι οι άνθρωποι που πορεύονται στη ζωή με τον σταυρό στο χέρι. Αυτοί που θεωρούν την ειλικρίνεια, την τιμιότητα και τον σεβασμό αφετηρία μιας αληθινής σχέσης με τον συνάνθρωπό τους. Και δεν τους ενδιαφέρει αν θα πάνε μπροστά με τον σταυρό στο χέρι. Αν θα πάνε ψηλά. Δεν είναι γι' αυτούς σκοπός τα υλικά αγαθά, ο πλούτος, η κοινωνική θέση, η δόξα. Η συνείδησή τους, οι σωστές επιλογές τους, τα ηθικά πιστεύω τους είναι πάνω από κάθε άλλο υλικό αγαθό.

Εναν τέτοιο άνθρωπο γνώρισα τις προάλλες. Εναν από τους λίγους. Τον Πέτρο Ξεκούκη. Ως όνομα, ως ηθοποιό, ως αξία, τον ήξερα χρόνια. Εχει κάνει τεράστια καριέρα στο θέατρο και στον ελληνικό κινηματογράφο, συνήθως σε κωμικούς ρόλους. Μια αξέχαστη φυσιογνωμία, ένας καρατερίστας με τον οποίο όλοι οι σκηνοθέτες θέλουν να δουλέψουν. Και όχι μόνο για το ταλέντο του ή για την ικανότητά του να μαθαίνει γρήγορα τον ρόλο του, αλλά για τις αξίες που υποστηρίζει, για το ήθος του, την προσήλωση στην οικογένειά του και, το σπουδαιότερο, τη βαθιά πίστη του στον Θεό.

Ο Πέτρος Ξεκούκης έχει διαγράψει λαμπρή καριέρα άνω των τριών δεκαετιών. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια και έμαθε από τον πατέρα του και από πολύ μικρός ότι όλα στη ζωή εξαρτώνται από την αγάπη. Η αγάπη είναι αυτή που γεννά την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Και όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ο Θεός. Πιστεύει πολύ στον Θεό και θεωρεί τον εαυτό του ευλογημένο, καθώς έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια δεμένη οικογένεια με τρία παιδιά, να έχει κάθε σεζόν δουλειά.
 Ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι θέλημα Θεού κάθε εμπόδιο και με τη δική του φιλοσοφία μετατρέπει τα εμπόδια σε ευλογία. «Ακουμπάω την ελπίδα μου στον Θεό και Εκείνος ανταποκρίνεται πάντα και με βοηθάει» λέει χαμογελώντας. Και συνεχίζει: «Ο Θεός για εμάς που πιστεύουμε είναι αστείρευτη πηγή ανεφοδιασμού, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».

Εκτός όμως από το γεγονός ότι είναι πιστός χριστιανός, αγαπάει και την πατρίδα

Από την Πύλη του παραμυθιού στην Πύλη του Ονείρου(Σταμ.Σπανουδάκης)

Σταμάτης Σπανουδάκης-Συνέντευξη στο Cityportal

1)Το 1998 κυκλοφόρησε ο δίσκος σας ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς με θέμα την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί ξεκινάτε με την πύλη του παραμυθιού και καταλήγετε στην πύλη του Ονείρου. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια τι συμβολίζουν για σας;
-Το όνειρο και το παραμύθι, ίσως είναι, η Δύση κι’ η Ανατολή. Ίσως και να μην είναι. Το όνειρο πάντως, γίνεται εύκολα εφιάλτης. Το παραμύθι αντιθέτως, όχι. Η πύλη ίσως είναι, η δυσκολία. Όχι τόσο του να την ανοίξεις, όσο του τι άραγε να κρύβει πίσω της.
Και η πύλη και το όνειρο και το παραμύθι, ενυπάρχουν μυστικά και αδελφωμένα, περιέργως πώς, στην μουσική και τους στίχους μου.

2. Aνάμεσα στα άλλα κομμάτια υπάρχει και το Θα ’ρθεις σαν αστραπή, Αυτό πως θα μας το ερμηνεύατε με λόγια;
Είναι απο τα λίγα κομμάτια του δίσκου, που έχουν και λόγια και χορωδία που τα τραγουδάει. Νομίζω «ερμηνεύονται» πεντακάθαρα, αν τα προσέξεις. Ολόκληρο το κομμάτι πάντως, είναι ένας ύμνος στον Κων/νο Παλαιολόγο και στην άλωση της «Πόλης γλυκειάς».
Γενικά, όλοι οι στίχοι, αλλά και η μουσική μου, είναι ένα «παιδικό» κλείσιμο ματιού, στο «άγνωστο». Που έτσι κάπως, γίνεται γνωστό κι’ αγαπημένο. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Η απλότητα, το παραμύθι, οι αγαπημένοι και κυρίως, ο Ένας. Ελπίζω, αυτός νά'ναι και ο τόπος μου.3. Πιστεύετε στις προφητείες;
Σέ όλες. Ακόμη και σε όσες δεν έγιναν ακόμη, η δεν γνώρισα.

4. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που άκουσα το Κυριε των δυνάμεων με τον Γιάννη Κουτρα και την Ελενη Βιτάλη ήταν συγκλονιστικό. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπάρχει τέτοια μουσική και τέτοια ερμηνεία. Και αν θελετε το πιστεύετε, δεν θυμάμαι να το άκουσα εδώ και 30 χρόνια να παίζεται.
Εδώ δεν υπάρχει ερώτηση. Αρα αποσύρομαι γλυκά, απολαμβάνοντας και ευχαριστώντας, όσα λέτε αλλά και αισθανθήκατε.


5. Έχετε καταφέρει κάτι μοναδικό να συνταιριάξετε στη μουσική στας το ροκ, την κλασική και τη βυζαντινή. Κατα τη γνώμη μου είστε ένα εθνικό κεφάλαιο. Αλλά με λυπεί που δεν έχετε ουσιαστικά καμία θέση ή αρμοδιότητα για να μετέχετε ενεργά στον πολιτισμό πέρα από αυτό που κάνετε σαν καλλιτέχνης Σας κάνω αυτή την ερώτηση γιατί σαν Έλληνας θα ήθελα να εμβαθύνουμε στη μουσική σας, θα ήθελα εσάς σε μια θέση όχι με την έννοια της πολιτικής, αλλά στο χώρο του πολιτισμού
Θα έχετε ελπίζω καταλάβει, αφού ζειτε σ’ αυτή τη χώρα, ότι ο «πολιτισμός» ανεξαιρέτως κυβερνήσεων, είναι πάντα σε λάθος, κατ’ εμέ πάντα, χέρια. Έχοντας λοιπόν, απο καιρό καταλάβει πως παίζεται αυτό το «παιχνίδι», απέχω αλλά και με απέχουν. Ετσι όμως, διαφυλάσσω την ηρεμία μου και τον τρόπο του να