Η εμφάνιση της σατανικής υπερηφάνειας στους ανθρώπους.

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης

   Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο: 
 Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες η τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους η μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία η τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους. 
 Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται – όπως και πρέπει – τον προιστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο· εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους.
   Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοικούς και τους απαίδευτους, θεωρώντας τους ίσους με τον εαυτό του, ακόμα και υποδεέστερους.
 Πρέπει να προσέχεις στο έπακρο να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους από οποιαδήποτε άποψη, αλλά να τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλότερα απ΄ όλους έστω κι αν στην πραγματικότητα είσαι σ΄ οτιδήποτε καλύτερος από πολλούς η ίσος με πάρα πολλούς. Κάθετι μέσα μας είναι από τον Θεό· δεν είναι δικό μας. «… Τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. 2,8-9). «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το αυτό Πνεύμα» (πρβλ. Α΄Κορ.12,4·11). 
Καί πως μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι καλό που δεν είναι δικό μου και να συγκρίνω τον εαυτό μου με κείνους που από τον ίδιο τον Θεό και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τοποθετήθηκαν πιο ψηλά από μένα; Έστι λοιπόν, όταν κληθής υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθής εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου η κεκλημένος υπ΄ αυτού, … Ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14, 8· 11).

 Η φιλαυτία μας και η υπερηφάνειά μας φανερώνεται ιδιαίτερα στην ανυπομονησία μας και στο ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, όταν κάποιος από μας δεν υπομένει ούτε το πιο μικρό δυσάρεστο πράγμα, που άλλοι μας προξενούν, είτε με πρόθεση είτε και χωρίς πρόθεση να το κάνουν, όταν δεν υπομένει κάποιο εμπόδιο που οι άνθρωποι η το περιβάλλον μας στήνουν στον δρόμο μας δικαιολογημένα η αδικαιολόγητα, είτε σκόπιμα είτε όχι.
  Η φιλαυτία και η υπερηφάνειά μας θα ήθελαν πάντα να γίνεται το δικό μας, θα ήθελαν να μας περιβάλλουν όλες οι τιμές και οι ανέσεις του πρόσκαιρου βίου· θα ήθελαν ακόμα μ΄ ένα μας νεύμα να υποτάσσονται και να υπακούουν σε μας σιωπηλά και γρήγορα όλοι οι άνθρωποι και ακόμα – μέχρι που φτάνει η υπερηφάνειά μας! – η φύση όλη· ενώ, αλλοίμονο! εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ βραδείς στην πίστη και σε κάθε καλό και αγαθό έργο, αλλά και στο να ευαρεστήσουμε τον μόνο Κύριο των πάντων! 
  Χριστιανέ μου, οφείλεις οπωσδήποτε να είσαι ταπεινός, πράος και μακρόθυμος ενθυμούμενος ότι είσαι πηλός και σποδός (στάχτη) και ένα τίποτα, ενθυμούμενος ότι είσαι ακάθαρτος και πως κάθε τι το καλό μέσα σου είναι από τον Θεό, πως από τον Θεό είναι οι δωρεές της ζωής σου, της αναπνοής σου, όλα σου τα χαρίσματα· ενθυμούμενος ακόμη ότι για το αμάρτημά σου της ανυπακοής και της ακράτειας πρέπει τώρα να εξαγοράσεις την μέλλουσα μακαριότητά σου στον
Παράδεισο με μακροθυμία, που είναι αναγκαία στον κόσμο των ατελειών και αναρίθμητων αμαρτημάτων πεπτωκότων ανθρώπων, που ζούν μαζί μας και αποτελούν τα αμέτρητα μέλη της μιάς ανθρωπότητας, της μολυσμένης και καταβεβλημένης από τις αμαρτίες. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6,2). Όποιος δεν είναι υπομονετικός και εξάπτεται εύκολα δεν γνώρισε ούτε τον εαυτό του ούτε τους ανθρώπους γενικά και δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός! Λέγοντας αυτό κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ πρώτος πάσχω από την ασθένεια της ανυπομονησίας και εύκολα εξάπτομαι.

  Ο υπερήφανος άνθρωπος, όταν άλλοι μιλάνε για τις αρετές οποιουδήποτε ανθρώπου, νοιώθει ένα πονηρό φόβο μέσα του· φοβάται μήπως ο άνθρωπος, για

Περί υποκρισίας και κολακείας

Ουαι υμίν γραμματείς καί φαρισαϊοι υποκριτές, πού κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπρος στους ανθρώπους, διότι σεϊς δέν μπαίνετε, αλλά κι εκείνους πού θέλουν να μπουν δεν τους αφήνετε. Ουαί υμϊν γραμματείς καί φαρισαϊοι υποκριτές, πού τριγυρίζετε τη θάλασσα καί την ξηρά για να κάνετε ένα προσήλυτο καί, όταν γίνει, τον κάνετε παιδί της γέεννας, δύο φορές χειρότερο από σας... ουαί υμϊν γραμματείς καί φαρισαϊοι υποκριτές, διότι δίνετε το δέκατο από το δυόσμο καί από τον άνηθο καί από το κύμινο καί αφήσατε τα σπουδαιότερα τον νόμου, το δίκαιο καί την αγάπη καί την πίστη. Αυτά είναι πού έπρεπε να κάνετε,χωρίς να παραμελείτε κι εκείνα. Όδηγοί τυφλοί, πού διυλίζετε το κουνούπι αλλά καταπίνετε την καμήλα...Ουαί ύμϊν γραμματείς καί φαρισαΐοι υποκριτές, πού άπ' έξω φαίνεσθε δίκαιοι στους ανθρώπους, αλλά από μέσα σας είσθε γεμάτοι από υποκρισία καί ανομία»


«Καθώς ξέρετε, ποτέ δεν ήρθαμε σε σας με λόγια κολακείας, ούτε με υστεροβουλία να κερδίσουμε κάτι,ό Θεός είναι μάρτυρας, ούτε ζητήσαμε τιμές από τους άνθρώπους, αν καί μπορούσαμε, ως απόστολοι του Χριστού, να έχουμε απαιτήσεις»
Ό Απόστολος Παύλος προς τους Θεσσαλονικείς


«Να μπορείς να διακρίνεις τους φίλους από τους κόλακες καί τους υποκριτές. Οί μεν κόλακες,επαινώντας σε κατά πρόσωπο, όχι μόνο δεν σε αφήνουν να συναισθανθείς τα σφάλματα πού, φυσικά,διαπράττεις, αλλά τα καθιστούν μεγαλύτερα, με το να σε διαβάλλουν καί να σε κουτσομπολεύουν στους άλλους. Αντίθετα, οί φίλοι, με το φιλικό έλεγχο, καί σένα τον ίδιο ενισχύουν περισσότερο, ώστε να αντιληφθείς το σφάλμα σου, καί, αν χρειασθεί να λεχθεί κάτι προς τα έξω, αντί κατηγορίας βρίσκουν απολογία καί πράξη»
Ό Μέγας Φώτιος προς τον Βούλγαρο ηγεμόνα


Γνώρισε ότι από τους πραγματικούς σου φίλους κανείς δέν θα θέλει να γίνει συνεργός σε μια σου πράξη, αν πρώτα δέν γίνει σύμβουλος καί δέν επιδοκιμάσει την πράξη σου. Αντίθετα, ό κόλακας ενδίδει καί εξορμά, σε όποια αντιληφθεί ότι είναι ή επιθυμία σου. Γιατί κανένας πλούσιος η βασιλιάς δεν βρίσκεται- εύκολα, πού να πει «μακάρι να είχα κοντά μου κανένα φτωχό, καί του φτωχού φτωχότερο, πού να με αγαπάει καί άφοβα να λέει τί έχει στην καρδιά τον»
Πλούταρχος στα «Ηθικά» του

«Τον υποκριτή καί τον κόλακα μπορεί κανείς να τον διακρίνει από το ότι λέει καί κάνει κάθε τι με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνεται αρεστός καί να έχει την εύνοια τον ίσχυρού ηγεμόνα»
Θεόφραστος στους «Χαρακτήρες» του


«Οι κόλακες μοιάζουν με τους κηφήνες. Είναι δηλαδή άνεργοι, χωρίς κεντρί καί σπαταλούν τους ξένους κόπους. ΟΙ φθονεροί μοιάζουν με τίς σφήκες. Είναι δηλαδή επιθετικοί, επικίνδυνοι. ανώφελοι καί άχρηστοι. Οι σωστοί άνθρωποι μοιάζουν με τίς μέλισσες. Είναι δηλαδή φιλόπονοι, εργατικοί,οικονόμοι, εύποροι, πράοι, νουθετητικοί καί κοινωνικοί. Συνεπως, αν θέλεις να ζήοεις (ως φίλος ανάμεσα σε πραγματικούς φίλους, να μιμηθείς τη μέλισσα καί να καθαρίσεις το σμήνος σου από κηφήνες καί σφήκες»
''Επικτήτου από τα «Αποσπάσματα''

«Ό διπρόσωπος μπροστά σου απλώνει χαλιά καί πίσω σου ανοίγει το λάκκο»
Από τίς παροιμίες των Φαράσων Καππαδοκίας


'«Πολλοί φιλούν το χέρι σου καί λεν να' ναι κομμένο»
Από τίς παροιμίες της Αμοργού