Ο Άγιος Πορφύριος στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας

Στο εκκλησακι της Αγιας Μαρινας από το μακρινο 1985.Ο πατερας Δανιηλ Γούβαλης,ο αγιος Πορφύριος και πιστοι...

πηγή

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.Το θαύμα της Αγίας Κοινωνίας!

  Από την στιγ­μή που με­τέ­λα­βα, μου ήρθε μια χαρά υπερ­βο­λι­κή, ένας εν­θου­σια­σμός. Μετά την ακο­λου­θία έφυ­γα στο δά­σος μό­νος μου, γε­μά­τος χαρά και αγαλ­λί­α­ση. Τρέ­λα! Νο­ε­ρώς έλε­γα την ευ­χα­ρι­στία πη­γαί­νον­τας για την κα­λύ­βα.
Με πά­θος έτρε­χα μες στο δά­σος, πη­δού­σα από τη χαρά μου, άνοι­γα σ' έκτα­ση τα χέ­ρια μ' εν­θου­σια­σμό, δυ­να­τά και φώ­να­ζα:
Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός! Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός!.

  Ναι, τα χέ­ρια μου μεί­να­νε ξερά, γί­να­νε κόκ­κα­λο, ξύλο και ανοιγ­μέ­να ίσια σχη­μά­τι­ζαν με το σώμα μου σταυ­ρό. Δη­λα­δή, αν με έβλε­πες απ' το πίσω μέ­ρος, θα έβλε­πες ένα σταυ­ρό. Το κε­φά­λι μου ση­κω­μέ­νο προς τον ου­ρα­νό, το στέρ­νο ετέν­τω­νε με τα χέ­ρια να φύ­γει για τον ου­ρα­νό. Το μέ­ρος που εί­ναι η καρ­διά πή­γαι­νε να πε­τά­ξει. Αυτό που σας λέω εί­ναι αλή­θεια, το είχα πά­θει. Πόση ώρα ήμουν σ'αυ­τή την κα­τά­στα­ση δεν ξέρω. Όταν συ­νήλ­θα, έτσι όπως ήμουν, κα­τέ­βα­σα τα χε­ρά­κια μου και σιω­πη­λός με δά­κρυα προ­χώ­ρη­σα πάλι με βρεγ­μέ­να τα μά­τια μου.

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης.

 Η κ.Αθηνά Σιδέρη έλεγε για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:

 «Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. 

Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία.
 Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή Προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. 

Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας.

πηγή

”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Ο Άγιος Πορφύριος ήταν εφημέριος στην Πολυκλινική… O π. Ευμένιος κάθε Σάββατο πήγαινε στην ψαραγορά, κοντά στην Ομόνοια, να ψωνίσει για τους λεπρούς.

Μια ημέρα πηγαίνοντας πέρασε από τον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική, είχε Λειτουργία και στην Λειτουργία βλέπει τον παπά να λειτουργάει με πολύ Φως και Αγγέλους

Τέλειωσε η Λειτουργία και του λέει:
”Είσαι άγιος, έχεις τόσο Φως όταν λειτουργάς και τόσους Αγγέλους !!.”
Και απαντάει ο Άγιος Πορφύριος:
”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ!

«Ο άγιος Νεκτάριος όταν βρέθηκε ιεροκήρυκας στην Εύβοια, γνώρισε εκεί, στον άη Γιάννη, και τον πατέρα του Γέροντος Πορφυρίου. Τον Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη. Μπαϊρακτάρης σημαίνει σημαιοφόρος… Και τον συμβούλευσε ο άγιος. Τι ωραία του είπε! Προκειμένου να συλλάβει ένα παιδί το ζευγάρι, θέλει και προετοιμασία. Ο άγιος, άλλωστε, είχε προτείνει κι είχε φτιάξει Σχολές Γονέων. Πο ’χουν και τώρα πολλοί παπάδες, πολλές Μητροπόλεις για υποψηφίους συζύγους. Ανδρόγυνα. Παντρεύεσαι. Γιατί παντρεύεσαι; Όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις πολλά πράγματα. Έτσι. Και με την υπόδειξη του αγίου Νεκταρίου γεννήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ο οποίος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου. Και ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο. Απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» (Γέρων Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τον άγιο Νεκτάριο, τόμος Δ΄).

 Τόσα πολλά και σπουδαία πράγματα σε ένα μικρό μόνο απόσπασμα λόγου του μεγάλου μακαριστού Γέροντα Ανανία Κουστένη. Ο οποίος αγαπούσε καθ’ υπερβολήν και τους δύο μεγίστους αγίους της σύγχρονης εποχής, τον άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό, στο εκκλησάκι του οποίου στην Αθήνα λειτουργούσε και κήρυττε επί δεκαετίες μέχρι το τέλος του (Μάϊος 2021), και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, του οποίου για πολλά χρόνια υπήρξε πνευματικό τέκνο – ήταν ο σωτήρας του κατά την ομολογία του παππούλη. Και ποια η «εικόνα» που είχε και για τους δύο; Ότι είναι ισοστάσιοι πνευματικά! «Ο Γέροντας Πορφύριος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου». Δηλαδή, όπως κι αλλού έχει εξηγήσει ο π. Ανανίας, και οι δύο, χαρισματούχοι και θαυματουργοί, είχαν καταστήσει τις καρδιές τους κάτοπτρα καθαρά που αντανακλούσαν τις λαμπηδόνες του αγίου Πνεύματος, που σημαίνει ότι στο πρόσωπό τους έβλεπε κανείς τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτό δεν μας λέει αδιάκοπα η Εκκλησία μας, όταν πρόκειται για τους αγίους της; Ότι οι άγιοι αποτελούν μία συνέχεια του Ιησού Χριστού, είναι Εκείνος «εν ετέρα μορφή». Ο Χριστός είναι «ο εν αγίοις αναπαυόμενος», γι’ αυτό και ό,τι θαυμαστό επιτελούν αυτοί ανήκει στον Ίδιο!

 Οπότε ο άγιος Πορφύριος αγαπούσε βεβαίως όλους τους αγίους, κατεξοχήν δε την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου του, αλλά ένιωθε μία ξεχωριστή οικειότητα και συμπάθεια προς τον άγιο Νεκτάριο, σε βαθμό, κατά τον Γέροντα Ανανία, απολυτότητας! 

«Ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» 

Κι όχι τυχαία!

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Μικρό αφιέρωμα βασισμένο σε απόσπασμα του βιβλίου "Πνευματική Ολυμπιάδα" του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, που περιγράφει όλα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Άγιος Πορφύριος λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο σχετικά με το Γ' Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαΐα και τί θα ζήσουμε κι εμείς ως νέος Ισραήλ αντίστοιχα με όσα έζησε και το Ισραήλ, που προφητικά αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.

 

«… Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;…»

- Γέροντα, πρέπει να κοινωνούν όλοι στην Θεία Λειτουργία;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. “Πάντες”! Μήπως έχει καμιά άλλην έννοια η λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: “καί δι’ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ”. Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην Εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, τι είναι το Άγιο Θυσιαστήριο;Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.
Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία.

 Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος. 

Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός,το Άγιο Πνεύμα παρόν,οι άγγελοι τριγύρω. 

Φοβερό θέαμα. 

Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα…
Να μας δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το “θαύμα”.
Άγιος Πορφύριος

Ό Άγιος Πορφύριος σέ νεαρή ηλικία.

Ό Άγιος Πορφύριος σέ νεαρή ηλικία.

Βοήθειά μας η χάρη τού Αγίου Πορφυρίου.

πηγή

''Ρωτάς, Αθανάσιε, ποιόν να ψηφίσετε; Τον Παύλο να ψηφίσετε!''.

Πατριάρχης Σερβίας Παύλος Stojčević • εκοιμήθη στις 15 Νοεμβρίου 2009

Ο Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης προσεύχεται για την εκλογή του Παύλου σε Πατριάρχη. Μαρτυρία της Γερόντισσας Στυλιανής, Ι. Μονή Παντοκράτορος Ταώ (Νταού Πεντέλης)

 Από το βιβλίο: ''Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες - Διηγήσεις - Νουθεσίες)''. Έκδοση ''Ενωμένη Ρωμηοσύνη'', σελίδα 29.

« Άλλη φορά μόλις μπήκα στο κελλάκι του Αγίου, μου λέει:

 ''Καλώς την.Κάνε σε παρακαλώ προσευχή και μήν μου μιλάς, γιατί έχουν εκλογές στην Γιουγκοσλαβία σε λίγο. Θα ψηφίσουν καινούργιο Πατριάρχη. Μακάρι να βγάλουν τον Παύλο. Κάνε, σε παρακαλώ, κι εσύ προσευχή''.

Κάναμε εν σιωπή προσευχή. Σε λίγη ώρα παίρνει ο Δεσπότης Αθανάσιος Γιέφτιτς τηλέφωνο, για να ενημερώση τον Παππούλη ότι έχουν εκλογές και να τον ρωτήση ποιόν να ψηφίσουν. 

Και ο Παππούλης του απαντά: ''Ρωτάς, Αθανάσιε, ποιόν να ψηφίσετε; Τον Παύλο να ψηφίσετε!''.

 Κλείνει το τηλέφωνο και συνεχίσαμε την προσευχή, ώσπου μετά από μία ώρα και ένα τέταρτο, ο Δεσπότης Αθανάσιος ξαναπήρε τηλέφωνο για να πη: 

''Γέροντα, με την ευχή σας, παμψηφεί βγήκε ο Παύλος!''.

πηγή

Ό,τι είναι μεσα στό νού, είναι καί στήν καρδιά.

Νά προσεύχεσθε στόν Θεό μέ ανοιχτά τά χέρια.  Αυτό είναι τό μυστικό τών αγίων.

Μόλις άνοιγαν τά χέρια τους,τούς επεσκέπτετο ή θεία χάρις.

Οί Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν ώς πιό αποτελεσματική τή μονολόγιστη ευχή:

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».Τό κλειδί γιά τήν πνευματική ζωή είναι ή ευχή.

Τήν ευχή δέν μπορεί κανείς νά τή διδάξει,ούτε τά βιβλία, ούτε ό γέροντας, ούτε κανείς.
Ό μόνος διδάσκαλος είναι ή θεία χάρις.Άν σάς πώ ότι τό μέλι είναι γλυκό, είναι ρευστό,
είναι έτσι κι έτσι, δέν θά καταλάβετε,άν δέν τό γευθείτε.

Τό ίδιο καί στήν προσευχή,άν σάς πώ, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ.,δέν θά καταλάβετε, ούτε θά προσευχηθείτε,«εἰ μὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».

Το Ευαγγελουδάκι

 Όλη η ιστορία της αγιότητας και της ανώτερης-φιλόσοφης βιοτής, συνοψίζεται στη συμπεριφορά ενός μικρού (14) αγράμματου (δευτέρας δημοτικού) μοναχού, προς δύο σκληροτράχηλους, απλούς, παραδοσιακούς, πνευματικούς ανθρώπους.

Τον έβαζε ο ένας να κάνει μία δουλειά «έτσι». 

Ερχόταν ο άλλος και του έλεγε να την κάνει αλλιώς, χωρίς ποτέ να μάθει ότι κάποιος φταίει (ο άλλος μοναχός) για το αντίθετο. 

Ερχόταν πάλι ο άλλος και ξανάλλαζε η δουλειά: «Πάρε αυτά και πάν’τα εκεί» (π.χ.). Τα πήγαινε ο μικρός. 

Ο άλλος: «Πάρ’ τα πάν’ τα αλλού». 

Τα πήγαινε ο μικρός.

Τί συμβαίνει εδώ; Ο μικρός είχε γίνει πατσαβούρι. Κι ο λογισμός του – πεντακάθαρος κι αγγελικός – δεν κοιτούσε να βάλει τους «άρχοντες» σε συνεννόηση για να ξεκουραστεί, να μην κάνει την ίδια δουλειά δέκα φορές. Ο μικρός δε συζητούσε με αυτό το λογισμό, αλλά αναζητούσε το άριστο, με το να προσπαθεί να ικανοποιήσει τον μόνο Άριστο. Ο μικρός δεν θέλει να τσακωθούν οι γέροντες. Τόσο απλά. Και τους κάνει το γαϊδούρι (φορτώματα, πέρα δώθε, υπομονή).

Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία

Μαρτυρία κ. Αθηνάς Σιδέρη

Μία φίλη μου βρέθηκε στην Ιταλία… Εκεί πήρε όστια. Όταν μου το ανέφερε της είπα: «Καλά, πώς το έκανες αυτό; Το είπες στον πνευματικό σου»; 

Εκείνη απάντησε: 

«Γιατί να το πω; Όλα θα τα λέμε στον πνευματικό;». 

Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, με πήρε τηλέφωνο ο Άγιος Πορφύριος. Μου είπε «Να έρθεις απάνω. Αυτό που θέλω να σου πω δεν συζητιέται από το τηλέφωνο παιδί μου, αλλά απομακρύνσου λίγο από την τάδε φίλη σου και θα τα πούμε…».

Όταν ανέβηκα στο Μήλεσι και τον συνάντησα, μου είπε:

 «Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία. 

Η όστια δεν είναι Θεία Κοινωνία. Είναι πλάνη. Δεν είναι η αληθινή θρησκεία αυτή… Δεν θα της πεις τώρα τίποτα, δεν θα βιαστείς γιατί δεν το παραδέχεται με τίποτα και θα την χάσουμε… Θα έρθει στιγμή προ του τέλους της που θα δυσκολευθεί να παραδώσει… Τότε θα της πεις: “Δεν έχεις εξομολογηθεί αυτό το πράγμα…!”»

Η εξίσωση του Αγίου Πορφυρίου

 

πηγή

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;

 

Αδελφέ μου, ήθελα να σε ρωτήσω: 

Από την ημέρα που γεννήθηκες ως αυτή τη στιγμή που ακούς αυτά τα λόγια, έχεις κάνει κάτι να δοξαστεί ο Θεός; Ή έκανες κάτι, να δοξαστείς εσύ ο ίδιος;
Λέει ο Κύριος: τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω (Α’ Βασ. 2,30). Θα δοξάσω εκείνους που με δοξάζουν. Δηλ. εκείνοι που εργάζονται να δοξαστεί το όνομά Μου, εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ.

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανε κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;
Αν δεν το έκανες, κάνε το από σήμερα αδελφέ μου, για να σε δοξάσει και σένα ο Θεός και εμέ, όταν θα μας δικάσει και θα μας στήσει εκ δεξιών Του και θα μας πει: «ευ δούλε αγαθέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».

Είναι μεγάλο πράγμα αδελφοί μου να εργαζόμεθα προς δόξαν Θεού.
Όχι προς δόξαν δική μας.

Όλοι οι άνθρωποι σήμερα εργάζονται, για να δοξαστούν οι ίδιοι.
Ο ένας παρουσιάζει τα πτυχία του...
Ο άλλος παρουσιάζει τας θέσεις του...
Ο άλλος παρουσιάζει τα κατορθώματά του...
Ο άλλος παρουσιάζει τα πλούτη του...
Ο άλλος παρουσιάζει την εξυπνάδα του...
Ο άλλος παρουσιάζει τη δύναμή του...
Ο άλλος παρουσιάζει την ομορφιά του... κ.ο.κ.
Δεν παρουσιάζουμε τίποτε να δοξαστεί ο Θεός, να δοξαστούμε εμείς, το εγώ, ο άνθρωπος ο αμαρτωλός.
Το σκουλήκι, το μυρμήγκι, θέλει να υψώνει τη κεφαλήν του πάνω από τον Θεόν...

π.Σάββας Αχιλλέως

«Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα»

Όταν υπηρετούσα στην Πολυκλινική, έβλεπα συχνά να συμβαίνει το εξής.

 Άρχιζε ο γιατρός να εξετάζει τον ασθενή και εκείνος διαμαρτυρόταν και του έλεγε, ότι δεν ήταν σε εκείνο το σημείο που πονούσε, αλλά αλλού. 

Και του έλεγε ο γιατρός: «Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα».

 Έτσι συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Εμείς νομίζουμε, ότι είναι έτσι τα πράγματα, ενώ αλλού βρίσκονται οι αιτίες για αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και στη ζωή μας...

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Η τελευταία ανακοίνωση που παρέμεινε στον τοίχο έως και την 3η Δεκεμβρίου του 1991...

Κάθε φορά που έφευγε ο Άγιος Πορφύριος από την Μονή στο Μήλεσι, οι μοναχές έγραφαν σχετική ανακοίνωση για τους επισκέπτες...
Η τελευταία ανακοίνωση που παρέμεινε στον τοίχο έως και την 3η Δεκεμβρίου του 1991...

πηγή

Δεν πρόλαβε να κουνηθεί κι εμφανίζεται μπροστά της κάποιος άγνωστος ιερέας.(Αγ.Πορφύριος)

 Τα χρόνια μετά τον πόλεμο ήταν πολύ δύσκολα και οι άνθρωποι αγωνιούσαν, για να ζήσουν. Εγώ, όπως σας είπα, την εποχή εκείνη ήμουν στην Πολυκλινική. Πολλά περιστατικά θυμάμαι από τα χρόνια εκείνα. Ακούστε ένα από αυτά.

 Η Έφη ήταν δεκαεφτά χρονών και έμενε με τους γονείς της και τον αδελφό της στο Μπογιάτι. Είχαν ένα περιβόλι με κηπευτικά και τα πουλούσαν. Ένα βράδυ η μητέρα της Έφης την έστειλε σε ένα μαγαζάκι εκεί κοντά, να αγοράσει πετρέλαιο για την λάμπα. Σημειώστε ότι τότε δεν είχαν ρεύμα. Επιστρέφοντας προς το σπίτι η Έφη συναντάει στο δρόμο ένα αγόρι, συμμαθητή της. Μιλούσαν για τα μαθήματα. Το σημείο όμως που είχαν σταματήσει βρισκόταν έξω από ένα φορτηγό αυτοκίνητο. Την στιγμή εκείνη πέρασε ο αδελφός της Έφης και τους είδε να κουβεντιάζουν. Τους παρεξήγησε, γιατί πίστεψε ότι πονηρά κουβεντιάζουν και το είπε στην μητέρα τους.
– Η Έφη μας ντροπιάζει, είπε, κουβεντιάζει στο δρόμο με ένα αγόρι.
Όταν έφτασε στο σπίτι η Έφη, η μητέρα της την μάλωσε πολύ και την έδειρε. Τότε οι αρχές ήταν πολύ αυστηρές. Η Έφη πικράθηκε πολύ. Επαναστάτησε για την αδικία και την καχυποψία του αδελφού της.

 Την άλλη μέρα γύρισε στο σπίτι ο πατέρας, που έλειπε. Εκείνος φέρθηκε διαφορετικά, δηλαδή με κατανόηση και καλό τρόπο.
– Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά της λέει. Έλα, πάμε να ποτίσουμε το περιβόλι. Εσύ θα κάθεσαι και όπου βλέπεις πως ποτίζεται μια βραγιά, θα μου λες να γυρίζω το νερό σε άλλη βραγιά.
Έτσι έγινε. Η Έφη, όμως, δεν είχε κοιμηθεί καθόλου την προηγούμενη νύκτα. Η στενοχώρια και η αδικία την πνίγανε. Απελπίσθηκε και αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή της. Την ώρα λοιπόν, που ξεκινούσαν με τον πατέρα της για το περιβόλι έκανε ένα σχέδιο. Να πάρει ένα γεωργικό φάρμακο και το βραδάκι, μετά το πότισμα, κρυφά να το πιει και να πεθάνει.Σκεπτόταν: «Να δω τότε, θα με αγαπούν;». Πήρε λοιπόν το φάρμακο το έβαλε στην τσέπη της και περίμενε να βραδιάσει για να το πάρει. Δεν άργησε να έλθει η δύσκολη ώρα. Ο πατέρας αμέριμνος της λέει:
– Πήγαινε στην άκρη του περιβολιού να κλείσεις το νερό.

«Με αεροπλάνο έχει σχέση. Θα γλυτώσεις, θα σταθείς τυχερός … φύγε, φύγε τώρα».(Αγ.Πορφύριος)

Το 1987 είχα επισκεφτεί για πρώτη φορά το Άγιον Όρος, γιατί είχαν αρχίσει μέσα μου έντονες πνευματικές ανησυχίες, και πήγαινα σε Μοναστήρια και ήθελα να συζητώ με γέροντες μοναχούς.

Κάποιος συγγενής που είχε νοσηλευτεί στην Πολυκλινική Αθηνών μου μίλησε για τον Γέροντα Πορφύριο, πως είναι αγία μορφή και πως είναι διορατικός, διότι και του ίδιου του αποκάλυψε κάτι κρυφό του.

Επίσης πως έδειχνε πολλή αγάπη στους ασθενείς, τους παρηγορούσε, τους φρόντιζε, τους εξομολογούσε και όλος ο κόσμος εκεί τον αγαπούσε πολύ.
Έτσι ο συγγενής μου αυτός μας παρακίνησε να τον επισκεφτούμε στο Μήλεσι.»
«Ήταν τέλη Οκτωβρίου 1989 (Παρασκευή ή Σάββατο), όταν πήγα στο Μήλεσι μαζί με έναν φίλο μου. Ήμουνα τότε φοιτητής στην ΑΣΟΕ.

Όταν φτάσαμε, είδαμε πάρα πολύ κόσμο να περιμένει και απογοητευτήκαμε. Βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία και σε λίγο μία μοναχή είπε:

 «Είπε ο Γέροντας, τα παιδιά που ήρθαν από το μακρυνό νησί να περάσουν πρώτα».
Εμείς δεν σηκωθήκαμε, διότι πιστεύαμε πως κάποιοι άλλοι θα είναι αυτοί. Αφού το επανέλαβε η μοναχή και κανείς δεν σηκωνόταν, σηκωθήκαμε εμείς, ρωτήσαμε αν είναι κάποιος άλλος και τελικά μπήκαμε μέσα, διότι μόνο εμείς είχαμε έρθει αεροπορικώς από νησί (Κάρπαθο).»
«Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με πανιά και, όταν σκύψαμε να πάρουμε την ευλογία του, τα τράβηξε.

Μας μίλησε για τρία πράγματα· για την αγάπη, για την ταπείνωση και ότι πρέπει κάθε Κυριακή να εκκλησιαζόμαστε.
Σε μένα είπε: «Πρόσεξε, πρόσεξε, πρόσεξε, γιατί θα ταλαιπωρηθείς πάρα πολύ με την υγεία σου. Όμως θα πας έως τα γεράματα, θα υποφέρεις, αλλά θα τα καταφέρεις».
Και λίγο αργότερα, μου είπε:
– Θα γίνει κάτι στην ζωή σου, αλλά θα περάσει χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.
– Τι θα είναι; αρρώστια θα περάσω; Τον ερώτησα.
– Όχι, όχι, είσαι τυχερός, θα γλυτώσεις … »
«Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε, γύρισα ανήσυχος και τον ξαναρώτησα τι θα είναι αυτό; Ήταν εμφανής η αγωνία μου.
Μου απάντησε: «Με αεροπλάνο έχει σχέση. Θα γλυτώσεις, θα σταθείς τυχερός … φύγε, φύγε τώρα».

Η Μαρία η ψηλή και ο Άγιος Πορφύριος

Του Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι.Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη. Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.

Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα.
Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο του, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει.
Ήταν όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.
Αυτή η κοπέλα, ήταν μια αγία ψυχή, πραγματικά μια αγία, παρ’ όλο που ήταν ένα τέρας εξωτερικά, και το πρόσωπο της ήταν αλλοιωμένο ακόμη και τα μικρά παιδιά δεν την φοβόντουσαν. Ανέπαυε πολύ κόσμο.
Ήταν δηλαδή… μια πνευματική μητέρα με όλη την σημασία της λέξεως.

Αυτή η κοπέλα ήταν μία τυπικά χριστιανή στα πρώτα χρόνια και η μητέρα της καλή χριστιανή.
 Όταν μεγάλωσε και μεγάλωνε και έγινε δυσθεώρητη, έγινε 2.30 μ., αφού στο Νοσοκομείο έβαλαν δύο κρεβάτια τα ένωσαν για να την χωρέσει, όταν πέθανε το φέρετρό της ήταν από εδώ μέχρι εκεί πού είναι η καρέκλα.
Την ζήτησαν στην Αμερική και πήγε, με έξοδα της Κυβερνήσεως, για εξετάσεις. Για να ερευνήσουν το φαινόμενο. Συνήλθαν εκεί οι μεγάλοι γιατροί κ.τ.λ. κι άλλος έλεγε γιγαντισμό κι άλλος διάφορες θεωρίες.
Δεν μπορούσαν όμως επακριβώς να δουν τί έπαθε η Μαρία κι έγινε τόσο μεγάλο πράγμα, τόσο μεγάλος άνθρωπος. Και βέβαια της είπαν τότε πώς είχε ένα πρόβλημα.
Όλο το κεφάλι της μέσα είχε όγκο, ο οποίος πίεζε τα μάτια και θα έχανε το φως της, θα τυφλωνόταν
Οι Αμερικάνοι προσφέρθηκαν να αγοράσουν τον σκελετό της και αυτή λυπήθηκε πάρα πολύ, όταν το άκουσε, γιατί ήταν ένα φαινόμενο γι΄ αυτούς έτσι να την διατηρήσουνε για λόγους επιστημονικούς.

Ο γερω-Ευμένιος ήταν ο αγαπημένος του Αγίου Πορφυρίου.

Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.
-Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης.Όλο παράπονα κάνεις.

-Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό;
Πώς να μην έχω παράπονο;
-Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;
-Να μου φέρεις τον Ευμένιο να εξομολογηθώ.
-Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; Θα δεχτεί ο Ευμένιος να εξομολογήσει τον Πορφύριο;
Ο Ευμένιος, βαθιά απλότητα χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.
-Μου λέει, πότε θέλει;
-Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν πάει πολύς κόσμος μετά τη Λειτουργία να πάμε;
Μα τι ήταν η συνάντησή τους !!

-Αν έχετε διαβάσει που λέει στην Παλαιά Διαθήκη, κατέβηκε ο Μωησής από το Όρος Σινά και ήταν τόση η λάμψις από την επαφή του με τις ενέργειες του Θεού που ήταν τόσο το φως, που οι Εβραίοι για να μπορούν να συνομιλούν μαζί του έβαλαν μπροστά του ένα μαντήλι γιατί από την λάμψη δεν μπορούσαν να τον δουν.
Όταν βγήκε ο γερο-Ευμένιος από τον Άγιο Πορφύριο, από το κελί του μετά τη εξομολόγηση, έτσι ήταν το πρόσωπό του, τόσο φως είχε επάνω του.
Σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο γνωρίσθηκαν από την εποχή της Πολυκλινικής, που ήταν στην Πολυκλινική εφημέριος ο Άγιος Πορφύριος.

Ο π. Ευμένιος τότε ήταν μοναχός, πατήρ Σωφρόνιος Σαριδάκης από την Κρήτη, και τον έστελνε ο Άγιος Νικηφόρος κάθε Σάββατο να πάει στην ψαραγορά, που ήταν κάτω εκεί δεν ξέρω αν είναι μέχρι σήμερα, κοντά στην Ομόνοια.
Να πας να ψωνίσεις του έλεγε για όλους τους λεπρούς, επειδή είχε υγεία και δύναμη και ευρωστία ο πατήρ Ευμένιος, τότε Σωφρόνιος.
Οπότε μια ημέρα λέει πηγαίνοντας, είδα κόσμο να μπαίνει σε ένα παρεκκλήσι. Ήταν του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική.
Και δεν μπαίνω και ‘γω να προσκυνήσω; Είχαν Λειτουργία και στην Λειουργία βλέπω έναν παπά να λειτουργά αλλά με φως, πολύ φως παιδί μου.
Έμεινα πίσω-πίσω. Μα τι χάρη του έδωσε αυτού ο Θεός!! Απ ‘το Χερουβικό και μετά μου λέει, έβλεπα να τον διακονούν άγγελοι.