«Ἀπό τό χωριό «Ἁγία Παρασκευή» τῆς Χαλκιδικής, πρίν ἀπό πολλά χρόνια (τό 1860) στήν ἱερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ἕνας περίφημος καί πολύ καλλίφωνος ψάλτης μέ τό ὄνομα Συνέσιος.
Ὁ Μοναχός αὐτός ἰδιαίτερη εὐλάβεια εἶχε στήν Ἁγία Παρασκευή καί πάντοτε μετά ἀπό τόν καθορισμένο κανόνα τῆς προσευχῆς τοῦ - μετάνοιες καί κομβοσχοίνια - πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά κάνει, ἀπαραίτητα ἔκανε καί ἰδιαίτερη προσευχή στήν....Ἁγία Παρασκευή. Στήν προσευχή του αὐτή παρακαλοῦσε τήν Ἁγία νά τόν βοηθήση, γιά νά σώση τήν ψυχή του, κι ἄν σάν ἄνθρωπος ἔχη ἐπάνω του κάτι πού εἶναι ἐμπόδιο γιά τήν ψυχική του σωτηρία, νά του τό ἀφαιρέση μέ ὅποιο τρόπο γνωρίζει ἐκείνη.
Πολλά χρόνια συνέχιζε νά λέη αὐτή τήν προσευχή καί ἕνα πρωί, μετά τήν πανηγυρική ἱερή Ἀκολουθία καί τή θεία Λειτουργία, στήν μνήμη τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς (26 Ἰουλίου) αἰσθάνθηκε λίγο μία μικρή ἐνόχληση στό λαρύγγι του, κι ἀπό τήν ἐνόχληση αὐτή λίγο λίγο ἄρχισε ἡ φωνή του νά γίνεται βραχνή.
Ἀπό τότε ἔκανε πολλές προσπάθειες, γιά νά καθαρίση τή φωνή του, ἀλλά βελτίωση καί θεραπεία δέν ὑπῆρχε, ἀπεναντίας ὅσο πήγαινε καί χειροτέρευε ἡ βραχνάδα στή φωνή του.
Ἐπειδή ἦταν καλός μουσικός καί περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ὁ ἴδιος κι ὅλοι οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλοι οἱ πατέρες πού τόν γνώριζαν σ' ὁλόκληρο τό Ἅγιον Ὄρος.
Ἔκαναν ὅλοι θερμή προσευχή στό Θεό, γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Συνεσίου, ὁπόταν μετά ἀπό ἱκανό διάστημα, φανερώθηκε στόν ὕπνο τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς ἡ ἁγία Παρασκευή καί τοῦ εἶπε:
«Γιατί, πάτερ, ἐνοχλεῖτε τόν Κύριο,
