Πόσους ἀγγέλους ἔχει γιά ἐπίσκεψή του ὁ καθένας ἀπό τούς βαπτισμένους;

Ἐρώτησις πγ΄.
Πόσους ἀγγέλους ἔχει γιὰ ἐπίσκεψή του ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς βαπτισμένους;

Ἀπάντησις.
Ἀμέσως μόλις βαπτισθῇ ἕνας ἄνθρωπος, τοῦ ὁρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνας ἄγγελος φύλακας καὶ ἐπιτηρητὴς τῆς ψυχῆς του. Αὐτὸς ὁ φύλακας εἶναι ἀχώριστος ἀπὸ τὴν ψυχή, ὅσο αὐτὴ βρίσκεται σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ μαζὶ μὲ τὸ σῶμά της. Τὸ ἔργο του δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ νὰ ἀντιμάχεται καὶ νὰ πολεμᾷ τοὺς πονηροὺς δαίμονες (ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀποσπάσουν ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ), παρακινῶντάς την πάντοτε πρὸς τὴν ἀρετή, τὰ καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα.

Ὅσο ὅμως αὐτὴ ἡ ψυχὴ εἶναι ἀδύναμη καὶ στερημένη ἀπὸ ἀρετές, τόσο καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων εἶναι μικρός, καὶ ἀρκεῖ μόνο ἕνας ἄγγελος νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζει, ὥστε νὰ μὴ κυριευθεῖ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ αὐτούς. Ὅταν ὅμως ἀνδρωθεῖ καὶ δυναμώσει μὲ μεγάλες ἀρετές, τότε καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων γίνεται πιὸ ἰσχυρός.

 Καὶ, γιὰ νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἀλήθεια, ὅλοι μαζὶ οἱ πονηροὶ δαίμονες, σὰν λυσσασμένα σκυλιά, ξεσηκώνονται ἐναντίον της καὶ βάζουν ὅλη τους τὴ δύναμη γιὰ νὰ τὴν κατακρημνίσουν.

Γι’ αὐτό, ἀπέναντι σὲ ἕνα σχεδὸν ἄπειρο πλῆθος δαιμόνων, δὲν ἀρκεῖ ἕνας μόνο ἄγγελος νὰ ἀντιστέκεται, ἀλλὰ χρειάζονται πολλοὶ ἄγγελοι γιὰ νὰ τὴν ἐπισκέπτονται καὶ νὰ τὴ φυλάσσουν ἀπὸ τὶς ἀντίθετες δυνάμεις, ἕως ὅτου βγεῖ ἀπὸ τὸ δεσμωτήριο τῆς σαρκός καὶ, μὲ μεγάλη συνοδεία καὶ παράταξη, τὴ φέρουν καὶ τὴν ἀποθέσουν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀποστολικὴ Σαγήνη, σελ. 241, Ἐκδόσεις Βασ. Ῥηγόπουλου, 1981.

ΠΗΓΗ

Επιτρέπεται ο ανάδοχος να βαφτίζει παιδιά και των δύο φύλων;.

                         

Του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

"Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;

"Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;Μέσω της ψυχής κάθε ανθρώπου που γεννιέται.

Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται ,φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του.Γι'αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ 'αναλογια του γένους, έλεγε η δράκος ή δρακουλα.Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι αμυαλες μανάδες οι σημερινές .

 Αβαπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμους που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί;Πήγες να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει,να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του .Που το φυσάει ,που το ξορκαει,του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος για να το καθαρίσει.Μαύρη είναι η ψυχούλα του.Πεθαμένο έρχεται,νεκρό.Ζωντανό- νεκρό.

 Γι'αυτό θαπτεται .Η κολυμβήθρα είναι τάφος.Δεν είναι κουμπαρια,ούτε να δείξει τα στήθη της πάνω η αμυαλη κουμπάρα και η άπιστη απάνω στην Αγία κολυμβήθρα.Δεν είναι αυτό.

Είναι μυστήριο και πάλη με τον σατανά.

Η απόταξη του Διαβόλου-Μια φοβερη εμπειρία που είναι για μας σημερα άγνωστη

Ζώη Φωτεινού

''Πάντα τα Έθνη'' 12 (1984), σελ. 8-9

  Σήμερα, όπως και πάντοτε, το βάπτισμα είναι ένα χαρούμενο γεγονός. Και όμως μεταξύ του σήμερα και των πρώτων χρόνων της Εκκλησίας υπάρχει στην τελετή του βαπτίσματος μια ουσιαστική διαφορά. Η διαφορά αυτή δεν οφείλεται στο τυπικό της ακολουθίας του μυστηρίου, το οποίο στην ουσία του έμεινε το ίδιο, αλλά στον αποδέκτη του τυπικού, δηλαδή στον βαπτιζόμενο.

 Για τον βαπτιζόμενο της αρχαίας εποχής η τελετή του εισαγωγικού αυτού μυστηρίου περιέκλειε ένα σημείο, τό οποίο, ενώ σήμερα λόγω του νηπιοβαπτισμού το ξεπερνάμε απαρατήρητα, αποτελούσε γι αυτόν μια σοβαρή ψυχική δοκιμασία. Το σημειο αυτό ήταν η πρόσκλησή του από τον ιερέα να προφέρει τα γνωστά λόγια της αποτάξεως του σατανά.

 Ο απόστολος Ιωάννης τόνιζε· «Ο κόσμος όλος εν τῳ πονηρῴ κείται» (1 Ιω. 5,19). Τη διατύπωση αυτή επαναλαμβάνει η Γραφή με πολλούς τρόπους. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η διατύπωση αυτή δεν ήταν κενή από περιεχόμενο, αλλά αντίθετα εξέφραζε μια πραγματικότητα που την συνειδητοποιούσαν καθημερινά οι άνθρωποι. Αρκεί μόνο να σημειώσουμε ότι ένα από τα δυνατά όπλα της χριστιανικής ιεραποστολής, το οποίο χρησιμοποιόταν και σαν επιχείρημα, ήταν η νίκη του Χριστού πάνω στο διάβολο. Η θεραπεία των δαιμονιζόμενων όχι μόνο στα χρόνια της Κ. Διαθήκης, αλλά και μετά, με την επίκληση του Χριστού ή τη χάραξη του σημείου του σταυρού, δηλαδή με τον εξορκισμό, παρέμενε πάντα ένα εντυπωσιακό γεγονός.

 Ο κατηχούμενος όσο κι αν είχε δεχθεί τη νέα πίστη δεν είχε αποσυσχετισθεί και αποσυνδεθεί από το παρελθόν του. Όσο κι αν αγωνιζόταν να αποφεύγει στη ζωή του τα έργα του διαβόλου, δεν έπαυε να νιώθει επάνω του την εξουσία του πονηρού. Αυτός ήταν ο μέχρι χθες κύριός του, ο οποίος ακόμη δεν είχε παραιτηθεί από την κυριαρχία του επάνω στον κατηχούμενο. Έτσι ο φόβος που του ενέπνεε ήταν ακόμη πολύ ισχυρός.

Τι τρομερό το Μυστήριο του Βαπτίσματος

Δια του ύδατος βυθιζόμαστε στο Άκτιστο Πυρ. Το λάδι και το νερό δια της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος καθίστανται Μέγας Αγιασμός. Δια της αποδοχής της Πίστεως εισερχόμαστε από του νυν στη Μέλλουσα Ανέσπερο Βασιλεία του Θεού. Και όλοι γινόμαστε Χριστοί, αφής στιγμής "ντυθήκαμε" το λαμπρό ένδυμα του Χριστού.
Άξιοι και στερεωμένοι στην Αγία μας Πίστη οι Νεοφώτιστοί μας. Να εύχεστε για αυτούς.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Ιω. 3,5 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ιω. 3,5 Απήντησεν ο Ιησούς• “αληθώς σου λέγω, ότι εάν δεν αναγενηθή κανείς πνευματικώς από το νερό του βαπτίσματος και από την χάριν του Αγίου Πνεύματος, δεν ημπορεί να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού.

Η νοσηλεύτρια και η μάχη για τα παιδιά: ιστορίες από τη ζωή

Ιερέας Βαλέριος Ντουχάνιν

Υπάρχει κάτι βαθιά προσωπικό σε αυτό που πρόκειται να σας διηγηθούμε. Ορισμένοι δε θα το καταλάβουν και άλλοι θα το καταλάβουν στραβά. Αλλά θα μοιραστούμε την ιστορία μιας γνωστής μας για χάρη εκείνων που τελικά θα καταλάβουν.

  Ήταν νοσηλεύτρια. Από την ηλικία των δώδεκα χρονών, μαζί με τη μητέρα της, είχε πνευματικό τον πατέρα Ιωάννη (Μάσλοβ). Ήταν αυτός ακριβώς, ο σοφός και πνευματικά ευαίσθητος ποιμένας, που την ευαισθητοποίησε ώστε να επιλέξει τον τομέα της υγείας. Εργαζόταν σε τμήμα νοσοκομείου για πρόωρα νεογνά.
  Εκεί υπήρχαν τρεις νοσηλεύτριες και μία βοηθός νοσοκόμας που πίστευαν στον Θεό και εκκλησιάζονταν τακτικά. Τα νεογνά παραπέμπονταν στο τμήμα τους πολύ μικρά. Συχνά αυτά ζύγιζαν λιγότερο από ένα κιλό. Η πρωταγωνίστριά μας θυμάται ότι υπήρχαν ακόμη και νεογνά που ζύγιζαν 750 γραμμάρια.

  Ας αποκαλύψουμε λοιπόν ένα μυστικό: ο πατήρ Ιωάννης είχε ευλογήσει τη νοσηλεύτριά μας να βαφτίζει μωρά σε περίπτωση που κινδύνευαν να πεθάνουν. Μια άλλη νοσηλεύτρια από το τμήμα τους είχε πάρει και αυτή ευλογία να βαπτίζει μωρά σε ανάλογες περιπτώσεις από το δικό της πνευματικό, τον πατέρα Ναούμ. Η τρίτη νοσηλεύτρια στην αρχή βάφτιζε και αυτή, αλλά από μια στιγμή και ύστερα σταμάτησε. Είπε ότι κάθε φορά που βάπτιζε μωρό είχε τρομερούς πειρασμούς και ότι δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο.

  Η γνωστή μας πάντα βάφτιζε τα αγόρια με το όνομα Σέργιος, προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ράντονεζ (ενός αγίου που αγαπούσε απέραντα). Και τα κορίτσια τα βάπτιζε με το όνομα Μαρία, όπως πίστευε η ίδια, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Ουράνιας Μητέρας όλων των δεινοπαθούντων. Και παρόλο που, όπως γνωρίζουμε, αυτό δε συνηθίζεται στην πατρίδα μας, ήθελε πολύ να αφιερώνει τα κορίτσια στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θα τολμήσουμε να υποθέσουμε ότι η Μητέρα του Θεού δεν είχε απορρίψει την αγνή αυτή επιθυμία της γνωστής μας νοσηλεύτριας.

  Στο τμήμα πρόωρων νεογνών υπήρχε μονάδα εντατικής θεραπείας με ειδικές γυάλινες κοιτίδες για τα νεογνά. Εκτός από τα διάφορα φάρμακα και τις τεχνικές συσκευές, υπήρχε εκεί πάντα ένα μπουκάλι με Μεγάλο Αγιασμό. Ακόμη και οι γιατροί που δεν εκκλησιάζονταν ήταν ανεκτικοί σε αυτό. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι συχνά ήταν αδύνατο να το πλησιάσει κανείς για να πάρει αγιασμό. Όταν η ζωή και ο θάνατος συγκρούονταν σε μια μανιώδη μάχη για το νεογνό και η νοσηλεύτρια μαζί με τον γιατρό αγωνίζονταν για τη ζωή του μωρού, εξαντλώντας όλες τις ενέργειες για την ανάνηψή του, δεν περίσσευε ούτε δευτερόλεπτο.

Μπορεῖ ὁ ἀνάδοχος νά βαπτίζει παιδιά καί τῶν δύο φύλων;

                               

«Δεν παίρνεις λοιπόν όπλο φθαρτό, αλλά πνευματικό. Φυτεύεσαι στο νοητό Παράδεισο».

ΒΑΠΤΙΣΗ

Έλεγε ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης:
-Ὅταν πεθάνεις καί ἔχεις βαφτίσει ἕνα παιδί, ἐκείνη τή λαμπάδα πού εἶχες τότε, πού γινόταν η βάφτιση, αὐτήν τήν ἴδια θά τήν κρατάει τό βαφτιστικό σου παιδί ἀναμμένη δίπλα στό λείψανό σου καί θά εἶναι μία προσευχή καί μία παρηγοριά στήν ὥρα πού ἡ ψυχή θά ἀνεβαίνει γιά τόν οὐρανό...

Πολλοί ρωτούν γιατί δεν αποφασίζουμε μόνοι μας, αν θέλουμε να βαπτιστούμε και να γίνουμε Χριστιανοί;
Γιατί μας βαπτίζουν νήπια καταστρατηγώντας την ελευθερία μας;
Ερωτήματα που ακούγονται συχνά και μας προκαλούν, με τη σειρά μας, να ρωτήσουμε:
Όταν το νήπιο είναι άρρωστο και χρειάζεται γιατρό, μήπως πρέπει πρώτα να το ρωτήσουμε για να τον φωνάξουμε;
Μήπως το φάρμακο που του δίνουμε του στερεί την ελευθερία να επιλέξει αν θα γιατρευτεί;
Ζητάμε προηγουμένως τη συγκατάθεσή του, όταν το εμβολιάσουμε;
Καταστρατηγούμε την ελευθερία του, όταν του δίνουμε φαγητό ή το ντύνουμε;
Το ρωτάμε ποια γλώσσα επιθυμεί να μιλάει;
Το ρωτάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο;
Τη σωματική και νοητική υγεία και ανάπτυξη του παιδιού τη φροντίζουμε, χωρίς να το ρωτήσουμε.
Την πνευματική υγεία και ανάπτυξή του δεν πρέπει να τη φροντίσουμε;
Με βάσει ποιο αυθαίρετο θεώρημα, κρίνουμε ότι είναι μικρότερης σημασίας η πνευματική του υγεία;

Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

  Ο ευαγγελιστής Ματθαίος καταγράφει έναν διάλογο μεταξύ του Χριστού και του Προδρόμου λίγο πριν την βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό. Ο διάλογος αυτός ερμηνεύει γιατί ο Χριστός θέλησε να βαπτιστεί στον Ιορδάνη, ακολουθώντας την οδό των ανθρώπων που ήταν αμαρτωλοί και εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους στον προφήτη της Βασιλείας του Θεού άγιο Ιωάννη και λαμβάνοντας με συμβολικό τρόπο την κάθαρση από τον Θεό δια του βαπτίσματος.

   Ο Χριστός δεν είχε αμαρτίες. Δεν είχε ανάγκη να καθαριστεί από κάποιον ρύπο. Ο Υιός του Θεού ήταν ο Ίδιος που συγχωρούσε τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Πώς λοιπόν καταδέχεται το φως να φωτιστεί από το λυχνάρι και αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο να αγγίζεται και να ευλογείται από το δημιούργημά Του; «Άφες άρτι . ούτω γαρ πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3, 15). «Άφησε κάθε προβληματισμό στην άκρη», λέει ο Χριστός στον Πρόδρομο. «Πρέπει και οι δύο μας να εκπληρώσουμε ό,τι προβλέπει η δικαιοσύνη του Θεού». Και πείθει τον Πρόδρομο να Τον βαπτίσει.

Τι σημαίνει άραγε αυτός ο λόγος του Χριστού;
   Όταν οι άνθρωποι ακούμε την έννοια «δικαιοσύνη», η σκέψη μας πηγαίνει στην απονομή του δικαίου. Στην εκπλήρωση του νόμου, κοσμικού και ηθικού, αλλά και πνευματικού. Δίκαιο είναι ότι ταιριάζει σ’ αυτόν που νομοθετεί. Και στο Θεό το μόνο αληθινά δίκαιο που ταιριάζει είναι η τελειότητα.

 Επομένως, η έννοια της δικαιοσύνης για το Θεό έχει να κάνει με την απόλυτη υπακοή στο θέλημά Του. Την απόλυτη αρετή. Την μίμηση του τρόπου της ύπαρξής Του. Την παράδοση του ανθρώπου στη σχέση μ’ Εκείνον χωρίς περισπασμούς. Την φανέρωση ενός ανθρώπου θεοποιημένου μέσα από τη σχέση με το Χριστό και τον πλησίον, στον παρόντα χρόνο. Κάθε τι λιγότερο από αυτό, δεν εκπληρώνει την δικαιοσύνη του Θεού και τους νόμους Του. Το ερώτημα είναι εύλογο. 

Αν αυτός είναι ο ορισμός της δικαιοσύνης του Θεού υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να την εκπληρώσει;

Η απάντηση φαίνεται αυτονόητα αρνητική. 

Υπάρχει όμως ένα σημείο, το οποίο δίνει μία άλλη διάσταση στην έννοια της δικαιοσύνης. Είναι η αγάπη. Δικαιοσύνη για το Θεό είναι η αγάπη. Είναι απόλυτη αυτή η αγάπη. Χωρίς μέτρο και όριο. 

Αποτυπώνεται στη δημιουργία του κόσμου.

Να βαπτίζετε τα παιδιά όσο γίνεται πιό μικρά.

Δώστε αυτό το δώρο στα παιδιά σας και μήν λέτε "όταν μεγαλώσουν ας αποφασίσουν τα ίδια αν θα γίνουν χριστιανοί".
Το βάπτισμα είναι δώρο. Μας ξαναφέρνει κοντά στον δημιουργό μας. Μας ξανακάνει εικόνες και όμοιους του ουράνιου Πατέρα μας.
Δεν βαπτιζόμαστε για να γίνουμε μέλη μιάς θρησκείας. Βαπτιζόμαστε για να ξαναγίνουμε τέλειοι όπως ο Πατέρας μας, σύμφωνα πάντα με την απόφαση του καθενός μας και τις δυνατότητες που έχει - και αυτές από τον Θεό είναι.

Είναι παγίδα του κακού να λένε, ας βαπτισθούν τα παιδιά όταν μεγαλώσουν κι αν το θέλουν. Αυτό είναι παγίδα του εχθρού των ανθρώπων.
Το βάπτισμα γεμίζει τον άνθρωπο με αντισώματα κατά των εχθρών του - των πνευματικών δυνάμεων του κακού, των πειρασμών, της διαφθοράς.

Είδε ποτέ κανείς κάποια θρησκεία να λέει: αν θέλουν τα παιδιά; Όχι μέχρι και ποινές θανάτου έχουν αν κάποιος αρνηθεί να εντάξει τα παιδιά τους στην θρησκεία του.
Αντίθετα, η Εκκλησία καλεί τους ανθρώπους να γίνουν μέλη του Σώματος του Χριστού ελεύθερα. Δεν υποχρεώνει κανέναν. Όποιος θέλει, ας ακολουθήσει, χωρίς βία και χωρίς εξαναγκασμό. Όπου βλέπετε βία και εξαναγκασμό να γνωρίζετε ότι είναι από τους εχθρούς του ανθρώπου.

Τρείς ευαγγελικές περικοπές που παραπέμπουν στο Μυστήριο του Ύδατος

 Στὸ μέσον τῶν πενήντα ἡμερῶν ποὺ ἐκτείνονται ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μέχρι τὴν ἁγία Πεντηκοστή, ἐπὶ τρεῖς συνεχόμενες Κυριακὲς διαβάζουμε τρεῖς περικοπὲς –τοῦ Παραλυτικοῦ, τῆς Σαμαρείτιδος καὶ τοῦ ἐκ γενετῆς Τυφλοῦ– οἱ ὁποῖες μᾶς παραπέμπουν στὸ Μυστήριο τοῦ Ὕδατος. Ὅλες ἀναφέρονται στὸ νερό, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, καὶ διὰ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Ὕδατος, εἶναι φανερό, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη θέλει νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος.

  Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἑορτὴ τοῦ Πάσχα εἶναι καὶ Ἑορτὴ τοῦ Βαπτίσματος: κατὰ τὴν Ἀναστάσιμη Ἀγρυπνία –τῆν θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ποὺ τελοῦμε τὸ Μέγα Σάββατο, καὶ ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ Πάθη καὶ τὸν θάνατο τοῦ Κυρίου στὴν Ἑορτὴ τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεώς Του – γίνονταν στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία οἱ Βαπτίσεις, καὶ τὸ ἴδιο γίνεται καὶ σήμερα, ὅποτε αὐτὸ εἶναι ἐφικτό. Τὸ Πάσχα εἶναι λοιπὸν ἡ Ἑορτή, κατὰ τὴν ὁποία τελοῦνται κατὰ προτίμηση οἱ Βαπτίσεις καὶ ἐξαιτίας αὐτοῦ μᾶς παραπέμπει στὸ δικό μας Βάπτισμα.

  Ἀποτελεῖ μιὰ ὑπενθύμιση γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς, ὅτι πεθάναμε καὶ ἀναστηθήκαμε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὅτι ὅλη μας ἡ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιὰ συνεχὴς προσπάθεια νὰ ἀναπτύξουμε τὶς θεῖες ἐνέργειες ποὺ δεχθήκαμε κατὰ τὸ Βάπτισμα, ὑποστηριζόμενοι πάντοτε ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, λοιπόν, οἱ τρεῖς αὐτὲς περικοπές, τοῦ Παραλυτικοῦ στὴν Προβατικὴ κολυμβήθρα,τῆς Σαμαρείτιδος ποὺ ἀκούσαμε καῖ τοῦ ἐκ γενετῆς Τυφλοῦ,μᾶς ὑπενθυμίζουν τὶς διαφορετικὲς πτυχὲς τῆς Χάριτος τοῦ Βαπτίσματος.

 Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ ἀναφερόταν στὸ ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ Κύριος θεράπευσε τὴν πνευματική μας παράλυση, δεχθήκαμε μέσα μας τὴν θεία ἐνέργεια, ἡ ὁποία μᾶς ἐπιτρέπει νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸν λήθαργο, τὴν πνευματικὴ ἀκινησία, στὴν ὁποία ἡ ἁμαρτία βύθισε τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ Βάπτισμα ἀπέδωσε τὴν κίνηση καὶ τὴν ζωή, τόσο στὸ σῶμα ὅσο καὶ στὴν ψυχή μας, καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοξάζουμε τὸν Θεὸ μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι.

 Τὸ εὐαγγέλιο τοῦ ἐκ γενετῆς Τυφλοῦ θὰ μᾶς θυμίσει, ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα ὁ Θεὸς ἀνοίγει τὰ πνευματικά μας μάτια, τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Μὲ τὴν ἁμαρτία ἔχουμε γίνει τυφλοὶ γιὰ τὶς θεῖες πραγματικότητες, χάσαμε τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, γίναμε ἀναίσθητοι ὡς πρὸς τὸ ἀξιώμά μας ὡς τέκνων τοῦ Θεοῦ καὶ χρειάζεται ἡ Χάρις τοῦ Βαπτίσματος, γιὰ νὰ θεραπευτεῖ αὐτὴ ἡ τύφλωση διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς δίδεται κατὰ τὸ Βάπτισμα.

Στὸ περιστατικὸ τῆς συναντήσεως τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Σαμαρείτιδα, γίνεται φανερό, ὅτι οἱ θεῖες αὐτὲς ἐνέργειες, τὶς ὁποῖες δεχόμαστε στὴν καρδιά μας τὴν ἡμέρα ποὺ βαπτιζόμαστε, εἶναι σὰν τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ ζωντανὸ νερὸ ποὺ ἀναβλύζει αἰώνια ζωή. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι, σὲ κάθε ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶναι πλασμένος κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, ἂν ἡ εἰκόνα αὐτὴ δὲν ἔχει «μουντζουρωθεῖ», δὲν ἔχει κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο ἀμαυρωθεῖ, ὑπάρχει μιὰ κάποια αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, μιὰ ἔμφυτη κίνηση πρὸς Αὐτόν, καὶ μιὰ ἠθικὴ συνείδηση, ποὺ τὸν κάνει νὰ νιώθει ἐνστικτωδῶς τὶ εἶναι καλὸ καὶ τὶ κακό, καὶ νὰ κλίνει πρὸς τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ.

Οι άνθρωποι με το Βάπτισμα, ''εμβολιάζονται'' μυστικά στο σώμα του Χριστού.

      Στο Άγιο Βάπτισμα κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα ως Φως και εισέρχεται στην ψυχή μας, το οποίο δεν θα σβήσει ποτέ, ούτε σε αυτόν ούτε και στον άλλο κόσμο, εκτός και αν κολαστεί κανείς. Τότε εκείνη η Χάρη του Βαπτίσματος, ξαναγυρίζει στο Άγιο Πνεύμα, διότι η Χάρις δεν συγκολάζεται.

    Κατά το Μυστήριο του Βαπτίσματος, ο Χριστός νυμφεύεται την ψυχή του βαπτισμένου. Είναι ο Νυμφίος κάθε βαπτισμένου. Οι άνθρωποι με το Βάπτισμα, ''εμβολιάζονται'' μυστικά στο σώμα του Χριστού. Χωρίς το Βάπτισμα δεν ανήκει κανείς στο σώμα του Χριστού.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

.Βάση αυτής της σφραγίδος θα με αναγνωρίσει ο Κύριος για να μπω στη Βασιλεία Του

Η σφραγίδα του Χριστού......Βάση αυτής της σφραγίδος θα με αναγνωρίσει ο Κύριος για να μπω στη Βασιλεία Του»

(π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

πηγή

Πρώτη και Δεύτερη Ανάσταση - Πρώτος και Δεύτερος Θάνατος

Οι Ορθόδοξες έννοιες τών Αγιογραφικών αυτών φράσεων

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.

1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση

Όταν ο Θεός έκανε "καθ' ομοίωσιν" τον άνθρωπο, τον προειδοποίησε ότι δεν έπρεπε να φάει από ένα συγκεκριμένο δένδρο. Του είπε: "Τη μέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις εξάπαντος". (Γένεση 2/β΄ 17).

Κι όμως, ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια αφού έφαγε. (Γένεση 5/ε΄ 5). Τι έγινε λοιπόν; Ψέματα τού είπε ο Θεός; Ή μήπως μιλούσε για ένα άλλο είδος θανάτου, και όχι για το γνωστό μας βιολογικό θάνατο;

Στη Γένεση 2/β΄ 7, λέει για τη δημιουργία τού ανθρώπου: "Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν".

Γιατί άραγε λέει: "ψυχήν ζώσαν"; Υπάρχει και νεκρή ψυχή; Κι αν ναι, πότε μία ψυχή είναι νεκρή;

Οι άγιοι πατέρες, διδάσκουν ότι το παραπάνω εδάφιο δεν σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε ζωή σε ένα νεκρό σώμα, αλλά ότι έδωσε στον Αδάμ το Άγιο Πνεύμα, που τον ζωοποίησε πνευματικά.

Όταν λοιπόν ο Αδάμ έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, έχασε το Άγιο Πνεύμα που τον ζωοποιούσε, και έγινε πλέον "Πνευματικά νεκρός", μια "νεκρή ψυχή".

Εκεί εντοπίζεται και το νόημα τού Χριστιανικού βαπτίσματος, που καθιστά τον άνθρωπο και πάλι ζωντανή ψυχή, όπως ήταν ο Αδάμ πριν από την πτώση του. Αυτό φαίνεται και στο χωρίο Εφεσίους 2/β΄ 5,6: "Και ενώ ήμασταν νεκροί για τα αμαρτήματα, μας ζωοποίησε με το Χριστό... και μας ανέστησε μαζί του..."

Αυτά τα λόγια όμως, ο απόστολος Παύλος τα λέει χωρίς να έχει πεθάνει ακόμα σωματικά. Δε μιλάει λοιπόν για σωματική ανάσταση, αλλά για πνευματική.

"΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.

Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία... ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ". (Ρωμαίους 6/ς΄ 3 - 8).

Βαπτιζόμαστε, με μια κίνηση που βιολογικά σημαίνει θάνατο και η οποία μεταφορικά-συμβολικά «μοιράζει» τη ζωή μας στα δύο!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Γιατί σε βαφτίσανε;(Θεοφάνεια)

 Βαπτίζω σημαίνει βουτάω κάποιον στο νερό. Τον καλύπτω με νερό. Μπορεί να υπάρξει όμως ζωή ανθρώπινη κάτω από το νερό; Όχι, βέβαια. Γι’ αυτό λοιπόν βαπτιζόμαστε, για να πεθάνουμε; Ακριβώς!
 Βαπτιζόμαστε, με μια κίνηση που βιολογικά σημαίνει θάνατο και η οποία μεταφορικά-συμβολικά «μοιράζει» τη ζωή μας στα δύο! Πριν το βάπτισμα (παρελθόν που πέθανε) και μετά το βάπτισμα (παρόν που άρχισε). Δηλαδή το βάπτισμα σημαίνει το τέρμα, το σταμάτημα ενός τρόπου ζωής και η έναρξη ενός άλλου καινούργιου τρόπου ζωής.

 Βάπτισμα κήρυσσε και έκανε πρώτος ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος του Χριστού, που ονομάστηκε και Βαπτιστής εξ αιτίας αυτής της τακτικής – πρακτικής επιστέγασης του κηρύγματός του. Όσοι τον εμπιστεύονταν και αποφάσιζαν να ρυθμίσουν την καθημερινότητα της ζωής τους σύμφωνα με τα διδάγματά του, έμπαιναν στο νερό, εξομολογούντο τις αμαρτίες τους, δηλαδή απέρριπταν τον μέχρι τότε τρόπο ζωής και σκέψης τους, και κατόπιν τους εβάπτιζε ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης.

 Το νερό και στους Εβραίους είχε τον μεταφορικό συμβολισμό του ψυχικού καθαρμού, όπως καθαρίζει και τα σωματικά. Είχαν εξοικείωση ήδη από τις διατάξεις των καθαρμών της Π. Διαθήκης, οι Εβραίοι. Ο Χριστός καθιερώνει την πρακτική του Βαπτιστού και την χρησιμοποιεί για να αποσαφηνίσει σε μας, ότι αν δεν «πεθάνουμε» δια του Βαπτίσματος για τις αντιλήψεις και τον τρόπο ζωής μας που είναι αντίθετα στο θέλημά Του, στο Νόμο του Θεού δηλαδή, δεν γίνεται να είμαστε μαθητές Του. «…βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος …» (Ματθ. 28,19). «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται», όποιος δηλαδή με εμπιστευθεί (διδάσκει ο Χριστός) και δηλοποιήσει αυτή την πίστη – εμπιστοσύνη με το Βάπτισμα, αυτός θα αρτιωθεί (…σωθήσεται – θα γίνει σώος) θα σωθεί δηλαδή.

 Στην γιορτή των Θεοφανείων ξαναθυμόμαστε αυτό που έγινε στη ζωή μας κάποτε, ενώ εμείς δεν είχαμε συνείδηση πραγμάτων. Όταν η συνήθεια να βαπτίζονται νήπια επεκράτησε, οι γονείς τους ήταν χριστιανοί συνειδητοί, και η Εκκλησία τούς εμπιστευόταν στο να μεταφέρουν, με την σκέψη τους και τον τρόπο ζωής τους, την πίστη στα παιδιά τους. Όντως η πίστη είναι βίωμα, δηλαδή συναπαρτίζεται από την σκέψη – διάνοια, και από τον τρόπο ζωής – καθημερινότητα! Την πίστη πρώτα την εισπνέουμε στην ατμόσφαιρα του πατρικού σπιτιού μας, στην συνέχεια την ζούμε

Το ρωτᾶς το μωρό και το βαφτίζεις; - Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα που σκοτώσατε με ἔκτρωση;

Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος 

Λένε πολλοὶ (κακοπροαίρετοι):

- Τὸ ρωτᾶς τὸ μωρὸ καὶ τὸ βαφτίζεις;''.

 Καὶ τοὺς ἀπαντάω:
- Ἐσεῖς ρωτήσατε ἐκεῖνα ποῦ σκοτώσατε μὲ ἔκτρωση; Ἐγὼ γιὰ νὰ τὸ σώσω πρέπει νὰ τὸ ρωτήσω, ἐσὺ ὅμως ποὺ τὸ σκοτώνεις, δὲν τὸ ρωτᾶς...
Ὁ νηπιοβαπτισμὸς εἶναι ἕνας θησαυρὸς στὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ. Μεγάλη ὑπόθεση! Ὅταν μεγαλώσει τὸ παιδί, εἶναι στὸ χέρι του, ἂν ἀξιοποιήσει αὐτὸν τὸν θησαυρὸ ἢ ἂν τὸν πετάξει...

πηγή

Τι σημαίνει «ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας»

Στέργιος Σάκκος 

 Τι σημαίνει «ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας»(Ρω μ. 6,7)

 Ἕνα ἀπό τά χωρία τῆς ἁγ. Γραφῆς πού παρανοοῦν οἱ πολλοί, εἶναι τό Ρωμ 6,7 («ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας»). 
 Ὅταν οἱ πολλοί λένε ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἐννοοῦν ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού πέθανε ὁποιοσδήποτε κι ἄν ἦταν εἴτε καλός εἴτε κακός ἐφόσον πέθανε ἔχει δικαιωθεῖ καί ἔχει σωθεῖ στήν μετά θάνατον ζωή. Καί κανείς δέν ἐπιτρέπεται νά τόν κρίνει καί νά τόν κατηγορήσει. Ἀλλά πρέπει νά εἶναι σεβαστός πλέον μεταξύ τῶν ζώντων καί ἀπρόσβλητος. Ὑπ' αὐτήν τήν ἔννοια χρησιμοποιοῦν τό χωρίο καί εὐλαβεῖς ἀκόμη χριστιανοί ἀπό ἀμάθεια βεβαίως καί ἁπλότητα καρδίας. Τό χρησιμοποιοῦν δέ καί ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι δέν πιστεύουν στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς· αὐτοί ὅμως τό χρησιμοποιοῦν μέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ νεκρός εἶναι σεβαστός καί ἀπρόσβλητος μεταξύ τῶν ζώντων. Ἀρκετοί χρησιμοποιοῦν τό χωρίο καί σέ ἐπικήδειους ἤ ἐπιμνημόσυνους λόγους ἐννοώντας ὅτι ὁ ἀποθανών ἅπαξ καί πέθανε δικαιώθηκε, δηλαδή τοῦ συγχωρήθηκαν τά πάντα. Ἔτσι δημιουργεῖται ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ θάνατος ἐξιλεώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς ἁμαρτίες, ὅλες τίς ἁμαρτίες, καί τόν εἰσάγει καθαρό στήν μέλλουσα ζωή. Μία τέτοια ἀντίληψη ὑπῆρχε καί στόν ἀρχαῖο εἰδωλολατρικό κόσμο καί σέ πολλούς ραββίνους τῶν Ἑβραίων.

 Ἀλλά ἡ ἀνωτέρω ἀντίληψη εἶναι προφανῶς ἐσφαλμένη, διότι καταργεῖ τήν κόλαση. Ἐφόσον ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν, ὅλοι δικαιώνονται καί σώζονται. Ἡ ἀντίληψη αὐτή καταργεῖ ἀκόμη τό μυστήριο τῆς μετανοίας, διότι ἄν ὁ θάνατος ἐξιλεώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς ἁμαρτίες, τί χρειάζεται τό μυστήριο τῆς μετανοίας;

 Ἡ διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς εἶναι σαφής. Οὔτε ὁ θάνατος οὔτε τίποτε ἄλλο δέν μπορεῖ νά ἐξιλεώσει τόν ἀμετανόητο. Ἀλλά ἡ ἁμαρτία του ὅταν αὐτός πεθάνει, ἀκολουθεῖ τήν ψυχή του καί στήν ἄλλη ζωή (... ).
  Τό χωρίο «ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας» ἔχει ἔννοια ἐντελῶς διαφορετική ἀπό ἐκείνη πού δίνουν οἱ ἀμαθεῖς καί ἐπιπόλαιοι. Γιά νά καταλάβουμε δέ τήν σωστή ἔννοια πρέπει νά δοῦμε τό χωρίο ὄχι μεμονωμένο ἀλλά στή συνάφεια τοῦ λόγου. Πρέπει δηλαδή νά προσέξουμε τί λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος πρό τοῦ χωρίου αὐτοῦ καί τί λέγει κατόπιν, ὥστε ἀπό τά συμφραζόμενα νά βοηθηθοῦμε στήν ὀρθή ἐξήγηση αὐτοῦ. 

 Πολλές παρερμηνεῖες γραφικῶν χωρίων ὀφείλονται στό ὅτι τά χωρία αὐτά

Το Βάπτισμα του Ιησού

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

  Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι ἡ τρίτη Δεσποτική ἑορτή. Πρώτη Δεσποτική ἑορτή εἶναι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, δεύτερη ἡ Περιτομή καί τρίτη Δεσποτική ἑορτή εἶναι ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

 Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἀναμάρτητος καί γι᾽ αὐτό δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό τό βάπτισμα. Ἀλλά ἔρχεται πρός τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, γιατί αὐτό τό βάπτισμα ἦταν θέλημα Θεοῦ· γιατί ἔπρεπε μέ τήν πράξη Του αὐτή ὁ Χριστός νά ἐπικυρώσει τό ἔργο τοῦ Ἰωάννου. Στήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἀκοῦμε τήν φωνή τοῦ οὐρανίου Πατρός, «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ ηὐδόκησα». Αὐτή ἡ φωνή εἶναι καί φωνή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία εἶχε ἀνακηρύξει τόν Μεσσία ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἀγαπητόν (βλ. Ψαλμ. 2,7. Ἠσ. 42,1). Κατά τήν βάπτισή Του ὁ Ἰησοῦς «ἀνέβη εὐθύς», δηλαδή, ἀμέσως, «ἀπό τοῦ ὕδατος». Αὐτό δηλώνει καθαρά τήν ἀναμαρτησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί οἱ βαπτιζόμενοι παρέμεναν στό νερό ὅσο χρόνο διαρκοῦσε ἡ ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ἀλλά ὁ Χριστός, μή ἔχοντας οὐδεμία ἁμαρτία, «ἀνέβη εὐθύς ἀπό τοῦ ὕδατος».

  Ἀκόμη κατά τήν βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί, πού τούς εἶχε κλείσει ὁ Ἀδάμ μέ τήν ἁμαρτία του. Αὐτό σημαίνει ὅτι, καί ὅταν βαπτίζονται οἱ χριστιανοί, ἀνοίγουν καί γι᾿ αὐτούς οἱ οὐρανοί.

 Τό πιό θαυμαστό δέ ἀκόμη εἶναι ὅτι κατά τήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἦλθε τό Ἅγιο Πνεῦμα. Γιατί; Ἦλθε γιά νά μαρτυρήσει ὅτι εἶναι ἀνώτερος ὁ βαπτιζόμενος, δηλαδή ὁ Χριστός, ἀπό τόν βαπτίζοντα, δηλαδή τόν Πρόδρομο. Γιατί οἱ Ἰουδαῖοι θεωροῦσαν τόν Ἰωάννη ἀνώτερο ἀπό τόν Χριστό. Γιά νά μή νομίσουν δέ ὅτι ἡ φωνή τοῦ Πατέρα «οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός» λέγεται γιά τόν Ἰωάννη, γι᾿ αὐτό κατέρχεται τό Πνεῦμα μέ μορφή περιστερᾶς στό Χριστό. Στό Χριστό καί ὄχι στόν Ἰωάννη, γιατί τόν Χριστό ἤθελε νά δηλώσει τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ ἀγαπητό. Ἐμφανίστηκε δέ τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ μορφή περιστερᾶς, γιά νά δηλωθεῖ ὅτι, γιά νά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νά εἴμαστε καθαροί, ὅπως ἡ περιστερά ἀγαπάει τήν καθαρότητα. 

Πάντως, ὅπως ἐπί τοῦ Νῶε ἡ περιστερά μέ τό κάρφος ἐλαίας ἀνήγγειλε τήν λύση τοῦ κατακλυσμοῦ, ἔτσι καί ἐδῶ ἡ περιστερά ἀναγγέλλει τήν λύση τῶν ἁμαρτιῶν μας μέ τό βάπτισμά μας. Καί τό ἄνοιγμα λοιπόν τῶν οὐρανῶν καί ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, αὐτά τά δύο «τοῦ χριστιανικοῦ βαπτίσματος ἦσαν προχαράγματα», λέγει ὁ Ζιγαβηνός, ἕνας σπουδαῖος ἑρμηνευτής τῶν Ἁγίων Γραφῶν.

 Χριστιανοί μου, μήν λησμονοῦμε τό βάπτισμά μας καί ὅτι μέ αὐτό πήραμε υἱοθεσία καί γίναμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ἄς τιμήσουμε, λοιπόν, τήν ἀξία μας αὐτή, τήν θεία μας αὐτή υἱοθεσία καί ἄς κρατοῦμε καθαρό τόν χιτῶνα τοῦ βαπτίσματός μας ἀπό τούς μολυσμούς τῆς ἁμαρτίας.

Χρόνια σας πολλά καί εὐλογημένα ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

πηγή

Αὐτό εἶναι το ἔργο τοῦ Βαπτίσματος

Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας

 Στὰ ἱερὰ Μυστήρια εἰκονίζουμε τὴν ταφὴ καὶ ἐξαγγέλλουμε τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Μὲ αὐτὰ γεννιόμαστε, μορφοποιούμαστε καὶ συναπτόμαστε ὑπερφυῶς μὲ τὸν Σωτήρα. Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καί ἐσμεν». 

 Τὸ Βάπτισμα χορηγεῖ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν ὑπόσταση κατὰ Χριστόν, γιατὶ μᾶς παίρνει νεκροὺς καὶ διεφθαρμένους καὶ μᾶς εἰσάγει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή.

 Ἡ χρίση μὲ τὸ Μύρο τελειοποιεῖ αὐτὸν ποὺ γεννήθηκε, γιατὶ προσφέρει ἐνέργεια κατάλληλη γι᾿ αὐτὴ τὴ ζωή. 

 Ἡ θεία Εὐχαριστία συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ τὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ τὴν ὑγεία, γιατὶ ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ διαφυλάξουμε ὅσα ἀποκτήσαμε καὶ νὰ παραμείνουμε ζωντανοί. Ζοῦμε λοιπὸν μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, κινούμαστε μὲ τὸ Μύρο, ἔχοντας λάβει τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα.

 Τὸ Βάπτισμα εἶναι ἀρχὴ βίου καὶ βάση καὶ θεμέλιο ζωῆς. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστὸς πού, μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ἀνέχθηκε γιὰ μᾶς, ἔπρεπε καὶ νὰ βαπτισθῆ, τὸ βάπτισμα δέχθηκε πρὶν ἀπὸ τὰ ἄλλα. Καὶ τὰ ὀνόματα τοῦ Βαπτίσματος τί ἄλλο δηλώνουν; Γέννηση, ἀναγέννηση, ἀνάπλαση καὶ σφραγίδα ὀνομάζεται, κι ἀκόμη βάπτισμα, ἔνδυμα, χρίσμα, χάρισμα, φώτισμα καὶ λουτρό. Ὅλα δηλώνουν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πράγμα· Ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν ποὺ ὑφίστανται καὶ ζοῦν κατὰ Θεὸν εἶναι τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἡ γέννηση λοιπὸν εἶναι φανερὸ ὅτι σημαίνει αὐτὸ καὶ τίποτε ἄλλο. Καὶ ἡ ἀναγέννηση καὶ ἡ ἀνάπλαση ἐπισημαίνουν μόνο ἐκεῖνο· Αὐτοὶ ποὺ τώρα γεννιοῦνται καὶ πλάθονται εἶχαν γεννηθῆ προηγουμένως καὶ ἐπειδὴ ἔχασαν τὴ μορφή τους, ἐπανέρχονται τώρα μὲ δεύτερη γέννηση στὴν πρώτη μορφή.

Νὰ βαπτισθοῦμε σημαίνει νὰ γεννηθοῦμε κατὰ Χριστὸν καὶ νὰ λάβουμε ὕπαρξη καὶ ὑπόσταση, ἐνῶ δὲν ἤμασταν τίποτε.
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐλευθερώνει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, συμφιλιώνει τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο, κάνει τὸν ἄνθρωπο υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἀνοίγει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, δίνει τὴν αἴσθηση τοῦ θείου φωτός, μὲ λίγα λόγια προετοιμάζει γιὰ τὴν μέλλουσα ζωή.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

(Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἀποσπάσματα ἀπ᾿ τοὺς Α´ καὶ Β´ Λόγους)

πηγή

«Φωτισμός, Βάπτισμα και ποικιλία των χαρισμάτων»

του π. Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη

Τα Θεοφάνεια μαρτυρείται ως η αρχαιότερη χριστιανική εορτή μετά το Πάσχα. Κατά την εορτή αυτή αποκαλύπτεται το φως της τρισηλίου θεότητος και γίνεται της «Τριάδος η φανέρωσις».
Φωτίζεται το γένος των ανθρώπων, αγιάζονται τα ύδατα και η ολόκληρη η κτίση.

 Ο Δαμασκηνός Στουδίτης σε ένα Λόγο στα Άγια Θεοφάνεια γράφει τα εξής:

«Και Φως ονομάζεται ο Πατήρ, ο Υιός, και το Άγιον Πνεύμα…

 Φως ονομάζεται και εκείνο που έδιωξε το πρωτόγονον σκότος·

 Φως ονο­μά­ζεται και η ε­ντολή, πού έδωκεν ο Θεός εις τον Αδάμ, καθώς το λέγει και ο Προφήτης Δαβίδ· «Λύχ­νος τοις ποσί μου ο νόμος σου, και Φως ταις τρίβοις μου»… 

Φως ονομάζεται και εκείνο που εφάνη εις τους ποιμένας, όταν εγεννήθη ο Χριστός εις το σπήλαιον· Φως ονομάζεται και του αστέρος η λάμψις, που ωδήγει τους Μάγους από την Ανατολήν έως την Βηθλεέμ· 

Φως ονομάζεται και εκείνο που έδειξεν ο Χριστός εις το Θα­βώ­ριον όρος, και έλαμψεν εμπρός εις τους Μαθητάς· … 

Φως ονομάζεται και εκείνο, που μέλλουν να λάμψουν οι δίκαιοι εις την δευτέραν Παρουσίαν· 

Φως ονομάζεται κα­θαρώς και καθολικά το Άγιον Βάπτισμα… Βάπτισμα από νερόν, και από Άγιον Πνεύμα.. ο άνθρωπος είναι διπλούς, από κορμί και από ψυχήν·… Το σώμα καθαρίζεται με το νερό, την δε ψυχή το Άγιον Πνεύμα την καθαρίζει και την λαμπρύνει».
Στο μεθέορτο αποστολικό ανάγνωσμα (Εφεσ. 4, 7-13) που έχει επιλεγεί για την Κυριακή μετά τα Φώτα εστιάζεται το ενδια­φέ­ρον στη χάρη που απορρέει από το πρόσωπο του Χρι­στού, στην ποικιλία των χαρισμάτων και την πνευματική ωρίμανση των χριστια­νών. 

Γράφει ο Απόστολος: Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ… καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ».
Λί­γο πιο πάνω, στην αρχή του κεφαλαίου ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην ενότητα της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί «εν σώμα» που ζωογονείται και τροφοδοτεί­ται από «εν Πνεύμα». Τα μέλη του σώματος αυτού συνδέει «μία πίστη», «ένα βάπτισμα» και η κοινή αναφορά στον «ένα Κύριο».

 Αφού το εν λόγω αποστολικό ανάγνωσμα σφραγίζει το τέλος του αγίου δωδεκα­ημέρου να σημειωθεί ότι, κατά την εορτή των Χριστουγέννων ο Χριστός αποκαλύπτεται ως «βρέφος σπαργανούμενον».

 Στα Θεοφάνεια όμως, φανερώνεται ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ως