Και όμως ένα ρήμα έπρεπε να ξέρει κάθε άνθρωπος να κλείνει...

Ο Άγιος Καλλίνικος Επίσκοπος Εδέσσης είχε πάντοτε μνήμη θανάτου.

"Ενθυμούμαι κάποια Καθαρά Δευτέρα που από την Έδεσσα κατεβαίναμε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος, μου έλεγε: "Πάτερ Δ. σκέπτομαι πόση προσπάθεια κάνουμε για να μάθουμε γραμματική, ορθογραφία, συντακτικό, κλήση ρημάτων κλπ. και όμως ένα ρήμα έπρεπε να ξέρει κάθε άνθρωπος να κλείνει. Φεύγω, φεύγεις, φεύγει, φεύγομεν, φεύγετε, φεύγουσιν. Εννοούσε τον θάνατο.

Να λοιπόν πως εξηγείται η προσοχή στην ζωή του. Η αγάπη του προς την Εκκλησία και η ευθύνη που αισθανόταν για την σωτηρία των ψυχών των Χριστιανών της Μητροπόλεώς του, ήταν που τον απασχολούσαν κυριολεκτικά. Ήταν στο έπακρο ανεξίκακος. Συγχωρούσε τους πάντες.

Ορισμένες φορές τον βρίσκαμε στενοχωρημένο από άλλους Ιερείς και μας έλεγε: Πώς παιδάκι μου να βάλω επιτίμιο, δεν μου το επιτρέπουν τα άσπρα μου γένια".

"Κόσμημα της Εκκλησίας" Μητροπ. Ναυπάκτου Ιεροθέου, εκδόσεις Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

Η αυταπάρνηση την οποία εμπνέει η μνήμη του θανάτου αποβαίνει η καταλληλότερη προϋπόθεση για πύρινη προσευχή...

[....]Η μνήμη του θανάτου ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον φόβο του θανάτου και τον εισάγει στην προοπτική της αγάπης του Θεού. Ο θάνατος που επήλθε ως συνέπεια της αμαρτίας προμνηστεύεται τώρα τη Ζωή. Η μνήμη του θέτει με τόσο απόλυτο και καθοριστικό τρόπο την υπεροχή της αιωνιότητας έναντι των κτιστών, ώστε, και αν ακόμη ο πειραστής του υποσχόταν αιώνες επίγειας ευδαιμονίας και επιτυχίας, ο πιστός θα προτιμούσε τα στίγματα του Σταυρού, με τον οποίο ήλθε στον κόσμο η αληθινή χαρά και η αιώνια σωτηρία.

Με τη μνήμη του θανάτου προβάλλεται η θεία αιωνιότητα, αλλά στην αρνητική της όψη. Το φαινόμενο, ωστόσο, αυτό δεν είναι ψυχολογικό αλλά πνευματικό και προσκομίζει γνώση πνευματικής φύσεως. Μυσταγωγεί ταυτόχρονα σε διπλή γνώση και σε διπλή θεωρία. Καθιστά την καρδιά πεδίο πάλης, η οποία διαδραματίζεται σε δύο επίπεδα: Από τη μία βεβαιώνει τον άνθρωπο για την ύπαρξη του αληθινού Θεού και τη σωτηριώδη Του δύναμη, ενώ από την άλλη διεγείρει τη φρικτή αίσθηση της μηδαμινότητάς του αλλά και τον απερίγραπτο φόβο για το ενδεχόμενο της αιώνιας απώλειάς του.

Η αποκάλυψη της αιωνιότητας, έστω και στην αρνητική της μορφή, είναι συνάντηση του Ζώντος Θεού με τον άνθρωπο. Ως ένα σημείο φθάνουν στον άνθρωπο τα τέλη των αιώνων. Ενώ αισθάνεται τον θάνατό του ως απειλή αφανισμού κάθε ζωής, δέχεται ταυτόχρονα την κλήση να αναχθεί σε απείρως ανώτερη μορφή υπάρξεως.

 Διαμένοντας στη μνήμη θανάτου ο άνθρωπος βιώνει με το πνεύμα του τον άδη της απουσίας του Θεού. Αναζητώντας με αγωνία διέξοδο από την κατάσταση αυτή αποσπάται από κάθε εμπαθή προσκόλληση στον ορατό κόσμο και παραδίδεται με ισχυρότερο πόθο προς τον Θεό. Τότε με αυθεντικό τρόπο νικώνται τα πάθη και αυτή ακόμη η επιθυμία της ίδιας της πρόσκαιρης ζωής. Η αυταπάρνηση την οποία εμπνέει η μνήμη του θανάτου αποβαίνει η καταλληλότερη προϋπόθεση για πύρινη προσευχή, που αναγεννά πλήρως τον άνθρωπο και συνάπτει το πνεύμα του με τον αιώνιο Θεό[....]

Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου, «Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος», εκδ. Ι. Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας. 2012,

Ολόκληρο ΕΔΩ

"Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!"

Εἶναι ἀφελής ὃποιος νομίζει ὃτι μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τά ἲχνη τοῦ Χριστοῦ χωρίς δάκρυα….

Ἀπολίθώθηκε ἡ καρδιά μας ἀπό τόν κτηνώδη ἐγωισμό της καί κάτι χειρότερο ἀκόμη, ἀπό τόν ὑπερήφανο σπασμό της…..
Τό πνευματικό πένθος εἶναι κατά τή φύση του διαφορετικό ἀπό τό ψυχικό.
Συνδέεται μέ τήν ἀδειάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ, στήν ὀδυνηρή θλίψη γιά τόν χωρισμό ἀπό Αὐτόν.. Τό πνευματικό πένθος καθαρίζει τόν ἂνθρωπο ἀπό τά θανατηφόρα πάθη, κι ἒτσι τόν ζωοποιεῖ ὃλον.
Μέ καυτά δάκρυα ἀπαλλάσσεται ὁ νοῦς μας ἀπό τίς ἐμπαθεῖς εἰκόνες…
Με το βαθύ πένθος αρχίζει η κάθαρση της καρδιάς.
Τότε λαμβάνουμε μια νέα ενέργεια και φθάνουμε μέχρι την θεωρία του Φωτός.
Έτσι, όταν γινόμαστε “μηδέν”-χώμα, τότε γινόμαστε το υλικό για την νέα δημιουργία μας.
Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!
Ἀλλ’ ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιῤῥύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος.Ἀμήν.

(Ἀρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σακχάρωφ) ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἒσσεξ Ἀγγλίας, 2010,

Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες οι οποίες "μιλάνε" από μόνες τους....

  Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες οι οποίες "μιλάνε" από μόνες τους. Κάποιες που εντυπωσιάζουν με τον αυθορμητισμό τους, με την "σκηνοθεσία" τους, με την ωμότητά τους και γενικά με το όλο στήσιμό τους. Φωτογραφίες τις οποίες μπορείς ώρα πολλή να τις κοιτάς και να βγάζεις χίλια δυό συμπεράσματα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την παρακάτω φωτογραφία του αδελφικού φίλου και συμμαθητή, του Αβέρκιου (Σιμωνοπετρίτη).

 Με μιά τέλεια και "εύγλωττη" φωτογραφία μας δίνει μαθήματα ζωής και μας καταδεικνύει τί σημαίνει "μνήμη θανάτου" και "μελλοντική ελπίδα"!!
Με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο κοιτάει, με περισσή χαρά, το κρανίο του κατά σάρκα πατέρα του και μας δίνει θεολογικό μάθημα (τολμώ να πώ) για την κενοδοξία και την ματαιότητα των συμπεριφορών μας αλλά και για την ελπίδα της μελλοντικής ζωής, που είναι και το παρήγορο ζητούμενο!
Μπροστά στο γεγυμνωμένο οστό βλέπει την μελλοντική αληθινή βασιλεία με έκδηλη ελπίδα και χαρά. Σχεδόν αδιανόητο για εμάς!

 Ο Θεός να μας φωτίζει και να μας δίνει δύναμη ώστε να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις έτσι όπως τις αρμόζουν, δηλαδή όχι με υπέρμετρη απελπισία και απόγνωση, αγωνιώντας μόνο για την "μελλοντική ζωή".
Ας θυμόμαστε πάντα αυτήν την έκφραση του αδερφού Αβέρκιου προς τον πατέρα του...Καλή Ανάσταση!

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ- Ένα «μου» κυριαρχεί.«Τους καρπούς μου», «τας αποθήκας μου», «τα γεννήματά μου», «τα αγαθά μου»

«Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ῎Αφρων, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» (Λουκ. 12, 20)

                                                                                                                                          
Τότε τοῦ εἶπε ὁ Θεός· “ἀνόητε. Αὐτὴ τὴ νύχτα θὰ παραδώσεις τὴ ζωή σου. Αὐτά, λοιπόν, ποὺ ἑτοίμασες σὲ ποιὸν θὰ ἀνήκουν;”.

   Λιτή, αλλά συγκλονιστική η παραβολή του άφρονος πλουσίου. Αφορμή για τον Χριστό στάθηκε η διαμάχη δύο αδερφών για τον τρόπο διανομής της κληρονομιάς τους. Δεν ήταν δική τους η περιουσία, αλλά του πατέρα τους. Κι αυτοί δεν το κατανοούσαν, πως ήταν διαχειριστές ενός πλούτου για τον οποίο δεν εργάστηκαν. 

 Το ίδιο και ο άφρων πλούσιος. Η γη του ευφόρησε. Δεν έκανε κάτι ο ίδιος ιδιαίτερα. Ό,τι του δόθηκε ήταν από την ευλογία που επέτρεψε ο Θεός να έχουν τα χωράφια του, κύρια πηγή πλούτου εκείνα τα χρόνια, μαζί με το εμπόριο και τα τελωνεία. Κι ο πλούσιος το μόνο που σκέφτηκε ήταν ο εαυτός του.

 Ένα «μου» κυριαρχεί. «τους καρπούς μου», «τας αποθήκας μου», «τα γεννήματά μου», «τα αγαθά μου». Αλλά και για τον εαυτό του πάλι αυτό το «μου» κυριαρχεί: «ερώ τη ψυχή μου». Ο πλούσιος αισθάνεται ιδιοκτήτης των πάντων. Και τότε ακούει τον λόγο του Θεού, ότι αυτό το «μου» που θεωρεί ότι είναι τα πάντα, δεν θα μπορέσει να τον γλιτώσει από τον θάνατο. Αυτό που του ζητάνε δεν είναι τα αγαθά του, αλλά τη ζωή του ολόκληρη, την οποία θα συνειδητοποιήσει ότι δεν του ανήκει. Και όσα είχε ετοιμάσει, θεωρώντας τον εαυτό του κάτοχο, είναι άγνωστο σε ποιους θα περιέλθουν, πάντως όχι στον ίδιο.

 Εκεί είναι και η αφροσύνη, η αμυαλιά του πλουσίου. Στη βεβαιότητα της

Μη λησμονείτε ότι η επίγεια ζωή μάς δόθηκε για να προετοιμαστούμε για τη ζωή την αιώνια...(Αγ.Λουκά Κριμαίας)

Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Γ’. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 283 (απόσπασμα).

  Πριν γίνει ο προφήτης Δαβίδ βασιλιάς του Ισραήλ υπηρετούσε τον βασιλιά Σαούλ. Ο Σαούλ, επειδή γνώριζε ότι ο Δαβίδ θα πάρει τον θρόνο, τον καταδίωκε, προσπαθώντας να τον θανατώσει. 

  Μια φορά όταν η ζωή του κινδύνευε, ο προφήτης Δαβίδ είπε σ’ αυτούς που ήταν τότε μαζί του: «Ένα βήμα με χωρίζει από τον θάνατο» (Α’ Βασ. 20:3).

 Θυμήθηκα τώρα αυτά τα λόγια γιατί πριν μία εβδομάδα έπρεπε να τα πω και εγώ.
Ένα μόνο βήμα με χώριζε από τον θάνατο. Για ένα διάστημα ήμουν σχεδόν πεθαμένος, σχεδόν καθόλου δεν είχα σφυγμό και η καρδιά μου παρά λίγο να σταματήσει να χτυπά. Αλλά ο Κύριος με σπλαχνίστηκε. Και τώρα ακόμα είμαι αδύναμος και μόνο καθισμένος μπορώ να μιλάω με σας.
Θέλω να σας πω κάτι πολύ σημαντικό, θέλω να σας πω για τη μνήμη του θανάτου, διότι ο θάνατος βρίσκεται πολύ κοντά στον καθένα μας, όπως ήταν τόσο κοντά σε μένα το προηγούμενο Σάββατο.

 Ο καθένας από μας μπορεί να πεθάνει ξαφνικά, τότε που δεν περιμένει. Γνωρίζετε ότι η ζωή πολλών ανθρώπων τελειώνει ξαφνικά και απρόοπτα.

Να θυμάστε πάντα, χαράξτε στην καρδιά σας τον λόγο αυτό του Χριστού: «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι» (Λκ. 12:35). Να θυμάστε πάντα τον λόγο αυτό και ποτέ να μην τον λησμονήσετε. Όταν οι άνθρωποι ετοιμάζονται να περπατήσουν ένα μακρύ δρόμο ή να κάνουν μία δύσκολη εργασία δένουν στη μέση τους το ζωνάρι. Και όταν περπατάνε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας έχουν μαζί τους λυχνάρια και είναι σημαντικό γι’ αυτούς τα λυχνάρια αυτά να είναι πάντα αναμμένα.

Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή, η μέση μας πρέπει να είναι ζωσμένη και τα λυχνάρια μας αναμμένα. Πρέπει να είμαστε ακούραστοι εργάτες του Θεού και να αγωνιζόμαστε πάντα κατά του διαβόλου, ο οποίος σε κάθε μας βήμα προσπαθεί να μας αποτρέψει από τον Χριστό και να μας θανατώσει με τους πειρασμούς. Γι’ αυτό ο Κύριος Ιησούς Χριστός μάς έδωσε αυτή την εντολή: «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι».

Ποτέ να μη λησμονείτε ότι η επίγεια ζωή μάς δόθηκε για να προετοιμαστούμε για τη ζωή την αιώνια και η τύχη μας στην αιώνια ζωή θα κριθεί απ’ αυτό, πώς ζήσαμε εδώ.

Η δειλία του θανάτου και ο τρόμος του θανάτου...

«Η δειλία του θανάτου είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπου, το οποίο οφείλεται στην παρακοή του Αδάμ. Ο τρόμος όμως του θανάτου αποδεικνύει, ότι υπάρχουν αμαρτίες, για τις οποίες δεν δείχτηκε μετάνοια».

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

 

  Μη νομίζης ότι ο θάνατός σου είναι μακριά. Μη σκέπτεσαι πως έχεις ακόμα πολλά χρόνια ζωής. Όχι! Είναι δίπλα σου ο θάνατος και καραδοκεί. Το δρεπάνι του αγγίζει κιόλας τις ρίζες του δένδρου της ζωής σου. Το δικαστήριο είναι έτοιμο για να σε κρίνη. Ο τάφος σου είναι ανοιχτός. Η γη σε περιμένει ανυπόμονα. Βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου καθημερινά να πεθαίνουν, ξεχνάς όμως ότι κάποια στιγμή θα βρεθής κι εσύ στην ίδια θέση. 

  «Τις έστιν άνθρωπος, ος ζήσεται και ουκ όψεται θάνατον; ρύσεται την ψυχήν αυτού εκ χειρός άδου;» (Ψαλμ. 88. 49). Πέθαναν οι Βασιλείς, οι κυβερνήτες, οι άρχοντες… Πέθαναν και οι προφήτες, οι απόστολοι, οι δίκαιοι, οι ιεράρχες, οι όσιοι, όλοι οι άγιοι. Κοινός κλήρος όλων ο θάνατος. Μην ξεχνιέσαι. Έρχεται και η δική σου σειρά.
  Γι’ αυτό κάθε μέρα, κάθε ώρα να είσαι έτοιμος γι΄ αυτή τη μεγάλη, τη φοβερή στιγμή. Φυλάκισε μέσα στο μυαλό σου τη μνήμη του θανάτου. Μην είσαι ποτέ αμέριμνος. Άκουσε τι μας λέει ο Κύριος: «Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται… Γίνεσθε έτοιμοι, ότι η ώρα ου δοκείτε ο υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ. 24. 42, 44).

Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ «Πνευματικό αλφάβητο»

Απαιτείς από πάνω να είναι κι όλοι οι άλλοι βυθισμένοι σαν και σένα στην ίδια θανατίλα

 

Μάλιστα. Finito la musica, passato la festa. The party is over. Γκέγκε; Σε πόσες γλώσσες πρέπει να μας το πει κανείς για να χωνέψουμε το GAME OVER που έχει στρογγυλοκαθίσει αυτοκρατορικά σε όλες τις οθόνες; Μας το κραυγάζουν με αμετροέπεια τα κανάλια από τα ξημερώματα της μιας μέρας μέχρι τα χαράματα της άλλης. Εμείς, που εξακολουθούμε να κυλάμε ανέμελα τις χαριτόβρυτες γόνδολές μας στα ίδια αυτά κανάλια χρόνια τώρα, γιατί κάνουμε πως δεν το ακούμε; Τι γίνεται, δεν τα εμπιστευόμαστε πια τα “έγκυρα ΜΜΕ”; Ξελαρυγγιάζονται καθημερινά οι εύσπλαχνες δημοσιογραφικές φωνές τους να μας επαναλαμβάνουν ότι ο δυτικός πολιτισμός, το ανώτατο στάδιο του (εξ)ανθρωπισμού, τετέλεσται – ή, επί το λαϊκότερον, …πάπαλα! Ό,τι επί δεκαετίες και αιώνες (υποτίθεται πως) είχε θεμελιώσει γερά και έκτιζε με κόπους και θυσίες αυτός ο πολιτισμός (δημοκρατία, ελευθερία λόγου, κοινωνική ειρήνη, ευημερία, ασφάλεια, υγεία – ιδίως αυτή η τελευταία εσχάτως) είναι πλέον… στην Εντατική, με τα στοιχήματα να ποντάρουν ενορχηστρωμένα και με αγαστή συμφωνία στον θάνατό του, διαφοροποιούμενα μόνο στον ακριβή χρόνο σύνταξης του σχετικού πιστοποιητικού. Ο ίδιος πολιτισμός που διατυμπάνιζε με κομπορρημοσύνη ότι έχει επιμηκύνει κατά πολύ το όριο ζωής του ανθρώπου, σου λέει τώρα κατάμουτρα στις ειδήσεις του, που στάζουν αίμα: «Φυλάξου, μεγάλε! Πεθαίνουν νέοι άνθρωποι, χωρίς η αποθεωμένη και χρυσοπληρωμένη επιστήμη μου να μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για σένα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά, σαν αιχμάλωτος Παγκοσμίου Πολέμου. Κοινή μας μοίρα πια το μοιρολόι…».  Κατάμουτρα επίσης σου λέει ότι όλες οι κρατήσεις που έχωναν το μακρύ-μακρύ τους χέρι στην τσέπη σου χρόόόόνια ολόκληρα για «περίθαλψη και υγεία» είναι γραμμάτια (ε)ξοφλημένα εν τη γενέσει τους – το ίδιο (ε)ξοφλημένα σαν τις πομπώδεις δεσμεύσεις των προεκλογικών μπαλκονιών… Κοινώς, σύστημα υγείας… γιοκ! Και εις άλλα με… υγεία, λοιπόν!

 Α, για να μην το ξεχάσω: Αν καμιά φορά τύχαινε παλιά να πέσει στα χέρια σου κανα “θεούσικο” κείμενο που περιείχε την περίεργη και α(κατα)νόητη για σένα φράση «μνήμη θανάτου», πεταγόσουν επάνω αμέσως σαν ξεχαρβαλωμένο ελατήριο και ούρλιαζες πανικόβλητος «φτου - φτου - φτου - μακριά από μένα -

Πολύ λίγο σκεφτόμαστε την Αιωνιότητα, πολύ λίγο προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν...

 Ο χρόνος φεύγει σαν να έχει φτερά. Πόσο σύντομη είναι η επίγεια ζωή μας μπροστά στην Αιωνιότητα, σαν κόκκος άμμου στη θάλασσα! Όμως πολύ λίγο σκεφτόμαστε την Αιωνιότητα, πολύ λίγο προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν. Πολύ μας τραβάει η γη και ξεχνάμε να σκεφτούμε το μόνο που έχουμε ανάγκη. Κύριε, δος μου μνήμη θανάτου!

Όσιος Ιωάννης Αλεξέγιεφ, Πνευματικός Ι.Μονής Βάλαμο

πηγή

Ο χρόνος φεύγει σαν να έχει φτερά

«Ο χρόνος φεύγει σαν να έχει φτερά. Πόσο σύντομη είναι η επίγεια ζωή μας μπροστά στην Αιωνιότητα, σαν κόκκος άμμου στη θάλασσα! Όμως πολύ λίγο σκεφτόμαστε την Αιωνιότητα, πολύ λίγο προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν. Πολύ μας τραβάει η γη και ξεχνάμε να σκεφτούμε το μόνο που έχουμε ανάγκη. Κύριε, δος μου μνήμη θανάτου!»

Όσιος Ιωάννης Αλεξέγιεφ, Πνευματικός Ι.Μονής Βάλαμο 

«Αν ζούμε σαν να πεθαίνουμε κάθε μέρα, δε θα αμαρτήσουμε»

Μέγας Αντώνιος

 «Αν ζούμε σαν να πεθαίνουμε κάθε μέρα, δε θα αμαρτήσουμε. Θέλω να πω το εξής: κάθε μέρα, όταν ξυπνήσουμε, να σκεφτόμαστε ότι δεν θα βραδιάσουμε. Και όταν πρόκειται να κοιμηθούμε να σκεφτόμαστε ότι δεν θα ξυπνήσουμε, αφού η διάρκεια της ζωής μας είναι από τη φύση της άγνωστη και μετριέται κάθε μέρα από τη θεία πρόνοια. Αν έτσι σκεφτόμαστε, ούτε θα αμαρτήσουμε, ούτε θα επιθυμήσουμε τίποτε, ούτε θα οργιστούμε με κανέναν, ούτε θα μαζέψουμε θησαυρούς στη γη. Αλλά καθώς κάθε μέρα θα περιμένουμε να πεθάνουμε, θα συγχωρούμε όλα σε όλους».

 (Ευεργετινός Α΄, σελ. 58)

πηγή

Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;

 Δεν έχω χριστιανική πίστη. Ούτε στην αθανασία ούτε στο Ευαγγέλιο, γιατί αν είχα τέλεια πεισθεί και πίστευα χωρίς αμφιβολία ότι μετά τον τάφο ξανοίγεται ή αιώνια ζωή και η ανταπόδοση των όσων πράξαμε σ αυτόν τον κόσμο, θα σκεπτόμουνα συνεχώς αυτό, χωρίς διακοπή. Η ιδέα της αθανασίας θα με συνέτριβε κυριολεκτικά και θα ζούσα στην πρόσκαιρη αυτή ζωή σαν ένας ξένος και παρεπίδημος, που έχει πάντα στο νου του τη φροντίδα να αξιωθεί κάποτε να φτάσει στην γλυκεία του πατρίδα. 

 Αντίθετα, όμως εγώ ούτε καν σκέπτομαι για την αιωνιότητα και συμπεριφέρομαι στη ζωή μου σαν να πιστεύω ότι το τέλος της παρουσών ζωής είναι το τέρμα της ανθρώπινης υπάρξεως μου. Μέσα μου φωλιάζει υποσυνείδητα η σκέψη που συνοψίζεται στο: ποιος ξέρει και ποιος είδε τα μετά θάνατο; Όταν μιλώ για την αθανασία, το μυαλό μου συμφωνεί μ’ εκείνη, ενώ η κάρδια μου απέχει από το να έχει πεισθεί από αυτή. Όλη αυτή η απιστία αποδεικνύεται από τις πράξεις μου και από τη συνεχή φροντίδα να ικανοποιώ τη ζωή των αισθήσεων.… 

 Είμαι γεμάτος από υπερηφάνεια και φιλαυτία. Όλες μου οι ενέργειες το επιβεβαιώνουν. Βλέποντας κάτι κάλο στον εαυτό μου, επιθυμώ να το φανερώσω ή να το υπερηφανευτώ για αυτό μπροστά σε άλλους ανθρώπους, η να το θαυμάσω μόνος μου εσωτερικά. 

 Αν και επιδεικνύω μια εξωτερική ταπεινοφροσύνη, την αποδίδω σε αποτελεσματικότητα της δικής μου δυνάμεως, θεωρώ δε τον εαυτό μου ή ανώτερο από τους άλλους ή τουλάχιστον όχι χειρότερο τους. 

 Όταν ανακαλύπτω ένα σφάλμα μου προσπαθώ να το δικαιολογήσω και να το σκεπάσω λέγοντας: Τι να κάνω; Έτσι είμαι φτιαγμένος, ή δεν πειράζει, κάνεις δεν θα με παρεξηγήσει. Θυμώνω με όσους δεν δείχνουν εκτίμηση προς το πρόσωπο μου και τους θεωρώ ότι είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να εκτιμήσουν την αξία του άλλου. Αγάλλομαι για τα χαρίσματα μου και όλες μου τις πτώσεις της θεωρώ εντελώς προσωπικό μου ζήτημα. Ενώ είμαι μεμψίμοιρος, βρίσκω ευχαρίστηση στις ατυχίες των εχθρών μου. Όταν αγωνίζομαι για κάτι καλό το κάνω με σκοπό να κερδίσω επαίνους, η να δώσω κάποια ελαστικότητα στον πνευματικό μου εαυτό, η να πάρω κάποια πρόσκαιρη παρηγοριά. Με μια λέξη, συνεχώς κατασκευάζω ένα είδωλο του εαυτού μου προς το οποίο προσφέρω αδιάκοπες τις υπηρεσίες μου, φροντίζοντας με κάθε τρόπο για την ευχαρίστηση μου και την καλλιέργεια των παθών και των επιθυμιών μου. Πράττοντας όλα αυτά αναγνωρίζω τον εαυτό μου να είναι γεμάτος από υπερηφάνεια, από διάφορες σαρκικές επιθυμίες, από απιστία, από έλλειψη αγάπης προς το Θεό και από κακία προς τον πλησίον μου. Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;

Από το βιβλίο-''Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού''- σελ. 165-174

Πόσο μεγάλη φιλοσοφία, αλήθεια, είναι η μνήμη του θανάτου!

 «Ποῦ ἡ ὀφρύς; ἢ ποῦ ὁ ὀφθαλμός;»
 Η ποιητική φράση της ακολουθίας του Ψυχοσαββάτου μου έρχεται στη σκέψη κάθε φορά που βλέπω μια νέα γυναίκα με την υποψία ή τη διάγνωση του καρκίνου. Τα ανθρώπινα μάτια μας πολύ συχνά, καθημερινά, σταματούν και αιχμαλωτίζονται από τα εξωτερικά γνωρίσματα, αυτά που τονίζει και αναδεικνύει και ειδωλοποιεί η βιομηχανία της ομορφιάς και του θεάματος (και εξίσου εύκολα τα ‘θάβει’ στη λήθη μόλις εκπέσουν λίγο από τα καθιερωμένα πρότυπα). 
 Πολύ λιγότερο συχνά βλέπουμε πίσω από αυτά την προσωπικότητα, το πνεύμα, τον ψυχικό κόσμο, που βέβαια είναι ανεξάρτητος από την, συχνά απατηλή, εξωτερική εμφάνιση.

  Κι έρχονται οι μεγάλοι δημοκράτες, η Αρρώστια και ο Θάνατος, που δεν βλέπουν πρόσωπα και σώματα και αξιώματα, που δεν εκτιμούν την οφρύν και τον οφθαλμόν και την δόξα και το κάλλος και την ευπρέπεια, και τα μαραίνουν και τα ξηραίνουν, και ‘παρέρχονται ὡς ὄναρ’. 

 Όλοι μας, και ιδίως εμείς οι γιατροί, θα πρέπει να ακολουθούμε το παράδειγμά τους: να θυμόμαστε ότι οποιαδήποτε επιφανειακή ωραιότητα μπορεί να κρύβει ένα σωματικό ή ψυχικό δράμα, που χρειάζεται τη δική του προσέγγιση, αξιολόγηση, συμπαράσταση, βοήθεια. 
Παρασυρμένοι από το γενικό κλίμα μπορεί αυθόρμητα να συμπαθούμε ή να λυπόμαστε περισσότερο τον νέο από τον ηλικιωμένο, την όμορφη από την άσχημη, τον επώνυμο από τον άγνωστο, αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός: είμαστε όλοι άνθρωποι, «σάρκα φοροῦντες καί τόν κόσμον οἰκοῦντες», οι οποίοι «ἐκ γῆς διεπλάσθημεν καί εἰς γῆν τήν αὐτήν πορευόμεθα», με άγνωστη την ημερομηνία αναχώρησης. 
Πόσο μεγάλη φιλοσοφία, αλήθεια, είναι η μνήμη του θανάτου! 

antonispapagiannis

Τρία πράγματα ἀποκτᾷ με δυσκολία ὁ ἄνθρωπος

Τρία πράγματα ἀποκτᾷ μὲ δυσκολία ὁ ἄνθρωπος – καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ συντηροῦν ὅλες τὶς ἀρετές: τὸ πένθος, τὰ δάκρυα γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἡ θύμηση τοῦ θανάτου του.   Γιατὶ ὅποιος καθημερινὰ συλλογίζεται τὸ θάνατο καὶ λέει στὸν ἑαυτό του: «Μόνο τὴ σημερινὴ μέρα ἔχω νὰ ζήσω σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο», αὐτὸς ποτὲ δὲν θ᾿ ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
 Ὅποιος, ἀντίθετα, ἐλπίζει πὼς θὰ ζήσει πολλὰ χρόνια, αὐτὸς θὰ πέσει σὲ πολλὲς ἁμαρτίες.....

 Αββᾶ Ἡσαΐα Μικρὸς Εὐεργετινός

Τι είναι η μνήμη του θανάτου και ποιο είναι το νόημά της;

  Η μνήμη του θανάτου μάς βοηθεί να ξεπεράσουμε τον παλαιό άνθρωπο γιατί φέρει ταπείνωση στην ψυχή μας. Όταν λησμονούμε τον θάνατο, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε αιώνιοι επάνω στην γη και αυτό αυξάνει την αλαζονεία μας, την απληστία μας, την σαρκολατρεία μας, την διάθεση να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους ανθρώπους. 

 Η μνήμη του θανάτου μάς δίδει την αίσθηση των ορίων μας στην γη και της σημασίας που έχουν οι πράξεις μας, οι λόγοι μας, οι σκέψεις μας για την αιωνιότητα και την μετά θάνατον ζωή.
Έτσι μας βοηθεί να αντιμετωπίζουμε την παρούσα ζωή με σοβαρότητα, υπό το πρίσμα της αιωνιότητος, να μη σπαταλούμε άσωτα, απερίσκεπτα και επιπόλαια
την επίγεια ζωή μας, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Γι’ αυτό ελέχθη και από τον αρχαίο έλληνα σοφό Σωκράτη, ότι «οι ορθώς φιλοσοφούντες αποθνήσκειν μελετώσι, και το τεθνάναι ήκιστα αυτοίς ανθρώπων φοβερόν» (Πλάτωνος Φαίδων, 67e). Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει να επισκεπτόμαστε συχνά τα κοιμητήρια για να φιλοσοφούμε στην ματαιότητα των ανθρωπίνων.

Όλοι γνωρίζουμε ότι μετά από μία επίσκεψη σε κοιμητήριο είμαστε ταπεινότεροι, ευσπλαχνικότεροι, λιγότερο προσκολλημένοι στην ύλη, πιο ανοιχτοί στον Θεό και στον άνθρωπο.
 Η μνήμη του θανάτου, για την οποία ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και άλλοι άγιοι Πατέρες έχουν γράψει πολλά, δεν έχει σχέση με κάποια αρρωστημένη, μελαγχολική και νευρωτική κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν είναι ωφέλιμο στην ψυχή, γιατί φέρει απελπισία και πρέπει με την βοήθεια του πνευματικού να ξεπερνιέται.
Η κατά Θεόν μνήμη του θανάτου είναι κατάσταση χαρισματική και πνευματική που φέρει στην ψυχή ταπείνωση, ειρήνη και χαρά. Είναι δώρο του Θεού και από

Τάφε μου! Γιατί σε ξεχνώ;(Αγ.Ιγνατίου)

Με αφορμή το Ψυχοσάββατο-Ο κλήρος όλων των ανθρώπων της γής, κλήρος αναπόφευκτος, είναι ό θάνατος. Τον φοβόμαστε ως τον πιο άσπονδο εχθρό μας. Τα θύματα του τα κλαίμε πικρά. Ωστόσο ζούμε σαν να μην υπήρχε θάνατος, ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη.
Τάφε μου! Γιατί σε ξεχνώ;

Εσύ με περιμένεις. Περιμένεις να γίνω ό κάτοικος σου. Και θα γίνω. Γιατί, λοιπόν, σε ξεχνώ και ζω σαν να περιμένεις κάθε άλλον άνθρωπο έκτος από μένα.

Η αμαρτία μού στέρησε και μού στερεί τη γνώση και την αίσθηση κάθε αλήθειας. Μού κλέβει, μού αρπάζει από τον νου τη μνήμη του θανάτου, τού τελευταίου και συνάμα τού πιο σημαντικού και τού πιο βέβαιου γεγονότος της ζωής τού άνθρωπου.

Για να θυμόμαστε τον θάνατο, πρέπει να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές τού Χριστού. Με τις εντολές τού Χριστού ο νους και η καρδιά καθαρίζονται, νεκρώνονται για τον κόσμο και αναζωογονούνται για τον Κύριο. Ο νους, όσο απαλλάσσεται από τούς κακούς ή και απλώς μάταιους λογισμούς, τόσο συλλογίζεται τον θάνατο.

Η καρδιά, όσο απαλλάσσεται από τα πάθη, τόσο τον προαισθάνεται. Και ο νους και η καρδιά, όσο απομακρύνονται από τον αμαρτωλό κόσμο, τόσο στρέφονται προς την αιωνιότητα όσο αγαπούν τον Χριστό, τόσο ποθούν να βρεθούν κοντά Του, μολονότι, έχοντας συναίσθηση τού μεγαλείου τού Θεού και της δικής τους αμαρτωλότητας, αναλογίζονται με τρόμο την ώρα τού θανάτου. Φοβερός παρουσιάζεται μπροστά τους ό θάνατος μαζί με τον αγώνα του. Τον ποθούν, ωστόσο, για να λυτρωθούν από την επίγεια αιχμαλωσία.

Αν εμείς δεν μπορούμε να ποθούμε τον θάνατο λόγω της ψυχρότητας μας απέναντι στον Χριστό και της αγάπης μας προς τα φθαρτά, ας χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστο τη μνήμη τού θανάτου σαν ένα πικρό φάρμακο ενάντια στην αμαρτωλότητα μας. Γιατί ή ψυχή, όταν οικειωθεί τη μνήμη τού θανάτου, διαλύει τη φιλία της με την αμαρτία και απομακρύνεται απ’ όλες τις αμαρτωλές απολαύσεις.

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, «Ασκητικές εμπειρίες Β΄», Ιερά Μονή Παρακλήτου Αττικής, 2009, σελ. 132-133.

πηγή

Τα λυπηρά της ζωής του ανθρώπου ως οδός μετανοίας κατά τους Αγ.Πατέρες

“Όποιος υποφέρει τα λυπηρά, θα πετύχει και τα χαρούμενα. Και όποιος ανέχεται με καρτερικότητα τα θλιβερά συμβάντα, δεν θα στερηθεί και τα ευχάριστα”… μας διαβεβαιώνει ο άγιος Νείλος ο Ασκητής. 
Πολλές είναι οι αιτίες που αναστατώνουν την ψυχή σου, τα λυπηρά που μας βασανίζουν και μας πληγώνουν.
Δοκιμασίες του παρελθόντος, οι δυσκολίες του παρόντος και οι φόβοι για το μέλλον. Κάποιες μπορεί να είναι μεγάλες, κάποιες μπορεί να φαίνονται μικρές. Ο θάνατος ενός προσφιλούς προσώπου, η οικονομική καταστροφή, η διάλυση ενός γάμου, η επίσκεψη ανίατης ασθένειας.
Ίσως είχες την εντύπωση ότι ο Θεός έχει ετοιμάσει ένα θαυμάσιο σχέδιο για σένα και την οικογένειά σου που περιλαμβάνει οικονομική ευμάρεια, επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, σωματική και ψυχική υγεία.

  Όμως αυτή είναι μια λανθασμένη εκτίμηση διότι ο Ιησούς Χριστός μάς προειδοποίησε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε”(Ιωάν.16,33).
Δεν μας είπε “ίσως” ή ότι “μπορεί να συμβεί”, αλλά ότι αυτό είναι βέβαιο.  Παράλληλα όμως μάς διαβεβαίωσε ότι «ὑμῶν δέ καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε·» (Ματθ.10,30-31) δηλαδή ο Θεός έχει μετρημένες ακόμη και τις τρίχες τον κεφαλιού μας όλες, τη στιγμή πού εμείς για μια απ’ αυτές δείχνουμε ή μικρή ή καμία φροντίδα και αγνοούμε τον αριθμό τους. Ο Θεός δηλαδή γνωρίζει κι αυτά ακόμη τα ελάχιστα πού μάς συμβαίνουν, στα οποία εμείς δίνουμε μικρή σημασία.
 Αφού λοιπόν ο Θεός τόσο πολύ ενδιαφέρεται για μάς και τόσο πολύ παρακολουθεί όσα μάς συμβαίνουν, δεν θα φροντίσει για καθετί πού αφορά στην υγεία μας, για κάθε θλίψη μας, για ό,τι έχει σχέση με το μέλλον των παιδιών μας, για τούς συγγενείς και φίλους μας, για το σώμα και την ψυχή μας, για την πνευματική μας πορεία και την αιώνια σωτηρία μας; 

Μας διδάσκει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Ξέρετε, αυτό που λέει η Γραφή “καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἠριθμημέναι εἰσί”, είναι πραγματικότητα. Έτσι είναι. Τίποτε στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Μας αγαπά πολύ, μας έχει στο νου του κάθε στιγμή και μας προστατεύει. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μη φοβόμαστε τίποτε».

Το ερώτημα “γιατί συμβαίνουν τα λυπηρά γεγονότα στη ζωή μας” ανακύπτει από τότε που άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη θέση του μέσα στον κόσμο, διατυπώνεται μέσα στο βιβλίο του Ιώβ και των Ψαλμών και ψελλίζεται από τα χείλη μας μέσα στο νοσοκομείο, μέσα στην οικονομική ανέχεια και ανεργία, μέσα στην κατάθλιψη, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια και το θάνατο. «Μη νομίζεις ότι κάθε θλίψη έρχεται στους ανθρώπους εξαιτίας των αμαρτιών. Υπάρχουν άνθρωποι που ευαρεστούν τον Θεό και όμως έχουν θλίψεις. Γιατί λέει η Γραφή: “Θα διωχτούν οι άνομοι και οι απόγονοι των ασεβών θα εξολοθρευτούν”(Ψαλμ. 36, 28), αλλ’ επίσης λέει: “Όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια στο όνομα του Ιησού Χριστού, θα υποστούν διωγμούς”( Β΄ Τιμ. 3, 12)»(Άγιος Μάρκος ο ασκητής).

 Σκέψεις σκοτεινές μάς πνίγουν και προκαλούν στα βάθη της ψυχής μας

..Μερικοί νομίζουν σφαλερά πώς η μνήμη του θανάτου δηλητηριάζει τή ζωή.

..Μερικοί νομίζουν σφαλερά πώς η μνήμη του θανάτου δηλητηριάζει τή ζωή. 

Δέν τή δηλητηριάζει.

΄Απεναντίας, μας διδάσκει νά ειμαστε προσεκτικοί καί νά απέχουμε απ΄ ολα οσα πραγματικά δηλητηριάζουν τή ζωή — τήν αληθινή ζωή!

΄Αν θυμόμασταν περισσότερο τό θάνατο, θά υπηρχε λιγότερη σύγχυση στή ζωή μας, τόσο τήν προσωπική οσο καί τήν κοινωνική”

 Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία

Ὁσίου Μακαρίου τῆς Ὄπτινα

 Παραπονιέσαι ὅτι σέ βασανίζει μιά ἀκατανίκητη ὀκνηρία. Αὐτός ὁ πειρασμός συχνά μαστίζει ἐκείνους πού ἀναλαμβάνουν τόν πνευματικό ἀγώνα. 

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία οἱ Πατέρες συνιστοῦν νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τή μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως, μέ τά δύο ἐνδεχόμενά της: τήν αἰωνια κόλαση ἤ τήν αἰώνια μακαριότητα. 

Οἱ Πατέρες λένε πώς ὅταν ἡ μνήμη τοῦ θανάτου συζευχθεῖ μέ τή βαθιά ταπείνωση, ἑλκύει ἐπάνω μας τή χάρη τοῦ Θεοῦ τόσο πλούσια, ὥστε ἐλευθερωνόμαστε ἐντελῶς ἀπό τήν ὀκνηρία......

Ἀπό τό βιβλίο «Πνευματικές Νουθεσίες»

(ἀπόσπασμα ἐπιστολῶν)