Ο πολύς ύπνος προξενεί λήθη (λησμοσύνη του Θεού), ενώ η αγρυπνία καθαρίζει την μνήμη

Ο πολύς ύπνος προξενεί λήθη (λησμοσύνη του Θεού), ενώ η αγρυπνία καθαρίζει την μνήμη, δαμάζει τα πάθη, προφυλάσσει από τους λογισμούς και τις αισχρές φαντασιώσεις, προκαλεί θραύση στην σαρκική πύρωση και χαλιναγωγεί τη γλώσσα.

 Ο ύπνος είναι απεικόνιση του θανάτου και άλλοτε προέρχεται από την ανθρώπινη φύση, άλλοτε από τα φαγητά και άλλοτε από τους δαίμονες.

Όταν σηκωνόμαστε από τον ύπνο ευδιάθετοι και ειρηνικοί, σημαίνει ότι χωρίς να το αντιληφθούμε, μας συμπαρίστανται άγιοι Άγγελοι και κυρίως όταν έχουμε κοιμηθεί με πολλή προσευχή και νηφαλιότητα.

Αλλά μερικές φορές συμβαίνει να βρισκόμαστε σε ευχάριστη κατάσταση καθώς ξυπνούμε και να το παθαίνουμε αυτό, από όνειρα και φαντασίες, πού προέρχονται από τους δαίμονες.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Αγρυπνία στην Καλύβη

Στην αγρυπνία,στα αρχαία Βουλευτήρια,στην Καλύβη της Κοιμήσεως,συνέδραμον οι πατέρες μετά πόθου να υμνήσουν την Παναγία την Κυρία της καρδιάς τους και του τόπου.
Στον μικρό κατανυκτικότατο ναό δεν χωρούσαν βέβαια όλοι.
Μπαινόβγαιναν,στέκονταν,κινούνταν με ρυθμό,αρμονικά σαν το μελίσσι
στην κυψέλη,στους στενούς διαδρόμους,στα μικρά ευωδιαστά κελλιά που ήταν τώρα ανοικτά για όλους,στο αρχονταρίκι και κυρίως στο μπαλκόνι.

Ένας νεαρός μοναχός διακονητής που μας πρόσεξε όταν ήρθαμε κι εμείς
μας καταδίωξε με το δίσκο στο χέρι μη μας χάσει και δεν μας κεράσει.
Το πρόσωπο του έλαμπε απο αγάπη.
Είχε βρει είμαι σίγουρος την ποθούμενη χάρη…
Οι πατέρες ασπάζονταν αλλήλους με πολλή χαρά,αγκαλιάζονταν και εύχονταν «Καλή αγρυπνία!»«Καλή μετάνοια!»«Βοήθεια μας η Παναγία!».
Αναφωνούσαν όταν είχαν καιρό να ειδωθούν με ενθουσιασμό το «ευλογείτε»
και ρωτούσαν με ενδιαφέρον πολύ τι κάνουν οι γεροντάδες τους που δεν μπόρεσαν να έρθουν αφού φοβήθηκαν όπως ήταν φυσικό τα πολλά σκαλιά.

Κάποτε συνομιλούσαν ζωηρά και πάλι σιωπούσαν και γύριζαν το κομποσχοίνι.
Άλλοτε ενθουσιάζονταν με μια φράση απο τους ύμνους και την αποτελείωναν
μαζί με τον ψάλτη και μετα απο λίγο έκαναν σαν να κρατούν το ίσο.
Το όντως ισοκράτημα όμως ήταν ο συνολικός βόμβος της νοητής αυτής κυψέλης
μαζί με τους ήχους της νυκτός απο τη θάλασσα και την δασώδη ανηφορική πλαγιά
ως ψηλά στις παρυφές του Άθωνος.

Εμείς που ήλθαμε, για να ψαρέψουμε την χάρη του Θεού, δεν πρέπει να αγρυπνούμε;

  Πήγαινα το βράδυ, όταν έβγαινε από την καλύβα του, τον πλησίαζα και του έλεγα ότι ο ύπνος με πολεμά. 

«Κράτα γερά! Κράτα το όπλο και μη φοβάσαι», μου απαντούσε. 

Το καλοκαίρι έρχονταν οι βάρκες και ψάρευαν με το φως, με τις λάμπες. 

«Βλέπεις παιδί μου, έλεγε, πως αγωνίζεται αυτός εδώ ο ψαράς όλη την νύχτα για να πιάσει μία χούφτα ψάρια, να τα πάει στο σπίτι του και παρακολουθεί και αγρυπνεί για κάτι το γήινο; Βλέπεις, καμιά φορά τραγουδάει, για να περάσει η ώρα. Εμείς που ήλθαμε, για να ψαρέψουμε την χάρη του Θεού, δεν πρέπει να αγρυπνούμε; 

Κι’ εμείς πρέπει να τραγουδούμε, δηλαδή να ψάλλουμε, να υμνολογούμε τον Θεό, να αγρυπνούμε στους λογισμούς, να μην κοιμώμεθα. Αυτός εδώ κάτω ο ψαράς για τα λίγα ψαράκια, εμείς όμως για πνευματική άγρα, για το ψάρεμα της Βασιλείας των Ουρανών, για χάρη περισσότερη, για μισθό αιώνιο ενώπιον του Θεού. Μεγάλη υπόθεσις!».

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης: Αναμνήσεις από τον Γέροντά μου Ιωσήφ τον Ησυχαστή

πηγή

''Ο ύπνος με πολεμά''(Γέροντας Εφραίμ και Όσιος Ιωσήφ ο Ηυχαστής)

  Πήγαινα το βράδυ, όταν έβγαινε από την καλύβα του, τον πλησίαζα και του έλεγα ότι ο ύπνος με πολεμά.
«Κράτα γερά! Κράτα το όπλο και μη φοβάσαι», μου απαντούσε. 

Το καλοκαίρι έρχονταν οι βάρκες και ψάρευαν με το φως, με τις λάμπες. 

«Βλέπεις παιδί μου, έλεγε, πως αγωνίζεται αυτός εδώ ο ψαράς όλη την νύχτα για να πιάσει μία χούφτα ψάρια, να τα πάει στο σπίτι του και παρακολουθεί και αγρυπνεί για κάτι το γήινο; Βλέπεις, καμμιά φορά τραγουδάει, για να περάσει η ώρα. Εμείς που ήλθαμε, για να ψαρέψουμε την χάρη του Θεού, δεν πρέπει να αγρυπνούμε; Κι’ εμείς πρέπει να τραγουδούμε, δηλαδή να ψάλλουμε, να υμνολογούμε τον Θεό, να αγρυπνούμε στους λογισμούς, να μην κοιμώμεθα. 

Αυτός εδώ κάτω ο ψαράς για τα λίγα ψαράκια, εμείς όμως για πνευματική άγρα, για το ψάρεμα της Βασιλείας των Ουρανών, για χάρη περισσότερη, για μισθό αιώνιο ενώπιον του Θεού. Μεγάλη υπόθεσις!».

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης: ''Αναμνήσεις από τον Γέροντά μου Ιωσήφ τον Ησυχαστή''

πηγή

Οι ξενύχτηδες που φροντίζουν να μένει κάποιο Φως ανοιχτό, για να βρίσκουμε το δρόμο μέσα στη Νύχτα

Η Χαλκιδική, με τα «τρία πόδια», την Κασσάνδρα, τη Σιθωνία και το Αγιο Όρος σε φωτογραφίες από δορυφόρο.

Το παράδοξο είναι πως όταν ο κόσμος κοιμάται, οι πόλεις είναι φωτισμένες.

Στο Άγιον Όρος τα φώτα είναι σβηστά,οι μοναχοί όμως αγρυπνούν και προσεύχονται κάτω από το χλωμό φως των κεριών

πηγή

 Ο γέροντας Σωφρόνιος, κατά την προσευχή του υπέρ όλου του κόσμου, ένιωθε την κακία των ανθρώπων να βαραίνει σα σκοτεινό σύννεφο την καρδιά του. Πρόσθετε όμως ότι, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που προσεύχονται με ένταση υπέρ του κόσμου, η «εξουσία του σκότους» θα ισχυροποιούσε την κυριαρχία της σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απʼ ό,τι σήμερα (Περί προσευχής, 1994, σελ. 93-94). Ο άγιος Βαρσανούφιος είχε πει πως οι προσευχές τριών αγίων της εποχής του εμπόδιζαν την καταστροφή του κόσμου: κάποιου από τους Αγίους Τόπους, ενός Ηλία από την Κόρινθο και ενός Ιωάννη από τη Ρώμη.

Αυτοί λοιπόν είναι οι ξενύχτηδες του Θεού. Οι ξενύχτηδες που φροντίζουν όχι να λυθούν ως διά μαγείας αυτόματα τα προβλήματά μας, αλλά να μένει κάποιο Φως ανοιχτό, για να βρίσκουμε το δρόμο μέσα στη Νύχτα και να τον δείχνουμε και σε άλλους με την αγάπη και την ιεραποστολή μας. Οι ξενύχτηδες κάθε νύχτας…

Να αγαπήσετε τις αγρυπνίες(Ἅγιος Πορφύριος)

Οι αγρυπνίες είναι μεγάλο πράγμα.Ανοίγει ὁ ουρανός.Μιλάμε με τον Θεό.
Στις δικές μας αγρυπνίες εκεί πάνω, μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα νύσταζα λιγάκι, κλείνανε τα μάτια μου. 

Μετά άνοιγε ὁ νούς μου, και τη ζούσα την προσευχή, ως το πρωί. Όταν τελείωνε, είχα τόση διάθεση, ώστε, να ήταν τρόπος να ξανάρχιζε πάλι από την αρχή. Στη Σκήτη διαβάζαμε καθαρά, με νόημα τον κανόνα. Όταν οι αγρυπνίες γίνονταν στο Κυριακό, τον ψέλναμε».

Και συμπλήρωσε, αναπολώντας τη μοναχική του ζωή στα Καυσοκαλύβια:
«Εκείνο πού μου άρεσε απ΄όλα περισσότερο, ήταν ὁ Τριαδικός Κανόνας κάθε Κυριακή στο Μεσονυκτικό.
Όταν τον διάβαζε ὁ αδελφός, εγώ συγκέντρωνα όλη την προσοχή μου. Και αν καμιά φορά διάβαζε σιγανά ἤ γρήγορα και δεν καταλάβαινα ή δεν άκουγα, πολύ στενοχωριόμουνα. 

Τότε αποτραβιόμουνα πίσω και βυθιζόμουνα στην ευχή».
«Θυμάμαι τα ωραία μου χρόνια στο Άγιον Όρος. Οι Γέροντές μου εμένα δεν μ᾿ έβγαζαν έξω· ήμουν μικρός και δεν μ᾿ έπαιρναν σε πανηγύρεις κ.λπ.
Όταν λοιπόν έμενα μόνος μου, πήγαινα εκεί στο εκκλησάκι μας, τον Άγιο Γεώργιο, και έψαλλα όλο τέτοια κατανυκτικά τροπάρια.
Άνοιγα την Παρακλητική του Σαββάτου, πού έχει πιο πολλά κι έψαλλα.
Έλεγα, επίσης, πολύ την παράκληση της Παναγίας.
Με μεγάλη κατάνυξη κι αγάπη έψαλλα τον Κανόνα του Ιησού.
Οι Γέροντές μου δεν μ᾿ είχαν μάθει ψαλτικά. Ακούγοντας τα έμαθα.

Από το Βιβλίο: «Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης Η αγιότητα στον 21ο αιώνα»ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ