Ο πόθος για το Πρόσωπο του Κυρίου[Κυριακή του Ζακχαίου]

Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο.

 Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας.

 Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό.

 Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.

***

Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.

Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.

«Ο Χριστός ενήργει εν τω αγίω Σπυρίδωνι»

 Ο άγιος Σπυρίδων έχει την προσωνυμία θαυματουργός. Είναι τόσα πολλά τα θαύματα που έκανε και συνεχίζει να κάνει – διότι βεβαίως οι άγιοί μας είναι ζωντανοί ως μέλη Χριστού ανήκοντας στη θριαμβεύουσα λεγόμενη Εκκλησία απ’ όπου μας παρακολουθούν και μετέχουν στη ζωή μας – ώστε και η απλή καταγραφή τους θα πήγαινε σε μεγάλη έκταση. 

Εντελώς ενδεικτικά: θεράπευσε τον ίδιο τον βασιλιά Κωνστάντιο που έπασχε από βαριά ασθένεια· μετέβαλε ένα φίδι σε χρυσάφι προκειμένου να βοηθήσει μια φτωχή γυναίκα, κι αργότερα το επανέφερε στην κανονική του κατάσταση· προσευχήθηκε σε περίοδο ανομβρίας και έβρεξε αμέσως, ενώ σταμάτησε από την άλλη τη μακρά περίοδο βροχών που είχε αρχίσει να δημιουργεί κινδύνους· κατέστρεψε σχέδιο πονηρών εμπόρων σίτου, οι οποίοι πήγαν να δημιουργήσουν τεχνητή κρίση για να πλουτίσουν εις βάρος του απλού λαού· μίλησε με την κεκοιμημένη κόρη του, η οποία πέθανε αιφνιδίως και δεν πρόλαβε να πει σε ποιο σημείο κρατούσε θησαυρό που της είχε εμπιστευθεί κάποια γυναίκα κ.ά.π.

Το ερώτημα βεβαίως είναι σαφές: τι ήταν εκείνο που καθιστούσε τόσο θαυματουργό τον μεγάλο αυτόν άγιο; Ποια «ιδιαιτερότητα» ενδεχομένως είχε που γινόταν δίοδος τέτοιων θαυμαστών καταστάσεων; 

Η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική, ενώ εξαγγέλλεται ποικιλοτρόπως και από την υμνολογία της Εκκλησίας μας.

Μέσα του ενεργούσε ο ίδιος ο Κύριος. «Ο Χριστός ενήργει εν αυτώ». 

Που θα πει: οτιδήποτε θαυμαστό προσφέρει στον κόσμο ένας άγιος, στην πραγματικότητα είναι προσφορά του ίδιου του Θεού, ο Οποίος βρίσκει την καθαρή καρδιά ενός πιστού Του - δηλαδή την καρδιά τη γεμάτη αγάπη στον συνάνθρωπο - για να λειτουργεί ως το χέρι Του και ως «βοηθός» Του. Ο Θεός μας χαίρεται να προσφέρεται στον άνθρωπο κυρίως μέσω των ανθρώπων. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος του Θεού, ευλογία κυριολεκτικά για όλον τον κόσμο σε όλες τις εποχές, είναι ο αγαπημένος άγιος Σπυρίδων.

Μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή σήμερα (1898-1959)

Έργο της Μαρίας Σιδέρη

Ένας μεγάλος αγωνιστής και εμπειρότατος Στρατιώτης του Χριστού, γνήσιος απόγονος των Νηπτικών Πατέρων.
Ένας από τους πιο πνευματικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα, κρυμμένος στις σπηλιές του Άθωνα, καρπός του οποίου είναι η σημερινή πνευματική αναζωπύρωση όχι μόνο του Αγίου Όρους και όλων των Ορθοδόξων Λαών, αλλά και πέραν του Ατλαντικού.
Ο Εφραίμ της Αριζόνας ο οποίος τάραξε τα νερά της ανέμελης και μπερδεμένης πνευματικά Αμερικής, ήταν πνευματικό του παιδί που στάθηκε δίπλα του μέχρι την Κοίμηση του.
Ο Όσιος Ιωσήφ στερήθηκε της κοσμικής παιδείας, ήταν απόφοιτος της Β' Δημοτικού.
Αξιώθηκε όμως Θείας και Αληθινής Σοφίας και έλαβε τέτοια Χάρη ώστε να λαλεί την Αληθινή Καινή Γλώσσα του Πνεύματος που πολλοί θα ζήλευαν.

Ιδού πώς περιγράφει ο Απόφοιτος της Β΄ Δημοτικού την εμπειρία της Θείας Χάριτος στο σύγγραμμα του «Η Δεκάφωνος Σάλπιγξ»

 "Η Θεία Χάρις κατά μέθεξιν την εμήν, εν αισθήσει πνεύματος νοουμένη και παρά της ειδόσι μεμαρτυρημένη, απαύγασμα είναι της Θείας Λαμπρότητος, αισθομένη εν θεωρία και διαυγεία νοός, διάνοια τυγχάνει λεπτή, ευώδης και γλυκυτάτη πνοή, ευχή αρέμβαστος και λογισμών απαλλαγή, αγνοτάτη ζωή και τελείως ειρηνική, ως και ταπεινή, ήσυχος, καθαρτική, φωτιστική, χαροποιός και πάσης φαντασίας απηλλαγμένη. Ουδεμία χωρεί αμφιβολία κατ' εκείνην την ευλογημένην στιγμήν, ώστε να διανοηθεί ο δεχόμενος αυτήν ότι δεν είναι Θεία Χάρις, ως απηλλαγμένη υπάρχουσα πάσης υπονοίας και φόβου του προς Αυτήν".

πηγή

Διαπίστωσα ότι αν η Χάρη δεν φωτίσει τον άνθρωπο, τα λόγια όσα και αν του ομιλήσεις, δεν βγάζουν καμμία ωφέλεια!

 "Διαπίστωσα ότι αν η Χάρη δεν φωτίσει τον άνθρωπο, τα λόγια όσα και αν του ομιλήσεις, δεν βγάζουν καμμία ωφέλεια! Προς στιγμή τα ακούει και την άλλη στρέφει πάλι αιχμάλωτος στα ίδια. 

 Εάν όμως ευθύς, μαζί με τον λόγο ενεργήσει η Χάρη, τότε γίνεται εκείνη την ώρα Αλλοίωση, με την αγαθή προαίρεση του ανθρώπου! Και αλλάζει θαυμαστώς η ζωή του, από την ώρα εκείνη. 

Αυτό συμβαίνει, σε όσους δεν σκλήρυναν από μέσα τους ακοή και συνείδηση.

Όσοι όμως παρακούουν και εμμένουν στα θελήματά τους, ημερονύχτια να τους ομιλείς από την Σοφία των Πατέρων, και θαύματα μπροστά τους να κάνεις, ούτε ρανίδα ωφελείας θα λάβουν. Μόνο θέλουν να έρχονται να μιλούν, να περάσει η ώρα τους, χάριν της ακηδίας"

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

«Επί σοι γαρ και φύσις καινοτομείται και χρόνος»

"Η Κατάθεση της τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου".

 Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, κ. Ιερόθεου

  Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί αδελφοί, τελεί την ανάμνηση της καταθέσεως της τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στις Βλαχέρνες. Πρόκειται για μία εορτή ενός γεγονότος που αναφέρεται στην Παναγία μας και αφορά ένα ένδυμά της που είναι το «επανωφόριόν» της.

  Σύμφωνα με τον Συναξαριστή της ημέρας, δύο Πατρίκιοι, ο Γάλβιος και ο Κάνδιδος, επί της εποχής του Βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου, στην πορεία τους προς τα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους, όταν έφθασαν στην Γαλατία, βρήκαν μία ευσεβεστάτη Εβραία, που είχε μέσα στην οικία της την αγία Εσθήτα, το επανωφόριον της Παναγίας. Η γυναίκα αυτή προσευχόταν μέρα και νύκτα μιμούμενη την προφήτιδα Άννα που βρισκόταν στον Ναό και αξιώθηκε να δη τον Χριστό, όταν Τον πήγε εκεί η Παναγία τεσσαράκοντα ημερών.

  Οι δύο Πατρίκιοι, μετά από ένα τέχνασμα, κατόρθωσαν να λάβουν τον πολύτιμον αυτό θησαυρό και να τον φέρουν στην Κωνσταντινούπολη, τον ετοποθέτησαν στο κτήμα τους, που ονομαζόταν Βλαχέρναι, και εκεί έκτισαν Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Μάρκου. Αργότερα ο Βασιλεύς Λέων ο Μέγας, όταν πληροφορήθηκε αυτό το γεγονός, έκτισε Ναό της Κυρίας Θεοτόκου, στον οποίο τοποθέτησε την θήκη όπου ήταν αποθησαυρισμένη η τιμία Εσθήτα, την οποία προσκυνούσαν οι Χριστιανοί και έβλεπαν διάφορα θαύματα. 

Ο ιερός υμνογράφος ονομάζει την αγίαν Εσθήτα «ιεράν περιβολήν, φυλακτήριον άσυλον (της Κωνσταντινουπόλεως), δώρον τίμιον, αναφαίρετον πλούτον ιαμάτων, ποταμόν πεπληρωμένον των χαρισμάτων του πνεύματος».

Με την ευκαιρία του γεγονότος της καταθέσεως της τιμίας Εσθήτος της Παναγίας, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει το μεγάλο πρόσωπο της Παναγίας, που έγινε η χαρά της οικουμένης, γιατί ήταν εκείνο το πρόσωπο διά του οποίου εισήλθε στον κόσμο ο Χριστός που ελευθέρωσε το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία, τον διάβολο και τον θάνατο. Όλα τα τροπάρια της Εκκλησίας, ξεκινώντας από την τιμία Εσθήτα, υμνούν το πρόσωπο της Παναγίας.

Το απολυτίκιο της εορτής αναφέρεται στην Παναγία και μεταξύ των άλλων γράφει:
«Επί σοι γαρ και φύσις καινοτομείται και χρόνος»

ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ;

Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος

— Ώστε έρχεται και φεύγει πάλι η Χάρη;

— Ναι, απάντησε ο άγιος ερημίτης. Έρχεται και φεύ­γει, για να έλθη εκ νέου και πάλι να εξαφανισθή. Ο Θεός στέλλει την Χάρι Του και την περιστέλλει. Στην αρχή της νοεράς αυτής αθλήσεως τα διαστήματα που παρεμβάλλονται από την περιστολή της Χάριτος μέχρι την επάνοδό της εί­ναι μεγαλύτερα. Μετά όμως από πολλή άσκησι τα διαστήματα είναι μικρότερα. Και ο αθλητής γνωρίζει αυτές τις επισκέψεις, αλλά και τις αποκρύψεις της Χάριτος.

— Γιατί όμως γίνεται αυτό; Ποιος ο σκοπός της ελεύσεως και της φυγής;

— Έρχεται για να παρηγορήση και να γλυκάνη και φεύγει για να δοθή η δυνατότητα αφομοιώσεως και αναζητήσεως και ταπεινώοεως. Δηλ. για να καταλάβη ότι ήταν θείο το δώρο και μείς επομένως είμαστε εντελώς ανάξιοι να το δεχθούμε. Πολλοί μοναχοί γνωρίζουν καλά από την πείρα τους αυτό το «παιχνίδι της Χάριτος» που μπορεί να διαρκέση πολλά χρόνια.

Έλευσι και φυγή! Στην πρώτη λοιπόν περίπτωση, με τον ερχομό ενισχύει τον μοναχό και τον γεμίζει με θεία παρηγοριά. Είναι σαν να του λέγη: «εδώ είμαι!».

Πώς να προσελκύσω την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ;

Όσο και να μελετάμε, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Θεό αν δεν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του, γιατί ο Θεός δεν γίνεται γνωστός από την επιστήμη, αλλά από το Άγιο Πνεύμα.

Οσίου Σιλουανού  Αθωνίτου

* * * * 

Ένα «μυστικό» του Αγίου Πορφυρίου!
«Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη...
Υπάρχουν μυστικά. ..Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.. ..
.Ό,τι γίνεται, να γίνεται .από αγάπη...
Η θεία Χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος...

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο!

Ο Θεός δεν φωτίζει άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο. Φωτίζει όλους το ίδιο! Είναι σαν τις ακτίνες του ηλίου, που μας φωτίζουν όλους το ίδιο.
Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται σε εμάς, κατά πόσο εμείς είμαστε δεκτικοί φωτισμού! Και αυτό εξαρτάται από την πίστη μας και την ζωή που κάνουμε.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι, αν και ”κολυμπάνε” μέσα στη Χάρη του Θεού, που είναι πανταχού παρών, δεν νοιώθουν όλοι τη Χάρη. Διότι άλλοι δεν πιστεύουν στον Χριστό και άλλοι που Τον πιστεύουν δεν διάγουν Ορθόδοξα.
Όσοι δεν νιώθουν τη Χάρη του Θεού είναι ταλαίπωροι. Και ο πιο ταλαίπωρος όλων είναι ο διάβολος που δεν βιώνει καθόλου Χάρη Αγίου Πνεύματος!
Ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, από το εάν και κατά πόσο βιώνει τη Χάρη του Θεού μέσα του, από την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Όλοι οι βαπτισμένοι μεταφέρουν μέσα τους τη Χάρη λίγο ή πολύ, η οποία κατά την προσευχή γίνεται αισθητή και παρηγορεί τον άνθρωπο.

Δημήτρης Παναγόπουλος -ιεροκήρυκας

Εκείνος που δεν ζει με τη νήψη....

Εκείνος που γεννήθηκε τυφλός, δεν βλέπει το φως του ήλιου. Και εκείνος που δεν ζει με τη νήψη, δεν βλέπει τις πλούσιες ακτινοβολίες της χάρης που έρχεται από τον ουρανό. Ούτε θα ελευθερωθεί ποτέ από τα πονηρά έργα και λόγια και σκέψεις που μισεί ο Θεός. Και κατά την έξοδό του από την ζωή δε θα περάσει ελεύθερα από τους άρχοντες του σκοτεινού ταρτάρου...

 Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος

(Προς τον Θεόδουλο. Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών. Τόμος Α')

πηγή

Αν μ' αφήση η Χάρις του Θεού, θα κάνω τα χειρότερα έγκλήματα, γιατί έχουμε όλα τα σπέρματα στην ψυχή μας, και τα καλά και τα κακά.

Τί είσαι συ; ρωτούσα τον εαυτό μου!

Τίποτα, ούτε ένα σκουλήκι δέν είσαι . Όταν ή Χάρις έρθη στον άνθρωπον, τόν κάνει Θεό, όταν όμως φύγει από τον άνθρωπο, τότε είναι έτοιμος για κάθε αίρεση, γιά κάθε πλάνη , γιά κάθε παρεκτροπή, ακόμα και για την κόλαση. Όλα βέβαια στηρίζονται στη Χάρη του Θεού. Αλλά έχει και η Χάρις την απαίτησή της, για να έρθη να κατοικήση στον άνθρωπον. Ζητά την προαίρεσή του, τη θέλησή του και τον αγώνα του. Μαζί με τη Χάρη ο άνθρωπος γίνεται Άγγελος. Χωρίς τη Χάρη παρεκτρέπεται και γίνεται δαίμονας.
Πολλές φορές ώμολογούσε:
Αν μ' αφήση η Χάρις του Θεού, θα κάνω τα χειρότερα έγκλήματα, γιατί έχουμε όλα τα σπέρματα στην ψυχή μας, και τα καλά και τα κακά.

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

πηγή

Αν έχεις την Χάρη,την έχεις γιατί πιστεύεις και παλεύεις...

Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης -Περί Νοεράς Προσευχής

https://www.ormyliamonastery.com/.../peri-noeras-proseychis/

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ὑμῶν»

Ὁ ἐπίλογος τῆς Α’ Πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου είναι το ἀποστολικό ἀνάγνωσμα της σημερινής Κυριακής.
Εκεί συγκεφαλαιώνει τά ὅσα τούς ἔχει διδάξει μέχρι στιγμῆς.
Τούς ὑπενθυμίζει νά εἶναι:
α) προσεκτικοί στήν ζωή,
β) σταθεροί στήν πίστη,
γ) ἀνδρεῖοι στό φρόνημα
δ) ἀκμαῖοι στό ἦθος και
ε) νά προκρίνουν στή ζωή τους τήν ἀγάπη στόν Χριστό, ὡς τόν μόνον ἀληθινό Θεό, διαφορετικά θέτουν τόν ἑαυτό τους ἐκτός Ἐκκλησίας.

Τό κέντρο βάρους ὅμως βρίσκεται στήν ἀποστολική εὐλογία, μέ τήν ὁποία καταστέφει τό κατηχητικό-διδακτικό του ἔργο πρός αὐτούς:

 «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ ὑμῶν (μαζί σας)».
Έτσι καθιστᾶ ἐμφανές, πώς ἡ ὅποια πρόοδος καί πνευματική τους ἐπιτυχία θά ὀφείλεται, ὄχι τόσο στήν δική τους προσπάθεια, ἐπί τῇ βάσει ὅσων διδάχθηκαν, ὅσο στή χάρη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τοῦτο ἐπανέλαβε στήν ίδια ἐπιστολή καί γιά τόν ἑαυτό του, ὅταν εἶπε: 

«Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ εἶμαι, αὐτό πού εἶμαι» (βλ. Α΄ Κορ. ιε 10), αφού από διώκτης έγινε ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.

πηγή

Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους να αποδώσει το πλάτος, το βάθος, το μήκος και το εύρος της αγάπης του Θεού

5 Ιουνίου 2020 η Αθηνά Σιδέρη, εκλεκτό πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου εκοιμήθη. Πέταξε κοντά στον αγαπημένο της Γέροντα .

 Μας μιλάει όμως ακόμα για Αυτόν,Καρδιακά,Λιτά,Απέραντα :
Ο γέροντας Πορφύριος μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία από την αγάπη του Κυρίου μας. Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου να συγκεντρωθούν, δεν θα μπορέσουν να αποδώσουν το πλάτος, το βάθος, το μήκος και το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος, να ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή προσευχή μας λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας. Ενώ εμείς βιώνουμε το κατά παραχώρησιν θέλημά Του. Για αυτό και πονάμε. Ενώ αν αφήσουμε τον Θεό να εκφρασθεί με την αγάπη Του, θα ζούσαμε τον παράδεισο. Αλλά δυστυχώς η αμαρτία μας κάνει να χάνουμε τον παράδεισο. Διότι δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου για τη ζωή μας, αλλά προτρέχουμε και ανυπομονούμε να γίνεται το δικό μας

Μακαριστή Αθηνά Σιδέρη
Καρδιακή αναμετάδοση από ένα πνευματικό τέκνο που πορεύτηκε στερρά σιμά σε έναν Μεγάλο Άγιο

πηγή

Όταν δεν έχει όμως, τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα, γιατί δεν έχει τίποτα!

 – Κάθε άνθρωπος, τον Χριστό ζητάει. «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος…». 

Δεν φτάνει μόνο το ψωμί, που δίνουν τα συστήματα. 

Η ψυχή με τι θα τραφεί; Η ψυχή είναι η ουσία του όντος. 

Το σώμα είναι το περίβλημα, ο ναός της ψυχής.
Όταν δώσεις στον άνθρωπο τον Χριστό, την ειρήνη Του και τη χάρη Του, τότε ανασταίνεται και μπορεί να ζήσει λιτότατα. 

Τι χρειάζεται; 

Λίγο ψωμάκι να φάει, ένα ρούχο να ρίξει πάνω του και μια τρύπα να μείνει. Όταν δεν έχει όμως, τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα, γιατί δεν έχει τίποτα!

π. Ανανίας Κουστένης

"Μία φορά ήμουν σε ώρα χάριτος και σκάλιζα τα σφραγίδια και είχα χαριτωμένη προσευχή."

Μας έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: "Μία φορά ήμουν σε ώρα χάριτος και σκάλιζα τα σφραγίδια και είχα χαριτωμένη προσευχή."
(Δηλαδή αυτό το έλεγε ο Γέροντας όταν ήταν σε κατάσταση Ακτίστου φωτός, μεγάλη κατάσταση)
"Και έκανα τα σφραγίδια μου εκεί που ήμουν στο κελλάκι μου."

 Και του λέει ο Γέρο-Προκόπιος, ο παραδελφός του: 

"παπά, φτιάξε λίγο τη φωτιά γιατί κάηκαν τα ξύλα."
"Και εγώ είπα μέσα μου: άφησέ με βρε
πάτερ Προκόπιε, τώρα! Έχω τέτοια κατάσταση, τα ξύλα θα κοιτάζω;
Μετά βάζω ξύλα.. Και αμέσως με εγκατέλειψε η Χάρις! Ενώ αν έκανα υπακοή και το έβαζα το ξύλο και σηκωνόμουν και πήγαινα και έφερνα ένα κούτσουρο να το βάλω στη φωτιά, η Χάρις θα αυξανόταν!"

π.Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια...

Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον, πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Αγίου Πνεύματος, γίνεται η ψυχή σου όταν λέγεις:
"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".
Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Αγίου Πνεύματος να εισέλθει εις τα βάθη της ψυχής σου. Γίνε τότε άγρυπνος θυρωρός του οίκου της ψυχής σου και θεατής των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος και λέγε μετ’ ευφροσύνης: 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
«Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια. Και όταν ενεργήσει η Χάρις αυτό είναι το παν».

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Όταν φύγει η Χάρις του Θεού...

  Όταν φύγει η Χάρις του Θεού, είτε από τον άνθρωπο, είτε από το σπίτι, είτε από την πόλη, είτε από το κράτος, έρχεται ο φόβος πλέον, έρχεται ο Σατανάς και τα πράγματα αλλάζουν. Και ο άνθρωπος δεν νοιώθει, δεν αισθάνεται καλά. Όπως νοιώθει, ασφάλεια, ειρήνη, μακαριότητα, όταν είναι υπό τη Χάρη του Θεού, έτσι νοιώθει ανασφάλεια και φόβο, όταν αίρεται η Χάρις του Θεού.
Και όταν φύγει ο Θεός, φύγουν οι Άγγελοι του Θεού, αλίμονο στον άνθρωπο τότε... Και φεύγουνε και ανακαλούνται οι Άγγελοι των κρατών, των πόλεων, των οικογενειών και των ανθρώπων, όταν οι άνθρωποι συνεχίζουν να αμαρτάνουν και δεν υπάρχει μετάνοια.

  Ποιός μπορεί να μου πει, εάν υπάρχει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην Αθήνα και να προστατεύει την Αθήνα;
  Ποιός μπορεί να μου πει εάν υπάρχει ακόμη, ο Άγιος Δημήτριος, ο προστάτης της Θεσσαλονίκης; Εάν υπάρχει ο Άγιος Αχίλλειος στη Λάρισα;
 Όλοι αυτοί οι Άγιοι, οι οποίοι είναι οι φρουροί, οι προστάτες των πόλεων αυτών. Ποιός μπορεί να μου το πει αυτό το πράγμα.
Ποιός μπορεί να μου αν αυτές τις πρεσβείες των Αγίων δεν τις ανακάλεσε ο Κύριος και μας άφησε εκτεθειμένους και ώρα την ώρα, να γίνει το φοβερότερο κακό που μπορεί να γίνει στον κόσμο...
Τί συμφέρει στον άνθρωπο σε αυτές τις περιπτώσεις; Συμφέρει στον άνθρωπο να μετανοήσει. Είναι το μόνο πράγμα που πρέπει ο άνθρωπος να βάλει στη συνέχεια εμπρός του.

  Κατά τον καιρό κατά τον οποίο έμελλε να κυριευτεί η Θεσσαλονίκη από τους Αγαρηνούς, κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί πορευόμενοι εις την Θεσσαλονίκη για την εορτή του Αγίου Δημητρίου, έφτασαν εις την Βασιλική οδό, η οποία είναι στον Βαρδάρη και είδαν εκεί οφθαλμοφανώς έναν στρατιώτη, ο οποίος έρχονταν από την Θεσσαλονίκη και έφευγε προς τα έξω της πόλεως.
Και είδαν επίσης και έναν Αρχιερέα, ο οποίος έρχονταν από τον δρόμο της Λαρίσης και συναντήθηκαν οι δυο τους. Και απευθυνόμενος ο στρατιώτης στον Αρχιερέα, του είπε:
- Χαίρε Αρχιερεύ του Θεού Αχίλλειε!

Έλκεται η Θεία Χάρις παιδί μου,δεν εκβιάζεται...

 

Το καλύτερο φάρμακο για μια αρρώστια είναι η πνευματική χαρά, γιατί σκορπάει την θεία Χάρη στην ψυχή

Άγιος Παϊσιος

  Όταν κανείς είναι ψυχικά καλά, ο σωματικός πόνος ελαφρώνει.

  Όταν δεν είναι καλά ψυχικά, η άσχημη ψυχική κατάσταση επιδεινώνει την υγεία του. 

 Πάρε έναν καρκινοπαθή που τον έχουν ξεγραμμένο οι γιατροί. Αν πιστεύη στον Θεό και βρεθή σε μια χαρούμενη πνευματική ατμόσφαιρα, μπορεί να ζήση περισσότερο, ενώ διαφορετικά μπορεί να λειώση από την στενοχώρια του και να σβήση μέσα σε λίγες εβδομάδες. 

 Καμμιά φορά μπορεί κάποιος από ιατρικής πλευράς να είναι υγιής, οι εξετάσεις να μη δείχνουν τίποτε, αλλά, αν έχη κάτι που τον σακατεύει ψυχικά, τότε να μην είναι πραγματικά καλά. Γιατί οι περισσότερες αρρώστιες από την στενοχώρια ξεκινούν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο ευαίσθητο σημείο. Μια στενοχώρια άλλον θα τον χτυπήση στο στομάχι, άλλον στο κεφάλι.

Το καλύτερο φάρμακο για μια αρρώστια είναι η πνευματική χαρά, γιατί σκορπάει την θεία Χάρη στην ψυχή. Η πνευματική χαρά έχει την μεγαλύτερη ιαματική δύναμη για όλες τις αρρώστιες. Είναι η θεϊκή αλοιφή που επουλώνει τις πληγές, ενώ η στενοχώρια τις ερεθίζει.

πηγή

Όσοι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση.

  «Όσοι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση. Γι’ αυτό γυρίζουν ανήσυχοι γύρω και από το φεγγάρι ακόμη, γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία, και γυρίζουν σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελή ρόδα και καταξοδεύουν πολλά (λεφτά στον αέρα)» 

(Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, έκδ. Ι. Ησυχ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

Ο όσιος Παΐσιος διαπιστώνει αυτό που διαλαλεί η Αγία Γραφή και όλη η Πατερική Παράδοση: ο άνθρωπος μακριά από τον Θεό δεν μπορεί να βρει καθόλου ανάπαυση, να γαληνέψει δηλαδή η ψυχή του, να μπορεί να χαρεί γιατί βρήκε την πνευματική ισορροπία του. 

 Ο εκτός Θεού άνθρωπος, ας είναι και χριστιανός – ο όσιος μιλούσε πάντοτε για τους «χριστιανούς κατ’ όνομα» – πάντοτε πελαγοδρομεί μέσα στη δίνη των παθών του, τα οποία τον κάνουν να λειτουργεί κυριολεκτικά ως «φτερό στον άνεμο». Ο ίδιος δεν ήταν που έλεγε ότι αν δεν τον κρατούσε η χάρη του Θεού θα ζούσε και ο ίδιος, έστω και καλόγερος, ως κοσμικός άνθρωπος, που αναλώνεται μέσα στα καταγώγια και τους τόπους της αμαρτίας; 

 Πόσο άμεσα εκφράζει την αλήθεια αυτή η υμνολογία της Εκκλησίας μας, όπως για παράδειγμα στο γνωστό τροπάριο από την Παρακλητική, που ο πιστός απευθύνεται στην Παναγία να γίνει ο κυβερνήτης της ψυχής του, γιατί κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον βυθό της απώλειας λόγω της αμαρτίας; «Κυβέρνησε, Αγνή, την άθλια ψυχή μου και ελέησέ την που γλιστράει στον βυθό της απώλειας από το πλήθος των αμαρτιών της».