«Τάς τών Δυτικών διδασκάλων φωνάς ούτε αναγνωρίζω ούτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος* ότι διεφθαρμέναι εισίν.»

Georgios Kakis Konstantinatos

«Τάς τών Δυτικών διδασκάλων φωνάς ούτε αναγνωρίζω ούτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος* ότι διεφθαρμέναι εισίν.»(*έχοντας τα τεκμήρια...)

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός,ο Μονομάχος,είναι φύσει καί θέσει, ο Τέταρτος τής Αγίας Συντροφίας των Τριών Υψηλών Προστατών τής Επτανήσου.
~Κι αυτό διότι, καί αυτός, τοποθετήθηκε πολεμικός, προς ότι απατηλό μάς έρχεται από την Δύση γιά να μάς "σώσει",με περισσή μάλιστα και υποκριτική "ανιδιοτέλεια".
~Και όπως οι Τρεις, με την δράση τους και με την χάρη τους, προστάτευσαν τούς Έλληνες τής Επτανήσου από το να απαρνηθούν τον εαυτό τους,
και να γίνουν "των Ευρωπαΐων περίγελα" όπως το λέει ο Παλαμάς, στο ποίημα του "Γύριζε", έτσι,~άνοιξε και ο Μάρκος, ο Επίσκοπος Εφέσσου,
το στόμα του και μονομάχησε όντως, αυτός μόνος, εναντίον τής Δυτικής ανταρσίας,
τής "πολιτισμένης" και "ευγενίζουσας",τής που σε πνίγει με την "φροντίδα"και τον "ουμανισμό" της, αυτής που με αλαζονεία και εωσφορική έπαρση δηλώνει, "πρώτη" και "αλάθητη",-(βλέπε, Πάπα τής Ρώμης, που ανεδαφικά και ψυχοπαθολογικά δηλώνει, αιώνες τώρα, "πρώτος" και "αλάθητος")-που κρύβει η Δύση, τις άνομες κ αρπακτικές προθέσεις της, πίσω από μικρές στρογγυλεμένες, επινοημένες λέξεις,από τότε έως σήμερα...

~Η αναγνώριση τής αξίας τού Μάρκου, έρχεται από τον ίδιο τον κυρίως αντίπαλο του, τον Πάπα τής Ρώμης,που όταν οι καρδινάλιοι του, τού πήγαν τίς υπογραφές όλων όσων είχαν υπογράψει την "Ένωση", πραγματικά δε την υποταγή των Ορθοδόξων στον Παποκαισαρισμό,ο Πάπας ρώτησε :
"Ο Μάρκος υπέγραψε ;"και παίρνοντας αρνητική απάντηση, είπε :
"Ουδέν εποιήσαμεν !"
... ξέροντας πως,γνωρίζοντας το εκτόπισμα τού Μάρκου,το ίδιο θα ρώταγαν κι οι Έλληνες...καί όταν μάθαιναν το, όχι, που είχε αντιτάξει,θα ακύρωναν την “ένωση" στην πράξη.

~Επειδή η ανάρτηση μου, είναι έτσι κι αλλοιώς εξειδικευμένη, να πω και κάτι ακόμα, γι'αυτούς που γνωρίζουν :
Λέει ο Σοφρώνιος τού Έσσεξ , Ορθόδοξος Άγιος τής εποχής μας, πως όσοι συζητούν γιά "ένωση"...(με συμπαρομαρτούν, όλο το σαθρά αγαπολογικό, αδελφολογικό, ειρηνολογικό υλικό)...αφ'ενός δεν γνωρίζουν το δυσθεώρατο πνευματικό, γιά την Ανθρωπότητα, ύψος τής Ορθοδοξίας, αλλά αφ'ετέρου, ούτε και το απύθμενο βάθος πνευματικής παρακμής και διαστροφής τής Χριστιανικής διδασκαλίας εκ μέρους των Δυτικών**Των "κουλουκιών" (των κουλών δηλαδή,των πνευματικά ανάπηρων) όπως τους χαρακτηρίζει ο Άγιος Επίσκοπος Κεφαλληνίας Πατέρας μας Γεράσιμος Φωκάς, γιά όσους το θυμόμαστε.
~Επιτέλους φθάνει, με την πνευματική μειονεξία, που επιβάλλει ήττα και ατροφικότητα σε όλα τα επίπεδα.Οφείλουμε να συγκρουσθεί το ισχυρό αληθές με το ασθενικό πνευματικά, ψευδές.Μόνον έτσι θα βγούμε πέρα.

• Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός,μάς το διασαλπίζει περίτρανα.
Καμμία "ενότητα" και καμμία "σωτηρία"δεν εξασφαλίζονται με σαθρή συγκολλητική ουσία, το ψεύδος καί την πλάνη.

"Δεν καταφέραμε τίποτα»..«Facimus nihil»..

(Απόσπασμα από το βιβλίο" Ο ΑΝΤΙΠΑΠΑΣ " για τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό που συνέγραψε ο όσιος  Αθανάσιος ο Πάριος)

"... Τείνει κι ὁ βασιλιὰς κι ὁ Πατριάρχης καὶ ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς, μὲ κάθε τρόπο, νὰ δεχτοῦν τὸ λατινικὸ δόγμα καὶ νὰ κάνουν τὴν ἕνωση. 

Κι αὐτὸς ὁ Μάρκος βρίσκεται ὁ μόνος ἐνάντιος. Ἐνάντιος σὲ πόσους; Γιά νὰ τὸ ποῦμε ἁπλά, σ’ ὅλους, σὲ Βασιλιάδες, Πατριάρχες, σ’ ἀρχιερείς, ἔγκριτους καὶ λόγιους, στὸν ἴδιο τὸν Πάπα.Γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρω τοὺς καρδινάλιους, τοὺς Λατίνους ἐπισκόπους κι ὅλο τό λατινικὸ γένος, πού ὅλοι ἐπιθυμοῦσαν αὐτὸν τὸ σκοπό. Φοβεριζόταν ἀλλὰ δὲν δίσταζε, κολακευόταν ἀλλὰ δὲν πειθόταν, παρακαλοῦνταν ἀλλὰ δὲν καμπτόταν. 

Τὴν ἐλευθερία τοῦ γένους, τὸ καλό τῆς πατρίδας, ὅλη τὴν εὐδαιμονία πού τοῦ πρόβαλαν γιὰ νὰ τὸν ἐλκύσουν, τὰ θεωροῦσε ὀνειροπολήματα καὶ φλυαρίες μπροστὰ στὴν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς καὶ τὴν εὐδαιμονία τοῦ οὐρανοῦ, τὸν ὁποῖο μόνο ἀναγνώριζε ἐκεῖνος ὡς αληθινή πατρίδα όπως λέει ὁ Παῦλος. 

Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἐξορία, τὴν καταδίκη, τὸ βάραθρο, τὴν ἐπαπειλουμένη κρεμάλα, ὅλα τ’ ἀψηφοῦσε ἐντελῶς. 

Ἀδαμάντινε τήν ψυχήν, Μάρκε παναοίδιμε...

 Ἀδαμάντινε τὴν ψυχήν, Μάρκε παναοίδιμε, φωστὴρ διαυγέστατε, τοῦ νοητοῦ τῆς Ἐκκλησίας στερεώματος· στύλε ἀπερίστρεπτε τῆς εὐσεβείας, τίς σου κατ’ ἀξίαν δυνηθήσεται παραστῆναι τοὺς ἡρωϊκοὺς ἀγῶνας, τούς τε πρὸς ἀλλοτρίους, ναὶ μὴν καὶ τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως; 

 Μεθ’ ὧν ἀνδρικώτατα συμπλεκόμενος, τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος, τὸ ὑπερθαύμαστον τῆς νίκης κατὰ πάντων ἀνέστησας τρόπαιον, ὡς ἡ ἐκ τοῦ Παπικοῦ στόματος προελθοῦσα ἀπόφασις, τρανῶς ἐμαρτύρησε λέγουσα· ἐποιήσαμεν οὐδὲν πάντων οὐδείς· ὡς νέον δὲ Ζωροβάβελ σὲ κηρύττομεν, ὅτι τὴν ἐν Ἰταλίᾳ πεπτωκυῖάν πως ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν, οἴκαδε ἐπιστρέψαι ἀνώρθωσας, καὶ ἁπανταχοῦ ταῖς θεοσόφοις σου διδασκαλίαις συνέστησας· διὸ καὶ εἰς αἰῶνας εὐφημοῦμεν τὴν ἔνδοξον μνήμην σου.

Από την ακολουθία του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού(Δόξα της Λιτής)

«Αυτά περί νηστείας είναι δια τον λαόν! Αυτό είναι το φαγητό και όποιος θέλει ας μη φάει»...

«Αναμνήσεις από την περίοδο που ήμουν αγροτικός γιατρός στην περιοχή της Άρτας» (1) Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

  Στην Άρτα υπηρέτησα ως αγροτικός γιατρός για δυο χρόνια περίπου, από το 1979 ως το 1981. Εκεί γνώρισα πνευματικούς ανθρώπους των οποίων τα λόγια και κυρίως η ζωή τους ήταν για μένα διδασκαλία πίστεως.
  Στην Άρτα είχα πνευματικό τον αρχιμανδρίτη και ιεροκήρυκα π. Ιάκωβο Παχύ, τον μετέπειτα θεοπρόβλητο μητροπολίτη Αργολίδος. Αυτός ο ασκητικός άνθρωπος, έμενε σ’ ένα λιτό δωμάτιο του παλιού οικοτροφείου Άρτας. Όταν πήγαινα και τον συναντούσα, καθόμασταν στην αυλή κάτω από τα δέντρα, και με διάθεση χαρούμενη μου διηγείτο διάφορα περιστατικά της ζωής του και διακριτικά με κατηχούσε σε θέματα σοβαρά της πνευματικής ζωής, όπως ο ίδιος τα βίωνε.
 Μια φορά μου είπε: Σήμερα γιορτάζει η Εκκλησία έναν μεγάλο και άγνωστο σε πολλούς Άγιο. Τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Αν δεν υπήρχε ο Άγιος Μάρκος δεν θα ήμασταν σήμερα ορθόδοξοι αλλά καθολικοί. Έπρεπε λοιπόν να είναι ανάλογη η τιμή σ’ αυτόν τον μεγάλο Άγιο. Έπρεπε σε όλες τις εκκλησίες να χτυπήσουν οι καμπάνες και να γίνουν μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές Θείες Λειτουργίες με ομιλίες που να αναδείξουν την προσωπικότητα και προσφορά στην Εκκλησία του μεγάλου αυτού Αγίου. Να γίνει δηλαδή μεγάλη θρησκευτική πανήγυρις. Λέγοντας τα λόγια αυτά με ένα θλιμμένο χαμόγελο, είπε: Αλλά ποιος τα καταλαβαίνει αυτά;
Θέλοντας μάλιστα να ερμηνεύσει αυτή την κατάσταση, πήγε πολύ πίσω και μου διηγήθηκε μια ιστορία από τα φοιτητικά του χρόνια: 

Όταν ήμουν φοιτητής στη Θεολογική Αθηνών, ναύλωσε η Σχολή ένα καράβι και οι Καθηγητές με τους φοιτητές κάναμε μια προσκυνηματική εκδρομή στο Άγιον Όρος. Το ταξίδι ήταν ευχάριστο και ο προορισμός του άγιος. Κατά τη διάρκειά του γίνονταν όλες οι εκκλησιαστικές ακολουθίες καθώς ορισμένοι από τους συμφοιτητές μου ήταν ήδη ιερωμένοι. Ένας Καθηγητής μας ήταν υπεύθυνος για το πρόγραμμα του φαγητού.
  Μια Παρασκευή μας ενημέρωσε ότι το μενού θα περιελάμβανε παστίτσιο και ρεβανί. Με μερικούς συμφοιτητές μου πήγαμε και τον συναντήσαμε και με σεβασμό του αναφέραμε ότι μάλλον εκ παραδρομής δόθηκε αυτό το μενού σε μέρα νηστείας. 

Έκπληκτοι ακούσαμε τον κ. Καθηγητή να μας απαντά: «Αυτά περί νηστείας είναι δια τον λαόν! Αυτό είναι το φαγητό και όποιος θέλει ας μη φάει». Εμείς φάγαμε κάτι πρόχειρο και δεν καταλύσαμε τη νηστεία. Όσο για τον κ. Καθηγητή εκτός από το φαγητό, έφαγε μόνος του και ένα ολόκληρο ταψί ρεβανί (ήταν βέβαια και αναλόγων διαστάσεων). Κινδύνεψε όμως η ζωή του από δυσπεψία. Τον είδαμε να κάνει βόλτες τρεκλίζοντας στο κατάστρωμα, σαν μεθυσμένος. Έτσι συνεχίστηκε το ταξίδι που ήταν προσκύνημα για τους λίγους και «κρουαζιέρα» για τους πολλούς.
 Όταν τέτοιοι άνθρωποι που δεν ζουν την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας και δεν κρατούν ούτε τη νηστεία της Παρασκευής, καταλάβουν καίριες θέσεις στην Εκκλησία, ποιος θα ασχοληθεί με αγίους σαν τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, ποιος θα σεβαστεί τα δόγματα της Εκκλησίας; Όπως είναι φυσικό τέτοια άτομα ενδιαφέρονται για ταξίδια και «τραπέζια», ενώ ο Άγιος Μάρκος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ασκητικούς πατέρες της Εκκλησίας με καθημερινή τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

(Ο βίος του Αγίου Μάρκου είναι γραμμένος από τον επίσης άγιο Αθανάσιο τον Πάριο και κυκλοφορεί σε βιβλίο με τίτλο: «Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ο Αντίπαπας

πηγή

Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ανατρέπει την διδασκαλία ότι η μονολόγιστη ευχή «δεν είναι η σωστή προσευχή».

 Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο μέγας στύλος της Ορθοδοξίας, εκάρη μοναχός σε ηλικία 26 ετών και παρά το νεαρόν της ηλικίας του σύμφωνα με τον Γεώργιο Σχολάριο ήταν «σωφρονέστερος τῶν τάς ἐρήμους οἰκούντων».

 Στην ησυχία του ερημικού νησιού «Αντιγόνη» της Προποντίδος υπεβλήθη σε σκληρή άσκηση και μάλιστα στη μονολόγιστη ευχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν». Ακολουθώντας την νηπτική και ασκητική παράδοση των θεουμένων αγίων της Ορθοδοξίας, πέρασε από τα πνευματικά στάδια της καθάρσεως, του φωτισμού, ηξιώθη του δοξασμού από την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και έγινε μυσταγωγός της νοεράς προσευχής.

Το σύντομο κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ανάλυση της ευχής του Ιησού, και αρχικώς μας παρεδόθη ως έργον ανωνύμου. Κατόπιν όμως ερεύνης του Σέρβου ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς, απεδείχθη πως αποτελεί κείμενο του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό ''Κληρονομία'', αρ. 7 (1975), σελ. 345-352, και αργότερα συμπεριελήφθη σε μετάφραση στην ''Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών'', τ. 5, σελ. 284-288, εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη, 1984.
O Άγιος Μάρκος διδάσκει πως η ευχή όχι μόνο είναι «η σωστή προσευχή», αλλά και πλήρης αγίων δωρεών και Ορθοδόξου Ομολογίας. Ομολογία, που δυστυχώς τελεί υπό εξαφάνιση στη διδασκαλία και πράξη των συγχρόνων αρχιποιμένων.

Το κείμενο έχει ως εξής:

Λόγος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ περί τῶν λόγων τῆς θείας εὐχῆς, δηλαδή τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με''

«Πόση δύναμη έχει η ευχή και ποιες είναι οι δωρεές της σε όσους την χρησιμοποιούν και σε ποια πνευματική κατάσταση τους φέρνει, δεν μπορούμε εμείς να το πούμε. Τους λόγους όμως από τους οποίους αποτελείται, τους βρήκαν αρχικά οι άγιοι Πατέρες μας, όχι από δική τους επινόηση, αλλά πήραν αφορμή από παλιά από την ίδια την Αγία Γραφή και από τους κορυφαίους μαθητές του Χριστού. Ή, για να το πούμε καλύτερα, τους δέχθηκαν αυτοί ως πατρική κληρονομιά και τους μετεβίβασαν σε μας.

Ώστε και από αυτό γίνεται φανερό, σε όσους δεν το έμαθαν εκ πείρας, ότι αυτή η ιερή ευχή είναι κάτι το ένθεο και ιερός χρησμός. Γιατί πιστεύουμε ότι αποτελούν θείους χρησμούς και πνευματικές αποκαλύψεις και λόγους Θεού όλα όσα έδωσε στους ιερούς Αποστόλους να πουν ή να γράψουν ο Χριστός, ο οποίος λάλησε μέσω αυτών.

''Λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν''.(Αγ.Μάρκος ο Ευγενικός)

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

 Διαπιστώνοντας ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν στην ένωση με τους Λατινοπαπικούς ήσαν μάταιοι, αποσύρθηκε από τις εργασίες της συνόδου.
Την 5ην Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση από το σύνολο σχεδόν όλων των Ορθόδοξων αντιπρόσωπων, οι οποίοι υπέγραψαν χωρίς την θέληση τους και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα.
Όταν έφεραν στο πάπα το κείμενο της ενώσεως ρώτησε εάν υπέγραψε ο Μάρκος ο Ευγενικός και όταν έλαβε απάντηση ότι δεν υπέγραψε είπε: ''λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν''.
 Τότε ο υπερόπτης πάπας ζήτησε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα, να του στείλει τον Μάρκο επίσκοπο Εφέσου ώστε να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού παπικού δικαστηρίου, αλλά ο αυτοκράτορας αρνήθηκε.
Ο αυτοκράτορας εν συνεχεία παρεκάλεσε τον Μάρκον, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του.
Ο Μάρκος υπακούοντας στον αυτοκράτορα, επήγε εις τον πάπα. Μάταια όμως προσπάθησε ο πάπας να τον πείσει να δεχθεί την ένωση. Όταν αντιλήφθητε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος, κατέφυγε στους εκβιασμούς και απείλησε ότι θα τον καταδίκαζε ως αιρετικό.
Τότε ο Μάρκος Εφέσου απήντησε με παρρησία λέγοντας.
''Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ' εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς.
Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ' εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν''.

Από επιστολή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

 «Στην Πίστη που έχουμε μέχρι αυτή τη στιγμή δεν λείπει τίποτε, ούτε έχουμε ανάγκη από κάποια σύνοδο ή απόφαση δογματική για να μάθουμε κάτι το καινούριο εμείς, που είμαστε παιδιά και μαθητές Πατέρων που διακρίθηκαν στις οικουμενικές συνόδους (...).
 Κανείς δεν εξουσιάζει την Πίστη μας, ούτε βασιλιάς, ούτε αρχιερέας, ούτε ψευδοσύνοδος, ούτε κανένας άλλος, παρά μόνο ο Θεός, που μας την παρέδωσε ο ίδιος και οι μαθητές του.
 Σας παρακαλώ, λέει ο θείος Απόστολος, να προσέχετε όσους δημιουργούν διχόνοιες και σύγχυση και διδάσκουν πράγματα αντίθετα με όσα έχετε μάθει (...).
 Κανέναν δεν θα ωφελήσει η ορθή πίστη χωρίς την αγάπη προς τους αδελφούς, αλλά και αυτήν και εκείνην να έχετε και συνεχώς να έχετε, σεβαστοί πατέρες και αδελφοί, και με αυτές να παρουσιαστείτε στον Θεό, φωτεινοί σαν τον ήλιο στην Βασιλεία του Πατέρα σας, αν και εγώ για το χρέος της αγάπης σας υπενθύμισα αυτά τα λίγα».

(Επιστολή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Patrologia, τομ. 17, σελ. 339-341)

πηγή