«Ο γαμπρός το ’Σκασε»… Η περίπτωση του Αγίου Αλεξίου «του Ανθρώπου του Θεού»

  Στον Βίο του Αγίου Αλεξίου «του Ανθρώπου του Θεού» (εορτάζει στις 17 Μαρτίου) η σκηνή της νύκτας του γάμου, όπου ο Αλέξιος επιστρέφει το δακτυλίδι και τη ζώνη στη σύζυγό του και φεύγει για ασκητική ζωή, προκαλεί εύλογη αμηχανία. Για μια κοινωνία, αρχαία ή σύγχρονη, που αντιλαμβάνεται τον γάμο ως ένα κοινωνικό συμβόλαιο που συγκροτεί συγγένειες, τιμή και σταθερότητα, η φυγή μοιάζει με εγκατάλειψη, άρα και με σκάνδαλο: παραβίαση υποχρέωσης, δημόσια ατίμωση της συζύγου, τραύμα για τις οικογένειες. Το ερώτημα είναι αν η εκκλησιαστική παράδοση αντιμετωπίζει τέτοιες πράξεις ως «ηρωισμό αγιότητας» ή αν διασώζει μια πιο σύνθετη ερμηνεία που βάζει όρια και προϋποθέσεις.

  Στο πλαίσιο του αρχαίου χριστιανισμού, ο γάμος δεν απαξιώνεται—θεμελιώνεται μάλιστα βιβλικά («τίμιος ο γάμος», Εβρ. 13:4)—όμως ταυτόχρονα αναπτύσσεται ισχυρά το ιδεώδες της παρθενίας και της άσκησης ως «εσχατολογικό σημάδι»: μια ζωή που προεικονίζει την επερχόμενη Βασιλεία, όπου «ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται» (Ματθ. 22:30). Ο Παύλος, ενώ υπερασπίζεται τον γάμο, προβάλλει και την αγαμία ως χάρισμα για «απερίσπαστη» αφοσίωση (Α΄ Κορ. 7). Έτσι, η παράδοση δεν λειτουργεί με ένα μόνο μέτρο. 

Αντίθετα, κρατά ένα διπλό αξιακό σύστημα: ο γάμος ως οδός αγιασμού και η παρθενία/μοναχισμός ως άλλη οδός, χωρίς να μετατρέπεται η δεύτερη αυτομάτως σε ηθική υπεροχή για όλους.

Regula Monachorum – Κανόνας Μοναχών(Όσιου Βενεδίκτου)

Ένα αριστούργημα του μοναχικού λόγου, ο ''Κανόνας του Αγίου Βενεδίκτου'', παρουσιάζεται στην ελληνική γλώσσα με τη φροντίδα της μετάφρασης του μοναχού Ζαχαρία Ξηροποταμηνού. 

Η μετάφραση αυτή, πιστή στο λατινικό πρωτότυπο, φέρνει στο φως όχι μόνο τη λακωνική δύναμη και την πνευματικότητα του έργου, αλλά και τα στοιχεία της παλαιάς, έγκυρης μετάφρασης του ιερομονάχου Παύλου Ξηροποταμηνού, και αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό για την κατανόηση της μοναχικής παράδοσης.

Η εν λόγω έκδοση δεν είναι απλώς μια μετάφραση. Πρόκειται για μια προσεγμένη επιτομή που συνοδεύεται από εισαγωγή, αναλυτικές σημειώσεις και εκτενή σχόλια, ενώ παράλληλα περιλαμβάνει τα ανέκδοτα μεγαλυνάρια του Καισαρίου Δαπόντε προς τιμήν του Αγίου Βενεδίκτου και εικονογραφικό υλικό. Οι αναγνώστες έχουν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τον πνευματικό πλούτο του Βενεδίκτειου Κανόνα, που φωτίζεται εδώ με μοναδικό τρόπο.

Ο Άγιος Βενέδικτος γεννήθηκε στη Νουρσία της Ιταλίας περί το 480 μ.Χ. και θεωρείται ο πατέρας του δυτικού μοναχισμού.

«Πτυχές του καθημερινού βίου των μοναχών στη «Φιλόθεο Ιστορία» του Θεοδωρήτου Κύρου»

 https://ikee.lib.auth.gr/record/361360/files/GRI-2025-47725.pdf

Μας είπε ότι Αυτός είναι ο Κύριος και οι άλλοι δεν είναι....

Ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή μας μιλά για τον Σαμουήλ(+ 20 Αυγούστου) την στιγμή που άκουσε στον ύπνο του για πρώτη φορά τη φωνή του Θεού να τον καλεί :” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Ο Σαμουήλ τρέχει προς τον Ηλί, που ήταν αρχιερέας, και του λέει:

” Εδώ είμαι, με κάλεσες;”. 

” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “.

Μια δεύτερη φορά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί:” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Και πάλι τρέχει προς τον Ηλι και του λέει:”

 Εδώ είμαι, με κάλεσες;”.
” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “. 

Ακούει για τρίτη φορά ο Σαμουήλ την ίδια φωνή, και τότε ο Ηλι του λέει:

” Αν ακούσεις τη φωνή που σε καλεί, στάσου και πες στον Κύριο:” 

Λαλει, Κύριε, ο δούλος Σου ακούει!”.

Η Αγία Γραφή λέει ότι στην αρχή ο Σαμουήλ δεν γνώριζε ότι ήταν η φωνή του Θεού που του μιλούσε. Είχε εκλεγεί προφήτης από τον Θεό, αλλά δεν γνώριζε αυτή τη φωνή. Το ίδιο αφορά επίσης και τον Ίδιο τον Χριστό. Πράγματι, η Αγία Γραφή λέει ότι Αυτός ” προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεω και ανθρώποις “.

Οι μοναχοί όταν ψάλλουν το "Ἄξιόν ἐστί", έχουν την αίσθηση ότι μοιάζουν με τους αγγέλους...

                           

  Οι μοναχοί όταν ψάλλουν το "Ἄξιόν ἐστί", έχουν την αίσθηση ότι μοιάζουν με τους αγγέλους, τους παρεστώτες ενώπιον του ουράνιου θρόνου. 

  Και στέκονται ακίνητοι και ασκεπείς, για να αποδώσουν την οφειλόμενη τιμή στην Παναγία, η οποία, και όταν ομιλεί και όταν σιωπά, και όταν κυοφορεί και όταν τίκτει, και όταν περιπατεί στον Άθωνα ή μεταβιβάζει στον ουρανό τα αιτήματά μας, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά μας ανεβάζει και μας κατεβάζει τον Θεό. Καταφέρνει να τον κάνει μόνιμο κάτοικο των καρδιών μας. 

 Η Θεοτόκος, η Μητέρα μας, είναι το προσφιλέστερο πρόσωπο όλων των Αγιορειτών, θα έλεγα και όλων των μοναχών. 

 Χωρίς αυτήν ο μοναχός δεν είναι δυνατόν να κάνει έστω και ένα βήμα στην πνευματική ζωή του. Δεν μπορεί να ψελλίζει το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ούτε να μάθει την σημασία του. Με την βοήθεια της Παναγίας όλα αυτά γίνονται αληθινά βιώματα του κάθε ανθρώπου, προ πάντων όμως της Εκκλησίας, η οποία είναι πιο αυθεντική, ασφαλής και αληθινή από εμάς.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Τί αληθινό θησαυρό μπορεί να κρύβει ένα μπαλωμένο και φθαρμένο Ράσο και να το προσπεράσεις χωρίς καν να το υποψιαστείς;

Κυριακή των Αγιορειτών Πατέρων σήμερα.
Όταν πρωτοπήγα στο Άγιο Όρος, πήγα σαν τουρίστας και όχι σαν προσκυνητής. Γεμάτος με ανθρώπινες, ψεύτικες και μπερδεμένες γνώσεις, έβλεπα τα ταπεινά και άσημα γεροντάκια με τα μπαλωμένα και φθαρμένα ράσα τους, με το σκελετωμένο σώμα τους και τα λυπόμουν για την πλάνη με την οποία ζουν.
Πιο πολύ όμως λυπόμουν τους νεαρούς καλόγερους οι οποίοι έκρυψαν τα νιάτα τους μέσα σε ένα χιλιομπαλωμένο ράσο, στην προσευχή, στη σιωπή και στη σκληρή δουλειά τους.
Πού πήγαν τα ξενύχτια τους στα μπαρ, τα τρελά καθημερινά τους φλέρτ και οι σούζες με τις μηχανές;
Εκούσια Πλάνη έλεγα από μέσα μου.
Μέχρι που κυριολεκτικά ''κατά συγκυρία'' συνάντησα έναν ηλικιωμένο Μοναχό ο οποίος χωρίς να έχω καμιά άλλη συζήτηση πριν μαζί του, ενώ συνομιλούσε με άλλον, γυρίζει και μου λέει:

 ''Πρόσεχε τους λογισμούς σου και μην θαρρείς στις γνώσεις σου''.

Ένα εντελώς άγνωστο για μένα τότε πρόσωπο, αλλά πολύ γνωστό σήμερα σε όλη την Ορθοδοξία. Τον Μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.
Αυτός ήταν ''το γεροντάκι'' που εγώ θα προσπερνούσα στη ζωή μου με μια γρήγορη και επιπόλαιη ματιά, ίσως και με λύπηση για την Αγνωσία του!

 Αυτή ήταν η αρχή μιας θαυμαστής και ιστορικής για μένα συζήτησης και γνωριμίας, μια εγχείρηση ανοιχτής πνευματικής καρδιάς, την οποίαν όσο και να θέλω δεν μπορώ με λόγια να σας την περιγράψω.
Κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου.
Έβγαζε από μέσα μου όλα τα κρύφια και φανερά της καρδιάς μου σαν να τα είχε ο ίδιος βιώσει. Και παράλληλα με έναν θαυμαστό τρόπο και με μια πρωτόγνωρη για εμένα Αγάπη μετά Δακρύων και με Πατρικά Σπλάχνα γιάτρευε και τις πληγές μου.
Η αρχή μιας άλλης Αληθινής Ζωής.

Πόσο εύκολα η αναβλητικότητα κάνει την κλήση του Θεού.... ‘’αναπάντητη’’

Σήμερα η Εκκλησία μας μιλάει για την κλήση των Αποστόλων από τον Χριστό....
Όμως συνάμα εορτάζει και την σύναξη όλων των Αγιορειτών Πατέρων.
Ξέρεις, κάθε ένας πατέρας για να πάρει τέτοια κομβική απόφαση και να απαρνηθεί κυριολεκτικά τον κόσμο και να αφιερωθεί ψυχή και σώματι στον Θεό,να φυτευθεί στο περιβόλι της Παναγίας,είχε και αυτός όπως οι απόστολοι μια συνάντηση,
ένα κάλεσμα απ’ τον Θεό.
Δεν έχασαν το μυαλό τους και άφησαν κάποιοι μάλιστα καριέρες,με σπουδές άλλοι δε και περιουσίες για να ντυθούν ένα τριμμένο ράσο και να μην χορτάσουν πάλι ποτέ
ούτε ύπνο, ούτε φαΐ.....
Έχασαν όμως την καρδιά τους.....σαγηνεύτηκαν απ’ τον γλυκύτατο Ιησού Χριστού.
Εμείς άραγε ακούμε το κάλεσμα του Θεού; ή αφήνουμε τις φωνές των παθών μας
να το καλύπτουν;
Πόσο εύκολα η αναβλητικότητα(αυτό το ‘’έλα μωρέ τώρα....έχουμε καιρό...’’)
κάνει την κλήση του Θεού.... ‘’αναπάντητη’’.....
Και καλά εκείνοι άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν, εμείς τι;
Εμείς....τον παλαιό άνθρωπο που κουβαλάμε (τον παλιάνθρωπο που έλεγε κι ένας παππούλης)!

Υ.Γ Η φώτο: μια από τις πολλές πνευματικές "αετοφωλιές" του Άθωνα...

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ποτήρι γεμάτο πίκρα με μια σταγονίτσα μέλι.(Ηγουμένη Νυμφοδώρα)

Ιερά Μονή Παναγίας Κρεμαστής Ηλείας
[...]

«Περάστε να προσκυνήσετε την Παναγία, και θα έρθει η Ηγουμένη να σας δει». Στο μικρό εκκλησάκι το λιγοστό φως που μπαίνει από τα μισόκλειστα παράθυρα, δημιουργεί μια κατανυκτική ατμόσφαιρα… σχεδόν Βιβλική. Η Ηγουμένη Νυμφοδώρα, παρά τα 88 της χρόνια και τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν το τελευταίο διάστημα, μας υποδέχεται με μεγάλη χαρά. Το βλέμμα της καθάριο και ζεστό. Όπως και ο λόγος της, ξεκουράζει τις ψυχές των ανθρώπων.

«Εδώ είναι το σπίτι της Παναγίας. Το φυλάμε με πόνο, με χαρά, με αγάπη. Αφιερωθήκαμε και δώσαμε τη ζωή μας. Μας κάλεσε η Παναγία… Μας άνοιξε την πόρτα και ήρθαμε μέσα», ήταν τα πρώτα της λόγια, καλωσορίζοντάς μας.

Η Ηγουμένη μπήκε στην Ιερά Μονή το 1958, νεαρό κορίτσι, όταν ένιωσε το πρώτο της κάλεσμα. Για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, δανείζεται ένα στιχάκι από το αναγνωστικό όταν ήταν μαθήτρια : «Τα χρόνια περνούν, οι αιώνες βαίνουν, τα λόγια πετούν, μόνο τα καλά μένουν… Έτσι είναι τα πράγματα, αν τα ζούμε και τα βιώνουμε έτσι. Δεν πάει χαμένο τίποτα. Ας μην το βλέπουμε εμείς τώρα. Τα βλέπει ο Θεός, και τα κανονίζει όλα. Και κάποια στιγμή φαίνονται… Θα ακουστούν, θα λεχθούν. Το κακό πρέπει να αποφεύγουμε παιδί μου στη ζωή μας. Ζημιές και καταστροφές κάνει μόνο».

»Είμαστε αφιερωμένες στον Θεό. Η κλίση του ανθρώπου για τη ζωή που θα ακολουθήσει έρχεται από τον Θεό. Πάντα έρχεται η κατάλληλη στιγμή που θα μας την παρουσιάσει και θα μας πει «τώρα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο». Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω μοναχή όταν ήμουν κορίτσι. Είχα και εγώ τα όνειρά μου, ευγενή όνειρα. Ακούγαμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων και είχαμε προσγειωθεί στη ζωή. Θέλαμε κάτι καλό, να προοδεύσουμε ψυχικά και να προσφέρουμε στην κοινωνία. Να υπάρχει μια καλή βιωματική επαφή μεταξύ μας.

»Ήθελα να γίνω δασκάλα. Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, μου ήρθε ο πόθος να γίνω μοναχή. Δεν ξέρω τι έγινε… Δεν κατάλαβα τίποτα. Με κάλεσε η Παναγία, μου άνοιξε την πόρτα και ήρθα μέσα. Όταν ήρθα στο Μοναστήρι, παρακάλεσα την Παναγία και Της είπα «Παναγία μου, εάν θέλεις και πράγματι μ’ έχεις καλέσει να γίνω μοναχή, βοήθησέ με. Εδώ η ζωή μου εδώ και τάφος μου…»

»Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο Μοναστήρι, και πίκρες έχω περάσει και στεναχώριες και δυσκολίες. Αυτά έχει η ζωή. Αλλά δια μέσου της προσευχής και της αφοσίωσης όλα αντιμετωπίζονται. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι βασανίζομαι ή κουράζομαι. Είπα «Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου που μου έκανες την τιμή και μ’ έφερες εδώ. Να είσαι πάντα κοντά μου, να ενισχύεις τον δρόμο μου και να βοηθάς στον αγώνα μου».

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓ.ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΘΑΥΜΑΣΤΩ ΟΡΕΙ

 ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓ.ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΘΑΥΜΑΣΤΩ ΟΡΕΙ(Από Εδώ)

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΡΕΙΤΗΣ(+24 Μαίου)

***Ποιόν το έργο του μοναχού;***
Τὸ ἔργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι νομίζω ἡ ἐγκράτεια, ὥστε νὰ ἠρεμοῦν σὲ αὐτὸν οἱ ἡδονὲς τοῦ σώματος, νὰ ἔχη στὴν ψυχή του εἰρήνη, νὰ ψάλλη συνεχῶς, καὶ νὰ
προσεύχεται ἀδιαλείπτως μὲ τὸν νοῦ του· τὸ ἔργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ μὲ ταπεινὴ καρδιὰ ὑπακοή, διὰ τῆς ὁποίας καὶ ὁ Χριστὸς ἐδιάλεξε τὸν θάνατο, γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου,θανάτου δὲ σταυροῦ, γιὰ νὰ θανατώσουμε καὶ ἐμεῖς διὰ μέσου αὐτῆς τὶς ἐπιθυμίες τῆς σαρκὸς καὶ νὰ κλαῖμε τότε σὲ ἐξομολόγησι, καὶ νὰ προσευχώμεθα μὲ συντριβὴ καρδιᾶς σὰν τὸν Τελώνη· ἡ φωνὴ νὰ εἶναι σύμμετρη καὶ ὁ λόγος εὔτακτος, ἡ δὲ διαγωγὴ μὲ πραότητα καὶ ἡσυχία.

῎Εργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι νὰ μὴν ὁρκίζεται οὔτε στὸ ἐλάχιστο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Πίστεψέ με ἤ Συγχώρεσέ με, ἡ φυγὴ τῶν σκανδάλων τῆς φιλαργυρίας, ἡ μετάδοσις τῶν πραγμάτων, καὶ ὄχι μόνο τὸ νὰ μὴ καταλαλῆ κάποιον, ἀλλὰ νὰ μὴν ἀνέχεται οὔτε αὐτὸν ποὺ καταλαλεῖ· νὰ συμπάσχη μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι σὲ ὀδύνη καὶ νὰ νίπτη τὰ πόδια τῶν ἀδελφῶν, καὶ νὰ τοὺς διακονῆ στὶς ἀνάγκες τους, νὰ μὴ νικᾶται δὲ ἀπὸ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς ὑπερηφανίας, ἀλλὰ νὰ θεωρῆ τὸν ἑαυτό του ἔσχατο πάντων...

῎Εργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ἡ σωφροσύνη τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς· ἄν δὲ σὲ κάποιον ἀπὸ σᾶς, ἀδελφοί, εἰσέλθη λογισμὸς ἀκαθαρσίας, ἄς βοᾶ μὲ δάκρυα τὰ ἑξῆς πρὸς τὸν Θεὸ μὲ συνοχὴ πνεύματος καὶ ὀλολυγμὸ καρδίας:

«Δέσποτα Χριστέ, ὁ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τοῦ ἐλέους Θεός, ὁ πάσης παρακλήσεως Κύριος, ὁ ἀεὶ ὤν καὶ διαμένων εἰς τοὺς αἰῶνας , ὁ μ ό ν ο ς φι λ ό σ τ ο ρ γ ο ς Πατ ή ρ , ὁ τ ο ὺ ς ἐπὶ Σοὶ–πεποιθότας μὴ καταισχύνων, ῥῦσαί με ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν μου,
πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, σῶσόν με ἐν τῷ ἐλέει Σου τὸ ἀγαλλίαμά μου, λύτρωσαί με ἀπὸ τῶν κυκλωσάντων με· 

Άγιος Παΐσιος: “Ο μοναχός είναι φάρος πάνω στα βράχια”

-Δεν μπορούσα να καταλάβω πως δικαιολογούν μερικά πράγματα οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μου λύθηκε η απορία όταν πέρασαν από το καλύβι δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από τη Ρώμη.
-Τί κάθονται οι μοναχοί εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;
-Οι φάροι δεν πρέπει πάντοτε να είναι στα βράχια; Τί; Πρέπει να πάνε στην πόλη να προστεθούν στα φανάρια; Ο μοναχός δεν είναι φαναράκι για να τοποθετηθεί στην πόλη σε μιάν άκρη του δρόμου. Είναι φάρος απομακρυσμένος, στημένος ψηλά στα βράχια, που με τις αναλαμπές του φωτίζει τα πέλαγα και τους ωκεανούς, για να κατευθύνονται τα καράβια και να φτάνουν στον προορισμό τους, στο Θεό.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου «Χαριτωμένες Διδαχές, με παραβολές και παραδείγματα», εκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2003

diakonima.gr

Να χαίρεσαι τον σταυρό σου!

Θυμάμαι μία φορά, που είχα πάει στην Κρήτη,σ’ ένα χωριό, στα Ανώγεια, είχαν έλθει κάποιες γριές για εξομολόγηση, και όταν τέλειωσαν, μου λέει μια γριά μιαν ευχή: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου».
Μετά ήλθε μια άλλη γριά: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου».
Κι εγώ παραξενεύτηκα και λέω: «Μα τι είναι αυτή η ευχή;».
Και μου λένε: «Έτσι το λέμε εδώ. Για κάποιο γονιό, μάνα ή πατέρα, λέμε: 

«Να χαίρεσαι τα παιδιά σου», γιατί η χαρά των γονιών είναι τα παιδιά τους.
Όταν κανείς είναι παπάς του λέμε: «Να χαίρεσαι την ιεροσύνη σου».
Κι όταν κανείς είναι καλόγερος ή καλόγρια τού λέμε: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου»».
Αυτή η ευχή, «να χαίρεσαι τον σταυρό σου», νομίζω ότι είναι ένα πράγμα τόσο μεγάλο και τόσο βαθύ, που θυμίζει θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.

Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους

Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή

Ρητορικοτέρα Ρημάτων, Δακρύων Ροή
(κι απ' τα πιο περίτεχνα λόγια, αξίζουν περισσότερο τα δάκρυα της μετάνοιας, που δείχνουν αληθινή αγάπη για τον Θεό)
Από την ερμηνεία των συμβόλων του Μεγάλου Αγγελικού Σχήματος

πηγή

Ο χριστιανικός κόσμος έχει ανάγκη λόγια Χάριτος Θεού για να μπούν βαθειά στις ψυχές τους...

  "Ο μοναχισμός δεν είναι αυτός πού δέν μεριμνά και για τον πλησίον του εν αγάπη Χριστού. Τόν μεριμνά με πολλούς τρόπους και με την προσευχή και με την προσφορά του λόγου και με την επικοινωνία της χάριτος και της παρουσίας του.

  Ο μοναχισμός μιλά πολύ στην ψυχή των φιλοχρίστων χριστιανών και επειδή τα χρόνια μας είναι πάρα πολύ δύσκολα και θα έρθουν δυσκολότερα χρόνια και πολύ επικίνδυνα και ο χριστιανικός κόσμος έχει ανάγκη του λόγου της Χάριτος, όχι λόγια, αλλά λόγια Χάριτος Θεού για να μπούν βαθειά στις ψυχές τους, ν' αναγεννηθούν και να προετοιμαστούν για τη μεγάλη συνάντηση του Αντιχρίστου..."

 Όσιος Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης ☦︎

(Χαριτωμένες Πατρικές Νουθεσίες της θεολογικής, διά Άγιου Πνεύματος, μοναχικής μορφώσεως σελ. 84 Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη")

ΠΗΓΗ

Αυτό το «περισσόν», λοιπόν, να μην το περιφρονούμε....

  "Ηξερα και έγω ένα πολύ προικισμένο παιδί, άριστος στο πανεπιστήμιο, σε σχολή θετικής επιστήμης, κιθάρα έπαιζε,ηθοποιός ήταν, διασκεδαστής μεγάλος στην παρέα, που πήρε μία μέρα την απόφαση να γίνει μοναχός στο Άγιον Όρος.
Κι όταν τον ρώτησα γιατί, μου λέει: 

 «Τι να σου πω θα στο πω απλά.
Δεν μπορώ να μασουλίζω κοτόπουλο μπροστά στην τηλεόραση, με κάμποσα παιδιά δίπλα, και με μία γυναίκα πότε γκρινιάζουσα, πότε ευχαριστημένη, κι εγώ πότε ευχαριστημένος και πότε όχι, κι αυτό να λέω ότι είναι η ζωή. . .
Δεν έχω κάποιο πρόβλημα, αλλά νομίζω ότι υπάρχει και κάτι παραπάνω άπο αυτό. Είναι παράξενο αυτό το κάτι παραπάνω πράγματι υπάρχει.

  Σημειωτέον ότι, όταν ο ίδιος πήγαινε στο Άγιον Όρος, όντας σε μία πολύ δύσκολη στιγμή, με όλους τους συγγενείς και τους φίλους του να του αντιτίθενται, και περιμένοντας στον σταθμό Λαρίσης το τρένο, άκουσε από κάπου παραπέρα την Φραγκοσυριανή («Μια φούντωση, μια φλόγα, έχω μέσα στην καρδιά, λες και μάγια μου χεις κάνει , Φραγκοσυριανή γλυκιά κλπ. ) , και άρχισε να κλαίει, νιώθοντας βαθιά κατάνυξη μέσα του: πίσω απ' την άπιαστη Φραγκοσυριανή ζούσε όλος ο πόθος αυτού του Θεού, η αγάπη Του, που έβαλε τον έρωτά Του μέσα μας. Αυτό το «περισσόν», λοιπόν, να μην το περιφρονούμε.... 

 Γιατί αυτό είναι και το νόημα της θείας Λειτουργίας... 

 Βλέπετε, στην θεία Λειτουργία δεν έρωτάσαι απλώς αν θέλεις να φάς και να πιείς, αλλά σου προσφέρεται Σώμα και Αίμα Χριστού. 

Δηλαδή το ψωμί και το κρασί που έφερες εσύ σου τα δίνει πίσω στην υπέρτατη μορφή, στην υπέρτατη ευλογημένη τους θεοειδή μεταβολή.

Σου δίνει δηλαδή κάτι πολύ περισσότερο απ' ό,τι κανονικά θα ήθελες. Και όλη η Εκκλησία, όλη η εκκλησιαστική ζωή έχει αυτό το υπερβολικό και υψηλό......

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

«Ευλογητός ει Κύριε», «Σος ειμι εγώ, σώσον με»!

Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης 

  Ο ναός ήταν γεμάτος από κόσμο. Είχε πεθάνει ο Αρχιμανδρίτης Λαυρέντιος, άνθρωπος επίλεκτος και φιλάνθρωπος, πολύ αγαπημένος από όλους, και είχαν έλθει να τον ίδούν για τελευταία φορά. Τώρα βρισκόταν στο νεκροκρέββατο, στην μέση της εκκλησίας, και οι μοναχοί ολόγυρά του.
  Ήλθε σιωπηλός κι ο καθηγούμενος με θλιμμένο πρόσωπο για τον αγαπητό του φίλο, πήγε στο στασίδι του, και αμέσως ένας μεγάλος αριθμός από ιερομονάχους και διακόνους άρχισε την νεκρώσιμο ακολουθία.

  Στο προσκέφαλο του κεκοιμημένου, ένας μοναχός που φορούσε μανδύα και καλυμμαύχι, άρχισε να διαβάζη το 17ο κάθισμα: ''Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ…''

 Ταυτοχρόνως, από το δεξιό χορό ακούγεται αργά και σιγανά μια χαμηλή ψαλμωδία: «Ευλογητός ει Κύριε». Σαν ένας αντίλαλος επαναλαμβάνει ο άλλος χορός: «Ευλογητός ει Κύριε».

Το διάβασμα συνεχίζεται καθαρά κι αργά: «Εν όλη καρδία μου εξεζήτησά Σε, οδόν εντολών Σου έδραμον…», «αι χείρες Σου εποίησάν με και έπλασάν με…», και η επωδός των χορών που το συνοδεύει, εξαφανίζεται στο ύψος των θόλων, όπως ο καπνός του θυμιάματος.

«Σος ειμι εγώ…» συνεχίζει ο αναγνώστης και οι χοροί επαναλαμβάνουν με την σειρά: «Σος ειμι εγώ, σώσον με», «Σος ειμι εγώ, σώσον με».

«Η ψυχή μου εν ταις χερσί Σου…» ακολουθεί ο αναγνώστης, «θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με…», εκέκραξα εν όλη καρδία μου…, Σος ειμι εγώ, σώσον με».

Η εκκλησία είναι γεμάτη απ’ αυτό το μουρμουρητό και δάκρυα σιωπηλά πέφτουν από τα μάτια όλων. Ο καθηγούμενος στηρίζεται στη ράβδο του, το ιερατείο και το πλήθος των πιστών ακούουν με βαθειά σιωπή…

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΚΕΛΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ

 http://ikee.lib.auth.gr/record/106829/files/GRI-2008-1596.pdf

Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή.

  Μην ξεχνάτε ότι παίρνουμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή.
Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή.
Να εύχεστε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθεί ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή.
Να επέμβει θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρελά και στο αδιέξοδο.
Μας κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα!
Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν.

  Εάν εμείς οι μονάχοι δεν κάνουμε προσευχή, ποίοι θα κάνουν; Ό στρατιώτης σε καιρό πολέμου είναι σε κατάσταση συναγερμού, έτοιμος με τα παπούτσια.
Στην ίδια κατάσταση πρέπει να είναι και ο μοναχός. Αχ, Μακκαβαίος θα έβγαινα! Στα βουνά θα έφευγα, για να προσεύχομαι συνέχεια για τον κόσμο.
Πρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο, όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. ‘Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. ‘
Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάσει το αυτεξούσιο. Γι’ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή.
Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.

Εμείς που ήλθαμε, για να ψαρέψουμε την χάρη του Θεού, δεν πρέπει να αγρυπνούμε;

  Πήγαινα το βράδυ, όταν έβγαινε από την καλύβα του, τον πλησίαζα και του έλεγα ότι ο ύπνος με πολεμά. 

«Κράτα γερά! Κράτα το όπλο και μη φοβάσαι», μου απαντούσε. 

Το καλοκαίρι έρχονταν οι βάρκες και ψάρευαν με το φως, με τις λάμπες. 

«Βλέπεις παιδί μου, έλεγε, πως αγωνίζεται αυτός εδώ ο ψαράς όλη την νύχτα για να πιάσει μία χούφτα ψάρια, να τα πάει στο σπίτι του και παρακολουθεί και αγρυπνεί για κάτι το γήινο; Βλέπεις, καμιά φορά τραγουδάει, για να περάσει η ώρα. Εμείς που ήλθαμε, για να ψαρέψουμε την χάρη του Θεού, δεν πρέπει να αγρυπνούμε; 

Κι’ εμείς πρέπει να τραγουδούμε, δηλαδή να ψάλλουμε, να υμνολογούμε τον Θεό, να αγρυπνούμε στους λογισμούς, να μην κοιμώμεθα. Αυτός εδώ κάτω ο ψαράς για τα λίγα ψαράκια, εμείς όμως για πνευματική άγρα, για το ψάρεμα της Βασιλείας των Ουρανών, για χάρη περισσότερη, για μισθό αιώνιο ενώπιον του Θεού. Μεγάλη υπόθεσις!».

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης: Αναμνήσεις από τον Γέροντά μου Ιωσήφ τον Ησυχαστή

πηγή

Μεγάλο πράγμα η μοναχική ζωή, πολύ μεγάλο!

 

"Μεγάλο πράγμα η μοναχική ζωή, πολύ μεγάλο! Μεγάλη, υψηλή ζωή, θεία ζωή, ποιητική ζωή. Είναι μια ζωή εξαίσια. Η μοναχική ζωή είναι ζωή χαρισάμενη. Η χαρά του μοναχού είναι να μπει στην αγάπη του Θεού, στην Εκκλησία, στην Αγία Τριάδα, στον Χριστο. Ο μοναχός ενούται με τον Χριστό, σκιρτάει η καρδιά του, πληρούται χάριτος. Ο Χριστος είναι η χαρά του, είναι ενθουσιασμός, είναι ελπίδα, είναι αγάπη" 

("Περί του μοναχικού πολιτεύματος", Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. Ι. Μονή Χρυσοπηγής Χανίων).

Ὁ μοναχός δεν βάζει δικά του σχέδια και προγράμματα κοσμικά γιά ἱεραποστολές....

Ὁ μοναχὸς μελετάει τὴν δυστυχία τῆς κοινωνίας, πονάει ἡ καρδιά του καὶ προσεύχεται συνεχῶς καρδιακὰ γιὰ τὸν κόσμο. Ἔτσι ἐλεεῖ τὸν κόσμο μὲ τὴν προσευχή. 

 Ὑπάρχουν μοναχοὶ ποὺ βοηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους περισσότερο ἀπὸ ὅσο θὰ τοὺς βοηθοῦσε ὅλος ὁ κόσμος μαζί. 

 Ἕνας κοσμικὸς λ.χ. προσφέρει δύο πορτοκάλλια ἢ ἕνα κιλὸ ρύζι σὲ κάποιον φτωχό, πολλὲς φορὲς μόνο γιὰ νὰ τὸν δοῦν οἱ ἄλλοι, καὶ κατακρίνει μάλιστα, γιατὶ οἱ ἄλλοι δὲν ἔδωσαν. 

 Ὁ μοναχὸς ὅμως βοηθάει μὲ τόνους σιωπηλὰ μὲ τὴν προσευχή του.Ὁ μοναχὸς δὲν βάζει δικά του σχέδια καὶ προγράμματα κοσμικὰ γιὰ ἱεραποστολές, ἀλλὰ προχωρεῖ χωρὶς κανένα δικό του σχέδιο καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς τὸν περνάει στὸ σχέδιο τὸ δικό Του, τὸ θεϊκό, καί, ἂν χρειασθῆ γιὰ ἱεραποστολή, τὸν στέλνει ὁ Θεὸς μὲ θεῖο τρόπο.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»