Γιατὶ κλείνεις μέσα στά σπλάγχνα σου θηρίο;

 Δὲν εἶναι τόσο μεγάλο πράγμα τὸ ν᾿ ἀπαλλάξεις κάποιον ἀπὸ δαίμονα, ὅσο τὸ νὰ τὸν λυτρώσεις ἀπὸ τὴν ἀμαρτία. 

Φοβερότερη ἀπὸ τὸν δαίμονα εἶναι ἡ ἀμαρτία· διότι ἐκεῖνος μᾶς κάνει ταπεινούς. Ἢ δὲν βλέπεται τοὺς δαιμονισμένους, ὅταν ἀπαλλαχθοῦν ἀπὸ τὴν ἀσθένειά τους, πῶς εἶναι λυπημένοι; Πῶς εἶναι σκυνθρωποί; Πῶς τὰ προσωπά τους εἶναι γεμάτα ἀπὸ ντροπή; πῶς δὲν τολμοῦν οὔτε νὰ σηκώσουν τὸ βλέμμα τους καὶ νὰ δοῦν; Πρόσεχε τὸ παράλογο· ἐκεῖνοι μὲν ντρέπονται γιὰ ἐκεῖνα ποὺ παθαίνουν, ἐμεῖς ὅμως δὲν ντρεπόμαστε γι᾿ αὐτὰ ποὺ κάνομε· ἐκεῖνοι ἐνῶ ἀδικοῦνται ντρέπονται, ἐμεῖς ἂν καὶ ἀδικοῦμε δὲν ντρεπόμαστε. Ἑπομένως ἐκεῖνοι ποὺ ἁμαρτάνομε βρισκόμαστε σὲ πολὺ πιὸ χειρότερη κατάσταση ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους. Ἀλλὰ δὲν συμβαίνει ν᾿ ἀφρίζομε, οὔτε νὰ συστρέφομε τὶς κόρες τῶν ματιῶν, οὔτε τὰ χέρια; Μακάρι νὰ τὸ κάμναμε αὐτὸ στὸ σῶμα, καὶ ὄχι στὴν ψυχή.

 Θέλεις νὰ σοῦ δείξω ψυχὴ ἀκάθαρτη ποὺ ἀφρίζει, καὶ διεστραμμένα μάτια τῆς διάνοιας; Σκέψου τοὺς ὀργισμένους ἀπὸ τὸ θυμὸ ποὺ πόσο ἀφρὸ δὲν ἐκστομίζουν ἀκαθαρτότερα λόγια; Πραγματικὰ εἶναι σὰν νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὸ στόμα τους σάλιο βρωμερό.

Στούς μνησίκακους τόνιζε: «Αν δέν μπορεῖς νά συγχωρέσεις, μήν κοινωνᾶς, γιατί παίρνεις φωτιά!».

 Ο όσιος επίσης, πολύ στενοχωριόταν ὅταν ἔβλεπε τό πάθος τοῦ φθόνου ἔκδηλο σε προσκυνητές. Πολλοί δέν τό καταλάβαιναν ὅτι τό εἶχαν καί τό θεωροῦσαν φυσικό. Τότε τούς νουθετοῦσε ὁ Γέροντας ἐξηγώντας τους:

 «Βλέπεις κάποιον πού εἶναι νέος καί τόν ζηλεύεις; Κι αὐτό ἁμαρτία εἶναι. Κολάζεσαι. Βλέπεις τα πλούτη τοῦ ἄλλου καί τήν ευημερία του και τά φθονεῖς; Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ Κάιν».
Στούς μνησίκακους τόνιζε: «Αν δέν μπορεῖς νά συγχωρέσεις, μήν κοινωνᾶς, γιατί παίρνεις φωτιά!». Σε αυτούς πού ἦταν μόνο μαλωμένοι ἔλεγε νά πᾶνε να συγχωρεθοῦν. Ἄν κάποιος τοῦ δικαιολογοῦνταν ὅτι ὁ ἄλλος δέν θά τόν δεχθεῖ, τοῦ ὑπεδείκνυε: «Ἐσύ θά πᾶς τρεῖς φορές νά τόν βρεῖς καί νά ἐπιχειρήσεις να συμφιλιωθείς μαζί του. Ἄν σε δεχθεί, καλῶς. Ἄν ὄχι, ἔχεις μετά τό δικαίωμα να κοινωνήσεις».
Ἐπίσης, δέ συμφωνοῦσε νά πηγαίνουν μάρτυρες σέ δικαστήρια. Την Σοφία Κόγκα ἀπό τήν Ἁγία Παρασκευή, που εἶχε παραστεῖ ὡς μάρτυς σε μία δίκη, δέν τήν δέχθηκε για ἐξομολόγηση.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η αγάπη δεν αντέχει τη μνησικακία, όπως το φως δεν αντέχει το σκοτάδι.

… καθώς συνεχίζουμε την ανάβαση της Κλίμακας, ο λόγος γίνεται όλο και πιο λεπτός, σχεδόν ψυχαναλυτικός με την πατερική έννοια της λέξης. Δεν εξετάζει πια τις εκρήξεις του ανθρώπου, αλλά τις σκιές που παραμένουν μέσα του. Μετά τον θυμό, ο άγιος Ιωάννης στρέφεται προς κάτι πιο ύπουλο, πιο αθόρυβο και συχνά πιο επικίνδυνο: τη μνησικακία.

Είναι σημαντικό ότι ο λόγος αυτός δεν στέκεται απλώς σε μια ηθική συμβουλή, αλλά αποκαλύπτει μια ολόκληρη πνευματική δομή. Ο άγιος ξεκινά με μια εικόνα που φέρει σχεδόν βιβλική αρχιτεκτονική: οι αρετές μοιάζουν με την κλίμακα του Ιακώβ, όπου η μία βαθμίδα οδηγεί στην άλλη και όλες μαζί ανυψώνουν τον άνθρωπο προς τον ουρανό. Οι κακίες, αντίθετα, μοιάζουν με αλυσίδα. Ο ένας κρίκος γεννά τον άλλο και όλοι μαζί δένουν τον άνθρωπο στο έδαφος.
Η μνησικακία ανήκει σε αυτή την αλυσίδα. Δεν είναι αρχή, αλλά κατάληξη. Είναι το παιδί του θυμού. Και όμως, συχνά γίνεται πιο ανθεκτική από τον ίδιο τον πατέρα της. Ο θυμός μπορεί να περάσει σαν καταιγίδα. Η μνησικακία όμως είναι η υγρασία που μένει στο χώμα.

  Ο άγιος την ονομάζει με λέξεις σχεδόν χειρουργικές: φύλαξ των αμαρτημάτων, δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου, ντροπή της προσευχής, εκκοπή της δεήσεως. Δεν είναι απλώς συναίσθημα· είναι μια κατάσταση που αλλοιώνει την πνευματική λειτουργία της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος μνησικακεί, η προσευχή του διακόπτεται εσωτερικά. Τα λόγια μπορεί να συνεχίζονται, αλλά η καρδιά δεν ανοίγει.

 Σε αυτό το σημείο ο λόγος του αγίου συναντά μια βαθύτερη ανθρωπολογία.Η μνησικακία είναι η μνήμη του τραύματος χωρίς λύτρωση. Ο άνθρωπος επαναλαμβάνει μέσα του το γεγονός που τον πλήγωσε. Το ξαναζεί. Το συντηρεί. Το κρατά ζωντανό σαν μια μικρή φωτιά. Και όσο περισσότερο το ανακαλεί, τόσο περισσότερο γίνεται μέρος της ταυτότητάς του.

Η μνησικακία είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου και η καρδιά του μνησίκακου είναι σφραγισμένη με αυτή τη σφραγίδα του Αντιχρίστου.

Όσιος Νείλος ο Μυροβλύτης

 ''Η μνησικακία είναι η Σφραγίδα του Αντιχρίστου και η καρδιά του μνησίκακου είναι σφραγισμένη με αυτή τη σφραγίδα του Αντιχρίστου. 

 Όταν ο Αντίχριστος και το πνεύμα του Αντιχρίστου το οποίο κυβερνά στον κόσμο, βάλει στον άνθρωπο αυτή τη σφραγίδα, τότε απ' αυτή τη σφραγίδα της μνησικακίας αποθνήσκει η καρδιά του ανθρώπου, δηλ. γίνεται νεκρή και ανίκανη να θλίβεται για τις αμαρτίες, χάνει την πνευματική αίσθηση και τον φόβο του Θεού. Έτσι, ο άνθρωπος αποθνήσκει, όταν η καρδιά του είναι σφραγισμένη με το μίσος.

  Αυτή, η κατάρα της μνησικακίας κάνει τον άνθρωπο τόσο αναίσθητο, ώστε οι άνθρωποι από μόνοι τους να θανατώνονται κατά διάφορους τρόπους. Αυτό κάνει τον έναν να γίνεται αρνητής της πίστεως, τον άλλον να αυτοκτονεί, άλλον στα μαχαίρια, άλλον να γίνεται προδότης, άλλον βλάσφημον, άλλον μελαγχολικόν, χωρίς να νοιώθει ειρήνη στην καρδιά του..''

Ας παραθέσουμε την ανημποριά μας στα χέρια του Θεού

Διαβάζοντας κανείς ρήσεις αγίων όπως αυτή της αμέσως προηγούμενης ανάρτησης 

Είναι απλό ,μας λέει, μέσα από την τόση λακωνικότητα της διατύπωσής του, 'ρίξτε μια ματιά στον έσω κόσμο σας και δείτε το κατά πόσον είσαστε απαλλαγμένοι από το να τρέφετε πικρία και μνησικακία απέναντι στους όποιους συνανθρώπους σας... και θα καταλάβετε που βρίσκεστε σε σχέση με την υπαρξιακή σας υγεία και πορεία'.

 Μπορεί να σκεφτεί: Μα καλά, πως μπορεί να αποτινάξει κανείς από πάνω του την πικρία και απέχθεια που αισθάνεται απέναντι σε κάποιον που τον αδίκησε (ιδίως δε αν δεν του ζήτησε και ποτέ συγγνώμη); Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;

Η απάντησή είναι: Όχι, είναι αδύνατον να κατορθώσει κάτι τέτοιο. Κανείς δεν μπορεί να ανέβει σε σκάλα που την κρατάει όρθια με τα χέρια του. Όμως... μπορεί να ξανοιχτεί προς τον Θεό, να παραθέσει την ανημποριά του στα χέρια Αυτού. Και ο Θεός ως παντοδύναμος μπορεί να τον αλλάξει και καταστήσει ικανό για κάτι τέτοιο.

Το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι στο ότι είναι ανήμπορος να απελευθερωθεί από τα πάθη του. Το πρόβλημά του είναι στο ότι δεν ξανοίγεται στον Θεό για να του τα αφαιρέσει. Γι'αυτό φέρει ευθύνη. Και όχι για το ότι αδυνατεί να αποτινάξει τα πάθη από πάνω του.

Η αυταπάτη της μακροθυμίας

[...] Το βιβλίο της Κλίμακος του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη δουλεύει τόσο πολύ με το ασυνείδητο επειδή ενδιαφέρεται για την ποιότητα της σχέσης μας με τον Θεό. Αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε, διότι πολλές φορές μάς παρασύρουν εξωτερικά στοιχεία, όπως το αν κάποιος δηλώνει ότι πιστεύει ή ότι οι άνθρωποι εκκλησιάζονται.

Η Κλίμακα μας θυμίζει αυτή την ξεχασμένη αλήθεια, ότι σημασία έχει η ποιότητα του πώς θρησκεύουμε, πώς συνδεόμαστε με τον Θεό. Έτσι λοιπόν αρχίζει να λεπτολογεί τα θέματα με τρόπο που μπορεί να εκπλήξει κάποιους:

 «Μα γιατί σκάβει τόσο βαθιά, γιατί ψάχνει τόσες λεπτομέρειες;». Αλλά θα δούμε τι ωραία ευρήματα φέρνει στην επιφάνεια αυτό. Από όλο το τεράστιο υλικό της Κλίμακας, επέλεξα τέσσερα στοιχεία προς εξέταση, ως παραδείγματα, τα οποία θεωρώ ενδεικτικά.

Πρώτο στοιχείο. Ο Άγιος Ιωάννης ασχολείται με αυτό που θα ονομάζαμε «αυταπάτη της μακροθυμίας». Δεν είναι δικές του λέξεις, είναι δικές μου. Λέει ότι, σε περιπτώσεις που δεχόμαστε μια προσβολή, μια βλάβη, κάτι το οποίο μας ενόχλησε από τον άλλον, η σιωπή μας καταλήγει σε «μνησικακίας αποθήκη»· αυτή είναι η δική του φράση. Ο άνθρωπος αποθησαύρισε μνησικακία. Γιατί; Επειδή αποφασίσαμε να σιωπήσουμε.
Και τι θα έπρεπε να κάνουμε δηλαδή; Πρέπει καθέναν που μας ενοχλεί να τον βρίζουμε, να ξεσπάμε, να εκδικούμαστε;

 Όχι, δεν λέει αυτό. 

Αυτό που θέλει ο Άγιος Ιωάννης να αποφύγουμε είναι να μην έχουμε την αυταπάτη ότι, επειδή σιωπήσαμε, το ξεπεράσαμε. Ότι επειδή δεν αντιδράσαμε, συγχωρέσαμε. Αυτό είναι κάτι που συχνά συμβαίνει, μέσα από ασυνείδητους μηχανισμούς.

Ή μνησικακία είναι δυσδιάκριτη(Από τον βίο του αγίου Νικολάου του Πλανά)

Γράφει η Μοναχή Μάρθα πνευματικό τέκνο του Αγίου Παπα-Νικόλα Πλανά και μέλος της συνοδείας του:
Θέλω να γράψω ακόμη και ένα γεγονός που διηγείτο μία εύσεβής χριστιανή, για να ιδήτε ότι όσον του έλειπε η μόρφωσις των γραμμάτων, τόσον ήτανε πεφωτισμένος με την χάριν του Αγίου Πνεύματος, και εισέδυε εις τα βάθη της ψυχής του εξομολογουμένου, έβγαζε εις το φανερόν την εμφωλεύουσαν αμαρτίαν (την αμαρτίαν που φώλιαζε στην ψυχή), την οποίαν ούτε ο ίδιος ο εξομολογούμενος δεν είχε καταλάβει.

Παραθέτω με τας ίδιας λέξεις αυτά που μου αφηγήθη η ευσεβής χριστιανή, που σημειώνω παραπάνω:
Μια φορά, προ 40 χρόνων, είχα παρεξηγηθή, ή μάλλον συκοφαντηθή από κάτι συγγενείς μου. Δεν αντήλλαξα ούτε μια κουβέντα, ούτε ύβριν, τιποτα από όλα αυτά. Όταν εγκαταστάθημεν και οι δύο οικογένειες στας Αθήνας, μιλούσαμε τυπικές κουβέντες.

Όταν εξωμολογήθηκα, είπα εις τον Παππού [στον άγιο Παπα-Νικόλα Πλανά] την υπόθεσιν και, συγχρόνως, ότι δεν θέλω ανταλλαγήν επισκέψεων με την συγγενήν μου. Καλά είναι ως εδώ, του λέγω, αφού χαιρετιόμαστε όταν βλεπόμαστε.
Εκείνη παντρεμένη, κοσμική, εγώ κοντά στον Παππού, άλλη ζωή. Έτσι το έλεγα και το πίστευα, ότι δεν έχω τίποτα μαζί της.
Να ήτανε άλλος εξομολόγος, δυνατόν να μου έλεγε: 

«Ε, ας είναι, παιδί μου, ως εδώ, δεν είναι ανάγκη για περισσοτέρας σχέσεις».
Αυτό ενόμιζα, πως θα μου έλεγε και ο Παππούς.
Όπου ξαφνικά τον ακούω να μου λέγη:
– Όχι, παιδί μου, ως εδώ… Είναι ανάγκη να πας στο σπίτι της, να φας στο τραπέζι της, και να κοιμηθής μια μέρα στο σπίτι της διότι ζει μέσα σου το πάθος.

Κεραυνός αν μου έπεφτε, ολιγωτέρα εντύπωση θα μου έκαμε. Θα μπορούσα να πιω

Η λύπη είναι ενωμένη με τη μνησικακία.

Η λύπη είναι ενωμένη με τη μνησικακία.
Όταν ο νους βλέπει με λύπη το πρόσωπο του αδελφού στον καθρέφτη της μνήμης, είναι φανερό ότι έχει μνησικακία εναντίον του.
Οι δρόμοι των μνησικάκων οδηγούν στον πνευματικό θάνατο (Παροιμ. 12, 28), γιατί κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του Νόμου (Παροιμ. 21, 24).

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Η τύφλωση της κακίας που ΕΠΙΜΕΝΕΙ, δεν έχει ιατρεία αλλά μόνο ΤΙΜΩΡΙΑ.

Ο Ιησούς εθεράπευσε την τύφλωση των οφθαλμών, αλλά δεν μπόρεσε να θεραπεύσει την επίμονη τύφλωση της κακίας. Η τύφλωση της κακίας που ΕΠΙΜΕΝΕΙ, δεν έχει ιατρεία αλλά μόνο ΤΙΜΩΡΙΑ.

π.Αρσένιος Μπόκα (✞ 28 Νοεμβρίου 1989)

πηγή

Πρόσεχε μήπως ἡ μνησικακία σου σέ ὁδηγήσει στή χαράδρα.

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὅποιος μισεῖ τόν ἀδερφό του εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καί κανένας φονιᾶς δέν ἔχει συμμετοχή στήν αἰώνια ζωή » (1 Ἰω. 3:15).

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν (μνήμη του 3 Ὀκτωβρίου), ἐπισκέφθηκε τήν Κρήτη, καί φιλοξενήθηκε ἀπό ἕναν Ἱερέα, ὀνοματι Κάρπο, μετέπειτα Ἐπίσκοπο Τρωάδος. Μ. Ἀσίας. (2 Τιμ. 4: 13). Καί ὁ Ἱερέας διηγήθηκε στόν Ἅγιο τό ἀκόλουθο περιστατικό:
Εἶχε στήν ἐνορία του ἕνα φανατικό εἰδωλολάτρη, πού παρέσυρε τήν εἰδωλολατρεία ἕναν χριστιανό. Ὁ Ἱερέας ἄρχισε νά τρέφει ἔχθρα ἐναντίον τους. Τό βράδυ ἔπεσε γιά ὕπνο.
Τά μεσάνυκτα σηκώθηκε γιά προσευχή. Ἦταν ἀκόμα ἀνάστατος. Παρακαλοῦσε Χριστό, νά στείλει ἐξοντώσει τούς εἰδωλολάτρες. Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπάντησε, ἀλλά μέ τό δικό Του τρόπο· τρόπο ἀγαπης καί σωτηρίας.

 Ὁ Ἱερέας ἔνιωσε νά σείεται ὁλόκληρο τό σπίτι του· τό σπίτι κόπηκε στά δύο· σχηματίσθηκε μιά βαθιά, σκοτεινή χαράδρα. Στήν ἄκρη κρέμονταν οἱ δύο

«Να μην δίνουμε στον διάβολο δικαιώματα»

 

Κυριακή Ασώτου-ΟΙ ΑΣΠΛΑΧΝΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

Η στάση του μεγάλου αδελφού (στην παραβολή του Ασώτου) αποτυπώνει την ψυχική κατάσταση του «δίκαιου» ανθρώπου. Είναι ακατανόητη γι’ αυτόν η στάση του πατέρα του και εκφράζει την απορία του γι’ αυτήν, διαμαρτυρόμενος για την αποκατάσταση του ασώτου αδελφού του, χωρίς να έχει πληρώσει πρώτα για τις
παραβάσεις του. 

Υπονοεί ότι επιθυμία του και ευχαρίστησή του θα ήταν, αντί ο πατέρας του να υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες τον άσωτο γιο, να τον έβαζε πρώτα στο εδώλιο του κατηγορουμένου, να τον δίκαζε για τα πεπραγμένα του και να τον τιμωρούσε με την ανάλογη τιμωρία. 

Να εξοφλήσει πρώτα ο άσωτος πάντα τα οφειλόμενα, την πατρική περιουσία που ξόδεψε στις ασωτίες του, και μετά να έχει δικαίωμα να ονομαστεί ξανά γιος του. Να αποδοθεί δηλαδή η αυτονόητη δικαιοσύνη.

Καμουφλαρισμένη κάτω από το κοινό αίσθημα περί δικαίου η στάση του μεγάλου αδελφού, προδίδει στην πραγματικότητα μνησικακία, σκληρότητα και πώρωση. 

Η τοποθέτηση που θέλει τον Θεό αφεντικό, δικαστή, τιμωρό και όχι πατέρα, απορρίπτεται χωρίς δεύτερη κουβέντα από τον άνθρωπο.

 Ο Γάλλος φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ (στο βιβλίο του Ο επαναστατημένος άνθρωπος), αναφέρει την προκλητική θέση του Τερτυλλιανού (παλιού λατίνου εκκλησιαστικού συγγραφέα), ότι στον ουρανό η μεγαλύτερη πηγή ευδαιμονίας για
τους μακάριους ανθρώπους θα είναι το θέαμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων που θα σιγοκαίγονται στην κόλαση. Και ότι παρόμοια ευδαιμονία ένιωθαν οι τίμιοι και καλοί άνθρωποι, όταν παρακολουθούσαν τις δημόσιες εκτελέσεις.

 Φοβερό, ο δίκαιος λόγω μνησικακίας να αισθάνεται μέσα του προκαταβολικά απόλαυση από την οδύνη που επιθυμεί να νιώσουν οι κακοί!

Η μνησικακία αυτή θα κάνει τους δίκαιους να διαμαρτυρηθούν στον Κύριο κατά την ημέρα της Κρίσεως, επειδή θα κάνει δεκτούς στη Βασιλεία του και ανθρώπους που κατά τη γνώμη τους δεν θα ’πρεπε.

Βάζει συγκλονιστικά λόγια ο Ντοστογιέβσκη στο στόμα ενός μεθυσμένου, του πατέρα της Σόνιας, που εκμεταλλευόταν την κόρη του σπρώχνοντάς την στην πορνεία για να μεθάει αυτός: 

«Δεν αξίζω να με λυπηθούν! Εμένα πρέπει να με σταυρώσουν, να με καρφώσουν

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες...

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Λέμε γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος;
Συγχώρεσε λέμε, το φονιά του αδελφού του.
Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του;
Όχι. Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά. Όπως λένε και μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν:
ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;

Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά.

Το τσίμπημα της μέλισσας και το κακό που γίνεται στους άλλους.

   Οι μέλισσες έχουν ένα τσίμπημα σαν την άκρη ενός βέλους: όταν επιτίθενται σε άνθρωπο ή ζώο, το τσίμπημα μπαίνει στο δέρμα και δεν βγαίνει, γιατί το τσίμπημα παραμένει μέσα στο «θύμα». 

Όταν προσπαθούν να πετάξουν μακριά, η δηλητηριώδης θήκη και μέρος των εντέρων των μελισσών καταλήγουν να σχίζονται - σύντομα θα πεθάνουν από αυτόν τον ακρωτηριασμό. Μπορεί η επίθεση να πονάει λίγο το «θύμα», αλλά στη μέλισσα κοστίζει τη ζωή της.

  Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο: όποιος ζει προσπαθώντας συνεχώς να επιτίθεται σε ανθρώπους μέσω κουτσομπολιού, ίντριγκας, ενστάλαξης μίσους, εκτοξεύοντας μνησικακίες και συκοφαντίες, μπορεί στιγμιαία να ενοχλήσει το «θύμα», αλλά θα καταλήξει να γίνει θύμα της δικής του κακίας.
Ακόμα κι αν σε πληγώσουν, προχώρα, μην τα παρατάς, συγχώρησε και συνέχισε.

πηγή

ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ..!

«Είναι κάποιος που μόλις ακούει έναν λόγο ταράσσεται και λέει πέντε λόγια ή δέκα. Αφού τελειώνει η διαμάχη, εξακολουθεί να σκέπτεται άσχημα εναντίον εκείνου που του είπε τον λόγο, και να θυμάται με εμπάθεια το κακό που του έγινε και να λυπάται γιατί δεν είπε περισσότερα απ’ όσα είπε. Και βρίσκεται πάντοτε οργισμένος» (Αββάς Δωρόθεος)

Γιατί θέλουμε να έχουμε πάντοτε δίκιο; Γιατί δικαιολογούμε τον εαυτό μας και γιατί δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι έχουν και οι άλλοι άποψη; Είναι θέμα μόνο εγωισμού και διαφύλαξης της προσωπικής μας ακεραιότητας; Γιατί θέλουμε «να πάρουμε το αίμα μας πίσω», σαν να είναι η ζωή ένας αγώνας εξουσίας; Πώς να μπει στην καρδιά μας η συγχώρηση;

Αν σε κάτι διαφέρει η χριστιανική πίστη μας από οποιοδήποτε θρησκευτικό σύστημα είναι η άρνηση να μείνουμε στο κακό που ο άλλος μας έχει κάνει ή πιστεύουμε πως μας έκανε. Και το κακό δεν είναι ανάγκη να είναι έμπρακτο. Είναι και στα λόγια. Είναι μόνιμος ο θυμός μας εναντίον εκείνου που μας προσβάλλει, που αρνείται να δει τα πράγματα όπως εμείς. Αυτή η κατάσταση δυσκολεύει ή καθιστά αδύνατη την συνύπαρξη.

Κάνε εικόνα την Τελική Κρίση για να διορθώσεις πράγματα.

 Κάνε εικόνα την Τελική Κρίση για να διορθώσεις πράγματα.
Πολλά ψεγάδια που βρίσκονται επάνω στον καμβά της ψυχής μας έχουν καλυφθεί με την αδιαφορία μας να τα αντιμετωπίσουμε και να τα διορθώσουμε.
Μια ψευδαίσθηση του εαυτού μας είναι όταν θεωρούμε ότι ένα θέμα το οποίο μας απασχολεί δεν είναι αρκετό για να μας στερήσει την Σωτηρία της ψυχής μας.
  Ένας άνθρωπος μπορεί να βιώνει μια ζωή με ευσέβεια, με διάκριση, με σύνεση και γαλήνια καθημερινότητα αλλά εάν έχει ένα ψεγάδι, ένα άλυτο θέμα με τον/την αδερφό/η του, τον/την φίλο/η του, την/τον σύζυγο, την μητέρα και τον πατέρα ή με το ίδιο του το παιδί, τότε είναι σαν να έχουμε έναν καμβά ολόλευκο και κάπου σε ένα σημείο έχει ένα μαύρο στιγματάκι το οποίο χαλάει την τελειότητα, χαλάει την αγνότητα, χαλάει ακόμα και τον δρόμο για την Σωτηρία μας.
Σε μια εξομολόγηση ενός ανθρώπου σε έναν Γέροντα Πνευματικό που η ζωή και οι άνθρωποι τα έφεραν έτσι ώστε με έναν συγγενή του να μην μιλάει, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, είπε στην εξομολόγηση γι'αυτό το θέμα στον Γέροντα: 

"Πάτερ δεν του μιλάω και δεν το αλλάζω γιατί έτσι όπως είμαστε δεν με επηρεάζει εμένα και την οικογένειά μου."
Ο Γέροντας του είπε:
   "Παιδί μου σκέψου αυτό που λες, κάνοντας εικόνα την Τελική Κρίση... Κάποια στιγμή θα παρουσιαστείς εσύ με την γυναίκα σου και τα παιδιά σου έμπροσθεν του Κυρίου για να λάβεις τον μισθό των κόπων σου. Σκέψου όταν ο Κύριος απευθυνθεί στη γυναίκα σου και τα παιδιά σου και θα τους πει... περάστε αγαπητά μου παιδιά στην Βασιλεία των Ουρανών και εσένα σου πει πήγαινε σκληρόκαρδε από την άλλη μεριά... Πώς θα νιώσεις; Τι θα σκεφτείς; Άραγε αυτό το μικρό που δεν αλλάζεις δεν θα επηρεάσει εσένα και την οικογένειά σου; Δεν θα χωριστείς με τους δικούς σου αλλά και από τον Δημιουργό σου; Αυτή είναι τελικά η επιλογή σου να έχεις μία ανεπηρέαστη ζωή 70-80 χρόνων και να χάσεις την αιωνιότητα;
Σκέψου, κάνε εικόνα την Τελική Κρίση για να διορθώσεις αυτό το στιγματάκι που λερώνει τον καμβά της ψυχής σου".

πηγή

Τους νέους ο διάβολος τους πειράζει με ακάθαρτες σκέψεις και τους γεροντότερους με λογισμούς μνησικακίας και παλαιότερες αμαρτίες.

Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα

 Να φανερώνεις όλους τους λογισμούς σου, ιδιαίτερα εκείνους που χρονίζουν και δεν σε αφήνουν ήσυχο. Όπως σε όλες τις επιστήμες προχωρούμε σιγά σιγά, κάτω από την καθοδήγηση ανθρώπου με πείρα, έτσι και εδώ. 

Για την πνευματική σου ζωή να ρωτάς μόνο έναν άνθρωπο, όχι πολλούς, για να μη σου συμβεί κανένα πνευματικό κάταγμα.

 Και όταν ακόμη νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα να εξομολογηθείς, εσύ όμως να έρχεσαι, για να παίρνεις δύναμη… 

Με τη συμβουλή (του πνευματικού) οι παγίδες του διαβόλου διαλύονται. 

Να φωνάζεις τον Ιησού. Το όνομά Του θα διώξει (τους λογισμούς). Τους νέους ο διάβολος τους πειράζει με ακάθαρτες σκέψεις και τους γεροντότερους με λογισμούς μνησικακίας και παλαιότερες αμαρτίες. Να αντιστεκόμαστε με την προσευχή. Πρέπει να μιμούμεθα τον Δαβίδ που, όταν πήγε να μονομαχήσει με τον Γολιάθ, φυσικά δεν πήγε με αδειανά χέρια. Ποιος όμως ήταν ο οπλισμός του; Ένα κοτρώνι. Μια πέτρα. «Η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α΄ Κορ. 10,4)….
«Αυτός δε διελθών δια μέσου αυτών επορεύετο» (Λουκ. 4,30) 

Οι Εβραίοι, εξαγριωμένοι με τον Χριστό, τον οδήγησαν σε ένα ύψωμα. Η λέξη ‘εξαγρίωση’ δηλώνει τους εμπαθείς λογισμούς, οι οποίοι σαν άλλοι Εβραίοι προσπαθούν να μας σύρουν στην άβυσσο. Μα ο πνευματικά υγιής νους (οφθαλμός της ψυχής) τούς προσπερνάει, χωρίς να υποστεί ζημία. Και προχωρώντας έτσι, φτάνει στην άνω Ιερουσαλήμ… (Με την εξομολόγηση, την ταπείνωση και την προσευχή απομακρύνεται και η απόγνωση). Η απόγνωση και η μελαγχολία, σαν άλλη πανούκλα (γιατί πρόκειται για αρρώστια της ψυχής) ορμάει σε πολλούς. Η ζωή τότε γίνεται ανυπόφορη. Σε πιάνει μια αδιαφορία και αδράνεια για όλα. Να μην θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτα… Λύπη δυστυχώς, αφόρητη λύπη…. Το δαιμόνιο της ακηδίας επιτίθεται με την μελαγχολία και την απελπισία…. Σήμερα, επειδή δεν έχουμε να παρουσιάσουμε ασκητικά αγωνίσματα σωζόμαστε μόνο με την υπομονή, την ανεξικακία και την εξομολόγηση…

“ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ…”

“Η μνησικακία είναι το δηλητήριο της ψυχής, το σαράκι του νου, ένα καρφί μπηγμένο στην ψυχή” (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). 

  Ένα από τα σαράκια που πληγώνουν τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, το οποίο γεννιέται από τον θυμό, είναι η μνησικακία. Είναι το να θυμόμαστε την συμπεριφορά ή τις πράξεις του άλλου με τέτοιον τρόπο ώστε να αισθανόμαστε εχθρότητα. Να τριγυρίζει σ᾽ αυτόν ο λογισμός μας. Να θέλουμε με κάποιον τρόπο να τον τιμωρήσουμε ή να τιμωρηθεί, για να ευχαριστηθούμε. Να αισθανθούμε δικαίωση είτε για την γνώμη μας είτε για τα συναισθήματα μας.
 Η μνησικακία μαρτυρεί εχθρότητα. Και δεν έχει να κάνει μόνο με μη οικείους. Μνησικακία υπάρχει και μέσα στο ζευγάρι. Στην σχέση των γονέων με τα παιδιά. Η αποκλήρωση τι άλλο μαρτυρεί παρά την διατήρηση στην σκέψη του γονέα κάποιας αρνητική στάσης του παιδιού έναντί του και την απόφαση του γονέα να ασκήσει την εξουσία του στερώντας από το παιδί περιουσιακά στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να το βοηθήσουν, αλλά και καλλιεργώντας ένα πνεύμα αντιδικίας; Η μνησικακία κάνει τον έναν ίσο στην κακή συμπεριφορά με τον άλλο και παγώνει ακόμη περισσότερο τις καρδιές, κάποτε οριστικά. 

 Η μνησικακία δηλητηριάζει την ψυχή. Συνήθως είναι κρυμμένη στον νου μας. Άνθρωποι κατά πάντα καλοί και πρόθυμοι έρχονται στιγμές που αισθάνονται αδικημένοι και βασανίζονται. Νιώθουν αυτό το καρφί στην ψυχή. Κάποτε αισθάνονται και ένοχοι, διότι πιστεύουν στον Θεό, δεν θα ήθελαν να θυμούνται τι τους έχουν κάνει οι άλλοι, αλλά δεν μπορούν. Κι έτσι αλλοιώνεται το πρόσωπο τους, εύκολα κατακρίνουν, δεν κοιμούνται, διότι σκέπτονται το κακό που έπαθαν ή νομίζουν ότι έπαθαν, και γίνονται χαιρέκακοι, όταν διαπιστώνουν ότι ο άλλος δεν προχωρά.
Υπάρχει μνησικακία όταν τα παιδιά δεν ακούνε τους γονείς;
Η απάντηση είναι καταφατική, όταν το παιδί επιστρέφει στο σπίτι και ομολογεί ότι, κάνοντας το θέλημα του και αδιαφορώντας για τις συμβουλές των γονέων, τσακίστηκε. Αυτό το “στα ᾽λεγα εγώ” είναι ο μεγαλύτερος φόβος του

H πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.

  Είναι αλήθεια ότι πεθαίνει ο άνθρωπος όταν βγάλει το κεντρί του και εκδικηθεί τον αδελφό του για το κακό που του έκανε. Όμως κι αν ο άνθρωπος ξεφύγει από την εκδίκηση και πεισθεί ότι πρέπει να είναι ειρηνικός και να απομακρυνθεί από εκείνους που τον επιβουλεύονται, όμως πάλι ελλοχεύει ένας ύπουλος εχθρός της ψυχής του:

Είναι η πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.

  Ναι μεν δεν εκδικείται καθώς πρέπει για την πίστη του και για να μην έχει ενοχές και να νιώθει ο καλός, αγγελικά φερόμενος, όμως αφήνει μέσα του την μιζέρια της πικρίας και την θύμηση της κακίας που του κατατρώγει τα πνευματικά του σπλάγχνα. 

Αυτό ίσως και να είναι χειρότερο κατάντημα που τον οδηγεί ταχύτατα στην κατάθλιψη ή στην μιζέρια του αγγελισμού του και του φαρισαϊσμού του.   

    

  Συνήθως ενώπιον του Θεού εξομολογούμενος ο άνθρωπος χαίρεται να ομολογεί αυτοεπαινούμενος στον πνευματικό του ότι δεν εκδικήθηκε, ότι συγχώρησε και ότι προσπάθησε να ανταμώσει τον εχθρό του και να μιλήσει μαζί του. Και περιμένει από τον πνευματικό να πάρει τα εύσημα και τον έπαινο για τον ηρωισμό της αγάπης της ψυχής του. Και όταν ο πνευματικός του λέει για την πικρία που φωλιάζει μέσα του και την θάλπει σαν φίδι στον κόρφο του, τότε κατανοεί την μεγάλη πλάνη όπου τον οδηγούσε ο πονηρός εαυτός του. Και τότε σκύβει και ψάχνει να μπορέσει να απαλλαγεί και να θεραπευτεί από την ύπουλη αυτή αρρώστεια. Κι αν κατανοήσει ότι η πικρία της καρδιάς αποδιώχνει το Πνεύμα του Θεού, που κατοικεί μέσα μας, τότε το πάν πρέπει να κάνει για να φύγει απ’ αυτήν πικρία για να μη ζήσει ολοκληρωτική την εγκατάλειψή του. Και πόσο όμορφα και πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος έρχεται να παραθέσει κλινικά το πρόβλημα που έρχεται μέσα στον άνθρωπο με το κακό αυτό προς επίγνωση μετανοίας.
  Ὁ μεγάλος ἔνοικος, ὁ Θεός, δέν μπορεῖ νά κατοικεῖ μέσα μας, όταν η καρδιά μας είναι γεμάτη από πικρία και μνησικακία. Παλαιά οι μελισσοκόμοι που δεν είχαν την συστηματοποίηση την σημερινή, τις κατασκεύαζαν κυψέλες ως καλάθια αναποδογυρισμένα με ποδαράκια να πατούν στην γη. Την όλη κυψέλη απ’ έξω την έντυναν με άχυρο και λάσπη για να είναι δροσερή και ευώδης. Εκεί μέσα ει-σερχόταν οι μέλισσες και έκτιζαν τις κηρύθρες και τις γέμιζαν με μέλι. 

Παίρνει αυτήν την εικόνα ο Ιερός Χρυσόστομος και φαντάζεται την κυψέλη να

Η μνησικακία (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)

 Μνησικακία σημαίνει κατάληξη του θυμού, φύλακας των αμαρτημάτων, μίσος της δικαιοσύνης, απώλεια των αρετών, δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου, ντροπή της προσευχής, εκκοπή της δεήσεως, αποξένωση της αγάπης, καρφί μπηγμένο στην ψυχή, αίσθηση δυσάρεστη που αγαπιέται μέσα στη γλυκύτητα της πικρίας της, συνεχής αμαρτία, ανύστακτη παρανομία, διαρκής κακία.

Όποιος κατέπαυσε την οργή, αυτός φόνευσε τη μνησικακία, διότι για να γεννηθούν τέκνα πρέπει να ζει ο πατέρας.
Όποιος απέκτησε την αγάπη, έγινε ξένος της οργής. Εκείνος όμως που διατηρεί την έχθρα, συσσωρεύει στον εαυτό του άσκοπα ενοχλητικά βάρη.

Η τράπεζα και το γεύμα της αγάπης διαλύουν το μίσος, και τα ειλικρινή δώρα μαλακώνουν την οργισμένη ψυχή. Η απρόσεκτη συμπεριφορά κατά την τράπεζα είναι μητέρα της παρρησίας. Και από το παράθυρο της αγάπης κάνει την εμφάνισή της στην τράπεζα η γαστριμαργία.

Η μνησικακία βρίσκεται μακριά από τη φυσική και αυθόρμητη και στερεωμένη αγάπη. Σ’ αυτήν όμως την αγάπη πλησιάζει εύκολα η πορνεία, και βλέπεις στο περιστέρι να εισχωρεί ανεπαίσθητα η ψείρα.
Να μνησικακείς πολύ εναντίον των δαιμόνων και να εχθρεύεσαι πολύ και διαρκώς τη σάρκα σου. Η σάρκα είναι ένας αχάριστος και δόλιος φίλος, και όσο την περιποιείται κανείς, τόσο περισσότερο αυτή βλάπτει.

 Η μνησικακία γίνεται και ερμηνευτής των Γραφών, προσαρμόζοντας και εξηγώντας τα λόγια του Αγίου Πνεύματος κατά τις δικές της διαθέσεις. Ας την καταισχύνει όμως η προσευχή που μας παρέδωσε ο Ιησούς (το «Πάτερ ημών»), την οποία δεν μπορούμε να την πούμε όπως αυτός, εάν μνησικακούμε.
Αν δεν μπορείς, μολονότι πάλεψες πολύ, να διαλύσεις εντελώς το σκάνδαλο της μνησικακίας, δείξε στον εχθρό σου, έστω με λόγια, ότι μετανόησες. Έτσι θα