Ο Χριστός με την εορτή της Μεταμορφώσεως μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις.

Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος προσδιορίζει τον σκοπό-λόγο και την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Όπως φωνάζει ο Ντοστογιέφσκι, του ανθρώπου δεν του φτάνει να ζει θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι κάθε άνθρωπος πέραν από τον καθημερινό διάκοσμο του βίου θέλει να ξέρει αν όλα αυτά έχουν νόημα και σκοπό. Αν αξίζουν. Αν χρειάζονται.

Η ανάγκη για αλήθεια (και όχι για ειλικρίνεια, δεν αναπληρώνει η πραγματική παρουσίαση του θέματος, τον λόγο ύπαρξης του θέματος) είναι αναπόδραστη. Είναι ο λόγος, που δε μου φτάνει μονάχα το ψωμί, που δεν χορταίνω με λίγα, που συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξή μου είναι υπόθεση απείρως μεγαλύτερη από ένα καλοκουρδισμένο θηλαστικό, που καταλαβαίνω ότι το σώμα είναι στην πραγματικότητα ένα είδος εργαλείου της θέλησης η οποία το χρησιμοποιεί προς άντληση ψυχαγωγίας και ικανοποίησης.

Λίγες μέρες προ της θυσίας του Χριστού, μετά από μια τριετία με πλείστα όσα σκαμπανεβάσματα της αποστολικής παρέας, ο Χριστός, που δεν τον αγγίζει η πλήξη και η απογοήτευση από αυτούς και αυτά που έπλασε “παραλαμβάνει” τους τρεις μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο, και Ιωάννη, για να τους δείξει, σε κείνους και σε μας, το… πως ο άνθρωπος αλλάζει! Τον ήξεραν, Τον έβλεπαν, Τον ζούσαν. Οι εκδηλώσεις και οι ενέργειες του χαρακτήρα Του τους ήταν πολλές φορές αφορμή έκπληξης και απορίας. Ρωτούσαν και αυτοί… πόθεν ἡ σοφία αὕτη και τώρα ξαφνικά ενώ προσεύχονται συμβαίνει μια… σοκ θεραπεία! Τον βλέπουν πλημμυρισμένο φως. Το πρόσωπό Του. Το σώμα Του. Τα ρούχα Του. ΟΛΟΣ ΦΩΣ. Τον είχαν ακούσει να τους λέει: Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου… Τότε πίστευαν ότι εννοούσε το φώς του μυαλού, τη δυνατότητα να καθοδηγεί. Εδώ τώρα βλέπουν-ζουν ότι σημαίνει υπαρξιακή πραγματικότητα. Αυτό που όντως είναι, και το “κρύβει” ώστε να κατανοηθεί σωστά από τους… θεατές! Πράγμα που φανερώθηκε στην ερώτηση για κατασκευή σκηνών. Γεγονός που επεξηγείται στο Ευαγγέλιο με την έκφραση… «Μή εἰδώς ὅ ἐλάλει» (ο Πέτρος).

Επειδή ατυχώς και μεις δεν ξέρουμε… έχουμε «εθνικό μας ύμνο» το «έτσι είμαι εγώ, δεν αλλάζω». Οι συνθήκες της καθημερινότητας, όπως λέει και ο Αββάς Μακάριος «ο κόσμος είναι ένας τόπος όπου σε ωθούν να λες και να κάνεις ανοησίες», μας σπρώχνουν σε κάτι τέτοιο.

Ο Χριστός λοιπόν σήμερα μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις. Μια εξωτερική, θεατή από μας και όλους και μια εσωτερική, θεατή σπανίως από κάποιους, και ατυχώς, συνήθως αόρατη και από εμάς τους ίδιους. Ταυτιζόμαστε μ΄ αυτήν την θεωρούμε παγιωμένη και ότι είναι αδύνατον να αλλάξει. Έρχεται κάτι τέτοιο ως διευκολιντική υπεκφυγή αρνητικής απάντησης στο ερώτημα ο άνθρωπος αλλάζει. Θεωρούμε ότι αυτή μας η τοποθέτηση είναι δεδομένη σαν άλλες γραμμές τρένου πάνω στις οποίες βρέθηκα χωρίς να τις διαλέξω. Φυσικά… για μένα φταίει κάποιος άλλος… οι γονείς… η κληρονομικότητα… το περιβάλλον… η μόρφωση! Με μια τέτοια νοοτροπία όμως και στάση ο άνθρωπος μένει ανήλικος ανεύθυνος και αυταπατόμενος.

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε, βολεμένοι στον “τάφο” της συνήθειας, ακόμα κι αν μια τέτοια ταφή σημαίνει «δυσοσμία και πτωμαΐνη».

Ο Χριστός μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».Είναι ωραία εδώ, λέει ο Πέτρος.Ας μείνουμε. Ας στήσουμε σκηνές.Ας κρατήσουμε τη στιγμή για πάντα.
Ποιος θα ήθελε να φύγει από έναν τόπο όπου δεν υπάρχει φόβος, αγωνία και πόνος;
Ποιος δεν θα ήθελε μια πίστη που να του προσφέρει μόνο γαλήνη, ασφάλεια και παρηγοριά;

Όμως ο Χριστός δεν τους αφήνει να μείνουν στο βουνό, στο όρος Θαβώρ όπου έχει μεταμορφωθεί και έχει φανερώσει την θεία φύση και δόξα Του.
Τους κατεβάζει πάλι κάτω. Εκεί όπου τους περιμένει ο πόνος του ανθρώπου. Η αρρώστια, η απόγνωση, η αποτυχία, ο φόβος και ο θάνατος.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος της πνευματικής ζωής δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά η φυγή.
Να χρησιμοποιήσεις τον Θεό για να μην αντικρίσεις τη ζωή. Να κάνεις την προσευχή καταφύγιο από τον άνθρωπο. Να θέλεις το Φως, αλλά όχι τις πληγές που περιμένουν να φωτιστούν.

Ο Χριστός δεν μας ανεβάζει στο Θαβώρ για να εγκατασταθούμε εκεί μόνιμα. Μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι απλά να αισθάνεσαι όμορφα κοντά στον Θεό. Είναι να επιστρέφεις πάντα στον πονεμένο άνθρωπο.Να σκύβεις πάνω στα βάσανα του.Να μπαίνεις στη νύχτα του.Να στέκεσαι δίπλα του, όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.
Γιατί το Φως του Θεού δεν μας δόθηκε για να ξεχάσουμε τον κόσμο αλλά να τον μεταμορφώσουμε.

-π. Λίβυος-

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;» «Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

  Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. 

 Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό - Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει.

 Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.
Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.

 Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. 

 «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» Σήμερα, οι άνθρωποι έχουμε μάθει να χτυπάμε το καρπούζι για να δούμε αν είναι καλό. Η ίδια η ζωή, με τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις καθημερινές δυσκολίες, μας «χτυπάει» για να φανεί τι ήχο βγάζουμε. Βγάζουμε ήχο κούφιο και γεμάτο εγωισμό; Ή ήχο μεστό, που δείχνει ότι μέσα μας υπάρχει πνευματικός καρπός;

 Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φαινόμαστε απλώς «καταπράσινοι» και άψογοι εξωτερικά. Το στοίχημα για τον Χριστιανό του σήμερα είναι να εκθέσει την ψυχή του στον Ήλιο της Δικαιοσύνης —τον Χριστό— ώστε να ωριμάσει εσωτερικά. Μόνο τότε, όταν κάποιος τον πλησιάσει και τον «κόψει», θα βρει μια καρδιά γεμάτη πνευματική γλυκάδα, έτοιμη να ξεδιψάσει τον πλησίον.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Η επαινούμενη από τον Κύριο πίστη

«Οὐδέ ἐν τῷ ᾽Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8, 10)

 Στό γνωστό περιστατικό τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου μᾶς παραπέμπει τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Δ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου, κατά τό ὁποῖο ὁ Κύριος ῾ἐντυπωσιασμένος᾽ ἀπό τήν πίστη ἑνός ἑκατοντάρχου, ἑνός δηλαδή εἰδωλολάτρη στήν οὐσία, τόν ἐπαινεῖ γι᾽ αὐτήν καί ἀνταποκρίνεται στό αἴτημά του: «ὡς ἐπίστευσας, γενηθήτω σοι». Ἡ προσέγγιση τῆς πίστης αὐτῆς τοῦ ρωμαίου ἀξιωματούχου λειτουργεῖ καί ἐδῶ - γιά νά χρησιμοποιήσουμε ἕνα σύγχρονο ψυχολογικό ὅρο - ἀρχετυπικά.

1. ῎Εχει ἐπισημανθεῖ ὅτι δύο φορές ὁ Κύριος ἐπαίνεσε τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων σ᾽ ᾽Εκεῖνον ὡς τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ: στήν περίπτωση τῆς Χαναναίας γυναίκας, πού παρακαλοῦσε τόν Κύριο γιά τή δαιμονισμένη κόρη της, καί στήν περίπτωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, δηλαδή στίς περιπτώσεις δύο θεωρουμένων εἰδωλολατρῶν. ᾽Ενῶ κανονικά θά ἔπρεπε στούς «υἱούς τῆς βασιλείας», τούς ᾽Ισραηλίτες, νά ὑπάρχει ἡ πίστη αὐτή, διότι ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι τό χαρακτηριστικό τοῦ λαοῦ πού ἐπιλέχθηκε ἀπό Αὐτόν πρός σωτηρία τοῦ κόσμου, τοῦτο δέν συμβαίνει. Τό ἀντίθετο μάλιστα. Τό σύνηθες δυστυχῶς στόν λαό αὐτό τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ ἀπιστία καί ἡ σκληροκαρδία, καταστάσεις, πού ἔλεγχαν διαρκῶς οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπό τόν Θεό προφῆτες, ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα λουλούδι, πού φυτρώνει ὄχι ἐκεῖ, πού νομικά, θά ἔλεγε κανείς, ὑπάρχει τό ἔδαφός της, στό πλαίσιο δηλαδή ἑνός συγκεκριμένου λαοῦ, ἀλλά ἐκεῖ πού ὑπάρχει ῾καρδιά᾽, δηλαδή καλή διάθεση καί ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ἄρα ὁπουδήποτε στόν κόσμο καί σ᾽ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο.

2. Ἡ ἐπαινουμένη ἀπό τόν Κύριο μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου, ὅπως καί ἡ ἀνάλογη βεβαίως τῆς Χαναναίας, δέν ἐξαντλεῖται σέ μία ἀποδοχή ἁπλῶς τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἑνός δασκάλου καί καθοδηγητῆ. ᾽Ακόμη καί ἡ ἀποδοχή Του ὡς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σέ ἕνα νοησιαρχικό καί ἰδεολογικό ἐπίπεδο ἀπορρίπτεται ἀπό Αὐτόν.

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

 Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

  Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. 

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν. 

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)

 Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

  Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας; 

 Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο; 

 Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο; 

 Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

 Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

Πόσο λάθος να πιάνεις το τέλος καί να αφήνεις την αρχή!

Πόσο λάθος;Έρχονται καί πηγαίνουν οι άνθρωποι σε Γέροντες,Ιερείς και ρωτούν:
Πές μας Γέροντα γιατί επέτρεψε ο Θεός την Πανδημία;
Πές μας πάτερ τί θα έρθει στα επόμενα χρόνια;
Πές μας τί νομίζεις για εκείνον τον Γέροντα που ακούγεται ότι έχει χάρισμα;
Πές μας Γέροντα για το Ουκρανικό,τον Οικουμενισμό και την Παγκοσμιοποίηση τί βλέπεις;
Πές μας Γέροντα άν ξέρεις να πάμε σε κάποιον φωτισμένο για εξομολόγηση ή να του ζητήσουμε να μας γλιτώσει από μία αρρώστια.
Πές μας Γέροντα κάποιον που κάνει θαύματα διότι τα παιδιά μας έχουν άσχημη συμπεριφορά.

Ούτε ένας δεν ρωτάει Γέροντα μίλησε μας για το ποιός είναι ο Θεός,τί σημασία έχει για εμάς,
πώς με ωφελεί ο εκκλησιασμός,

Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.

Κουβαλάμε το βάρος της σάρκας, ναι,σκοντάφτουμε σε λάθη παλιά και κάνουμε νέα,είμαστε, πλασμένοι από πηλό και δάκρυα.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.

Ας μην είμαστε το εμπόδιο στην πρόοδο του αδελφού,ας μην γινόμαστε το αγκάθι στον δρόμο του.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Στην πνευματική ζωή «έτοιμο» δεν υπάρχει...

Στην εποχή μας αρκετοί από εμάς τους χριστιανούς πάσχουμε και από την πνευματική ασθένεια του «έτοιμου»....
Τι εννοώ: Τα θέλουμε όλα έτοιμα, ιδίως στην πνευματική ζωή, και χωρίς να κουρασθούμε και να αγωνισθούμε εμείς. Το ζω πολύ έντονα στην Άπω Ανατολή όπου αρκετοί επισκέπτες χριστιανοί παραπονούνται διότι δεν βρίσκουν τα «έτοιμα».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

 Στην ενορία θέλουμε παπά δραστήριο, θαυματουργό και διορατικό... εμείς όμως στην οικογένεια θεωρούμε δυστύχημα ένα παιδί μας να ιερωθεί και βεβαίως ούτε κουβέντα να το οδηγήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση....

 Θέλουμε Ψάλτες με αγγελική φωνή να σολάρουν και να σείεται ο τόπος... σιγά μην μπούμε στην διαδικασία να συμψάλλουμε... τσάμπα παράσταση...

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ;

 Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ; Ολόκληρη πόλη δεν βρέθηκε κάποιος να πάρει στο σπίτι του, μια μικρή έγκυο γυναίκα; Νομίζω ότι αυτή η άρνηση φιλοξενίας, κρύβει κάτι βαθύτερο. Κρύβει την άρνηση αυτού το κόσμου, να φιλοξενήσει την αγνότητα, την αθωότητα και καθαρότητα. Στο πρόσωπο της Παναγίας, οι άνθρωποι αρνούνται το θαύμα του Θεού στην ζωή.

Μην μας προκαλεί εντύπωση, διότι αυτή η άρνηση είναι και δική μας. Καθημερινά αρνούμαστε στο Χριστό να γεννηθεί μέσα μας. Του κλείνουμε όλες τις πόρτες κατάμουτρα. Τον πετάμε έξω από την ζωή μας. Δεν θέλουμε να αναλάβουμε το κόστος της φιλοξενίας, δηλαδή των αλλαγών που πρέπει να γίνουν στο βίο μας.

ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;(Κυριακή Ε΄Λουκᾶ).

   Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί η κατάληξη της θαυμάσιας παραβολής του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, με την οποία ο Χριστός συμπλήρωσε όσα δίδαξε νωρίτερα για την ορθή διαχείριση του πλούτου.Ο πλούσιος από τον Άδη παρακαλεί τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο στον κόσμο ξανά, για να αναγγείλει στους αδελφούς του να αλλάξουν ζωή, να ζήσουν στο εξής θεοφιλώς, για να μην καταντήσουν και αυτοί «εις τον τόπον της βασάνου». Ο Αβραάμ όμως απαντάει, ότι αν δεν ακούνε τον λόγο του Θεού που είναι ήδη καταγεγραμμένος στην Αγία Γραφή, δεν θα ακούσουν ούτε και κάποιον που θα αναστηθεί εκ νεκρών (Κυριακὴ Ε΄Λουκᾶ).

  Η απάντηση του Αβραάμ σοκάρει, αλλά δείχνει μια τραγική πραγματικότητα. Τη δυσκολία μας να δεχθούμε πράγματα, που δεν τα βλέπουμε φανερά και απτά. Και όσα αφορούν το επέκεινα, τη μετά θάνατον ζωή, τον Παράδεισο και την Κόλαση, ανήκουν σ’ αυτά που γίνονται δεκτά μόνο με την πίστη. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα δεχθούμε εύκολα. Χωρίς πίστη όμως δεν έρχεται μέσα μας πληροφορία και βεβαιότητα για πράγματα που δεν είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Μόνο ηπίστη κάνει χειροπιαστά στην ψυχή μας όσα δεν έγιναν ακόμα, αλλά τα περιμένουμε να γίνουν. Η πίστη είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»(Εβρ. 11, 1).

 Αλλά τί δυσκολεύει τόσο τον άνθρωπο να πιστεύει στα μέλλοντα; Η προσκόλλησή του στα παρόντα. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει». Ζώντας με το βλέμμα συνεχώς στραμμένο στο τώρα, ατονεί μέσα του η αναζήτηση των μελλόντων, της Βασιλείας του Θεού. Ψυχραίνει βαθμηδόν η αγάπη του για τον Θεό. Δυσκολεύεται η ψυχή του να σκέφτετα ιπνευματικά. Γίνεται όλο και νωθρότερος στο να ζει κατά τις εντολές του Θεού.

 Εξανεμίζει έτσι εντελώς αντί να δυναμώνει τη λιγοστή πίστη του, που ούτως ή άλλως βάλλεται πανταχόθεν συνεχώς, έσωθεν μεν από τις δικές του αμφιβολίες, έξωθεν δε από τον ασταμάτητο βομβαρδισμό αντιθέων κηρυγμάτων. Σβήνει συνεπώς κάθε του διάθεση για σοβαρή πνευματική εργασία, αγώνα κατά των παθών, προσευχή. Δεν βλέπει καν τον λόγο να κοπιάσει για κάτι τέτοιο, αφού απορρίπτει στην πράξη τελικά καθετί που δεν είναι του παρόντος.

Μας φαίνεται παράξενο; Και όμως…

Πέρασε, λέει, κάποτε ένας εργάτης απ’ το κελλί του αγίου Παϊσίου.

"Πνευματικός αγώνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

  Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο· αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω απ’ αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού.

Το βέλος της ζωής να τρέξει προς Αυτόν, τον Άπιαστο, τον Άπειρο, τον Απρόσιτο, τον Άρρητο, τον Ακατανόητο.

Να μάθουμε να ζούμε -πραγματικά- μέσα στην Εκκλησία.
Με τον ήχο των καμπάνων, με λιβάνι και κερί, με γονυκλυσίες και αγρυπνίες, με νηστείες και εορτές, με χαρμολύπη και μετάνοια, με ωδές πνευματικές και σιωπηλές προσευχές.

Μέσα στην Εκκλησία συνυπάρχουμε πόρνοι και παρθένοι, μέθυσοι και εγκρατείς, πολυλογάδες και σιωπηλοί, γαστρίμαργοι και νηστευτές, φιλάργυροι και ελεήμονες, οικογενειάρχες, μοναχοί, πλούσιοι, φτωχοί, μορφωμένοι, αγράμματοι, διάσημοι και άσημοι· όλοι με πάθη και αρετές, με αδυναμίες και δυνάμεις, με πτώσεις και αναστάσεις, όλοι όμως ατελείς, όλοι ζητιάνοι της Χάριτος.

Στην Εκκλησία βρισκόμαστε διότι διψούμε να ξεπεράσουμε τον συμβιβασμό με την αμαρτία. Δεν βρισκόμαστε εδώ γιατί τον ξεπεράσαμε. Είμαστε εδώ γιατί είμαστε ασθενείς και όχι υγιείς, είμαστε παράλυτοι και όχι αρτιμελείς.
Στην Εκκλησία μένουμε αναζητώντας την Αλήθεια, τον Χριστό.

Ζούμε όχι για να φτάσουμε σε ένα τέρμα, διότι η γνωριμία αυτή που αναζητούμε δεν τελειώνει ποτέ. Στόχος ουσιαστικά δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο μια κατεύθυνση, μία πορεία προς τον Χριστό. Το βέλος της ζωής να τρέξει προς Αυτόν, τον Άπιαστο, τον Άπειρο, τον Απρόσιτο, τον Άρρητο, τον Ακατανόητο.
Είναι ο Χριστός πιο πολύ ο δρόμος παρά το τέρμα, πιο πολύ η ανάβαση παρά η κορφή.
Όσα κι αν διαβάσεις, όσα κι αν σου πω, μόνος σου θα βρεις τον Θεό. Γιατί ο Θεός αποκαλύπτεται όταν είσαι μονάχος, εκεί στην εσχατιά της προσωπικής σου πείνας γι’ Αυτόν.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

  Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

  Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] 

Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] 

  Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

  Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο.

 Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

  Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.

1. Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

Εκεί που δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός υπάρχει.

Η σχέση και η πίστη στον Χριστό δεν εξαντλείται στα Ιερά Μυστήρια. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές στα Μυστήρια μπορεί αν υποκριθούμε ή να στήσουμε έναν «καλό θρησκευτικό εαυτό». Από τα Ιερά Μυστήρια η σχέση ξεκινά και αναγεννάτε συνεχώς.

Από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στα απλά και στα καθημερινά φαίνεται και αποκαλύπτεται πόσο Χριστό έχεις μέσα σου. Εκεί βρίσκεται το απόσταγμα της πνευματικής ζωής.

• Αναπαύεις τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου; Μήπως απομακρύνονται άνθρωποι από δίπλα σου λόγω της συμπεριφοράς σου;
• Χαίρονται να είναι μαζί σου ;
• Είσαι φάρος και πνευματική πηγή για τους ανθρώπους που σχετίζεσαι καθημερινά;
• Είναι η καθημερινή συμπεριφορά σου μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για τον άλλον ή υψώνεις τείχη εγωϊσμού, κακίας και μίσους ;
• Με ποιον τρόπο διαφωνείς;
• Έχεις μάθει να ακούς και να δίνεις στον άλλον τον χώρο να είναι ο εαυτός του;
• Μήπως ενοχοποιείς και πιέζεις τους άλλους ;
• Όταν μια κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει, ειρηνεύεις τα πράγματα ή ρίχνεις λάδι στη φωτιά;
• Μήπως «σκοτώνεις» ανθρώπους με τα λόγια σου;

Διαβάζεις για χαρά στα συναξάρια και το κουβεντιάζεις σε πνευματικούς καφέδες με παρέες. Εσύ έχεις χαρά;

O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους

 O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς.
Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για να έχεις την καλή τους γνώμη. Αν φερθείς ελεύθερα δεν σε θέλουν. 

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά - ελεύθερα, άνετα, και κυρίως, να περιπαίζουν τον ντουνιά και τους εν αυτώ.
Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τον "κόσμο"...
Το μόνο που τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων.

Αγιος Παϊσιος

Πολλοί λενε: ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ , ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ ;

Πολλοί λενε: ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ , ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ ;Δεν αντέχω άλλο την υποκρισία στην Εκκλησία…

«Όλοι αυτοί που κοινωνούν και κάνουν πως είναι άγιοι,
κι όμως ζουν διπλές ζωές…»
«Πώς μπορώ να συνεχίσω να πιστεύω, όταν βλέπω ανθρώπους της Εκκλησίας να φέρονται χειρότερα κι απ’ τους έξω;»

Ερωτήματα σκληρά.Μα όχι άδικα.Γιατί ναι, υπάρχουν πληγές.
Υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχουν και ψυχές που σκανδαλίζουν.Όμως...
Δεν μένω στην Εκκλησία εξαιτίας των ανθρώπων.
ΜΈΝΩ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ .

Δεν ακολουθώ την Εκκλησία γιατί όλοι οι χριστιανοί είναι άγιοι.
Αλλά γιατί μέσα σ’ αυτήν, σώζεται και θεραπεύεται η δική μου αμαρτωλή ψυχή.

Δεν κοινωνώ επειδή είμαι καλύτερος.Αλλά επειδή πεινάω για τον μόνο Άγιο.
Για Εκείνον που δεν με αποστρέφεται, παρ’ όλη τη δική μου υποκρισία.

Και ποιος είμαι εγώ για να εγκαταλείψω τον Χριστό,επειδή κάποιος άλλος Τον πρόδωσε;
Ο Ιούδας ήταν στην πρώτη Εκκλησία.Αλλά δεν σταμάτησαν οι μαθητές να πιστεύουν.Ο Πέτρος Τον αρνήθηκε. Ο Θωμάς αμφέβαλε.
Κι όμως, Εκείνος δεν τους απέρριψε.
Ούτε κι εμείς πρέπει να φύγουμε εξαιτίας των πτώσεων.
Αν φεύγεις απ’ την Εκκλησία για την υποκρισία,μήπως τελικά της χαρίζεις τη δύναμή σου;