Ιερομάρτυρας Δανιήλ Σισόεβ «Η λειτουργία της Κυριακής, είναι η καλύτερη θεραπεία για τις αμέτρητες καταθλίψεις και τις λύπες πού ζουν στην «γκρίζα καθημερινότητα»

Γι’ αυτό η εκκλησία είναι η μικρή ουράνια πατρίδα μας. Εδώ ο Θεός συγχωρεί τις αμαρτίες μας στο μυστήριο της Εξομολογήσεως. Εδώ δίνει τον Εαυτό Του σέ μας μέσα από την Θεία Κοινωνία. Είναι δυνατόν κάπου άλλου να μπορείτε να βρείτε αυτές τις πηγές της αιώνιας ζωής;

Στο ναό, ο Κύριος, όχι μόνο μας προστατεύει και μας δίνει δύναμη, αλλά και μας διδάσκει επίσης. Αφού όλη η λειτουργία είναι ένα πραγματικό σχολείο της αγάπης του Θεού…
Η λειτουργία της Κυριακής, είναι η καλύτερη θεραπεία για τις αμέτρητες καταθλίψεις και τις λύπες πού ζουν στην «γκρίζα καθημερινότητα». Αυτό είναι ένα λαμπερό ουράνιο τόξο της διαθήκης του Θεού μέσα στην ομίχλη της γενικής αναστάτωσης.

Διακόνου Γεωργίου Μαξίμωβ-''Να λάμπεις σαν αστέρι''

Πνευματικές συζητήσεις του νεομάρτυρα Δανιήλ Σισόεβ-2009

Εκδόσεις ''Ορθόδοξη Κυψέλη''

Εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου,τον διάβολο(Νεομάρτυς Δανιήλ Σισόεβ)

-Γιατί πρέπει να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή;
-Επειδή έτσι είπε ο Χριστός.Έξι μέρες να εργάζεσαι και την εβδόμη να την αφιερώνεις στον Κύριο και Θεό σου.Εκείνος μπορει να μας ζητήσει ως θυσία ένα μέρος του χρόνου μας.

 Εάν το θέλετε εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου,τον διάβολο.Οι εκκλησίες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί .Εκεί δεχομαστε πληροφορίες από την κυβέρνηση μας:κωδικους(Καινή Διαθήκη),ενισχύσεις(Θ. Ευχαριστία) και στήριξη από την κοινότητα.Κατέχουμε πολλές τεχνικές για να κάνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου.Σύμφωνα με τους κανόνες της εκκλησίας όποιος λείψει αδικαιολόγητα τρεις Κυριακές στη σειρά στην εκκλησία τιμωρειται με ακοινωνησία.

 Συχνά αυτοί που δεν συμμετέχουν στις ακολουθίες της εκκλησίας βαριούνται εύκολα.Αυτοι που νομίζουν ότι κοιμώμενοι την Κυριακή αναπληρώνουν τον ύπνο που έχασαν την υπόλοιπη εβδομάδα και δεν πηγαίνουν στη Θεία Λειτουργία σύντομα θα καταλάβουν ότι ο κυριακάτικος ύπνος δεν προκαλεί ευχαρίστηση.Μπορείς να φας και να αισθάνεσαι πεινασμένος ή να κοιμηθείς 25 ώρες και να νυστάζεις.ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ,ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ.Αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον.θέλεις να τον βλέπεις συνέχεια,να επικοινωνείς μαζί του.Δεν πρέπει να σε καταναγκάσει κανένας να πας στη συνάντηση,έτσι δεν είναι;Ο χριστιανισμός ανυψώνεται πάνω σ΄άυτην την αγάπη μεταξύ Θεου και ανθρώπου.

Είναι σημαντικό να μην ψάχνεις δικαιολογίες εάν λείψεις από μια ακολουθία.Μπορείς να βρεις χίλιες δικαιολογίας αλλά το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χειροτερέψεις την κατάσταση.Πρέπει να παλέψουμε χωρίς έλεος ενάντια στην αμαρτία και στην ακηδία.Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως.Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ π.ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ

Ο επιστήθιος σταυρός του π. Δανιήλ Σισόγιεφ βαμμένος με το αίμα του.

Ο επιστήθιος σταυρός του π.Δανιήλ Sisoev βαμμένος με το αίμα του.

πηγή/αντιγραφή

Ομιλία για τον ιερέα που έδωσε τη ζωή του για τους μουσουλμάνους

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016:Ομιλία για τον ιερέα που έδωσε τη ζωή του για τους μουσουλμάνους

Ασφαλώς κανείς δυτικός άνθρωπος δεν αγάπησε τους μουσουλμάνους όσο ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας π. Δανιήλ Σισόεβ. Τους αγάπησε τόσο, ώστε αφοσιώθηκε σ’ ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, για να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όχι μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και ακραίοι Ρώσοι νεοπαγανιστές, υπερεθνικιστές, προτεστάντες κ.λ.π.

Πίστευε ακράδαντα πως, εκεί όπου βρίσκονται, είναι παγιδευμένοι και καταστρέφονται. Διακήρυττε πως, αν δεν μεταφέρουμε το λόγο του Χριστού στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε άλλες θρησκείες και δόγματα, θα είμαστε άσπλαχνοι και ρατσιστές. Το μόνο κίνητρό του ήταν η ανιδιοτελής αγάπη.
Η προσπάθειά του αυτή απέφερε πολλούς καρπούς, δεκάδες μουσουλμάνοι και προτεστάντες τον αγάπησαν, όμως άλλοι τον μίσησαν. Μετά από πολλές απειλές, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία, στη Μόσχα, στις 19 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 34 ετών.
Η απόδοση τιμής στο θάνατό του είναι αφορμή για κήρυγμα αγάπης, όχι μίσους, γιατί εκείνος κινήθηκε μόνον από αγάπη, χωρίς κανενός είδους ρατσιστικό ή ιμπεριαλιστικό συναίσθημα.

Για τον π. Δανιήλ θα μιλήσει ο Ρεθεμνιώτης θεολόγος και συγγραφέας Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, ώρα 5 μ.μ., στα πλαίσια των εβδομαδιαίων συνάξεων της ενορίας του μητροπολιτικού ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Ρεθύμνου, στην αίθουσα της ενοριακής εστίας (πίσω από το ναό της αγίας Βαρβάρας, ακριβώς δίπλα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη). Τίτλος της ομιλίας: «Ο νεομάρτυρας ιεραπόστολος π. Δανιήλ Σισόεβ και η σημασία του μαρτυρίου του».
Η είσοδος είναι ελεύθερη. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

πηγή/αντιγραφή

Περισσότερα άρθρα για τον βίο και το μαρτυρικό τέλος του  νεομάρτυρα Δανιήλ Σισόεβ

https://proskynitis.blogspot.gr/search/label/

Ό δρόμος για τον Αντίχριστο βρίσκεται στην ιδεολογία, στα πιστεύω μας(Νεομάρτυρος Δανιήλ Σισόεβ(+2009)

Πατήρ Δανιήλ: «…Πολλοί άνθρωποι για κάποιο λόγο πιστεύουν oτι ό Αντίχριστος δεν θα είναι σε θέση χωρίς την σφραγίδα του να αναγνωρίσει έναν άνθρωπο…

Αλλ΄ όμως, μέσα στον Αντίχριστο θα ζει ό ίδιος ο Σατανάς, όπως αναφέρεται στην Επιστολή προς τούς Θεσσαλονικείς…

Τα πονηρά πνεύματα έτσι και αλλιώς όλο μάς ακολουθούν, και έχουν ενοχοποιητικά στοιχεία για μας. Όπως περιγράφεται μάλιστα και στην δοκιμασία της μακάριας Θεοδώρας, αυτοί καταγράφουν κάθε κακή πράξη πού κάνουμε.
Στ’ αλήθεια λοιπόν, θα είναι άραγε δύσκολο στον Αντίχριστο να καλέσει το πονηρό πνεύμα ( πού έχει υπό παρακολούθηση τον άνθρωπο ) και να ζητήσει να του πεί, πού βρίσκεται κανείς;

Ναι, θα είναι εύκολο για αυτόν να το ρωτήσει. Και για αυτό δεν του χρειάζεται να μάς καταδιώξει...

Στον Αντίχριστο θα είναι σημαντικό να γνωρίζει, όχι, το πού βρίσκεται ό άνθρωπος, ή με τί ασχολείται καί  τί εμπορεύεται.

Για αυτόν θα είναι σημαντικό ό άνθρωπος να έχει «υπογράψει» συμβόλαιο μαζί του. Να έχει κάνει συμμαχία μαζί του. Αλλά θα του κάνει εκβιασμό χρησιμοποιώντας την πείνα.
Γι’ αυτό είναι ή απαγόρευση για το εμπόριο ( οπότε ) και ό κανόνας θα είναι απλός. Δέν με προσκυνάς, θα σέ πεθάνω λοιπόν της πείνας !

Αυτή είναι ή όλη λογική, το καταλαβαίνετε;…

Και για ποιό λόγο ό Σατανάς εξαπλώνει όλα αυτά; Για τον λόγο, ότι, όταν εμφανισθεί ό πραγματικός Αντίχριστος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι πού φοβούνται να πάρουν την σφραγίδα, όλοι θα πάρουν με επιτυχία την πραγματική.

Επειδή θα ψάχνουν την σφραγίδα, όχι εκεί πού θα βρίσκεται. Αυτοί θα την ψάχνουν σέ κάποια τεχνικά μέσα τα οποία στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται στον Αντίχριστο. Ό διάβολος θέλει να μάθει στους ανθρώπους, όταν θα έρθει ό αληθινός εχθρός, αυτοί να μην τον φοβούνται πλέον.
Αλλά ό άγιος Ιππόλυτος λέει το έξης: «Τί θα λέει ό άνθρωπος, λαμβάνοντας την σφραγίδα του Αντίχριστου; Θα πει: αποτάσσομαι τον Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης, τον Μοναδικό Του Υιό τον Ιησού Χριστό, το Άγιο Πνεύμα, την Αγία Εκκλησία και παραδίνομαι σέ σένα μόνος μου».

Κοιτάξτε ό άγιος Ιππόλυτος είχε δίκιο. Το βασικό σήμερα, το οποίο ό Αντίχριστος παίρνει για δικό του, είναι ή απάρνηση της δημιουργίας του σύμπαντος. Ή εξέλιξη, αυτό δεν είναι ή προετοιμασία του ερχομού του Αντίχριστου; Και βέβαια είναι ή προετοιμασία, ή θεϊστική εξέλιξη ιδιαίτερα.

Όταν ισχυρίζονται ότι ό Θεός δημιουργούσε τον κόσμο με τη βοήθεια του κακού, και του θανάτου, αυτό οδηγεί στον Αντίχριστο.
Ό ισχυρισμός ότι ό Χριστός δεν είναι ό μοναδικός δρόμος για τον Θεό, αυτός είναι ό δρόμος για τον Αντίχριστο.

Ό ισχυρισμός ότι υπάρχει σωτηρία έκτος της Εκκλησίας, αυτός είναι ό δρόμος για τον Αντίχριστο.

Ό ισχυρισμός ότι εμείς πρέπει να βολευόμαστε εδώ στην γη.

Και όπως ό Απόστολος Παύλος λέει: « όταν θα λένε ότι τώρα έχουμε ειρήνη και ασφάλεια, τότε έρχεται ή καταστροφή !»

Ό δρόμος λοιπόν για τον Αντίχριστο βρίσκεται στην ιδεολογία, στα πιστεύω μας, και όχι στην τεχνική. Με την πνευματική έννοια, πολλοί άνθρωποι σήμερα ήδη έχουν υιοθετήσει τις ιδέες του Αντίχριστου, και συμμερίζονται τις ιδέες του Αντίχριστου.

Ή ιδέα, για το ότι ό Θεός είναι ένας, αλλά οι δρόμοι είναι πολλοί, αυτή είναι ιδέα του Αντίχριστου. Αλλά κανείς δεν γράφει ενάντια σέ αυτό.

Ενάντια σέ αυτό δεν πολεμάνε. Καταπολεμάνε ενάντια σέ αυτά τα πράγματα, τα όποια εδώ και πολύ καιρό παλιώσανε….

Προσέξτε, oσο περισσότερο ό άνθρωπος άρχιζε να ασχολείται με την καταπολέμηση του ΑΦΜ, ή των Βιομετρικών διαβατηρίων, τόσο περισσότερο αγχώδης γίνεται, γίνεται εκνευρισμένος, οργισμένος, επιθετικός...

Μήπως αυτό είναι από το Άγιο Πνεύμα; Μήπως το Άγιο Πνεύμα είναι ό Θεός της σύγχυσης, της ακαταστασίας; Όπως είπε ό Απόστολος Παύλος «ό Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης» (Α’Κορινθ. 14, 33).

Άλλ’ εγώ δεν έχω δει ακόμη έναν ήσυχο και ήρεμο άνθρωπο πού θα συμμετάσχει ενεργά στην καταπολέμηση του ΑΦΜ. Όλοι τους είναι υστερικοί…

Εμείς είχαμε έναν Αρχιμανδρίτη με κύρος, σέ ένα μεγάλο μοναστήρι, δεν θα αναφέρω το όνομα του, ώστε να μην τον προσβάλω, αυτός καταπολεμούσε ενεργά το ΑΦΜ και ως αποτέλεσμα είχε τρελαθεί. Στην πραγματική έννοια της λέξης. Άρχισε να τρέχει γυμνός γύρω από το μοναστήρι, ουρλιάζοντας μέ διάφορους παραλογισμούς, και κατέληξε σέ ένα ψυχιατρείο. Τέτοια πνευματική σύγχυση, ή οποία έβλαψε τον άνθρωπο ολοκληρωτικά.

Ό λαός μας άρχισε να καταφεύγει στις σπηλιές. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του ίδιου πειρασμού. Είναι αυτό από το Θεό;

Όχι, αυτό είναι από τον Σατανά ! Και αυτό είναι από τον Σατανά, ακριβώς, γιατί ό διάβολος θέλει τούς ανθρώπους να τούς φέρει σέ σύγχυση. Τούς σύγχυσε ακόμα και με αυτό, έτσι πού αυτοί ξέχασαν τον Χριστό και θυμούνται μόνο το διάβολο.

Μιλήσατε για τον πατέρα Παΐσιο, και εγώ θυμήθηκα μία ιστορία την οποία γνωρίζω από πρώτο χέρι.

Το 1980 στον γέροντα Παΐσιο τον ‘Αγιορείτη ήρθαν κάποιοι προσκυνητές και άρχισαν να ρωτάνε, πότε θα έρθει ό Αντίχριστος.

Και εκείνος τούς ρώτησε: «Γιατί ( είστε τόσο ανυπόμονοι ; ), εσείς τον περιμένετε πολύ ;»

Από το βιβλίο του διακόνου Γεωργίου Μαξίμωβ«Να λάμπεις σαν ένα αστέρι»
Πνευματικές συζητήσεις με τον νεομάρτυρα ιερέα Δανιήλ Σισόεβ
Εκδ.''Ορθόδοξος Κυψέλη''

πηγή

Για τον  νεομάρτυρα ιερέα Δανιήλ Σισόεβ δείτε και ΕΔΩ

Χαιρετισμοί στο νεομάρτυρα ιεραπόστολο π. Δανιήλ Σισόεφ († 19 Νοεμβρίου 2009)

Μικρή εισαγωγή του θεολόγου Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτη: 

Η πραγματική, ουσιαστική και αιώνια τιμή στους αγίους αποδίδεται από το Θεό, ο Οποίος, όταν το κρίνει ωφέλιμο για μας, αποκαλύπτει την αγιότητά τους και με θαύματα. Σε ό,τι αφορά όμως στην τιμή των αγίων από τους ανθρώπους, είναι γνωστό ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία τους αγίους τους αναγνωρίζει και τους τιμά πρώτιστα ο λαός. Με τον καιρό η θεσμική Εκκλησία (η ιερά σύνοδος), αποδεχόμενη την τιμή που αποδίδει σ’ έναν άγιο ο λαός, έρχεται να ανακηρύξει την αγιότητά του.

Πάντα οι χριστιανοί τιμούσαν αυθόρμητα ως αγίους, χωρίς να περιμένουν επίσημη εκκλησιαστική έγκριση, τους μεγάλους πνευματικούς αγωνιστές, που με τη ζωή τους φανέρωναν την ενότητά τους με το Θεό. Στους βίους των αγίων, π.χ. του αγίου Συμεών του Στυλίτη, μα και όλων των μεγάλων και σημειοφόρων ασκητών, βλέπουμε πως ο λαός τους αναγνώριζε ως αγίους και προσέτρεχε σ’ αυτούς ενώ ακόμη ζούσαν.

Ιδιαίτερα τους νεομάρτυρες, από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι χριστιανοί τους τιμούσαν ως αγίους από την ίδια κιόλας μέρα του μαρτυρίου τους· μάζευαν το αίμα τους με μαντήλια και διακινδύνευαν τη ζωή τους για να πάρουν τα εκτεθειμένα σώματά τους και να τα θάψουν με τιμές. Ταχύτατα φιλοτεχνούνταν εικόνες τους, γράφονταν ακολουθίες προς τιμήν τους και γιορταζόταν η μνήμη τους. Παραδείγματα ο άγιος Γεώργιος Ιωαννίνων († 17 Ιανουαρίου 1838), που αγιογραφήθηκε 13 μέρες μετά το μαρτύριό του, και οι άγιοι Τέσσερις Μάρτυρες του Ρεθύμνου († 28 Οκτωβρίου 1824), που η μνήμη τους γιορτάστηκε ήδη την πρώτη επέτειο του μαρτυρίου τους (1825).

Δεν πρόκειται για νεοτερισμό. Από τα αρχαία χρόνια οι χριστιανοί αναγνώριζαν αμέσως τους μάρτυρες ως αγίους, διακινδύνευαν για την ταφή τους και πάνω στους τάφους τους τελούσαν τη θεία λειτουργία (οι πρώτες αγίες τράπεζες).

Παρόμοια ισχύουν και για τους μεγάλους αγίους Γεροντάδες της εποχής μας, για τους οποίους γράφτηκαν υμνογραφικά έργα και αγιογραφήθηκαν εικόνες πριν η θεσμική Εκκλησία αποφανθεί επίσημα για την αγιότητά τους.

Εδώ θα ήθελα να παραθέσω τα λόγια του π. Εφραίμ του Βατοπαιδίου (για τον οποίο έχω θετική γνώμη, αλλά ούτως ή άλλως σημασία έχει το περιεχόμενο των λόγων), που είχε πει για τον αγιασμένο «παππού Παναγή του Ιλαμιού» από τη Λύση της Κύπρου: «Δεν μπορεί κανείς να εμποδίσει τα μέλη της εκκλησίας αυθόρμητα να προσεύχονται σ’ αυτόν. Δεν δίνει κανείς γραμμή. Ξέρετε, “φτιάξτε εικόνα”. Σαν εμείς, θυμάμαι, για τον Νικόλαο Πλανά. Μόλις διάβασα τον βίο του, μου δημιουργήθηκε μια αγάπη γι’ αυτόν τον άνθρωπο και παραγγείλαμε εικόνα με το φωτοστέφανο, προτού ανακηρυχθεί επίσημα άγιος. Και την είχαμε. Και είχαμε την αίσθηση μέσα μας ότι κάποτε θα ανακηρυχθεί άγιος. Θέλω να πω μ’ αυτό ότι δεν μπορείς να εμποδίσεις τα μέλη της εκκλησίας που βιώνουν αυθόρμητα να κάνουν και μια εικόνα για τον γέρο-Παναή. Πήγε ο π. Νήφων στον Οικουμενικό Πατριάρχη και του έδειξε μερικές τοιχογραφίες που υπάρχουν σε ένα παρεκκλήσιο. Είναι ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο Γέρο-Πορφύριος, ο Γέρο-Παΐσιος, ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, ο Γέρο-Ιάκωβος, ο Γέρων Σωφρόνιος. Του λέγει ο Πατριάρχης: «Πολύ προτρέχεις». «Παναγιώτατε, του λέγει, το βίωμα της εκκλησίας είναι πρώτα και η Εκκλησία βλέποντας το βίωμα έρχεται και επισήμως αναγράφει στο αγιολόγιο της». Ο Πατριάρχης βλέποντας τις αγιογραφίες τις ασπάσθηκε μία μία» (από εδώ).

Φυσικά, πρέπει να είμαστε συνετοί κι όχι απερίσκεπτα παρορμητικοί. Δεν πρέπει να σπεύδουμε να «αγιοποιούμε» ασυλλόγιστα όποιον νομίζουμε. Υπάρχουν και ψευτοάγιοι· υπάρχουν και ψευτοθαύματα. Βεβαίως, αυτά, κι αν προς στιγμήν ξεγελάσουν μερικούς, τελικά θα αποκαλυφθούν, όπως και οι αληθινοί άγιοι, όσο κι αν πολεμηθούν (από τον ιερό Χρυσόστομο π.χ. ώς τον άγιο Νεκτάριο κ.π.ά.), στη συνέχεια θα δικαιωθούν. Όμως εμείς, από μάλλον εγωιστικό ζήλο, θα έχουμε διακινδυνεύσει την ψυχή μας. Τον τελευταίο και βαρύνονται λοιπόν λόγο πρέπει να τον αφήνουμε στη θεσμική Εκκλησία κι όχι να θέλουμε να την υποκαταστήσουμε. Είμαστε μέλη της Εκκλησίας (που έχει και "αποστόλους και προφήτες διδασκάλους" και φυσικά επισκόπους και συνόδους), δεν είμαστε, εμείς μόνοι μας, «η» Εκκλησία.

Ο π. Δανιήλ Συσόεφ, που δολοφονήθηκε λόγω της ιεραποστολικής του δραστηριότητας (ιδιαίτερα στους κόλπους του Ισλάμ, αλλά και σε άλλες εξτρεμιστικές ομάδες), στην οποία ήταν κυριολεκτικά αφιερωμένος παρά τις αλλεπάλληλες απειλές που δεχόταν, είναι χαρακτηριστική περίπτωση νεομάρτυρα. Είναι επόμενο να θεωρηθεί άγιος – και, κατ’ εμέ, δεν μπορεί παρά να είναι – και το υπόδειγμα της θυσίας του να παρηγορεί και να εμπνέει τους αγωνιζόμενους και αγωνιώντες ορθόδοξους χριστιανούς. Ήδη έχουν αγιογραφηθεί εικόνες του, που συναντούμε και στο Ιεραποστολικό Κέντρο που ιδρύθηκε προς τιμήν του στην ορθόδοξη Σερβία. Βλέπουμε επίσης και τροπάρια προς τιμήν του, όπως εδώ (προς το τέλος της συλλογής).

Εξάλλου, ο π. Δανιήλ πραγμάτωσε ένα αρχαίο χριστιανικό ιδεώδες, που φαίνεται να εκλείπει στη σημερινή Ορθόδοξη Εκκλησία: έγινε επικίνδυνος. Εμάς προφανώς δε θα μας σκοτώσει κανείς· αυτό σημαίνει ότι μάλλον δεν πολεμάμε το κακό αποτελεσματικά.

Στα πλαίσια αυτά τοποθετείται και η παρακάτω ποιητική σύνθεση, έργο ανώνυμου λαϊκού υμνογράφου, που θέλουμε να μοιραστούμε σήμερα μαζί σας. Πρόκειται για χαιρετισμούς προς τον π. Δανιήλ Συσόεφ, εκτός από τους τρεις τελευταίους εκτενείς οίκους, που περιέχουν χαιρετισμούς προς τους ορθόδοξους κληρικούς, τους ιεραποστόλους και τους νεομάρτυρες, δηλαδή τις τρεις τάξεις πνευματικών αγωνιστών, στις οποίες ανήκει ο π. Δανιήλ. Ας έχουμε την ευχή τους κι ας παραδειγματιζόμαστε από τον αγώνα τους…

Χαιρετισμοί εις τον νέον ιερομάρτυρα Δανιήλ 

Συσόεφ τον Ρώσον

Υπό ανωνύμου ιδιώτου

Κοντάκιον. Ήχος γ΄. Η Παρθένος σήμερον.

Ορθοδόξων όμιλος, καν αμαρτίας ποιούντων,

Δανιήλ τιμήσωμεν, τον λειτουργόν του Κυρίου·

σχόντα γαρ των αποστόλων ένθεον ζήλον,

μάρτυρα, θυσιασθέντα καιροίς εσχάτοις ,

υπέρ πάντων σωτηρίας,

ον επειγόντως δέον μιμήσθαι ημάς.

Το τελευταίο κήρυγμα του νεομάρτυρος Δανιήλ Σισόεβ

Η μαρτυρία ενός νέου για τον ιερομάρτυρα Δανιήλ Σισόεβ

Δια της γνωριμίας μου με τον π.Δανιήλ ο Θεός έδειξε σε εμένα το μέγα Του έλεος.
Όταν είδα τις δημόσιες συζητήσεις του με τους μουσουλμάνους και άκουσα τα κυρήγματα του,φούντωσε μέσα μου η επιθυμία να τον γνωρίσω.Τη στιγμή εκείνη δεν ήξερα ότι διευθύνει ένα ιεραποστολικό σχολείο.Όταν γνωρίστηκα μ'έναν από τους μαθητές-ιεραπόστόλους, μίλησε για μένα στον π.Δανιήλ.Εκεινος με χαρά μεγάλη δέχτηκε να με γνωρίσει.

 Όταν τον γνώρισα εντυπωσιάστηκα από τη θερμή του πίστη και το μαχητικό του πνεύμα,τα οποία μπορούσε και μετέδιδε στους γύρω του.Επίσης ενθουσιάστηκα από το πόσο καλά γνώριζε τις θεμελιώδεις αρχές της πίστεως,αλλά και το απολογητικό του χάρισμα,το οποίο βασιζόνταν στην γνώση της Αγίας Γραφής και των συγγραμάτων των Αγίων Πατέρων.Όλα αυτά με ενεπνεύσαν να ακολουθήσω το ίδιο μονοπάτι.
 Επίσης με εντυπωσίασε η πίστη του στο Θεό και ο θείος ζήλος του στις Ιερές ακολουθίες.Λάτρευε να μιλάει για το Χριστό και μπορώ να πω ότι ενα από τα σημαντικότερα πράγματα που έμαθα από τον παιδαγωγό μου ήταν ότι :«Ο σκοπός μίας ιεραποστολής είναι να κάνει τον κόσμο ολόκληρο να αγαπήσει το Χριστό»
 Θυμάμαι ότι μου έλεγε:«Σεραφείμ.Υπάρχουν πολλοί Κούρδοι στο Σαράτωβ.Ο επίσκοπός μας ευλόγησε να πάμε εκεί.Συνεπώς,τι λες,θα πάμε»;
 Προσπάθησα να ζυγίσω τα πράγματα και είδα ότι δεν ήμουν ακόμη έτοιμος,ήμουν και λίγο φοβισμένος.Επίσης δεν είχα ακόμη τις απαραίτητες γνώσεις.
 Τις στιγμές εκείνες πραγματικά δεν ήμουν έτοιμος,αλλά μετά το μαρτυρικό του τέλος,εγώ και ο αδελφός μου,πήραμε ευλογία από τον επίσκοπο Λογγίνο,για την πρώτη ιεραποστολή στο Σαράτωβ.
Μου έλεγε να είμαι γενναίος και διάφορα άλλα πράγματα τα οποία θα τα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.:«Εαν κάποιος μπει στο μονοπάτι της ιεραποστολής,δεν υπάρχει επιστροφή.Ο Θεός θα ζητήσει από τους ανθρώπους το τάλαντο που τους έδωσε και το έθαψαν»
Και αυτό:«Το πιο σημαντικό πράγμα στην ιεραποστολή είναι η προσευχή.Η ακατάπαυστη προσευχή είναι το πρώτο και το τελευταίο.Είναι μία ουσιώδης πτυχή της ιεραποστολής.Η μελέτη της Αγίας Γραφής είναι μία από τις τρεις κύριες δραστηριότητες του ιεραποστόλου.Επίσης, όσο πιο πολύ συμμέτεχεις στις Ιερές Ακολουθίες,τόσο πιο πολύ επιτυχία θα έχεις στην ιεραποστολή σου»
Επίσης έλεγε:«Κυρήττουμε το Εαυγγέλιο προς δόξαν Θεού και για τη σωτηρία των ανθρώπων»

 Προσπάθησε με όλους τους τρόπους να μας βοηθήσει στην ιεραποστολή μεταξύ των Κούρδων.Πρώτα απ'όλα μας έδωσε την Καινή Διαθήκη στην κουρδική γλώσσα(ειρήσθη εν παρόδω να πω ότι έμαθα να διαβάζω Κουρδικά μέσα από αυτό).Επίσης αφιέρωσε πολύ χρόνο στο έργο της μετάφρασης.Αυτή η καλή του ανυσηχία με συνάρπαζε και με ενέπνεε
  Θυμάμαι μία φορά που συζητουσαμε την προοπτική για ένα ιεραποστολικό ταξίδι στους Κούρδους του Ιρακ.Είπα ότι γνωρίζω ελάχιστα τη γλώσσα τους και ότι εκεί μιλούν μία άλλη διάλεχτο(Sorani)και  λαμβάνοντας υπόψιν μου τον γνωστό σε όλους φανατισμό τους, ήμουν βέβαιος ότι εκεί θα λάβω τον στέφανο του μαρτυρίου.
 Ο π.Δανιήλ μου απαντησε να μη φοβάμαι τίποτα και ότι οι μουσουλμάνοι τον είχαν απειλήσει 14 φορές,λέγοντας ότι θα τον αποκεφαλίσουν-μπορούσε όμως να κάνει πίσω;
Το σημαντικότερο που μας είπε ήταν ότι πρέπει να κυρήτουμε σταθερά και γενναία το Λόγο του Θεού να είμαστε ομολογητές του Χριστού και ότι το μαρτύριο για το Χριστό είναι η μέγιστη τίμη.(Πιστέυω ότι με τις πρεσβείες του π.Δανιήλ θα έρθει η στιγμή αυτή όταν θα πάμε εκει να κυρήξουμε).
 Συχνά μας μιλούσε για τα μαρτύρια των αγίων,σαν να ήξερε ότι ο Θεός θα τον δοξάσει με αυτόν τον τρόπο.Και πραγματικά αξιώθηκε από το Θεό,τον στεφάνο του μαρτυρίου.Οι πρώτοι χριστιανοί σε τέτοιες καταστάσεις χαιρόνταν, εμείς λυπόμαστε.
 Όταν έμαθα για το θάνατό του ήμουν πολύ λυπημένος και σκεφτόμουν:«Να είχε λίγα χρόνια ζωής ακόμη..»Αργότερα όμως συνειδητοποίησα ότι παντού υπάρχει το θέλημα του Θεού.Δόξασα το Θεό που τώρα είχα έναν μεσίτη στον Ουρανό,τον ιερομάρτυρα Δανιήλ,ο οποίος προσεύχεται για εμάς και μας βοηθάει στην ιεραποστολική μας προσπάθεια.Θα μπορούσα να πω ότι από εκεί πάνω συνεχίζει το ιεραποστολικό του έργο
 Θα σας διηγηθώ και κάτι το συγκλονιστικό.Λίγο πριν το θάνατό του,είχα βρει σ'ένα μουσουλμανικό φόρουμ μία φωτογραφία του π.Δανιήλ.Οι μουσουλμάνοι με επεξεργασία  της φωτογραφίας τον είχαν ντύσει ως μεσαιωνικό σταυροφόρο,κρατώντας ένα σπάθι και έχοντας ως φόντο έναν ναό.Όταν του την έδειξα διασκέδασε πολύ και ζήτησε να του την κορνιζάρω.Μετά το μαρτυρικό  του τέλος και ενώ ήμουν βαθιά λυπημένος,έψαξα στο αρχείο μου γι'αυτήν τη φωτογραφία.Κοιτώντας την έμεινα αποσβολωμένος.Ο ναός του φόντου ήταν η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην οποία έγινε η κηδεία του!

   Ξέρω πολλούς που μετά το θάνατό του έγιναν χριστιανοί διαβάζοντας τα βιβλία του.Όταν το σωμα του βρισκόνταν στον ναό,ένα μέγα πλήθος ανθρώπων ήρθε να τον αποχαιρετήσει.Μεγάλοι και παιδιά τον πλησίαζαν για να τον τιμήσουν σαν να πλησιάζουν ένα άγιο λείψανο.Χριστιανοί απο τη Σερβία,την Ελλάδα και άλλες χώρες τον τιμούν ως ιερομάρτυρα.
 Στην  τελευταία μας συνάντηση το μάθημα το έκανε ο Yuri Maximov(νυν διάκονος Γεώργιος).Σε αυτήν την συνάντηση ο π. Δανιήλ μας είπε ότι ''το πολίτευμα ημών εστί εν τοις ουρανοίς''(Φιλιπ.3,20)και ότι ο χριστιανός δεν πρέπει να δένεται με τα επίγεια.Στην γη είμαστε προσωρινοί και το πραγματικό μας σπίτι βρίσκεται εκεί όπου ο Χριστός στέκεται εις τα δεξιά του Πατρός.Το τελευταίο μάθημα ήταν για το Θεό-Πατέρα.Μία μέρα πριν πεθάνει.
   Λίγους μήνες πριν πεθάνει του είχα ζητήσει ευλογία να φτιάξουμε δύο διαδικτυακά γκρουπ.Το ένα να δημοσιεύει τα μαθήματά του και τις ομιλίες του και το άλλο  να κάνει ιεραποστολή μεταξύ των μουσουλμάνων.Μετά το θάνατο του αυτά τα γκρουπ στελεχώθηκαν με πολλούς νέους και πολλοί αναγνώρισαν ότι η επαφή τους με την εκκλησία άρχισε διαβάζοντας κάποιο βιβλίο του ή ακούγοντας κάποια ομιλία του.

Πηγή/Μετάφραση π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Μετά τη δολοφονία του π.Δανιήλ πολλοί μουσουλμάνοι βαπτίστηκαν ορθόδοξοι!

«Ένας άνθρωπος δολοφονείται όταν τον φοβούνται.Όταν φοβούνται την πνευματική του ανωτερότητα.Το π.Δανιήλ τον είχαν απειλήσει πολλές φορές.Ακόμα και την ημέρα της δολοφονίας του τον είχαν απειλήσει λέγοντάς του να σταματήσει να κυρήττει ενάντια στους μουσουλμάνους.Μετά την δολοφονία του ακόμη πιο πολλοί μουσουλμάνοι βαπτίστηκαν ορθόδοξοι.Μας το είπαν οι ίδιοι οι ιερείς των μουσουλμάνων.Η δολοφονία είχε το αντίθετο αποτέλεσμα»δήλωσε ο π.Όλεγκ στην εφημερίδα Krestovsky.

Όταν ο πολέμαρχος Said Buryatsky(ΕΔΩ) καταδίκασε τον π.Δανιήλ σε θάνατο,δύο ήταν τα ''επιβαρυντικά στοιχεία''':«Ότι ο π.Δανιήλ διενέργησε πολλές δημόσιες συζητήσεις με τους μουσουλμάνους  και ότι βάπτισε χριστιανούς πολλούς από αυτούς».

« Οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι όμως ήταν αυτοί που διοργάνωνωναν αυτές τις δημόσιες συζητήσεις.Το γεγονός ότι ερχόνταν σ'αυτόν και του ζητούσαν να τους βαπτίσει δείχνει ότι κάτι λείπει από το Ισλάμ το οποίο το βρήκαν στην Ορθοδοξία»,λέει ο π.Όλεγκ
Επίσης τονίζει ότι ο π.Δανιήλ δεν ήταν ποτέ επιθετικός και τα βίντεο που υπάρχουν το αποδεικνύουν.

«Δυστυχώς τα διαλείμματα δεν μαγνητοσκοπήθηκαν.Υπήρχαν στιγμές που οι πιο πολλοί μουσουλμάνοι συζητούσαν μεταξύ τους και έπειτα μαζεύονταν γύρω από τον π.Δανιήλ και του έθεταν ερωτήσεις στις οποίες απαντούσε πολύ φιλικά.Δεν είχε έχθρα για όσους ανήκαν σε άλλες θρησκείες και αυτό το τόνιζε στις ομιλίες του. ''Αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους αλλά δεν συμμερίζομαι την πίστη τους και τα πιστεύω τους''.

Ο π.Ολεγκ πιστεύει ότι ο π.Δανιήλ είναι ένας Άγιος
«Οι Άγιοι ήταν δύσκολοι άνθρωποι και πάντοτε σε εμπνέουν και σου δίνουν ώθηση.Πρωτοπορούν σε ιδέες,λέξεις και δράσεις.Φαίνονται σαν να βιάζονται.Στην πραγματικότητα εμείς είμαστε αυτοί που μένουμε πίσω.Ο Π.Δανιήλ δεν βιαζόνταν.Ήταν ένα μετρημένο άτομο.Αυτός έδινε τον ρυθμό και την ένταση και δεν άφηνε να μένει κανείς άπραγος».μας λέει ο π.Όλεγκ.

 Στις 19 Νοεμβρίου 2009 δολοφονήθηκε μέσα στον ναό του Αγίου Αποστόλου Θωμά στην Μόσχα όπου ήταν εφημέριος από έναν μουσουλμάνο.Στις 1 Δεκεμβρίου ένας Κιργίζιος δολοφονήθηκε κατά τη στιγμή της σύλληψής του.Ήταν ένας από τους βασικούς υπόπτους.

ΠΗΓΗ/Μετάφραση www.proskynitis.blogspot.gr

Έχουν όλες οι θρησκείες τον ίδιο Θεό;(Ιερομάρτυρος Δανιήλ Σισόγεβ)

Μικρή εισαγωγή από την ιστοσελίδα μας

www.impantokratoros.gr

Το τι διδάσκει κάποιος για τις άλλες θρησκείες θεωρείται εν πολλοίς σαν ένα ηθικό δίλλημα από το οποίο θα φανεί εάν ο Χριστιανισμός κηρύττει την αγάπη ή διακρίνεται από μισαλλοδοξία.

Το κείμενο που ακολουθεί φαίνεται αρκετά αυστηρό και απόλυτο. Φυσικά κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πως οι θέσεις του ομιλητή είναι αντιευαγγελικές ή ανορθόδοξες, όμως οπωσδήποτε θα βρεθούν πολλοί που θα υποστηρίξουν πως αν και όλα αυτά είναι αληθινά τουλάχιστον θα έπρεπε να λεχθούν με περισσότερη «προσοχή», «διάκριση» ή «λεπτότητα», ίσως και κάποιοι να θεωρούν πως θα έπρεπε να αποσιωπηθούν εντελώς.

Δεν θα εξετάσουμε εν τέλει ποια γνώμη από τις προαναφερθείσες είναι η ορθή, όμως θα παραθέσουμε έναν προβληματισμό μας. Ο π. Daniil Sysoev- ο εκφωνήσας την παρακάτω ομιλία- απηύθυνε πολλές φορές αυτά τα λόγια και άλλα παρόμοια, όχι σε κάποια ομάδα «φανατικών» ή «στενόμυαλων» Ορθοδόξων αλλά σε πυκνά ακροατήρια αλλοθρήσκων. Το αποτέλεσμα ήταν διπλό. Αρχικώς να προσελκύσει αρκετούς αλλοθρήσκους και να τους βαπτίσει Ορθοδόξους (υπογραμμίζουμε, παρά την «αυστηρή» πλην αληθή γλώσσα του) και εν τέλει να αξιωθεί να υπογράψει την γνήσια εν Χριστώ μαρτυρία του με το αίμα του, όπως και οι παλαιότεροι ομολογητές της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.

«Μα γιατί είστε τόσο στενόμυαλοι φανατικοί; Γιατί πιστεύετε ότι δεν υπάρχει σωτηρία μακριά από την Ορθόδοξη Εκκλησία; Αφού όλοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό – μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ιουδαίοι και βουδιστές. Η διαφορά έγκειται μόνο στα διαφορετικά τελετουργικά. Γιατί θα πρέπει κανείς να επιμένει στην δική του μοναδικότητα; Πιστεύετε πραγματικά ότι ο δημιουργός δεν δέχεται κοντά του τους αλλόθρησκους; Κι όμως, δεν τον νοιάζει ποιός πιστεύει πού. Το βασικό είναι να είναι καλός άνθρωπος!»

-Τέτοια λόγια έχουν ακούσει όλοι οι Χριστιανοί περισσότερες από εκατό φορές. Και συχνά προέρχονται από εκείνους, που απρόσεκτοι ιερείς για άγνωστους λόγους, τους επέτρεψαν να μετέχουν στη Θεία Κοινωνία. Και βέβαια, πώς μπορεί κανείς να το αρνηθεί ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός; Αφού ακόμα και ο απόστολος Παύλος έλεγε: «…οὐδεὶς Θεὸς ἕτερος εἰ μὴ εἷς.» (1) (Προς Κορ. Α’ 8,4.) Ο Θεός είναι ο μόνος Κύριος των πάντων, Αυτός και μόνο είναι ο Θεός τόσο των ιουδαίων όσο και των εθνικών [ή Ιουδαίων ο Θεός μόνον; ουχί δε και εθνών; ναι και εθνών](Προς Ρωμ. 3,29). Η κοινή λογική λέει, ότι δεν γίνεται να υπάρχουν συγχρόνως δύο Θεοί πανταχού παρόντες – δεν θα υπήρχε χώρος και για τους δύο και ο ένας θα περιόριζε τον άλλο. Αν όμως είναι προφανής αλήθεια η μοναδικότητα του Θεού, σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι γνωρίζουν περί αυτού του Θεού και Τον λατρεύουν όπως πρέπει. Η διατύπωση και μόνο, όμως, ότι «όλοι πιστεύουν σε έναν Θεό» δεν είναι σωστή, για το λόγο ότι υπάρχουν πολλοί αθεϊστές στον κόσμο – είτε κομμουνιστές, είτε βουδιστές είτε ακόμα και οπαδοί του Σαμανισμού. Όλοι αυτοί δεν πιστεύουν σε κανένα Θεό. Αν πρέπει όμως να μιλήσουμε για τους άλλους, τότε από την παραδοχή της πραγματικότητας της υπάρξεως του Θεού δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση, ότι οι άνθρωποι τον λατρεύουν.

Το ακόλουθο παράδειγμα βοηθάει να το αντιληφθούμε αυτό: πολλοί γνωρίζουν τον πρόεδρο της Ρωσίας, αλλά συνεπάγεται αυτόματα ότι όλοι εκείνοι που τον ξέρουν, του είναι πιστοί και καταλαβαίνουν τις πράξεις του; Έτσι ακριβώς γνωρίζουν πολλά δισεκατομμύρια ανθρώπων για την ύπαρξη του Θεού. Αλλά μία μεγάλη πλειοψηφία τον αντιλαμβάνεται σαν μια πολύ μακρινή και ακατανόητη δύναμη. Για παράδειγμα στο Ισλάμ απαγορεύεται να πεις ότι ο Θεός είναι άνθρωπος (ή να ζωγραφίσεις τον Αλλάχ σαν πρόσωπο). Είναι περισσότερο κάτι που παρέχει το Νόμο, τιμωρεί και επιβραβεύει κατά τη θέλησή του. Το ίδιο και το Άϊν Σοφ της ιουδαϊκής Καμπάλα: δεν αναγνωρίζεται και δεν αναγνωρίζει τίποτα (2). Είναι κάπως σαν την Θέμιδα (3) των Ελλήνων, ή σαν έναν Θεό που φανερώθηκε από μόνος του στη Βίβλο. Είναι σαν το φως της πολύ απομακρυσμένης φωτιάς, που δεν μπορεί να ζεστάνει καμιά ψυχή.

Και αυτή η έννοια είναι στην πραγματικότητα πανανθρώπινη. Δεν είναι τυχαίο που η ″ομολογία πίστεως″ ενός μικροαστού είναι: «Λοιπόν, υπάρχει κάτι. Αλλά τι, αυτό δεν το ξέρω». Με αυτό το ″κάτι″ συνήθως συνδέεται η έννοια της δικαιοσύνης. Γι’ αυτό σε κάθε αδικία λέμε: «Αν υπήρχε Θεός, θα το επέτρεπε κάτι τέτοιο;». Μπορεί όμως να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια ομολογία λογική; Φανταστείτε ότι σας προτείνει κάποιος να παντρευτείτε μια γυναίκα για την οποία δεν ξέρετε τίποτα. Και όταν ρωτήσετε «Ποια είναι;», να σας απαντήσουν: «Είναι δίκαιη και δεν την γνωρίζει κανείς». Μπορεί να θεωρηθεί αρκετή μια τέτοια απάντηση;

Κι όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων ξέρει για τον Θεό πολύ λιγότερα απ’ ότι ένας εργοδότης για τον καινούριο εργαζόμενο που προσλαμβάνει. Και τότε σκέφτεται κανείς– για τους δικούς του λόγους ο καθένας– ότι αυτή η εμφανής άγνοια αρκεί για να σωθεί; Επιπλέον αυτή η άγνοια δεν έχει να κάνει καθόλου με το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να μάθουν για το Θεό, αλλά αντίθετα με το ότι δεν το επιθυμούν.

Αυτό συμβαίνει ακριβώς όπως και στο Ευαγγέλιο προηγουμένως. Οι άνθρωποι προτιμούν, αντί να πάνε στο δείπνο του Θεού, να χασομερούν στους κήπους τους και να ασχολούνται με τα οικογενειακά ή τα κοινωνικά ζητήματα. Είναι πραγματικά τόσο αφελείς στην πίστη τους ώστε να πιστεύουν ότι ο Θεός παίρνει μαζί Του αυτούς που δεν Τον αγάπησαν και Τον σεβόντουσαν ελάχιστα; «Σίγουρα δεν είναι μικρότερη ιεροσυλία το να μη γνωρίζεις τον Πατέρα και Κύριο των πάντων, απ’ ότι να τον προσβάλλεις», έλεγε ο Μ. Μινούκιος Φήλιξ.

Μόνο στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο άνθρωπος πλησιάζει τόσο πολύ τη Θεϊκή ζωή, που βλέπει τη μυστηριώδη φλόγα της τριαδικής αγάπης.
Αναρωτιέται όμως συχνά κανείς: «Μα δεν υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι σε άλλες θρησκείες; Είναι αλήθεια ότι και αυτοί θα πεθάνουν;».

Σ’ αυτή την περίπτωση μας αρέσει να ξεχνάμε ότι η λανθασμένη γνώση για τον Θεό είναι χειρότερη από την άγνοια. Διότι αυτός που αγνοεί μπορεί να συνειδητοποιήσει την δυσμένειά του και να βαπτισθεί στο μυστήριο του Θεού. Αυτός όμως που πιστεύει στο ψέμα του δεν θέλει να ψάξει, πιστεύει ότι τα έχει ήδη όλα.

Το ίδιο συμβαίνει και στη καθημερινή ζωή. Εκείνος ο άνθρωπος, που δεν έχει χάρτη, έχει περισσότερες πιθανότητες να φτάσει στον προορισμό του, από εκείνον που έχει έναν λανθασμένο χάρτη. Ένας αμελής γιατρός, που απλά δεν κάνει καλά τη δουλειά του, είναι προτιμότερος από έναν πραγματικό τσαρλατάνο. 
Στη δεύτερη περίπτωση ο άρρωστος δεν έχει καμιά ελπίδα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την πίστη στο Θεό. Ο πεπεισμένος αλλόθρησκος δεν είναι σε θέση να δει το φως, χωρίς την άμεση επέμβαση του Θεού. Έτσι λέει ο Κύριος: «Γνωρίζω τα έργα σου, ότι ούτε κρύος είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή όμως είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε κρύος, θα σε φτύσω από το στόμα μου. Και εσύ λες: Είμαι πλούσιος και τα έχω όλα και δεν χρειάζομαι τίποτα! Και δεν ξέρεις, ότι είσαι ελεεινός και αξιολύπητος, φτωχός, τυφλός και γυμνός. Σε συμβουλεύω να αγοράσεις από μένα χρυσάφι καθαρισμένο στη φωτιά για να πλουτίσεις, καθώς και ρούχα λευκά για να ντυθείς και να μη φανερωθεί η ντροπή της γύμνιας σου, κι επίσης κολλύριο για ν’ αλείψεις τα μάτια σου, ώστε να βλέπεις» [οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· όφελον ψυχρός ης ή ζεστός, ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου. Ότι λέγεις ότι πλούσιος ειμί και πεπλούτηκα και ουδενός χρείαν έχω, - και ουκ οίδας ότι συ ο ταλαίπωρος και ο ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός, -συμβουλεύω σοι αγοράσαι παρ΄ εμού χρυσίον πεπυρωμένον εκ πυρός ίνα πλουτήσης, και ιμάτια λευκά ίνα περιβάλη και μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και κολλύριον ίνα εγχρίση τους οφθαλμούς σου ίνα βλέπης.] (Αποκάλ. 3, 15-18).

Ακριβώς αυτό συμβαίνει και με τις λανθασμένες θρησκείες. Όσο πιο πολύ είναι βουτηγμένος ο άνθρωπος σε μια λάθος παράδοση τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεφύγει από αυτή.
 Η πράξη της ιεραποστολής αποδεικνύει ότι εκείνοι που στρέφονται πιο συχνά στο Θεό είναι όσοι, από τη μια μεριά, δεν έχουν χάσει ακόμα το αίσθημα της αλήθειας και, από την άλλη, έχουν απομακρυνθεί από τη λανθασμένη πίστη τους. Μάλιστα το Ευαγγέλιο δεν το δέχθηκαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, αλλά οι απλοί ψαράδες. Γι’ αυτό δεν συστήνεται να επιδοκιμάζουμε τον θρησκευτικό ζήλο των ιουδαίων ή των μουσουλμάνων, αλλά να προβάλλουμε όλη την ανοησία της πλάνης τους, όπως το έκαναν οι άγιοι. Είναι λάθος πράξη να τους ευχόμαστε στις γιορτές τους και με αυτό τον τρόπο να υποστηρίζουμε περισσότερο την αμαρτωλή τους επιμονή.

Σε ένα βιβλιαράκι έδωσε κάποιος ένα παράδειγμα κατά το οποίο ένας Τάταρος απηύθυνε σε έναν ιερέα την ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω όταν οι αδερφοί μου με πιέζουν να πάω στο τζαμί;». Τι θα έπρεπε να απαντήσει ένας σωστός ιερέας σε μια τέτοια περίπτωση;
 Φυσικά, «Εγκατάλειψε το Ισλάμ βαπτίσου και πήγαινε στο μοναστήρι, εάν θέλεις πιο γρήγορα να ευχαριστήσεις τον Κύριο». Αλλά αυτός ο ιερέας απάντησε: «Πήγαινε στο τζαμί δύο φορές την εβδομάδα και υπάκουσε στον ιμάμη». Ο συγγραφέας του βιβλίου κρίνει αυτή τη συμβουλή σχεδόν ως ηρωισμό (όχι τυχαία ο ιμάμης επιδοκίμασε αυτόν τον ψευδοβοσκό), στην πραγματικότητα όμως είναι απλώς και μόνο ατιμία. Λόγω του κακώς εννοούμενου ανθρωπισμού έριξε ο ιερέας τον καημένο τον άνθρωπο σε μία πιο μεγάλη πλάνη και τον καταδίκασε σε αιώνια πτώση. Πώς είναι δυνατόν να μη γνώριζε, ότι «όποιος πιστεύει στον Υιό, αυτός έχει την αιώνια ζωή. Όποιος δεν πιστεύει στον Υιό, αυτός δεν θα δει την ζωή, αλλά θα πέσει πάνω του η οργή του Θεού»; [ο πιστεύων εις τον υιόν έχει ζωήν αιώνιον· ο δε απειθών τω υιώ ουκ όψεται ζωήν, αλλ΄ η οργή του Θεού μένει επ΄ αυτόν.] (Ιωαν. 3, 36). Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να ασχοληθούμε με το ερώτημα, αν μπορεί κανείς να ισχυρίζεται ότι μπορεί ο άνθρωπος να είναι καλός, ανεξαρτήτως πίστεως. Και τι σημαίνει τελικά «να είναι καλός»;

Ποια είναι τα κριτήρια της συνείδησης; Ένας αλκοολικός θεωρεί έναν όμοιό του καλό άνθρωπο, ενώ η γυναίκα του έχει αντίθετη άποψη. Λένε οι άνθρωποι ότι, «είναι καλός εκείνος ο οποίος δεν κάνει τίποτα κακό στον διπλανό του» αλλά αυτό δεν είναι ορισμός. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν διαπιστώνουμε τι είναι "καλό" και τι "κακό". Σύμφωνα με τον μέθυσο είναι κακός εκείνος ο οποίος δεν του δίνει να πιει, αλλά οι διπλανοί του σκέφτονται διαφορετικά. Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια; Από την άλλη πλευρά ένας συνηθισμένος κορμός δέντρου δεν κάνει σε κανέναν κακό, είναι όμως γι’ αυτόν τον λόγο ένα παράδειγμα αρετής;

Επίσης η συνείδηση συχνά λέει ψέματα, και πάρα πολύ την "βοηθάει" σ’ αυτό μια λάθος θρησκεία. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προφήτεψε: «Έρχεται μάλιστα ώρα που όποιος σας σκοτώσει, θα νομίσει πως προσφέρει υπηρεσία στο Θεό. Και θα τα κάνουν αυτά, γιατί δε γνώρισαν τον Πατέρα ούτε εμένα» [αλλ΄ έρχεται ώρα ίνα πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ. Και ταύτα ποιήσουσιν, ότι ουκ έγνωσαν τον πατέρα ουδέ εμέ.] ( Ιωαν. 16, 2-3). Και οι Χριστιανοί είδαν πολλά ανάλογα παραδείγματα από τις απαρχές του Χριστιανισμού.

Γνωρίζουμε ότι ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν πιστεύουν στον Πατέρα και στον Υιό- όπως οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι- υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι σκοτώνουν τους Χριστιανούς έχοντας την εντύπωση πως έτσι εκπληρώνουν το θρησκευτικό τους καθήκον. Αυτό ξεκίνησε την εποχή του αγίου Στεφάνου (4) και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Το παράδειγμα του αρχιερέα Ανατολίου και του στρατιώτη Ευγενίου Ροντιόνωφ οι οποίοι δολοφονήθηκαν πριν λίγο καιρό στην Τσετσενία, δείχνει ότι ο ίδιος λόγος (άρνηση της Αγίας Τριάδας) οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα. Γι’ αυτό το λόγο μόνο η συνείδηση και η θρησκεία δεν είναι κριτήρια του καλού και του κακού.

Ποιο είναι όμως το σωστό κριτήριο για το καλό και το κακό; Η απάντηση είναι προφανής: Καλό είναι αυτό το οποίο ο Δημιουργός θεωρεί καλό. Έτσι, όπως οι οδηγίες χρήσεως για μια συσκευή είναι οι πιο αξιόπιστες, αφού γράφτηκαν από τον κατασκευαστή της. Για τους Χριστιανούς είναι ακόμα πιο προφανές, διότι γνωρίζουμε ότι οι αρετές είναι άπειρα χαρακτηριστικά του Θεού. Έτσι οτιδήποτε δεν εναντιώνεται στη θέληση του Θεού είναι καλό, και οτιδήποτε εναντιώνεται σ’ αυτήν είναι κακό. Αλλά τώρα επιστρέφουμε στην ερώτηση, «οι τίμιοι άνθρωποι άλλων θρησκειών μπορούν να σωθούν;». Πώς μπορεί κανείς να ορίσει, εάν μια τίμια συμπεριφορά είναι καλή και μια άλλη όχι; Ερχόμαστε πάλι πίσω στην ερώτηση, εάν υπάρχουν πραγματικά κριτήρια του καλού και του κακού, διότι η τιμιότητα και η ατιμία είναι εντελώς υποκειμενικά πράγματα.

Εάν συμφωνούμε, ότι το καλό είναι η εκπλήρωση του θελήματος του Θεού και το κακό η μη εκπλήρωσή του, τότε έχουμε την απάντηση στο χέρι μας. Η παραμονή του ανθρώπου στη θρησκευτική παράδοση, η οποία δεν δημιουργήθηκε από το Θεό τον ίδιο, είναι αμαρτία. Από την πρώτη εκ των δέκα εντολών, που δόθηκαν στον Μωυσή, συμπεραίνουμε ότι ο Κύριος αποκηρύσσει τις άλλες θρησκευτικές διδασκαλίες: «Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σου, αυτός που σε ελευθέρωσε από τη γη της Αιγύπτου, από τη γη της δουλείας. Δεν θα πρέπει να έχεις άλλους Θεούς εκτός από Εμένα» (2. Μωυσής 20,2-3) [ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. ] (Έξοδος 20, 2-3)

Γι’ αυτό θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι το κριτήριο για το καλό και το κακό είναι ο δεκάλογος, να αναλογιστούν, ότι κανένας αθεϊστής ή αλλόθρησκος δεν θα ξεφύγει από την "οργή του Θεού." Και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός απάντησε στην ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνουμε, για να κάνουμε τα έργα του Θεού;», ότι «αυτό είναι το έργο του Θεού, να πιστεύετε σ’ εκείνον που έστειλε Αυτός» [τι ποιώμεν ίνα εργαζώμεθα τα έργα του Θεού; Απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτοίς· τούτο εστί το έργον του Θεού, ίνα πιστεύσητε εις ον απέστειλεν εκείνος.] (Ιωαν . 6, 28-29).

Ο ίδιος ο Χριστός μας κάλεσε να μετανοήσουμε και να πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο (δες κατά Μαρκ 1, 15)[ και λέγων ότι πεπλήρωται ο καιρός και ήγγικεν η βασιλεία του Θεού· μετανοείτε και πιστεύετε εν τω ευαγγελίω], και όποιος παραμένει αμετανόητος (παρ’ όλο που του έχει αποκαλυφθεί η αλήθεια), είναι δική του επιλογή, που θα αποκοπεί ως άκαρπο δένδρο (δες κατά Λουκ 3, 9)[ ήδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται· παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται]. Ο Κύριος κάλεσε όλα τα έθνη να βαπτιστούν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος [πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,] (κατά Ματθ. 28, 19) και «αν δε γεννηθεί κανείς από το νερό και από το Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού» [εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού.] (κατά Ιωαν. 3, 5). Ο Λυτρωτής ο ίδιος, και όχι οι "φανατικοί" Ορθόδοξοι, βεβαίωσε: «Όποιος πιστέψει και βαφτιστεί θα σωθεί, όποιος απιστήσει θα καταδικαστεί» [ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται.] (κατά Μαρκ. 16, 16)

Ο Κύριος των πάντων είπε: «Σας βεβαιώνω, πως αν δε φάτε τη σάρκα του υιου του Aνθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, δεν έχετε ζωή μέσα σας» [εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς.] (κατά Ιωαν. 6, 53). Σ’ εμάς υπάρχει η εντύπωση ότι σώζεται κανείς μόνο μέσα από μια αβέβαιη καλή κατάσταση χωρίς την Θεία Κοινωνία.

Θέλουν να μας απαντήσουν οι αντιφρονούντες, ποιον πρέπει να πιστέψουμε – τους ανθρώπους ή το Θεό; Ο Χριστός λέει το ένα και οι ανθρωπιστές το άλλο. Ο Υιός του Θεού λέει, ότι οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι, οι Βουδιστές και αυτοί που πιστεύουν στη Θεωρία της Εξέλιξης, οι οποίοι απαρνήθηκαν τον Υιό του Θεού, θα υποστούν την οργή Του και οι φιλελεύθεροί μας πιστεύουν ότι όλοι θα σωθούν. Γιατί πρέπει να τους πιστέψουμε; Μήπως ήταν σύμβουλοι του Θεού και μπορούν να διορθώνουν τον Δημιουργό; Αυτή είναι η πιο ξεδιάντροπη επανάσταση των θνητών ηλιθίων εναντίον της Αθάνατης Σοφίας του Θεού! Αυτοί είναι οι μοντέρνοι ψευδοπροφήτες, για τους οποίους ετοιμάζεται η τιμωρία του Θεού. 
Όχι, ακόμα και αν πολλοί πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, θα σωθούν μόνο εκείνοι, που γνωρίζουν το Θεό, ακουμπάνε πάνω Του, Του είναι πιστοί, Τον αγαπούν. Με δυο λόγια, για να σωθεί κάποιος, είναι απαραίτητο και ο άνθρωπος να γνωρίσει το Θεό και ο Θεός να αναγνωρίσει τους ανθρώπους, όπως είναι γραμμένο: «Γνωρίζει ο Κύριος τους δικούς Του»[ έγνω Κύριος τους όντας αυτού], κι επίσης: «Nα στέκεται μακριά από την αδικία ο καθένας που ομολογεί το όνομα του Kυρίου» [και αποστήτω από αδικίας πας ο ονομάζων το όνομα Κυρίου.](Τιμόθεος Β 2, 19). Και ο Θεός γνωρίζει σαν δικούς του μόνο εκείνους στους οποίους βλέπει τον Υιό Του (τον Οποίο ενδύονται με τη Βάπτιση και την Κοινωνία) και εκείνους που φέρουν την ευλογία του Πνεύματός Του.

Υποσημειώσεις
1. Ολόκληρη η φράση: «Σχετικά, λοιπόν, με το κρέας των ζώων που θυσιάζονται στα είδωλα, εμείς το ξέρουμε πως για μας δεν υπάρχει κανένα είδωλο στον κόσμο και ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος θεός παρά μόνο ένας.» (Σημ. του μτφρ.)
2.Το Ain Soph (εβρ. אין סוף) είναι μια έννοια του καβαλιστικού μυστικισμού, που δηλώνει το άπειρο. (Σημ. του μτφρ.)
3. Η Θέμις είναι η ελληνική θεότητα της δικαιοσύνης και της τάξης. (Σημ. του μτφρ.)
4. Δες: http://www.unifr.ch/bkv/kapitel393-34.htm (Σημ. του μτφρ.)
5. Ο Άγιος Στέφανος ήταν ο πρώτος χριστιανός μάρτυρας, περισσότερα: http://de.wikipedia.org/wiki/Stephanus (Σημ. του μτφρ.)

Επιμέλεια -Μετάφραση από την Γερμανική γλώσσα για την Ιερά Μονή Παντοκράροτος: Δήμητρα Ντάσιου Καθηγήτρια Γερμανικών

Πηγή στα Γερμανικά: http://edition-hagia-sophia.blogspot.com/2010/11/haben-alle-religionen-denselben-gott.html

Ο Νέος ιερομάρτυρας και ομολογητής π.Daniil Sisoev και ο π.Iurii Maximov μιλούν για το τσιπάκια και τον ερχομό του αντιχρίστου(ΕΔΩ)

Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)

Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov

                                                                                                                                                                     - Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.

Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.

Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια. διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν  στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο  ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.

Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.

 Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.

Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨

Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.

Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.

Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος  H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .

Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως:''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη''όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής''ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία''όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βίβλιο΄΄Γάμος με έναν μουσουλμάνο''αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ''εναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας,αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος''όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία''και αναφέρετε στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται''

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:
«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό.Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα(Εδώ) κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια.Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
 Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει  οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ'ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ'αυτές τις συναντήσεις,όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
 Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά(ίσως θα μπορούσε και καλύτερα).Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κύρηξε και μεταξύ των προτεσταντών.Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κύρηξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία,αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων,ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ,προσπάθωντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο.Δυό φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς,ενώ  έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής.Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό.Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία,στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους,ταυλανδέζους και ινδούς.

Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά.Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου,ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του,ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του.
 Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόνταν.Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους.Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή,λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους,χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη.Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε.Εαν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε.Ηταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εαν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει.Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα.Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ'όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του.Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές,αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ'ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί.
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία.Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας ένεν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό.Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ.Γραφή και έμεινε εως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα.Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί.Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει:''Πού είναι ο Sisoev'';.Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
 Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίές και συνήθως ειναι συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις.Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε δαιβαστει περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου:«και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα,την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»

Πηγή-Serbskie besedi:poslednee interviu otta Daniila

Eπιμέλεια -Μετάφραση π.Γεώργιος Κονισπολιάτης -proskynitis.blogspot.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: -Απόσπασμα συνέντευξης του ιεραπόστολου και ομολογητού π.Daniil Sisoev
-Ένα γράμμα της συζύγου του νέου ιερομάρτυρος Δανιήλ που δολοφονήθηκε στη Μόσχα
- Βιογραφικά στοιχεία του ιερομάρτυρός Daniil Sisoev(Το Ισλάμ χωρίς μάσκα)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ π.ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ

-Πως εργάζεστε με τις κοινότητες των εκπατρισμένων;Ας πάρουμε για παράδειγμα την κοινότητα των Αζερμπαιτζανων.;Πως διεισδύετε στην κοινότητα τους;Τι τους λέτε;
-Δεν μπορώ να σας πω για τους Αζερμπαιτζανους,δεν έχω εργαστεί μαζί τους.Μπορώ όμως να σας πω για τους Τατάρους.Πήγαινα συχνά στο πολιτιστικό κέντρο των Τατάρων.Είναι η τρίτη μεγαλύτερη εθνότητα στη Μόσχα.Η αποστολή μας είχε επιτυχία.Πολλοί Τατάροι έγιναν χριστιανοι,κυρίως νέοι.Τους μιλούσα στην ταταρική γλώσσα.Σκοπός μας είναι να ρίξουμε τα τείχη που χωρίζουν την κουλτουρα της κάθε εθνότητος και που τους εμποδιζουν να έρθουν στην Ορθοδοξία.Το μήνυμα ότι η Ορθοδοξία είναι παγκόσμια πίστη,όπου όλα τα έθνη έχουν κληθεί,ακόμη σκανδαλιζει πολλους.

-Πως πρέπει να συμπεριφέρεται ένας νεαρός ιεραπόστολος μιλώντας με κάποιον της ηλικίας του;
-…είναι δύσκολο για έναν νέο να πάει κόντρα στην παρέα του,να γίνει το μαύρο πρόβατο,το ουσιώδες είναι να έχει θάρρος.Όταν ήμουν εγώ νέος θεωρουσαμε ότι σου ανεβάζει το πρεστίζ το να είσαι διαφορετικός από τους άλλους.Πιστεύω ότι πρέπει να επιστρέψουμε σ΄άυτήν την παράδοση.Το μαύρο πρόβατο είναι ένα ευγενές ζώο από καλή ράτσαΈνας αληθινός χριστιανός πρέπει να το θυμάται αυτό.Αν δεν έχει τη δύναμη να ζητάει τη βοήθεια του Θεού.Ένας νεαρός ιεραποστολος θα πρέπει να ετοιμαστεί:τα λόγια του θα προκαλέσουν σκάνδαλο και αγανάκτηση.Αλλά δεν πρέπει να φοβάται.Η αποστολή μας εγκείται στο να λέμε πράγματα δυσαρεστα.Παρατηρήσατε ότι όταν διαβάζετε την Βίβλο αισθάνεστε άβολα;Το βιβλίο αρχίζει να σας κρίνει.Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να βάλετε την αλήθεια στην άκρη.
Άλλο λάθος που μπορεί να κάνει ο ιεραπόστολος είναι να απευθυνεται σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων.Μία αποστολή για παιδιά,μία για νέους…Πολλοί καλλιερημένοι και έξυπνοι νεαροί δεν το δέχονται αυτό.Γιατί;Επειδή όταν μιλάμε με τους νέους στη γλώσσα τους με συγκατάβαση τους καθηλώνουμε σάυτό το επίπεδο.Εμείς πρέπει να το ανυψώσουμε και όχι να τους κρατάμε σ΄ένα επίπεδο που ίσως να έχουν ξεπεράσει.Είναι καλύτερο να μιλάμε στα παιδιά σαν να είναι ήδη έφηβοι.Θυμάστε τι τραγουδάει ο χριστιανός τραγουδιστης Μακάρεφ:’’Μην αφήνεις να σε καταπιέζει ο ευμετάβλητος κόσμος’’Αυτό θα έπρεπε να είναι το σύνθημα όχι μόνο των ιεραποστόλων αλλά όλων των ορθόδοξων χριστιανών.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε την προσευχή και τον εκκλησιασμό επειδή μια λανθασμένη ιεραποστολική υπερβολή μπορεί να υποδουλώσει τόσο τον άνθρωπο που να πάψει να προσεύχεται και να εκκλησιάζεται.

-Γιατί πρέπει να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή;
-Επειδή έτσι είπε ο Χριστός.Έξι μέρες να εργάζεσαι και την εβδόμη να την αφιερώνεις στον Κύριο και Θεό σου.Εκείνος μπορει να μας ζητήσει ως θυσία ένα μέρος του χρόνου μας.
Εάν το θέλετε εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου,τον διάβολο.Οι εκκλησίες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί .Εκεί δεχομαστε πληροφορίες από την κυβέρνηση μας:κωδικους(Καινή Διαθήκη),ενισχύσεις(Θ. Ευχαριστία) και στήριξη από την κοινότητα.Κατέχουμε πολλές τεχνικές για να κάνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου.Σύμφωνα με τους κανόνες της εκκλησίας όποιος λείψει αδικαιολόγητα τρεις Κυριακές στη σειρά στην εκκλησία τιμωρειται με ακοινωνησία.
Συχνά αυτή που δεν συμμετέχουν στις ακολουθίες της εκκλησίας βαριούνται εύκολα.Αυτοι που νομίζουν ότι κοιμώμενοι την Κυριακή αναπληρώνουν τον ύπνο που έχασαν την υπόλοιπη εβδομάδα και δεν πηγαίνουν στη Θεία Λειτουργία σύντομα θα καταλάβουν ότι ο κυριακάτικος ύπνος δεν προκαλεί ευχαρίστηση.Μπορείς να φας και να αισθάνεσαι πεινασμένος ή να κοιμηθείς 25 ώρες και να νυστάζεις.ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ,ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ.Αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον.θέλεις να τον βλέπεις συνέχεια,να επικοινωνείς μαζί του.Δεν πρέπει να σε καταναγκάσει κανένας να πας στη συνάντηση,έτσι δεν είναι;Ο χριστιανισμός ανυψώνεται πάνω σ΄άυτην την αγάπη μεταξύ Θεου και ανθρώπου.
Είναι σημαντικό να μην ψάχνεις δικαιολογίες εάν λείψεις από μια ακολουθία.Μπορείς να βρεις χίλιες δικαιολογίας αλλά το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χειροτερέψεις την κατάστασηΠρέπει να παλαίψουμε χωρίς έλεος ενάντια στην αμαρτία και στην ακηδία.Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως.Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian

-Ο κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του να πλησιάσει την εκκλησία.Εσείς ως ιεραπόστολος θα ξέρετε πολλές ιστορίες ανθρώπων που έγιναν Ορθόδοξοι-Γιατί να ψάξουμε μακρυά;Εχουμε στην ενορία μας την Τατιάνα Ιμράνοβα,η οποία είναι βοηθός μου.Αυτή από τον ισλαμισμό πέρασε στον αποκρυφισμό και έπειτα έγινε Ορθόδοξη.Άρχικά ο Χριστός ήταν γι΄άυτη μία δίοδος σωτηρίας.Έπειτα άρχισε να γνωρίζει πιο καλά την Ορθοδοξία.Οσο πιο πολύ γινόνταν αυτό,τόσο πιο πολύ την κατηγορούσαν οι γονείς της.Παράξενο-όσο πιο άσχημα της φέρονταν τόσο πιο μεγάλα προβλήματα είχαν.Για παράδειγμα την καταραστηκαν,της πέταξαν τις εικόνες και το ίδιο βράδυ έπιασε φωτιά το κατάλυμα τους.
Υπάρχουν και περιπτώσεις θαυμάτων.Μια φορά ένα ζευγάρι Πεντηκοστιανων έφεραν το παιδί τους σ΄εμένα.Είχαν πάρει το παιδί τους σε κάθε είδους «γιατρούς».Αποτέλεσμα ναέχει επί τρείς μήνες 39 πυρετό.Τίποτα δεν τον βοηθούσε.Τον βαπτίσαμε κατά τη Θεία Λειτουργία.Τον κοινώνησα και έφυγε για το σπίτι.Κοιμήθηκε και όταν ξύπνησε είχε 36,6.Από τότε δεν ξαναρρώστησε.
Συμβαίνει κάποιες φορές να εξηγεις σε κάποιον τα πάντα.Με τον νου του σου δίνει δίκιο,με την καρδιά του όμως δεν το δέχεται.Να προσευχόμαστε για αυτόν,για ν΄αλλάξει.Πάντοτε συμβαίνει όταν διαβάζουμε ειδικές προσευχές για την επιστροφή στην πίστη των απολολώντων,να έχουμε πολλές βαπτίσεις.
Αν θέλεις θάυματα πρέπει να γίνεις ή ιεραπόστολος ή μάρτυρας.Ενώ αν θέλεις να μιλήσεις στον άλλον για το Θεό,πρέπει να αισθανθείς πρώτα ο ίδιος τη δύναμη του.

Μετάφραση:proskynitis.blogspot

Πηγή www.pravmir.com