Ο Αγ.Νικόλαος θεραπεύει τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η θεραπεία του από τη σοβαρή πάθηση των ποδιών του οφείλεται σε θαυματουργική επέμβαση, όπως ο ίδιος διηγήθηκε αργότερα.

«Ήμουν σχεδόν παράλυτος και δεν μπορούσα να εξυπηρετηθώ... Ένα βράδυ άφησα όλα τα δάκρυα της ψυχής μου. Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και μου είπε.
-Γιατί κλαις παιδί μου; Πολύ με λυπησες...
-Και ποιος είσαι εσύ; Τον ρώτησα.
-Είμαι ο θείος Νικόλαος. Αν γίνεις καλά, έλα να με βρεις. Μένω πίσω από αυτό το βουνό, μου είπε...»

 Την άλλη ημέρα έψαξα να τον βρω. Βάδισα με τα τέσσερα. Γέμισε αίματα. Τον βρήκα. Πήρα και ένα παπά και κάναμε ευχέλαιο. Χρισθηκα σε όλο το σώμα.
Τι έγινε καλά Με τη βοήθεια του Αγίου Και από τότε έτρωγα μόνος μου..

Μοναχός Δημήτριος Γρηγοριάτης και η ιδιαίτερη σχέση του με τους Αγίους.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ. (+1930-1976)

[...]Ιδιαίτερο πνευματικό δεσμό εἶχε ἀναπτύξει καί μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία τήν Ρωμαία, τῆς ὁποίας ὅλα σχεδόν τ᾿ Ἅγια Λείψανα εἶναι στό Μοναστήρι μας. Εἶχε πάντα δίπλα του τήν χάρτινη εἰκονίτσα της καί ἐπειδή κι αὐτή μόλις 18 ἐτῶν μαρτύρησε σάν Μοναχή γιά τήν πίστι στόν Χριστό, τήν θεωροῦσε κραταιά του προστασία καί πάντα τήν ἐπεκαλεῖτο ὀνομάζοντάς την: "Ἀδελφούλα καί Νυμφούλα".

Στό πατρικό του σπίτι, ἔμαθε ὅτι ἀρρώστησε ὁ ἀνεψιός του. Ἕνα πρωϊνό ἐζήτησε καί ἔγινε θεία Λειτουργία στήν Ἁγία Ἀναστασία γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνεψιοῦ του. Ἐκεῖνο τό βράδυ ὁ π. Δημήτριος ξενύχτισε στό κομποσχοίνι γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀνεψιοῦ του. Καί ἡ Ἁγία Ἀναστασία τό ἴδιο βράδυ δέν ἄντεξε στίς πιέσεις τοῦ π. Δημητρίου. Ἐπῆγε στόν ὕπνο τοῦ ἀνεψιοῦ του καί τοῦ εἶπε: "Εἶμαι ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἀπό τό Μοναστήρι τοῦ θείου σου. Αὐτός μ᾿ ἔστειλε νά σέ κάνω καλά". Εὐλόγησε τόν μικρόν καί τό πρωΐ σηκώθηκε τελείως ὑγιής.

Μία ἄλλη φορά προσευχόταν τήν νύκτα μέ τό χονδρό του κομποσχοίνι. Ξαφνικά ἐμφανίσθηκε μπροστά του ἡ ἀγαπημένη του Ἀδελφούλα, μικρή στήν ἡλικία καί ντυμένη στά λευκά. Ὁ π. Δημήτριος, φοβούμενος μήπως εἶναι πειρασμός, τήν ἐρώτησε:
-Εἶσαι πειρασμός; Ἄν εἶσαι πειρασμός, φῦγε...

Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Ένα αίνιγμα στην ιστορία της Ορθόδοξης εκκλησίας.Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Το ότι επρόκειτο για ληστρική επίθεση και κοινή κλοπή το παραδέχονται οι ίδιοι οι παπικοί.Διαβάζουμε εδώ τα εξής:

Πρώτα απ'όλα στο «Δελτίο του αγ. Νικολάου», που εκδίδεται από το παράρτημα των Δομινικανών του Μπάρι στην Ελλάδα, γράφει τα εξής:  

 «Στις 9 Μαϊου 1087, τρία εμπορικά καράβια από το Ιταλικό Μπάρι έμπαιναν ξανά στο λιμάνι τους, ύστερα από ένα ταξείδι στην Αντιόχεια της Κοίλης Συρίας. Ένα από αυτά έφερνε κάποιο «παράξενο φορτίο» που προκάλεσε την συγκίνηση της πόλης που το υποδέχθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και είχε τον λόγο της. Το είχε παραλάβει από τα Μύρα της Μικρασιατικής Λυκίας, όπου προσέγγισε μαζί με τα άλλα δύο κατά την επιστροφή τους στο Μπάρι. Το φορτίο αυτό δεν ήταν άλλο από τα ιερά Λείψανα του αγίου Επισκόπου Μύρων Νικολάου του Θαυματουργού. Τα είχαν αρπάξει οι ναύτες τους από τον τάφο του, σ’ ένα ληστρικό τους εγχείρημα κατά της Βασιλικής του Αγίου, όπου αναπαύονταν επί αιώνες» (φ. 5, Μαϊου 1989).

Ακόμη, οι Βενεδικτίνοι Μοναχοί του Αββαείου του αγ. Αυγουστίνου στο Ράμσγκεϊτ της Βρεττανίας, βασιζόμενοι στις εγκυρότερες αγιολογικές πηγές, δέχονται ότι τα Λείψανα «εκλάπησαν από Ιταλούς ναυτικούς» (“The Book of the Saints”, 1948, σελ. 441).

Σπάνια τοιχογραφία Αγίου Νικολάου

Τοιχογραφία στην Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Staro-Nagorichino(Σκόπια)έργο των Μιχαήλ και Ευτυχίου Αστραπά .

 Απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο να κόβει με το τσεκούρι  ένα τεράστιο κυπαρίσσι  στο οποίο κατοικούσε ένας δαίμονας και τρομοκρατούσε τη γύρω περιοχή.Ο  δαίμονας παραδέχτηκε την ήττα του και αποχώρησε από όλη τη Λυκία.

Το χριστοκεντρικό ήθος μέσα από τη ζωή ενός λαοφιλούς αγίου

 Αιώνες πριν ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης θα μας διατρανώσει ότι: " ἡ ἠθικὴ ἐξ ἔθους παραγίγνεται," δηλ. "η ηθική έχει τις ρίζες της στις συνήθειες." Πράγματι ο κάθε άνθρωπος μέσα από τον τρόπο ζωής του φανερώνει και τις συνήθειές του. Χαρακτηρίζεται από τις αντιδράσεις του σε μια δυσκολία ή δοκιμασία. Προσδιορίζεται από τις καθημερινές του πράξεις. Και γενικά αποκαλύπτεται ως άνθρωπος μέσα απ' όλη την παρουσία του στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι' αυτό και στην αρχαιότητα δεν γίνεται λόγος περί του ενός "ήθους", αλλά για πολλά "ήθη", δηλ. τον τρόπο ζωής, τα έθιμα, τις συνήθειες και την συμπεριφορά των ανθρώπων στην καθημερινότητα.

  Όμως τι σχέση υφίσταται μεταξύ του ήθους και της Εκκλησίας; Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας διδάσκει το δικό της ήθος, το ορθόδοξο χριστιανικό ήθος. Πρώτος Διδάσκαλος αυτού του ήθους υπήρξε από τη στιγμή της Σάρκωσής Του μέχρι και την εις Ουρανούς Ανάληψή Του, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και βεβαίως το ήθος Του αντέγραψαν η Παναγία Μητέρα Του και οι αναρίθμητοι άγιοι μάρτυρες και όσιοι της Εκκλησίας μας. Αναζητώντας λοιπόν πρότυπα ορθόδοξου χριστιανικού ήθους, η εκκλησιαστική ιστορία βρίθει πολλών παραδειγμάτων.

 Σε τι όμως συνίσταται το χριστιανικό ήθος; Σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης δεν είναι παρά "η εν Χριστώ ζωή", το χριστοβίωμα, το να ζει κάποιος τη ζωή του Θεανθρώπου Κυρίου.

Ο Άγιος Μάρτυς Στέφανος του Ντέτσανι, Βασιλεύς της Σερβίας

Ο Στέφανος ήταν γιος του βασιλιά Μιλουτίν και πατέρας του Τσάρου Ντουσαν . Με εντολή του παραπληροφορημένου πατέρα του, ο Στέφανος τυφλώθηκε και, με διαταγή του φιλόδοξου γιου του (Ντουσαν), στραγγαλίστηκε σε μεγάλη ηλικία. Όταν τυφλώθηκε, του εμφανίστηκε ο Άγιος Νικόλαος στην εκκλησία στο Oβτσε Πολγιε (Πεδιάδα των προβάτων) και του έδειξε τα μάτια του λέγοντας: 

«Στέφανε, μη φοβάσαι: δες κρατώ τα μάτια σου μέσα στην παλάμη μου. Στον κατάλληλο καιρό, θα σου τα επιστρέψω.» 

Ο Στέφανος πέρασε πέντε χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ως κρατούμενος στη Μονή του Παντοκράτορος. Εκεί, με τη σοφία και την ασκητικοτητα του, την πραότητα και την ευλαβειά του, την υπομονή και την αγαθοσύνη του, ο Στέφανος δεν ξεπέρασε μόνο όλους τους μοναχούς του μοναστηριού του, αλλά και όλους τους μοναχούς της Κωνσταντινούπολης.

Όταν πέρασαν πέντε χρόνια, του εμφανίστηκε πάλι ο Άγιος Νικόλαος και του είπε: «Ήρθα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου». 

Σημείωσε το σημείο του Σταυρού στον τυφλό βασιλιά και ο Στέφανος βρήκε την όρασή του. Ως ευχαριστία προς τον Θεό, ο Στέφανος έχτισε την εκκλησία της Ντέτσανι, ένα από τα πιο θαυμαστά έργα βυζαντινής καλλιτεχνικής ομορφιάς, και ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της σερβικής ευσέβειας.

Ο άγιος βασιλιάς Στέφανος, με τον Άγιο Σάββα και τον άγιο Πρίγκιπα Λάζαρο, αποτελούν μια λαμπρή τριάδα αγιότητας, ευγένειας και αυτοθυσίας – ένα δώρο του σερβικού λαού. Ο Άγιος Στέφανος έζησε τον επίγειο βίο του ως μάρτυρας, και ως μάρτυρας πέθανε το έτος 1336, λαμβάνοντας τον στέφανο της αθάνατης δόξας από τον Παντοδύναμο Θεό τον οποίο υπηρέτησε πιστά.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ''Ο πρόλογος της Αχρίδος'' ,'' Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.''

Τα λείψανά του βρίσκονται στη Μονή Ντέτσανι στο ΚοσσυφοπέδιοΤο βασιλικό του στέμμα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τσετίνιε στο Μαυροβούνιο.

Η μνήμη του τιμάται στις 11/24 Νοεμβρίου

«Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!»

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης.

Ο Ιωακείμ Καραγιαννίδης εἶχε ἀκούσει ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε μιά θαυματουργή εἰκόνα κι ἔτσι τοῦ ἀγόρασε ἕνα καντήλι, λάδι καί ἄφθονα κεριά γιά νά τά ἔχει νά καῖνε μέρα-νύχτα, νά μήν τοῦ λείπουν.

Παρατήρησε ὅμως ὅτι ὁ Γέροντας δέν ἄναβε οὔτε τα κεριά οὔτε τό καντήλι κι ἔτσι τόν ρώτησε:
«Γέροντα, γιατί δέν ἀνάβετε τήν κανδήλα καί τά κεριά πού σᾶς ἔφερα;»
– «Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!» τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος.
«Ἀπόψε ἤμουν πάνω σ᾿ ἕνα ἄλογο, πού πετοῦσε μέσα στά σύννεφα καί ἔφθασα στήν ἐκκλησία πού εἶναι στά Δενδράκια. Ἐκεῖ εἶδα ἐσένα, τό παιδί σου καί τή γυναίκα σου νά κάθεστε στό τραπέζι μπροστά στό ναό καί νά εἶναι πάνω στό τραπέζι τό κανδήλι, τά κεριά καί τό λάδι.
Τότε σᾶς ρώτησα: “Ἀφοῦ τά φέρατε σέ μένα γιατί τώρα τά φέρατε ἐδῶ;”.

Κι ἐκείνη τή στιγμή βγῆκε ἀπό μέσα ὁ Ἅγιος Νικόλαος μέ τήν ἀρχιερατική του στολή καί εἶπε:
“Αὐτός δέν τά ἔφερε. Ἐγώ ἅπλωσα τό χέρι μου καί τά πῆρα. Ἐγώ εἶμαι πάμπτωχος. Ἐσύ ἐκεῖ ἔχεις ὅ,τι σοῦ χρειάζεται”.

Η ''Παναγία της Ευρέσεως''πολύτιμος θησαυρός της Ι.Μ.Καλτεζών Αρκαδίας

Του Αρχιμ. Γερμανού Μίχου – Καθηγουμένου της Ι.Μ. Καλτεζών Αρκαδίας

Ήταν το έτος 1695 όταν ο Ηλίας Λυρώνης, ο μετέπειτα Ιερομόναχος Ανανίας και Κτήτωρ της Ιεράς Μονής των Καλτεζών, καταγόμενος από το χωριό των Καλτεζών, αλλά έχοντας μετοικίσει στη Σμύρνη, έχει την τεράστια τιμή κι’ ευλογία να δει σε όραμα τον άγιο Νικόλαο, τον Αρχιεπίσκοπο των Μυρέων, τον μετέπειτα προστάτη και έφορό του, να του εμφανίζεται και να του λέγει με αυστηρό τρόπο:

«Θα γυρίσεις πίσω στη γενέτειρά σου, στις Καλτεζές, και στον τόπο που θα σου υποδείξω, θα σκάψεις και θα βρεις την Εικόνα μου, η οποία έχει μείνει εκεί θαμμένη για αιώνες. Έπειτα, θα γίνεις Μοναχός και θα χτίσεις Μοναστήρι προς τιμήν μου».

Ο Ηλίας, όντας άνθρωπος κοσμικός , δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στο πρόσταγμα του Αγίου και δεν ανταποκρίνεται άμεσα. Μετά και από δεύτερη εμφάνιση του Αγίου, μένει και πάλι άπραγος. Ωστόσο, ο Άγιος δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους. Τρίτη και καθοριστική εμφάνιση του Αγίου στον Ηλία.

«Είμαι ο Άγιος Νικόλαος, θα κάνεις εκείνο που σου λέγω , αυτό είναι το θέλημα του Θεού για εσένα και για την περιοχή των Καλτεζών».

Αυτό ήταν! Ο Ηλίας συγκλονίζεται, αισθάνεται την κλήση του Θεού και του Παναγίου Νικολάου, αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα ν’ αλλάξει τη ζωή του, μα και ολόκληρη την ιστορία των Καλτεζών. Με τη χάρη του Θεού, και την προτροπή κι’ ευχή του Αγίου του Νικολάου, ξεκινά το μακρύ και κοπιαστικό ταξίδι από την Σμύρνη για τη γενέτειρά του, τις Καλτεζές (ή Καλτεζιές, όπως λεγόντουσαν τότε). Θάλασσα ατελείωτη, ταξίδι μακρινό, ωστόσο ο Άγιος μίλησε και η καρδιά του Ηλία συνεταράχθηκε, ο Άγιος έβαλε την υπογραφή του και πίσω δεν την παίρνει!

Και να , είναι γεγονός! Το έτος 1696 ο Ηλίας φτάνει στη γενέτειρά του, τις Καλτεζές, και χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο αρχίζει την αναζήτηση της Ιεράς Εικόνος. Ο Άγιος ενισχύει και φωτίζει τα ώτα και την καρδιά του δούλου του, Ηλία. Ο Ηλίας γεμάτος ανυπομονησία και πόθο για την ευλογημένη εύρεση.

Η ευλογημένη ώρα έφτασε!Η Εικόνα του Αγίου ευρέθη μετά από αιώνες κρυμμένη!

Μία σπάνια ρωσική εικόνα που βασίζεται στον βίο του Αγίου Νικολάου

Μία σπάνια ρωσική εικόνα που βασίζεται στον βίο του Αγίου Νικολάου.

 Ο Άγιος Νικόλαος, σύμφωνα με το συναξάρι του, ακόμα και βρέφος, την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν ήθελε καθόλου να θηλάσει το γάλα της μητέρας του, δηλαδή νήστευε και εγκρατευόταν. Όταν η μάνα του το ανέφερε στον επίσκοπο της περιοχής τρομαγμένη, τότε αυτός την καθησύχασε λέγοντάς της ότι ο γιος της ήξερε τί έκανε.

Στις 29 Ιουλίου η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την γέννηση του Αγίου Νικολάου
https://proskynitis.blogspot.com/2017/08/blog-post_8.html

Βρε ευλογημένε σε έβαλα που σε έβαλα πάνω στο κορμό, κούνα και συ τα χέρια σου.

  Ο γέροντας Ιερόθεος, κατά κόσμο Ιωάννης Σώμος, γεννήθηκε στην Πρόνοια Ναυπλίου 31/12/1934 και κοιμήθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας που αγάπησε και διακόνησε ως το τέλος του επίγειου βίου του, ημέρα Παρασκευή 24/4/2015.

Διηγείται ο γέροντας Ιερόθεος ο αγιορείτης σε κάποιον προσκυνητή:
Στα χρόνια του εμφυλίου τα αδέλφια μου ήθελαν να με πάρουν στο βουνό και εγώ αντιδρούσα. Μια μέρα κατέβηκαν των Θεοφανείων για να με πάρουν με το ζόρι.
Εγώ τους ξέφυγα και έπεσα στα ορμητικά νερά του Στρυμόνα για να σωθώ. 

Όμως κολύμπι δεν ήξερα και όπως με παρέσυραν τα νερά επικαλέσθηκα τον Άγιο Νικόλαο.
Αίφνης βλέπω να με κρατούν δυο χέρια από τους ώμους και να με τοποθετούν πάνω σε ένα κορμό δένδρου που και αυτόν το παρέσερνε το νερό.
- Ήμουν που ήμουν παγωμένος, τώρα πάγωσα περισσότερο από το γεγονός αυτό, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθώ πάνω στον κορμό.
- Οπότε ακούω μια φωνή από πίσω μου…
- Βρε ευλογημένε σε έβαλα που σε έβαλα πάνω στο κορμό, κούνα και συ τα χέρια σου.

Χαρίκλεια Πουρσανίδου

Η Χαρίκλεια Πουρσανίδου γεννήθηκε στις 2-2-1912 στο χωριό Εϊράπ της πόλεως Τοκάτ του Νομού Σεβάστειας της Μικράς Ασίας.
Όταν η Χαρίκλεια ήταν έξι ετών, οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα της Ηλία Υφαντίδη, έναν αδελφό της και τον γαμπρό της, μαζί με 70 άλλους χωριανούς. Την ίδια, μαζί με την μητέρα της Ελένη και τα τέσσερα αδέλφια της, τους πήραν εξορία. Καθ’ οδόν πέθανε ο ένας αδελφός της και μέσα στο πλήθος η μικρή Χαρίκλεια με την αδελφή της Ευγενία έχασαν την μητέρα τους με τον αδελφό τους. Έμειναν περίπου δύο χρόνια εξόριστοι στο Κουρδιστάν και η Χαρίκλεια για δύο μήνες μόνη της με μία Κούρδισσα. Κάποια μέρα την έστειλε στην βρύση να ποτίση ένα μοσχαράκι και εκεί συνάντησε την μητέρα της.
Ήρθαν στην Ελλάδα το έτος 1922 και η μητέρα της με τον αδελφό της Πέτρο εγκαταστάθηκαν στην Ζουρνοβίτσα Δράμας. Η Χαρίκλεια και οι αδελφές της Μυροφόρα και Ευγενία εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πατρίδα Βεροίας.
Η Χαρίκλεια παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών και απέκτησε 11 παιδιά. Δύο από τα παιδιά της έγιναν ιερείς.

Το 1953 σε ηλικία 40 ετών, την παραμονή της εορτής του αγίου Νικολάου, είδε στον ύπνο της τον άγιο Νικόλαο και της είπε να κάνη Παράκληση. Την προειδοποίησε ότι θα γίνει σεισμός, όπως και έγινε.

Η Χαρίκλεια δεν είπε τίποτε σε κανέναν και μετά από λίγον καιρό είδε πάλι τον άγιο Νικόλαο στο όνειρό της και της είπε να σκάψη σε ένα σημείο να βρη μία Εκκλησία θαμμένη.

Της είπε να ζητήση βοήθεια και από τον Μητροπολίτη και τον Στρατηγό για να ενισχύσουν το έργο, ώστε να έρθουν και άλλοι να βοηθήσουν.
Η Χαρίκλεια που ήταν μία απλή, ήσυχη και αγράμματη γυναίκα, πάλι δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Την ημέρα όμως της εορτής των Τριών Ιεραρχών είδε πάλι τον άγιο Νικόλαο, ο οποίος την μάλωσε και την τράνταξε.

Ο άγιος που αγαπά να τους κάνει όλους να χαίρονται(ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ)

Τον Δεκέμβριο έχουμε μια ιδιαίτερη γιορτή: τη μνήμη του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Είναι διπλή όμως η χαρά μας, διότι η γιορτή αυτή είναι και η ονομαστική γιορτή του Αγίου Μάρτυρα Τσάρου Νικολάου Αλεξάντροβιτς. Όλοι γνωρίζουμε πόσα θαύματα έγιναν με τις πρεσβείες του Αγίου Τσάρου-Μάρτυρα, και μάλιστα πριν από την αγιοκατάταξή του. Απόδειξη αυτών είναι οι δύο τόμοι σχεδόν χιλίων σελίδων, όπου είναι συγκεντρωμένα αυτά τα θαύματα. Για τον Άγιο Ιεράρχη Νικόλαο, ίσως, δεν υπάρχουν τόσες πολλές μαρτυρίες, αλλά αν είχαν φροντίσει για αυτό, δεν ξέρω αν είναι κατάλληλος εδώ ο λόγος του Ευαγγελίου: ο κόσμος όλος δεν θα μπορούσε να χωρέσει αυτά τα θαύματα. Και αυτά τα θαύματα του Αγίου Νικολάου συνεχίζονται. Πρόσφατα λάβαμε μια επιστολή από την εκκλησιαστική επαρχία Οριόλ, η οποία μας μιλάει για ένα από αυτά τα θαύματα. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω αυτή τη μαρτυρία:

«Τη γιαγιά μου την έλεγαν Μαρία Σεμιόνοβνα Κριούκοβα, το γένος Νεντορόντοβα, από οικογένεια κόμηδων. Ο παππούς μου Βασίλειος Φεοντόροβιτς ήταν έμπορος με καταγωγή από το Οριόλ. Ο πατέρας του ήταν ο κτήτορας της εκκλησίας στο χωριό Ντόμνινο. Εκεί είχαν ένα μεγάλο οικογενειακό κτήμα που το πούλησαν. Όταν η οικογένεια μεγάλωσε, αγόρασαν ένα σπίτι στο Μτσένσκ. Και να που η γιαγιά μου αρρώστησε από ανίατο καρκίνο . Οι γιατροί αρνήθηκαν να την αναλάβουν, την καταδίκασαν σε θάνατο.

 Αυτή, όμως, ήταν ακόμα νέα, είχε μικρά παιδιά. Μετά από προσευχή είδε σε όνειρο ότι απλώνει μπουγάδα στη σοφίτα του σπιτιού της, και καθώς γυρίζει, βλέπει τον Άγιο Νικόλαο να στέκεται εκεί και να της λέει: 

«Ράψε μου ένα πουκάμισο». Με αυτό ξύπνησε. Η οικογένειά της ήταν πλούσια, αλλά όλα τα χρήματα τα είχε ο σύζυγός της. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, πήγε σε ενεχυροδανειστήριο και έβαλε ενέχυρο όλα της τα χρυσαφικά, όλα της τα κοσμήματα, και παρήγγειλε στις μοναχές της Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου, που είχαν εργαστήριο χρυσοκεντικής, αρχιερατικά άμφια για τη γιορτή του Αγίου Νικολάου, κεντημένα με χρυσό. Και όταν ήταν έτοιμα, πήρε τη μεγαλύτερη κόρη της, έδεσαν χαμηλά-χαμηλά τα μαντήλια στο κεφάλι σαν καλόγριες και πήγαν με τα πόδια από το Οριόλ στο Μτσένσκ* στη θαυματουργή εικόνα του στον καθεδρικό ναό. Έφτασαν απόγευμα, έχοντας μαζί τους τα άμφια σε ένα μεγάλο κουτί. Άρχιζε η εσπερινή ακολουθία, φώναξαν τον νεωκόρο και του λένε: «Παρακαλώ, πάρτε το. Μια γυναίκα μου ζήτησε να το δώσω στον Νικόλαο τον Θαυματουργό, φορέστε το σε αυτόν». Και δεν είπε ότι ήταν από εκείνη. Και η γιαγιά μου θεραπεύτηκε. Είχε ανίατο καρκίνο. Ευλαβούνταν πολύ τον Άγιο Νικόλαο.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΗ ΣΑΜΟ ΤΟ 1920

[.......]Αλλά ο 20ος αιώνας επεφύλασε για το ακριτικό νησί της Σάμου την ξεχωριστή ευλογία και τιμή να φανερωθεί θαυματουργικώς σε μια ήσυχη και απομακρυσμένη ορεινή περιοχή του νησιού ο λαοφιλής στους χριστιανούς της Ανατολής και της Δύσης και φιλάνθρωπος επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός, ο υμνηθείς από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ως «κανόνας πίστεως και εικόνα πραότητος», ο πολιούχος και έφορος της πόλεως Σάμου, επ’ ονόματι του οποίου είναι αφιερωμένος ο ιστορικός ιερός μητροπολιτικός ναός του νησιού, αλλά και ο θεμελιωθείς στο Κοκκάρι μεγαλύτερος ναός της Σάμου, ο τιμώμενος με πολυάριθμα γραφικά εξωκκλήσια και παρεκκλήσια στις θελκτικές ακρογιαλιές και στα καταπράσινα βουνά της μαγευτικής Σάμου προστάτης άγιος των ναυτικών.

 Έτσι στην ορεινή περιοχή «Νικήτα» που βρίσκεται ανατολικά από το δροσερό και καταπράσινο χωριό Πάνδροσο η χάρις του Θεού θέλησε να αποκαλύψει θαυμαστά σημεία και σ’ ένα επιβλητικό πέτρινο ύψωμα να ανεγερθεί χάρη στη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου ένα από τα πλέον αξιοπρόσεκτα εκκλησάκια της Σάμου που τιμούνται στο όνομα του λαοφιλούς Αγίου Νικολάου και που εντυπωσιάζουν κάθε φυσιολάτρη επισκέπτη και ευσεβή προσκυνητή.

 Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η παλαιά ονομασία του χωριού Πάνδροσο, το οποίο έλαβε αυτή την ονομασία το 1958 λόγω του δροσερού του κλίματος, ήταν Πάνω Αρβανίτες για να ξεχωρίζει από το όμορο χωριό Κάτω Αρβανίτες, το οποίο το 1960 μετονομάσθηκε σε Μεσόγειο. Μάλιστα το Πάνδροσο είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Καρβούνης ή Άμπελος και σε υψόμετρο 630μ., γεγονός που το καθιστά ως το υψηλότερο υψομετρικά χωριό της Σάμου.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα δεν υπήρχε εκκλησάκι στον βραχώδη λόφο στην περιοχή «Νικήτα», όπου βρίσκονται και οι περιοχές «Ξερόλακκα» και «Καστράκι» , παρά μόνο ο θεόρατος βράχος που τους χειμερινούς μήνες μαστίζεται από τις βροχές, τα χιόνια και τους θυελλώδεις ανέμους σε μια μαγευτική περιοχή γεμάτη βαθύσκιωτα δάση πεύκων και ευωδιές από τα πουρνάρια, τους σχίνους και τα αρωματικά φυτά. Ο επιβλητικός αυτός πέτρινος λόφος κατέστη ένας ευλογημένος τόπος, ο οποίος τιμήθηκε και δοξάστηκε από τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου Νικολάου. 

Ο λαοφιλής προστάτης άγιος των θαλασσών προτίμησε να φανερωθεί θαυματουργικώς σ’ έναν άνυδρο πέτρινο λόφο σε μια ορεινή και δασωμένη περιοχή της Σάμου, όπου θα έβρισκε ησυχία και θα ατένιζε το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας για να αφουγκράζεται τις παρακλήσεις των ναυτικών για βοήθεια και να μεσιτεύει αδιάλειπτα για την πνευματική προκοπή κάθε ταλαιπωρημένης ψυχής. Ποιος γνωρίζει για πόσα χρόνια η εικόνα του Αγίου Νικολάου ήταν θαμμένη στο ξερό και άγονο χώμα του πέτρινου λόφου μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το έτος 1920.

 Κατά το έτος εκείνο η Ευθαλία Βούρου, κόρη του καταγομένου από το χωριό Σταυρινήδες Ιωάννου Βούρου και γεννημένη στο χωριό Πάνδροσο το 1908, πήγαινε συχνά και βοσκούσε τις κατσίκες στο κτήμα του πατέρα της, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του πέτρινου λόφου. 

Μια ημέρα και καθώς έβοσκε τις κατσίκες, είδε στη ρεματιά που βρισκόταν εκεί κοντά, έναν ασπρομάλλη γέροντα, ο οποίος αφού την πλησίασε, της αποκάλυψε ότι είναι ο Άγιος Νικόλαος. 

Μάλιστα της είπε να πάει να βρει τον ιερέα του χωριού και να του πει να σκάψει στον πέτρινο λόφο για να βρει την εικόνα του Αγίου. Ενδεικτικό είναι ότι της υποδείκνυε και το ακριβές σημείο του λόφου, όπου θα έβρισκαν την επί πολλά χρόνια θαμμένη εικόνα του θαυματουργού Αγίου, ενώ στη συνέχεια θα έπρεπε σύμφωνα με την επιθυμία Του να ανεγείρουν ναό αφιερωμένο στο όνομά Του. 

 Η δωδεκάχρονη Ευθαλία αποκάλυψε την εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στον πατέρα της, ο οποίος δεν πίστεψε στις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της κόρης του, της είπε δε να μην πει τίποτα σε κανέναν, διότι αυτά είναι πράγματα εξωπραγματικά που προκαλούν αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια.

Ο ΄Αγιος Νικόλαος χαρακτηρίζεται στην υμνολογία της Εκκλησίας ως...

ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

Ο ΄Αγιος Νικόλαος χαρακτηρίζεται στην υμνολογία της Εκκλησίας ως κανόνας πίστεως, εικόνα πραότητας, εγκρατείας διδάσκαλος, μέγας αντιλήπτορας, άδυτος λαμπτήρας, φωστήρας παγκόσμιος, συμπαθής, φιλάγαθος, ρύστης θερμότατος, αληθής προστάτης, Πατήρ Αγγέλων, συμπολίτης των Αποστόλων, ισοστάσιος των Προφητών, κληρονόμος Θεού, συγκληρονόμος Χριστού, λειτουργός Κυρίου, αχείμαστος λιμήν, τείχος απροσμάχητον, πύργος ασφαλείας, θύρα μετανοίας, οδηγός ψυχών και πρόμαχος, παραμύθιον των θλιβομένων, καταφύγιον των εν κινδύνοις, πύργος της ευσεβείας, αντίπαλος της ασεβείας, υπέρμαχος της ευσεβείας, πρωτοστάτης της Εκκλησίας, καλλονή των Ιεραρχών, κλέος των Πατέρων, βρύση των θαυμάτων, μυροθήκη, έαρ ευφρόσυνον, καταγώγιον των αρετών, πυρσός ο της νίκης, ενδιαίτημα της Τριάδος, γαληνότατος όρμος, σκεύος εκλογης, εδραίωμα της Εκκλησίας, κυβερνήτης των εν θαλάσση.

 «Ουδείς εν πειρασμοίς σε πότε προσεκάλεσε και την λύσιν ευθύς ουκ εδέξατο, άγιε. Τους μεν εν θαλάσση, τους δε εν τη γη γαρ ου διαλείπεις σώζων εκάστοτε, ως έχων το δύνασθαι..».

 Μ' αυτά τα λόγια στιχούργησε και περιέγραψε ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, συνοπτικά, τα θαυματουργικά χαρίσματα του Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Μύρων της Λυκίας.

Φθιώτιδος Συμεών: «Άγιος Νικόλαος Πρέσβης μέγας»

                         

Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος βλέπει στον ύπνο του τον Άγιο Νικόλαο...

.... «τὴν παροῦσαν μου γράφω ὑμῖν, ἅμα ἐγερθεὶς τῆς κλίνης, ὅπως ἀνακοινώσω ὑμῖν ὄνειρόν τι, τὸ ὁποῖον μοὶ ἐνεποίησε πολλὴν ἐντύπωσιν … διὰ τὸν ἀποκαλυπτικὸν αὐτοῦ χαρακτήρα»

Είδε ότι στεκόταν στα πόδια της λάρνακας με το λείψανο του Αγίου Νικολάου. Το παρατηρούσε και του φαινόταν ότι κοιμόταν. Στο μεταξύ, του φάνηκε ότι το λείψανο κινήθηκε, άνοιξε τα μάτια του κι ανακάθισε. Υψώνοντας τα χέρια του, τα έτεινε προς τον Άγιο, που έσκυψε από σεβασμό, για να τον ασπαστεί. Τότε ο άγιος Νικόλαος τον αγκάλιασε και τον φίλησε τρεις φορές  και τον φίλησε κι ο Άγιος.

 Μετά τον ασπασμό, τον κοίταξε και του είπε:

 «Ἐγὼ θὰ σὲ ὑψώσω ὑψηλὰ ὑψηλά,  ἀλλὰ θέλω καὶ ἐγὼ παρὰ σοὖ νὰ μοὶ κάμῃς ἕνα θρόνον ἀργυροὖν». 

Αυτά είπε και αμέσως έπεσε και κοιμήθηκε και ο Άγιος ξύπνησε. Αμέσως, θυμήθηκε ότι το όνειρο αυτό το είχε ξαναδεί πριν τρεις μέρες, αλλά το είχε ξεχάσει. Σην πρώτη φορά ο άγιος Νικόλαος μόνο τον ασπάστηκε, χωρίς να του πει τίποτα. Ση δεύτερη φορά, έγινε η αναγγελία και η αίτηση. Στη συνέχεια της επιστολής, φανερώνεται και η απάθεια, με την οποία ο ιερός πατήρ αντιμετωπίζει το όνειρο: «Ἴδωμεν εἰ ἀληθὲς τὸ ὄνειρον. Φαίνεται ἀληθοφανές, ἀλλ’ ἡμεῖς ἀπαθῶς διακείμεθα, ὁ Θεὸς νὰ ποδηγετήσῃ ἡμᾶς εἰς ἐργασίαν τοὖ ἀγαθοὖ». Ο Άγιος αποκαλύπτει στις μοναχές ότι ο ναός του Καΐρου τον οποίο «ἀπὸ πενιχροὖ» ανέδειξε «ἔκπαγλον», τιμάται στον άγιο Νικόλαο.

ΜΑΤΘΑΙΑΚΗΣ, Κατηχητικαί Επιστολαί 115, σ. 222.

Η άποψη του Αγίου σχετικά με τα όνειρα είναι απόλυτη και ξεκάθαρη: «Ἐπιθυμῶ πολὺ νὰ μὴ πιστεύωσι τὰ ὄνειρα». Και συμβουλεύει ότι, αν κάποια αδερφή δει κάποιο όνειρο ή οπτασία, πρέπει να του γράψει με κάθε λεπτομέρεια, έτσι ώστε να μην εισχωρήσει μέσα της κάποια πλάνη.

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Πανάγιε Νικόλαε

                          

Το Θαύμα του Άγιου (Κων/νου Βούκουνα)

Αφιερωμένο το παρακάτω ποίημα στους ναυτικούς.

Στον ουρανό μα και στη γη, είναι μεγάλη σχόλη, τ’ Άγιου Νικόλα τη γιορτή, την ευλαβούνται όλοι!Οι Άγιοι τρέξαν, τ΄ ουρανού, να πουν δοξολογία Σε μια γιορτή Του κάποτε… Να λάβουν κι ευλογία!

Φόρεσαν τα Άγια Άμφια κι άρχισε η λειτουργία. και περιμένατε κι Αυτόν να μπει στην Εκκλησία…
Ο Άγιος δεν ερχότανε κι η ώρα προχωρούσε κι όλοι αναρωτιόντουσαν, Πού είναι; Πώς αργούσε;

Από τα πέρατα της Γης τρέξανε στη γιορτή Του με μια λαχτάρα μοναχά, να πάρουν την ευχή Του!
Μα Εκείνος δεν φαινότανε… Μη κι ήταν ξεχασμένος; κι όλοι Τον περιμένανε να έρθει στολισμένος.

Κόντευε η Απόλυση και, να ο Ευλογημένος. Ο Αϊ Νικόλας πρόβαλε, βρεγμένος και κλαμένος …
Πού είσαι Άγιε του Θεού; Σήμ ρα είναι η γιορτή Σου! Για ευλογία ήρθαμε. Δώσε μας την Ευχή σου!

Ο Άγιος εγονάτισε Μετάνοια Τους βάζει Ευλογημένος ο Θεός! Από καρδιάς φωνάζει…
Άγιοι και αδέλφια μου. Χίλιες ευχές θα δώσω Μα ένα καράβι χάνονταν Κι έτρεχα να το σώσω!!!

Δοξάσετε τον Ύψιστο! Μεγάλο τ’ όνομα Του! Φίλο στο δέντρο δεν κουνά Χωρίς το θέλημα Του.
Σα με καλούν οι ναυτικοί Την ώρα του κυκλώνα Τρέχω σαν πουν ευλαβικά: 

« ΒΟΗΘΑ ΑΓΙΕ ΝΙΚΟΛΑ»

πηγή

«Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!»

  Ο Ιωακείμ Καραγιαννίδης εἶχε ἀκούσει ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε μιά θαυματουργή εἰκόνα κι ἔτσι τοῦ ἀγόρασε ἕνα καντήλι, λάδι καί ἄφθονα κεριά γιά νά τά ἔχει νά καῖνε μέρα-νύχτα, νά μήν τοῦ λείπουν. Παρατήρησε ὅμως ὅτι ὁ Γέροντας δέν ἄναβε οὔτε τα κεριά οὔτε τό καντήλι κι ἔτσι τόν ρώτησε: 

«Γέροντα, γιατί δέν ἀνάβετε τήν κανδήλα καί τά κεριά πού σᾶς ἔφερα;»

 - «Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!» τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος.

 «Ἀπόψε ἤμουν πάνω σ᾿ ἕνα ἄλογο, πού πετοῦσε μέσα στά σύννεφα καί ἔφθασα στήν ἐκκλησία πού εἶναι στά Δενδράκια. Ἐκεῖ εἶδα ἐσένα, τό παιδί σου καί τή γυναίκα σου νά κάθεστε στό τραπέζι μπροστά στό ναό καί νά εἶναι πάνω στό τραπέζι τό κανδήλι, τά κεριά καί τό λάδι.

 Τότε σᾶς ρώτησα: “Ἀφοῦ τά φέρατε σέ μένα γιατί τώρα τά φέρατε ἐδῶ;”. 

Ο Άγιος Νικόλαος στην Βυζαντινή Μελοποιία

 https://ikee.lib.auth.gr/record/129879/files/gousi.pdf