Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη...

Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη: υπερπληροφόρηση και εσωτερική σύγχυση, διαρκή διασύνδεση και βαθιά μοναξιά. Σε έναν κόσμο που προβάλλει την αυτονομία ως ιδανικό, πολλοί άνθρωποι βιώνουν έναν υπόγειο φόβο ανεξαρτησίας. Η ταυτότητα συχνά δεν οικοδομείται εσωτερικά, αλλά αντανακλάται μέσα από τα μάτια των άλλων.

Οι σχέσεις γίνονται πεδία επιβεβαίωσης. Ο άλλος μετατρέπεται σε καθρέφτη αξίας: «Υπάρχω, επειδή με θέλεις». Η αγάπη συγχέεται με την ανάγκη· η εγγύτητα με την προσκόλληση. Η απουσία βιώνεται όχι ως φυσική εξέλιξη, αλλά ως ρήγμα στην ύπαρξη. Η εγκατάλειψη δεν σημαίνει απλώς απώλεια σχέσης· σημαίνει απώλεια νοήματος.

Στον πυρήνα αυτής της ψυχικής κατάστασης βρίσκεται ο φόβος της αυτονομίας. Η ελευθερία τρομάζει, γιατί απαιτεί ευθύνη. Η αυτάρκεια απαιτεί επαφή με τον εαυτό και ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά δεν έχει μάθει να μένει μόνος χωρίς να νιώθει κενός. Έτσι, η εξάρτηση γίνεται ψυχικό καταφύγιο: προσφέρει σταθερότητα, ακόμη κι αν κοστίζει την αυθεντικότητα.

ΜΟΝΑΞΙΑ

 

Η απομάκρυνση από τον Θεό φέρνει την μοναξιά. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

Η απομόνωση και η μοναξιά είναι κατάλληλη, για να στοχάζεται κανείς και να προσεύχεται. Πολλές φορές ο Χριστός ανέβηκε στο όρος μόνος του, για να μας διδάξει, ότι για να πλησιάσουμε τον Θεό, πρέπει να είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε θόρυβο και να ζητάμε καιρό και τόπο ήσυχο από θόρυβο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Τότε επιτίθεται περισσότερο ο Διάβολος, όταν δει να είμαστε μεμονωμένοι και κλεισμένοι στον εαυτόν μας. Γι' αυτό πρέπει και για το λόγο αυτό κυρίως, συνεχώς να χαιρόμαστε μαζί με τους άλλους, ώστε να μην είμαστε ευάλωτοι στον Διάβολο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Μοναξιά νοιώθει μόνο εκείνος, που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η επίγνωση της παρουσίας του Θεού, δεν αφήνει το αίσθημα της μοναξιάς, ούτε την πλήξη, που το ακολουθεί, να κυριαρχήσουν στην καρδιά μας. (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Όταν είμαστε μόνοι, ας μην αφήνουμε το χρόνο να πηγαίνει χαμένος. Ας αξιοποιούμε πνευματικά τις στιγμές της μονώσεως, που παρουσιάζονται κάπου - κάπου, ανάμεσα στις τόσες βιοτικές μας μέριμνες, στρέφοντας το νου μας στον Κύριο, στην προσευχή, στους θεάρεστους λογισμούς. Έτσι, όσο σύντομες και αν είναι αυτές οι ευκαιρίες, θα μας γεμίζουν πνευματική παρηγοριά, παρηγοριά ουράνια, που σε καμμιά γήινη δεν μπορεί να συγκριθεί... (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Την μοναξιά οι άνθρωποι την ερμηνεύουν, ως μια αίσθηση απουσίας ανθρώπων γύρω τους και νιώθουν, ότι είναι απολύτως μόνοι. 

Εδώ έχουμε μια φανέρωση της κοινωνικής και ψυχικής πραγματικότητας του ανθρώπου της εποχής μας.

  Κάποιοι βλέπουν το παρακάτω κηδειόσημο, το οποίο έχει γίνει «viral» τις τελευταίες ώρες στα social media και γελούν. Το μάτι πέφτει επάνω στη ροζ οβάλ επισήμανση, το μυαλό πάει αυθόρμητα στην υπερβολή, στο ανέκδοτο, στο «τι άλλο θα δούμε». 

Αν όμως αφήσουμε για λίγο στην άκρη την ειρωνεία, αρχίζει να ξεδιπλώνεται μπροστά μας κάτι πολύ πιο βαθύ: Εδώ έχουμε μια φανέρωση της κοινωνικής και ψυχικής πραγματικότητας του ανθρώπου της εποχής μας. Μια γραμμή με ονόματα σκύλων, τυπωμένη δίπλα στην κόρη, στον σύζυγο, στ' αδέλφια, γίνεται αφορμή να δούμε πώς αλλάζει η έννοια της οικογένειας, της σχέσης, του πένθους, τελικά της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

  Σε μια κοινωνία όπου η μοναξιά των ηλικιωμένων γιγαντώνεται, όπου τα παιδιά συχνά ζουν μακριά, όπου οι γάμοι λυγίζουν και τα δίκτυα συγγένειας εξασθενούν, τα κατοικίδια μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση των σταθερών συντρόφων της καθημερινότητας. Ο σκύλος δεν είναι πια μόνο «ζώο» ή «κατοικίδιο», είναι «οικείος». Μπαίνει στο πρόγραμμα της μέρας, στην οικογενειακή φωτογραφία και τελικά στο κηδειόσημο. Αυτό που βλέπουμε τυπωμένο είναι η θεσμοποίηση μιας βαθιά ανθρώπινης ανάγκης: Όταν δεν βρίσκουμε ανθρώπους να σταθούν δίπλα μας, επενδύουμε την καρδιά μας σε πλάσματα που μπορούν να προσφέρουν παρουσία χωρίς προϋποθέσεις, αγάπη χωρίς κριτική, συντροφικότητα χωρίς τραύμα.

  Κι όσοι ζούμε στις «μετανεωτερικές» πόλεις, αυτό το βιώνουμε, γι' αυτό και το αναγνωρίζουμε εύκολα. Όσο αποδυναμώνονται οι παραδοσιακοί δεσμοί, τόσο ενισχύεται η ανάγκη να δημιουργούμε νέες μορφές μικρο-κοινότητας: Ο άνθρωπος με τα ζώα του, ο άνθρωπος με τις οθόνες του, ο άνθρωπος με τις διαδικτυακές του κοινότητες. Το κηδειόσημο, καταγράφει σιωπηλά τη μετατόπιση της οικογένειας από βιολογικό σχήμα σε συναισθηματική κατασκευή. Μέσα σ' αυτή τη νέα πραγματικότητα, τα ζώα χωρούν άνετα. Γιατί προβάλλουμε πάνω τους την παιδική μας ανάγκη για αποδοχή χωρίς όρους. Ο σκύλος δεν προδίδει, δεν απορρίπτει, δεν κρίνει. Είν' εκεί. Και πολλές φορές γίνεται ο μόνος σταθερός συνοδοιπόρος.
Πρόσφατα, στην ενορία, συνάντησα μια τέτοια περίπτωση.

Μία από τις πιο σιωπηλές μορφές πένθους της εποχής μας: η μοναξιά των ηλικιωμένων

Manos Lambrakis

Είναι από τις πιο σιωπηλές μορφές πένθους της εποχής μας: η μοναξιά των ηλικιωμένων που κάθονται μπροστά σε ένα στρωμένο τραπέζι, χωρίς να ακούγεται πια το τρίξιμο της καρέκλας από την επιστροφή του παιδιού ή το γέλιο του εγγονού. Ζουν ένα είδος «αποσυνδέσεως εντός της εγγύτητας»— βρίσκονται ένα τετράγωνο πιο κάτω ή πιο πάνω, αλλά έχουν χαθεί μέσα στην υπερσυνδεδεμένη ερημία των νέων ρυθμών. Δεν πρόκειται για αδιαφορία μόνο, είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει πια τη διάρκεια, τη μνήμη, το τραπέζι. Γιατί το οικογενειακό τραπέζι είναι ο κατεξοχήν τόπος όπου συναντιούνται τα σώματα και οι χρόνοι, εκεί όπου η κουζίνα γίνεται θεσμός και το φαγητό, μυστήριο σχέσης. Όταν λείπει το κάλεσμα για φαγητό, λείπει και η αφορμή για συνάντηση — και η απουσία αυτή, με τον καιρό, γίνεται καθεστώς.

Αυτή η απομάκρυνση δεν είναι απλώς προϊόν αμέλειας, είναι μορφή άμυνας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, απορροφημένος από την επιτελεστικότητα της καθημερινότητας, φοβάται τον καθρέφτη που του κρατά η τρίτη ηλικία: το πρόσωπο του πατέρα ή της μητέρας του φέρει τη μνήμη του χρόνου, την υπόμνηση της φθοράς, το ανείπωτο της τρυφερότητας που δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε. Έτσι αποφεύγει τη συνάντηση όχι επειδή δεν αγαπά, αλλά επειδή δεν αντέχει τη συνειδητοποίηση του χρέους της αγάπης.

Γιατί αἰσθανόμαστε κάποιες φορές τόν ἑαυτό μας ἄδειο καί σέ μοναξιά;

                           

π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΗΛΗΝΑΙΟΣ

Μην επενδύουμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας σε ανθρώπους.Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!

  Να μη μας κάνει άσχημη εντύπωση και να μας πιάνει στεναχώρια και το αλλοίμονο όταν στις δύσκολές μας ώρες μένουμε μόνοι μας.
Και λέμε: "Μα που είναι ο ένας και που είναι ο άλλος κι εγώ είχα τόσους φίλους και τόσες παρέες και συμπαραστεκόμουν σε τόσους ανθρώπους και βοήθησα τόσους,
και τώρα δεν έχω κανέναν!"

Έτσι ήταν τα πράγματα και στο Χριστό τον Ίδιο. Έτσι έγιναν.Κι αυτό για μας είναι μια παρηγοριά και ένα μάθημα "προσγείωσης".

Δηλαδή να ξέρουμε να μην επενδύουμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας σε ανθρώπους. Να χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι είναι κοντά μας αλλά να ξέρουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι η ανθρώπινη παρουσία αλλά η παρουσία του Θεού.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!
Και μάλιστα να ξέρετε ότι, το έλεγε συχνά ο πάτερ Παΐσιος, όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρουσία έχουμε τη θεϊκή παρουσία κι όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρηγοριά έχουμε τη θεϊκή παρηγοριά και όταν δεν έχουμε την ανθρώπινη δικαιοσύνη έχουμε τη θεία δικαιοσύνη.

π.Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού

πηγή

"Τι είπες; Δεν έχω άνθρωπο; Εγώ έγινα άνθρωπος για σένα κι εσύ λες ότι δεν έχω άνθρωπο;"

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από την Ανάσταση του Χριστού, τις αποδείξεις της Ανάστασης, τη χαρά του θαύματος, γίνεται πιο συγκεκριμένη την τρίτη εβδομάδα.
Παρουσιάζει έναν Χριστό να κάνει θαύμα για να μας Τον φέρει πλέον προσωπικά μέσα μας. Θεραπεύει έναν Παράλυτο που τον βλέπει να περιμένει για ένα θαύμα χωρίς ελπίδα.
Αυτή είναι η Εκκλησία. Ο Θεός επιβραβεύει αυτούς που περιμένουν ένα θαύμα για να αποκτήσουν ζωή. Ο κόσμος χαρίζει τα ψέματα ως αλήθεια και απλά κρατεί τη ζωή.

 Ο Χριστός ξέρει. Μας λέει αυτή την εβδομάδα: "Θέλεις να γίνεις καλά". Εμείς του λέμε όμως "Δεν έχω άνθρωπο". Εκείνη την εποχή γινόταν θαύμα μόνο σε εκείνον που θα έμπαινε πρώτος μέσα.
Κολυμπήθρα λεγόταν η δεξαμενή αυτή. Όχι τυχαία. Και το Πάσχα ήρθε. Δεν είναι μόνο κοινωνικό γεγονός. Έχει αποδείξεις όχι όμως αόριστες ή απλά ιστορικές.
Αφορά τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Γι' αυτό η πρώτη επαφή του Χριστού μετά τα γεγονότα της Ανάστασης είναι με έναν μόνο άνθρωπο: εμάς προσωπικά.
"Εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις καλά, να αισθανθείς αθώος, καθαρός, αθάνατος;". Όλη η Ανάσταση έγινε πρώτα για σένα. Δεν είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός. Εσένα αφορά.
Αυτό λέει η Εκκλησία του Χριστού. "Προηγείσαι εσύ. Θέλεις;" Μας ξυπνάει αυτή η εβδομάδα. "Τέρμα τα πανηγύρια. Εσύ θέλεις να αναστηθείς;" Η Εκκλησία απευθύνεται σε μας προσωπικά.

Μοναξιά....μια άλλη μορφή παραλυσίας....

‘’Άνθρωπο ουκ έχω’’θα πει στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Παράλυτος στον Χριστό που τον ρωτά εάν θέλει να θεραπευτεί.....
Μοναξιά....μια άλλη μορφή παραλυσίας....
Ξέρεις εάν κάνεις μια βόλτα σε δρόμους πολυσύχναστους και μάλιστα σε ώρα αιχμής
θα βρεθείς μπροστά στην εξής αποκαλυπτική εικόνα:
Πολλοί άνθρωποι έχουν στο ένα χέρι τον καφέ και στο άλλο το κινητό....
Έχει ο τρόπος της ζωής μας γεμίσει τα χέρια μας και δεν μπορείς να αγγίξεις τον άλλον....
Δεν μπορούμε να πάρουμε αγκαλιά τον άλλον γιατί τα χέρια μας πλέον
είναι γεμάτα με άλλα.....πιο ‘’αναγκαία’’....
Χάσαμε όλα εκείνα τα υπέροχα που δεν φυλακίζονται σε εικόνες, σε συσκευές
γιατί χαθήκαμε μέσα στις ικανοποιήσεις μας....

π.Ioannis Papadimitriou

Μόλις θελήσεις να σε αγαπούν,θα νιώσεις μοναξιά...

Ὅταν ἀγαπᾶς κάποιον, τόν νοιώθεις ζωντανό μπροστά σου.
Μοναξιά νοιώθει αὐτός πού δέν ἀγαπᾶ, καί ἡ μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, ὅταν θέλω νά μέ ἀγαποῦν.
Οποιοσδήποτε ἄνθρωπος, εἴτε βασιλιάς, εἴτε ζητιάνος εἶναι, μόλις θελήσει νά τόν ἀγαποῦν, θά δεῖτε ὅτι ἀμέσως θά νοιώσει μοναξιά.
Μόλις ἀρχίσει νά ἀγαπᾶ, ὄχι μέ ἀγάπη ἀνθρώπινη ἀλλά ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἀρχίζει νά φεύγει ἡ μοναξιά καί ἀνακαλύπτει πώς ὅλη ἡ Ἐκκλησία, οἱ πάντες, εἶναι μαζί του.

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη

πηγή

Μή φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νά μείνεις μοναχός μέ τόν ἑαυτό σου.

Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι.
Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς-λογῆς θεάματα, μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες.
Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό.
Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε, καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας.
Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο.
Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο.
Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία..
Τρισδυστυχισμένοι..
Πεθαμένη ἡ ψυχή τους..
Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους. Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι; Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι;
Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου.
Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις.
Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.
Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.
Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.
Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.
Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

κυρ Φώτης Κόντογλου

Τα κοινωνικά δίκτυα δημιουργούν συχνά μια ψευδαίσθηση, ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει συναρπαστικά.
Ζωές γεμάτες ταξίδια, λουκούλλεια γεύματα, τέλειες σχέσεις, ευμάρεια και διαρκή χαμόγελα.
Δυστυχώς, πολλοί συγκρίνουν τη ζωή τους με αυτή την εικονική πραγματικότητα, νιώθοντας μίζερα και μειονεκτικά.

Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω . . .

 Μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να έχουν πολλά likes και φίλους στα προφίλ τους, αλλά δυστυχώς δεν έχουν κάποιον να ακουμπήσουν την καρδιά τους. Ο καθένας είναι σε έναν δικό του κόσμο, σε μία μικρή γυάλα. Οι περισσότεροι δεν δέχονται «μύγα στο σπαθί τους».

  Καμία υποχώρηση σε τίποτα και για κανέναν λόγο. Παντού απαιτήσεις και πάντα φταίει ο άλλος. Εμείς ποτέ. Φιλικές σχέσεις καταρρέουν και γάμοι διαλύονται από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους και από τον άλλον. Έχουμε ξεχάσει τη φιλία, την παρέα, το μοίρασμα. Ένας εγκλωβισμός.

Δεν είναι η τεχνολογία που μας απομονώνει, είναι ο εγωισμός. Είναι αυτό που λέει μέσα σου: «Εσύ είσαι ο τέλειος και άλλος κανένας».

ΑΡΓΗΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΦΤΑΙΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ(Κυριακή Παραλύτου)

Πολλές φορές στή ζωή μας, ἐνῶ ἑτοιμαζόμαστε γιά τήν ἐπίτευξη ἑνός στόχου, διαπιστώνουμε ὅτι κάποιοι ἄλλοι μᾶς προλαβαίνουνε. «Ἀργήσαμε», εἶναι ἡ φράση πού ἔρχεται αὐθόρμητα στά χείλη μας. Τό ἴδιο αἰσθανόταν καί ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδᾶ (Ἰωάν. 5, 1-15), κάθε φορά πού ὁ Ἄγγελος κατέβαινε καί τάραζε τό νερό τῆς κολυμβήθρας καί κάποιος ἄλλος τόν προλάβαινε, ἔμπαινε μέσα καί θεραπευόταν. Δέν μένει ὅμως μόνο σ’ αὐτό. «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», λέει στόν Χριστό. Ἦταν καί ἡ μοναξιά του πού τόν ἔκανε νά μήν ἔχει κάποιον ὡς συμπαραστάτη, γιά νά τόν βοηθήσει νά πέσει στήν κολυμβήθρα πρῶτος καί νά γιατρευτεῖ.

Ἡ ἁμαρτία γεννᾶ μοναξιά
Ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδᾶ ὅμως δέν ἔβλεπε τήν κύρια αἰτία τῆς ἀσθένειάς του, καί αὐτή δέν ἦταν ἄλλη ἀπό τήν ἁμαρτία. Τά τριάντα χρόνια της ἀσθενείας δέν ἔκαναν τόν παράλυτο νά ἐξετάσει μέ εἰλικρίνεια τή ζωή του, νά παραδεχθεῖ τά ὅποια σφάλματά του, τόν χωρισμό του ἀπό τόν Θεό, νά στραφεῖ στόν ἑαυτό του καί νά δεῖ τί ἔφταιγε. Τά τριάντα ὀκτώ χρόνια της ἀσθένειάς του δέν τόν ἔκαναν νά ὀργανώσει δυναμικά τήν ὅποια ζωή εἶχε, ἔστω καί στήν ἀσθένειά του, ἀλλά τόν κατέστησαν παθητικό θεατή τῆς κολυμβήθρας πού ἁπλῶς ἀνέμενε ἕνα θαῦμα γιά νά ἀλλάξει τή ζωή του. Τά τριάντα ὀκτώ ἔτη τῆς ἀσθένειάς του τόν ἔκαναν νά μήν ἔχει κανέναν φίλο, κανέναν πού νά τόν ἀγαποῦσε ἀληθινά, ἴσως γιατί καί ὁ ἴδιος δέν ἦταν φίλος μέ κάποιον καί δέν ἀγαποῦσε κάποιον, μέ ἀποτέλεσμα πάντοτε νά ἀργεῖ.

Τρομάζουνε μέ τή μοναξιά τους μόλις τή νοιώσουνε.

  «Πόσοι καὶ πόσοι ὕστερα ἀπὸ μιὰ ζωὴ γεμάτη λογῆς–λογῆς σαρκικὲς ἀπολαύσεις, κοσμικὲς τυμπανοκρουσίες, πλούτη, ρεκλάμες κλπ., ἔρχονται σ᾿ ἕναν λογαριασμὸ καὶ ξεζαλίζουνται ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ σπιρτόζα πιoτὰ καὶ νιώθουνε τὴ γύμνια τους καὶ ζητᾶνε τὸν ἑαυτό τους ποῦ βρίσκεται; Μἃ δὲν ὑπάρχει πιά. 

  Ἐρημιά, ξέρακας τῆς ἀπελπισίας ζώνει τοὺς ἐγωιστές! Τρομάζουνε μὲ τὴ μοναξιά τους μόλις τὴ νοιώσουνε. Ἀπὸ πάνω τους ὁ οὐρανὸς εἶναι ἔρημος, ἀδειανός, ἡ γῆ ἔρημη, οἱ ἄνθρωπινες καρδιὲς ἔρημες, γιατὶ ποτέ τους δὲν νοιαστήκανε γι᾿ αὐτές, κι ἔτσι κόπηκε κάθε τρυφερὴ ἀνταπόκριση μαζί τους. 

  Στὸ τέλος καταλαβαίνουνε οἱ τέτοιοι πὼς μὲ τὰ λεφτὰ δὲν ἀγοράζουνται ὅλα τὰ πάντα. Καὶ πώς, ἴσια – ἴσια, ὅσα δὲν ἀγοράζουνται μὲ τὰ λεφτὰ, αὐτὰ εἶναι ποὺ ἔχουνε τὴν πιὸ μεγάλη ἀξία. Καὶ πὼς ἀπ᾿ αὐτὰ ἔχουνε μεγάλη ἀνάγκη, ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ δὲν ἀγοράζουνται.

  Σὲ ποιὸ μέρος πουλᾶνε τὴν ἡσυχία τῆς ψυχῆς, τὴν ἁγνότητα, τὴν ἁπλότητα, τὴν κρυφὴ χαρὰ ποῦ νιώθει ὁ ἄνθρωπος κοντὰ στὸν Θεὸ σὲ στιγμὴ ποῦ ζεῖ κρυμμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν πραότητα, τὴν ἀγάπη; 

 Δὲν τὰ πουλᾶνε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μαγαζιὰ κι ἀπὸ τὰ παζάρια πού πουλάνε τήν πονηριά, τή συμφεροντολογία, τήν ταραχή γιὰ τὸ διάφορο, τὴν ἀπονιὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, τὴν ψευτιὰ κάθε λογῆς, κι ὅσα πᾶνε μαζὶ μ᾿ αὐτά, δηλαδὴ τὸν ἐγωισμό, τὴν περηφάνια, τὴν καταλαλιὰ, μ᾿ ἕναν λόγο τὸ χοντροπέτσιασμα τῆς ψυχῆς»

(Φώτης Κόντογλου, Ευλογημένο καταφύγιο, “Δροσίσετε τὴν ψυχή σας”, εκδ.Άγκυρα, σελ.292,293)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-“Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι…”

Μητροπολίτης Σουηδίας Κλεόπας

  Την περασμένη χρονιά, μέσα στην Πασχάλιο περίοδο, μου τηλεφώνησαν από ένα γηροκομείο “ξεχασμένων ψυχών”, για να επισκεφθώ και να κοινωνήσω μια ηλικιωμένη τρόφιμο.
  Το έκανα με ευχαρίστηση, γιατί στις επισκέψεις αυτές, στα γηροκομεία, στις φυλακές και τα νοσοκομεία, βλέπω την εκπλήρωση της διακονίας μου στα πρόσωπα των ελαχίστων και καταπονημένων αδελφών του Χριστού.
Είναι δόνηση ψυχής, αγαλλίαση και ανακούφιση πνευματική, την ώρα που επισκέπτομαι τους ασθενείς, τους ανήμπορους και τους φυλακισμένους, γιατί, κατά τη συνάντησή μου μαζί τους, προσεύχομαι γι᾽ αυτούς.

  Ταυτόχρονα, μαθαίνω να ακούω, να πληροφορούμαι το παράπονο της ψυχής του πονεμένου και κάποια λόγια που θα μου πει, που περιέχουν μια σοφία, αρκετά προκλητική για τα δεδομένα της πεπερασμένης και αδύναμης να προβληματιστεί εποχής μας, καθώς και μια δύναμη ψυχής και καρτερικότητα στις δοκιμασίες.
Η ευγενής αυτή κυρία, αφού μου μίλησε για την οικογένειά της, που αραιά και που την επισκέπτεται, και για τον πρόσφατο θάνατο του συζύγου της, την ώρα του αποχαιρετισμού, είχε την καλοσύνη, να με συστήσει στη νοσοκόμα που είχε εφημερία.
Της μίλησε Ελληνικά κι αυτή απλά χαμογέλασε. Ρώτησα την κυρία, αν η νοσοκόμα ήταν Ελληνίδα και μου απήντησε αρνητικά.
-Τότε, γιατί δεν της μιλάτε Σουηδικά, αφού γνωρίζετε τη γλώσσα, τη ρώτησα.
Η απάντησή της με αιφνιδίασε και με ξάφνιασε. Με πάγωσε.
-Έχω, ανάγκη, Πάτερ μου, να ακούω τη μητρική μου γλώσσα. Έτσι, αισθάνομαι, σα να έχω κάποιον δίπλα μου, από την πατρίδα και την οικογένειά μου, και συνομιλώ μαζί του. Αυτό μου αφαιρεί το αίσθημα της μοναξιάς!
Ο αποχαιρετιστήριος λόγος της γηραιάς αρχόντισσας μου θύμισε την κραυγή αγωνίας του Παραλυτικού της Βηθεσδά προς το Χριστό: “Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω.”

Mόνος στή βροχή προχωρῶ...

  Mόνος στή βροχή προχωρῶ... Κανένας δέν θά µέ πάρει τηλέφωνο. Κανείς δέν µέ περιµένει στό σπίτι. Έφυγαν ὅλοι. Ἔφυγε κι ἡ γυναίκα µου χρόνια πρίν. Τά παιδιά σέ ἄλλες πόλεις παντρεµένα... 

Δέν µποροῦµε "µπαµπά" νά ἔρθουµε γιά διακοπές, πολλά τά ἔξοδα... 

Βγῆκα νά πάρω λίγο ψωµάκι. Βρέχει πολύ. Δέν ἤθελα οὔτε ὀµπρέλα νά κρατήσω. Δέν µέ βαστοῦν τά χέρια καί τά πόδια πια. Κι εἶναι κι αὐτή ἡ µοναξιά ποὺ µέ τσακίζει. Καί τό νά δῶ ἕνα παιδί µου.
Νά ἀγκαλιάσω τά ἐγγόνια µου. Ἄς εἶναι Θεέ µου... Μπορεῖ τό καλοκαίρι νά ἔρθουν. Τουλάχιστον νά τά δῶ πρίν πεθάνω.

 Θά πάω νά βράσω λίγο ρυζάκι. Ἔχει καί λίγο κοτόπουλο. Περάσαν κι οἱ γιορτές ἔτσι. Κι εἶναι ἡ µοναξιά πιό φοβερή τότε. Εὐτυχῶς που ὑπάρχεις κι ἐσύ Χριστέ µου καί λέµε καµιά κουβέντα... Καί µέ καταλαβαίνεις. Καί Σέ καταλαβαίνω τί πέρασες γιά µᾶς στό σταυρό.
Μοῦ σφίγγει τό χέρι καί µέ παίρνει καί µιάν ἀγκαλιά τίς Κυριακές σάν µέ βλέπει. 

-Τί κάνεις κυρ Κώστα;; µου λέει.

 Κι ἔτσι κι ἐγώ δέν παραπονιέµαι. 

Λέω: Χριστέ µου, µιᾶς καί Σύ πού Εἶσαι Θεός πέρασες τόσα, τί νά πῶ ἐγώ;;

 Κι ἔτσι παρηγοριέµαι µέ τή δική Σου παρέα Χριστέ µου... Νἆναι καλά καί ὁ παπα- Νικόλας, γέρος κι αὐτός λευΐτης κουρασµένος καί ἅξιος...

Mόνος στή βροχή προχωρῶ...µέ πλατύ χαµόγελο...

 Νά, αὐτά ἔχω κι ἐγώ τώρα στό τέλος τῆς ζωῆς µου καί µέ στηρίζουν... Άλήθεια σοῦ λέω, Χριστούλη µου, δέν ἔχω παράπονο ἀπό κανέναν..."

Ἀληθινή διήγηση -κάποιων ἀφανῶν ἁγίων µέσα στίς ἀπρόσωπες πολυκατοικίες ποὺ ζωγραφίζουν µέ τή ζωη τους τον πολύ προσωπικό µας ΘΕΟ!

Μοναχή Σωφρονία

Από το περιοδικό "Τεριρέμ" της ενορίας του Αγίου Στυλιανού Γκύζη

erimitic

Ἡ πιό σκληρή μοναξιά...

  Ἡ πιό σκληρή μοναξιά εἶναι νά εἶσαι πλάι στή σύζυγό σου καί νά μή μπορεῖς νά τῆς μεταδώσεις τά αἰσθήματά σου, τήν ἴδια στιγμή πού ἕνα μήνυμα μεταδίδεται ἀπό τή μιά ἤπειρο στήν ἄλλη, νά ὑπάρχουν πολυετῆ μυστικά μεταξύ τῶν συζύγων, νά εἶναι ἄγνωστος κι ἀνύπαρκτος ὁ διάλογος τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς, τούς δασκάλους, τούς κληρικούς. Δέν ὑπάρχει πιό ἄγρια μοναξιά ἀπό μιά οἰκογένεια νά κάθεται ὧρες ἀμίλητη μπροστά στήν τηλεόραση. Βρισκόμαστε σέ δύσκολα ἔτη. Ἡ μοναξιά σέ ἔξαρση. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει χαθεῖ. Ὁ Θεός δέν μιλᾶ.

  Μέσα σέ αὐτή τήν ἐρημία τῶν πόλεων, τή φαινομενική σιωπή καί ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά συνάξει τούς λογισμούς του, νἄλθει στά συγκαλά του, ὅπως λέει ὁ λαός, ν’ ἀφήσει τήν τόση κοσμική δραστηριότητα καί ν’ ἀπέλθει στό προσκυνητάρι του ἄλαλος, γυμνός, νήπιο, γιά νά μπορέσει ὁ Θεός νά τοῦ μιλήσει, νά τόν ντύσει, νά τόν ἀνδρώσει. Ἡ μοναξιά του τότε θά γίνει ἀπελευθερωτική καί θά αἰσθάνεται πλήρης. Μόνο μιά τέτοια ριζική μοναξιά ὁδηγεῖ σέ μιά ριζική σύλληψη τοῦ Θεοῦ, πού καταργεῖ κάθε δισταγμό, ἀμφιβολία καί ταλαιπωρία....

Μωυσέως Αγιορείτου

Να βρούμε «ζώνες» σιωπής(π.Ευσεβίου Βίττη)

Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τη μοναξιά, δεν μπορεί να μείνει μόνος. Φοβάται και στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στα χωριά και στην εξοχή… ένα περίεργο γεγονός: αφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση; Πήγαινε να αφουγκραστείς τη μοναξιά! Ν’ ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών, το ρυάκι το κελαρυστό, ν’ ακούσεις πώς περνά ο αέρας απ’ τα δένδρα και τα καθαρίζει και τα ανανεώνει και τα κάνει να τραγουδούν στο πέρασμά του, όταν δεν είναι άγριος και τυφωνικός, αλλά είναι αύρα απαλή που εικονίζει τον Θεό.

Φοβάται ο άνθρωπος να μείνει μόνος, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο πιο μεγάλος ερημίτης δεν είναι μόνος. Ρωτούν πολλοί, πώς περνάς χωρίς τηλεόραση; Κι εσείς πώς περνάτε χωρίς μοναξιά; Χωρίς ησυχία; Να δούμε λίγο τη μόνωση, την ησυχία, την ηρεμία, τη σιωπή που είναι ένα μεγάλο μάθημα για να το μάθουμε…

Στον κόσμο δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, χωρίς να αρχίσει ένας ποταμός λόγων. Ακόμη και σε χώρους σιωπής, όπως είναι οι Εκκλησίες, δεν ησυχάζουμε… ακούει κανείς ένα μουρμουρητό σαν να πρόκειται περί πληθούσης αγοράς, που έλεγαν οι παλιοί (πριν ν’ αρχίσει η λειτουργία, δεν λέω όταν αρχίσει!).

Η σιωπή είναι το αντίθετο του λόγου. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Ο εσωτερικός λόγος γίνεται και έναρθρος λόγος, ομιλία. Κάποτε όμως η ομιλία καταντά λόγος ασταμάτητος, φλυαρία που κουράζει. Είναι λόγος κενός, όχι εποικοδομητικός, χωρίς περιεχόμενο, όχι λόγος πλούσιος, ποτισμένος από θείο Πνεύμα.

Ο λόγος είναι χάρισμα. Ενίοτε όμως γίνεται βάσανο, ώστε να λένε, μα δε σταματά αυτός ο άνθρωπος; Καιρός του λαλείν, καιρός του σιγάν. Ποιος είναι αυτός ο καιρός;
Δύσκολο να το προσδιορίσουμε. Ας δούμε όπως μας το λένε στους λόγους τους οι άγιοι Πατέρες, που έζησαν στην αθορυβία, στη σιωπή, και ας πάρουμε μαθήματα.
Να βρούμε τρόπους να μάθουμε στη σιωπή, τέτοια που θέλει ο Κύριος.
 Δεν εννοούμε όμως τις περιπτώσεις που σωπαίνουν μερικοί όταν είναι παρεξηγημένοι, όταν μαλώνουν, όταν θυμώνουν, όταν ζηλεύουν και είναι πικραμένοι, όταν πονούν πολύ, όταν φοβούνται, όταν αντιπαθούν, όταν ετοιμάζουν δόλιους σκοπούς κρυφά και δεν μιλούν. Αυτές οι περιπτώσεις σιωπής δεν αποτελούν αρετή.

 Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή

Αρετή αποτελεί η σιωπή εν λόγω, όπως λένε οι πατέρες. Η σιωπή είναι πνευματική, αυτή που αρχίζει από έσω προς τα έξω. Αν δεν είναι σιωπηλό το έσω, ο εσωτερικός άνθρωπος, ο εσωτερικός κόσμος, αν υπάρχει η ζάλη των παθών, η φιλαυτία, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η πλεονεξία, δεν μπορείς να ησυχάσεις. Θα σε τρώει το εσωτερικό σου…

Κυριακή του Παραλύτου-Μόνο ο Χριστός μας μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από αυτό το μαρτύριο της μοναξιάς

«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»

  Τριάντα οκτώ θλιμμένα και ταλαιπωρημένα χρόνια! Πάνω από την μισή ζωή του, ξαπλωμένος σ’ ένα φορείο φτωχικό, περιμένει την ώρα που ο άγγελος θα ταράξει το νερό της στέρνας της Βηθεσδά να μπει πρώτος. Μάταια περιμένει και περιμένει… μα δεν μπορεί μόνος, κανείς δεν υπάρχει να τον βοηθήσει. Οι άλλοι συμπάσχοντες του έχουν κάποιο φίλο ή συγγενή και όταν ταραχθεί το ύδωρ πρώτοι πέφτουν εκείνοι και γίνονται καλά. Αυτός περιμένει. Τι θλίψη, τι μαρτύριο αδελφοί μου.

Η θλίψη και ο πόνος στην ζωή μας είναι διάχυτος παντού. Ποιος δεν θλίβεται, ποιος δεν πονάει; Ποιος δεν πάσχει και υποφέρει; Ποικίλα και θλιβερά τα συμβάντα στην ζωή του ανθρώπου.
Πολλοί άλλοι ήλθαν αργότερα από αυτόν και έφυγαν θεραπευμένοι. Αυτός εκεί τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Σήμερα όμως γι αυτόν ξημερώνει μια νέα μέρα. Μια καινούρια ζωή γι αυτόν φαίνεται ότι αρχίζει. Έρχεται ο Χριστός, η ζωή και η Ανάσταση των ανθρώπων. Τον βλέπει, τον συμπονά και τον ρωτά: «θέλεις υγιής γενέσθαι;» αν θέλει λέει; Τριάντα οχτώ χρόνια περιμένει! Όμως αδελφοί μας εκπλήσσει η απάντησή του: «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα ὅταν ταραχθῆ τὸ ὕδωρ βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν».

Απάντηση που δείχνει τον πόνο της εγκατάλειψης και της μοναξιάς, περισσότερο και από την παραλυσία του. Κανείς γι’ αυτόν δεν υπάρχει συγγενής ή φίλος. Μόνος και τραγικά εγκαταλελειμμένος.

''Δεν φοβάμαι τη μοναξιά χωρίς ανθρώπους, φοβάμαι τη μοναξιά δίχως πίστη...''

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Μοναξιά δεν είναι η απουσία των ανθρώπων, αλλά η απουσία της Χάριτος από τον άνθρωπο...

Την μοναξιά οι άνθρωποι την ερμηνεύουν, ως μια αίσθηση απουσίας ανθρώπων γύρω τους και νιώθουν, ότι είναι απολύτως μόνοι. Οι Πατέρες όμως, την μοναξιά την ερμηνεύουν ως απουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στον άνθρωπο, με αποτέλεσμα να μην νιώθει, ότι όταν είναι εντελώς μόνος του, είναι μαζί με άλλους 2, να μην πω 3! Γιατί ο άνθρωπος όταν είναι μόνος του, είναι μαζί του ο άγγελος φύλακας και ο Χριστός. Και αν βάλουμε και τον εχθρό που παρακολουθεί εξ αποστάσεως, είναι 3. Άρα μοναξιά δεν είναι η απουσία των ανθρώπων, αλλά η απουσία της Χάριτος από τον άνθρωπο.

(Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα)