ΟΧΙ ΜΟΝΟ «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ!(Περί συνεορτασμού του Πάσχα)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Μαρτίου 2025

ΟΧΙ ΜΟΝΟ «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ!
(Απάντηση σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου)

«Αρχιεπίσκοπος» της εν Ελλάδι «Καθολικής Εκκλησίας» δημοσίευσε πρόσφατα μακρόσυρτη ανοικτή επιστολή, με την οποία πάσχισε να αποδείξει την «αναγκαιότητα» του συνεορτασμού του Πάσχα όλων των χριστιανών, αλλά και να πείσει ότι «όλοι το ίδιο είμαστε», «δεν μας χωρίζει τίποτε», ότι «δεν υπάρχουν δογματικές διαφορές, αλλά παρεξηγήσεις» κ.α.

Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να δώσουμε τις δέουσες απαντήσεις, στην παρούσα ανακοίνωσή μας, διότι διαπιστώσαμε στοιχεία ανακριβειών και αποπροσανατολισμού σε αυτή.

  Αρχίζουμε την ανασκευή των γραφομένων του με μια απαραίτητη διευκρίνιση. Βάζουμε τους εκκλησιαστικούς όρους, τους οποίους χρησιμοποιεί ο συντάκτης, σε εισαγωγικά, διότι θεωρούμε ότι αυτοί είναι όροι και ιδιότητες της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Δεν μπορούμε να τους χαρίζουμε στον οποιοδήποτε εκτός Αυτής να τους χρησιμοποιεί διότι μας το απαγορεύει η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας. 

 Μας το απαγορεύει η γνήσια εκκλησιολογία της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτή έχει οριοθετηθεί από τις Άγιες Συνόδους, κατανοήθηκε από τους Αγίους και θεοφόρους Πατέρες και βιώνεται, εν Αγίω Πνεύματι, από το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Κι’ αυτό διότι δεν υπάρχουν «πολλές εκκλησίες», ούτε «μητέρες», ούτε «αδελφές», αλλά Μία και Μοναδική, Αυτή που ίδρυσε ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας Χριστός και συνέπηξε του Πανάγιο Πνεύμα την Αγία Ημέρα της Πεντηκοστής και φανερώνεται σε κάθε λειτουργική σύναξη, η οποία συνάζεται με γνώμονα την γνήσια πίστη. 

 Αυτή που ομολογούμε στο γνήσιο (και όχι παραχαραγμένο) «Σύμβολο της Πίστεως», την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία δεν μπορεί να είναι άλλη από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας, η οποία, μόνη Αυτή, διασώζει και βιώνει με κάθε ακρίβεια την «άπαξ αποκαληφθείση τοις αγίοις πίστη» (Ιουδ.3), χωρίς καμιά προσθαφαίρεση, σε αντίθεση με τη δική του «εκκλησία», η οποία, αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία και έπαψε να είναι Εκκλησία παραλλάσσει συνεχώς την πίστη της Εκκλησίας. 

Είναι η αληθινή Εκκλησία, η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, διότι έχει ως κεφαλή Της τον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως θεοπνεύστως αποφάνθηκε ο Απόστολος των Εθνών Παύλος «αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ.1,18) και όχι κάποιον «Πάπα», ο οποίος Του πήρε τη θέση, εξορίζοντάς Τον στον ουρανό, και ορίζοντας τον εαυτό του, με δαιμονική αλαζονεία, ως «επί γης αντιπρόσωπό» Του, παρά το γεγονός ότι ο Ίδιος μας διαβεβαίωσε ότι θα είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του, «έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20) και ως εκ τούτου, Αυτού αεί παρόντος, δεν έχει ανάγκη αντιπροσώπου!

  Η θεωρία του (μαζί με αυτή των θιασωτών του οικουμενιστικού συγκρητισμού) ότι η Εκκλησία «σχίστηκε» και «διασπάστηκε», δεν είναι απλά αίολοι ισχυρισμοί, αλλά σοβαρή κακοδοξία, η οποία προσβάλλει, αφ’ ενός μεν την αεί αδιαίρετη φύση της Εκκλησίας και αφ’ ετέρου τον Ίδιο το Χριστό, ο Οποίος, ενώ είναι «κεφαλή τῆς ἐκκλησίας, καί αὐτός ἐστι σωτήρ τοῦ σώματος» (Εφ.5,23), του ενός εκκλησιαστικού σώματος, ορίζεται ως κεφαλή πολλών σωμάτων!

 Πως μπορεί να νοηθεί μια κεφαλή με πολλά σώματα; Μόνο ως μια τερατώδη και μυθική σύλληψη μπορεί να νοηθεί!

 Σύμφωνα με τον μακαριστό Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Παν. Αθηνών Κ. Μουρατίδη, «όπως δε εις την κεφαλήν εν σώμα αναλογεί, ούτω και εις την αιώνιον της Εκκλησίας κεφαλήν τον Κύριον Ιησούν, εν επίγειον δύναται να αναλογεί σώμα, εις επίγειος θείος και ανθρώπινος οργανισμός, ο οποίος συνιστά το εν σώμα της Εκκλησίας»[1]. Και γι’ αυτό η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι άτρωτη, ακηλίδωτη, ώστε ούτε «πύλαι Άδου κατισχύσουσι αυτής» (Ματθ.16,18). Κι ακόμα πιο ευτελιστική για την Αγία μας Εκκλησία, είναι η θεωρία των «δύο πνευμόνων», αγγίζοντας τα όρια της φαιδρότητας!

  Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας αναγνωρίζει ως κανονικούς και γνήσιους επισκόπους στις περιοχές που «λειτουργούν» και «επίσκοποι» ετεροδόξων, μόνο όσους βρίσκονται και λειτουργούν στην αληθινή Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία, με ορθόδοξο φρόνημα, οι οποίοι έλκουν την διαδοχή τους στους ιδρυτές των Επισκοπών αυτών. Δεν μπορούμε να θεωρούμε ως Εκκλησίες τις «εκκλησίες» των αιρετικών, διότι μας το απαγορεύει και αυτή ακόμη η Σύνοδος της Κρήτης του 2016 (παρά τις διαφωνίες μας), η οποία ως «ιστορικές ονομασίες εκκλησιών» και τίποτε περισσότερο!

 Αρχίζουμε την κριτική τα μακρόσυρτης ανοιχτής επιστολής του, με τίτλο: «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», με μια καίρια για μας παρατήρηση. Τόσο η απλότητα, όσο κυρίως η ταπεινότητα είναι έννοιες απόλυτα ασύμβατες με τον Παπισμό. Αν ήθελε πραγματικά να το διαπιστώσει, ας μελετήσει το παρελθόν και το παρόν της «εκκλησίας» του, την χλιδή, την παπική αλαζονεία, η οποία αναγάγει τον «Πάπα» σε επί γης «θεό».

 Να του θυμίσουμε πως ως το 1978 δεν καταδεχόταν να πατεί στη γη και γι’ αυτό τον κουβαλούσαν στην πλάτη τους, στον ειδικό θρόνο γνωστό ως «sedia gestatoria» και όταν, είδε ο «Πάπας» Ιωάννης Παύλος Α΄, ότι η συνήθεια αυτή είχε αγγίξει πια την φαιδρότητα και ήταν καταγέλαστη, η οποία δεν απαντάται ούτε στους ανιμιστές της Αφρικής και της Πολυνησίας, αναγκάστηκε να την καταργήσει.

  Να σας θυμίσουμε επίσης ότι οι Φράγκοι «Πάπες», καταληψίες του σεβασμίου πατριαρχικού θρόνου της Δύσεως, απαιτούσαν και ανάγκαζαν τους πάντες, αντί για το χειροφίλημα, τον ασπασμό της …παντόφλας τους! Αυτό απαιτούσε και ο υπερφίαλος «Πάπας» Ευγένιος, από τα μέλη της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, πριν την Ψευδοσύνοδο Φεράρας – Φλωρεντίας (1438). Όλα αυτά αναγκάστηκε η «Αγία Έδρα» να τα καταργήσει, αλλά η ιστορία δεν μπορεί να καταργηθεί, για να μας θυμίζει ότι ο «Πάπας» ενσάρκωνε και ενσαρκώνει την απόλυτη αντιστροφή της ταπεινότητας του Ιησού Χριστού, η οποία έχει σαφώς εωσφορική υφή, εφόσον αντίκειται στο λόγο Του: «εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος» (Μαρκ.9,35).

 Κύριο θέμα της επιστολής του ο μελετώμενος συνεορτασμός του Πάσχα.

ΟΧΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΑΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ!

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας 

Κοινὸς ἑορτασμὸς
Τὸ ἑπόμενο σημεῖο, συναφὲς μὲ τὸ πρῶτο στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε, εἶναι ἡ ἐπισήμανση ὅτι τὸ 2025 εἶναι ἔτος κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα γιὰ Ὀρθόδοξους καὶ Παπικούς, ὅπως προφανῶς καὶ ὅλα τὰ προηγούμενα ἔτη ποὺ συνέπεσε ἡ ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα. Οἱ λέξεις «κοινὸς ἑορτασμὸς» εἶναι σαφῶς παραπλανητικές, ἐπειδὴ δὲν ἀποδίδουν τὴν πραγματικότητα. 

Οἱ συγκεκριμένες λέξεις παραπέμπουν στὸ δεδομένο, ὅτι ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν ἄλλο ἑορτάζουμε κάτι, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε τὴν ἴδια ἀντίληψη. Ναὶ μὲν καὶ στὶς δύο πλευρὲς ἡ πραγματικότητα τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας συνδέεται μὲ τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ στὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ ἕνα διαφορετικὸ Χριστό, γιὰ ἕνα διαφορετικὸ Θεό.

 Στὴν μία πλευρά, στοὺς Παπικούς, βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο ἡ Μεγάλη Παρασκευή, στὴν ὁποία μὲ τὴν Σταύρωση συντελεῖται ἡ σωτηρία, καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι μόνο μία προέκταση τοῦ γεγονότος τῆς σωτηρίας ποὺ ἔχει ἤδη χαριστεῖ στὴν ἀνθρωπότητα. Ἐνῷ στὴν ἄλλη πλευρά, στὴν Ὀρθοδοξία, εἶναι ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, ποὺ μὲ μοναδικὸ τρόπο δηλώνεται μέσῳ τοῦ θριαμβευτικοῦ ὕμνου: «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν ζωὴν χαρισάμενος». 

Αὐτὴ τὴ λύση τοῦ ἀνθρωπίνου δράματος φανερώνει ἀκριβῶς καὶ ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἀπεικόνιση τῆς Καθόδου στὸν Ἅδη. 

Ἐνῷ ἡ δυτικὴ εἰκόνα τοῦ ἰδίου γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως παρουσιάζει, ἀντίθετα μὲ ὅσα ἀναφέρονται στὴν Ἁγία Γραφή, ἕνα Χριστὸ ποὺ θριαμβολογώντας μὲ λάβαρο στὸ χέρι ἐξέρχεται τοῦ τάφου, ἀφήνοντας τοὺς φύλακες ὡσὰν νεκρούς. Αὐτὸ τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως στὴν Ὀρθοδοξία δὲν ἐπιτελεῖται μὲ φασαρία ἀλλὰ ἐν σιωπῇ, ὅπως καὶ ὅλα τὰ μυστήρια. 

Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἔγινε – μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει ἡ ὑμνολογία – ὅπως καὶ ἡ ἐνανθρώπηση: 

«Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου ὑπὸ τῶν παρανόμων, προῆλθες ἐκ τοῦ μνήματος, καθὼς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου». 

Ἴσως θὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος, ὅτι αὐτὰ εἶναι λεπτομέρειες. Ὄχι, δὲν εἶναι λεπτομέρειες. Ὅπως προφανῶς καὶ ὅλη ἡ κατανόηση τῆς σωτηρίας στοὺς Λατίνους δὲν εἶναι λεπτομέρεια.

Πῶς ὁ ἀλλοτριωμένος Θεὸς τῆς Δύσεως προσφέρει σωτηρίαν;
  Αὐτὸ τὸ «πῶς» ἀνέλυσε ἡ σχολαστική, ἡ μεσαιωνικὴ θεολογία τῆς Δύσης μὲ θεμελιωτὴ τὸν Ἄνσελμο Καντερβουρίας, ζώντας μάλιστα στὴν ψευδαίσθηση, ὅτι ξεπερνοῦσε μὲ τὶς “πρωτότυπες” θέσεις της τὴν πατερικὴ θεολογία.

Τοιάυτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία...

 

Περί κοινού εορτασμού του Πάσχα μετά των ετεροδόξων(π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

 Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν ευρεθή ενώπιον προτάσεως περί κοινού εορτασμού του Πάσχα ή οιασδήποτε άλλης εορτής μετά των ετεροδόξων, οφείλει να αρνηθή και συζήτησιν καν περί του θέματος. 

 Τοιαύτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία, διότι αποτελεί ανατροπήν εκ των θεμελίων της Ορθοδόξου Δογματικής και ιδία της Εκκλησιολογίας. Ή πιστεύομεν ότι είμεθα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ή δεν πιστεύομεν.

  Η Ορθόδοξος Εκκλησία, πεποιθυία ότι αύτη και μόνη είνε το Σώμα του Χριστού, ο στύλος και το εδραίωμα της Αληθείας, το Ταμείον της Χάριτος, το Εργαστήριον της Σωτηρίας, ενδιαφέρεται μεν ζωηρότατα περί της εις αυτήν επιστροφής των πεπλανημένων, αδιαφορεί όμως τελείως περί των εσωτερικών αυτών ζητημάτων, εν όσω ούτοι μένουν εν τη πλάνη. 

 Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος ηθέλησε να θεσπίση κοινόν εορτασμόν, αλλά διά τα μέλη της Εκκλησίας, ουχί διά τους εκτός αυτής ευρισκομένους. Δεν συνεζήτησεν ούτε μετά των Γνωστικών, ούτε μετά των Μαρκιωνιτών, ούτε μετά των Μανιχαίων, ούτε μετά των Μοντανιστών, ούτε μετά των Δονατιστών, ίνα εύρη βάσιν συνεννοήσεως περί κοινών εορτασμών. Και ότε βραδύτερον απεκόπησαν εκ του Σώματος της Εκκλησίας οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί, οι Μονοφυσίται, οι Εικονομάχοι κλπ. κλπ., η Εκκλησία ουδέποτε διενοήθη να προέλθη εις συνεννοήσεις μετ’ αυτών προς θέσπισιν κοινού εορτασμού είτε του Πάσχα είτε οιασδήποτε άλλης εορτής.

 Η Εκκλησία ρυθμίζει τα ζητήματα Αυτής, λαμβάνουσα υπ’ όψιν αποκλειστικώς και