Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα

Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.

«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»

«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»

"Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει"

Θα σας διηγηθώ ένα θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα στην γιαγιά μου. Όπως μου το διηγήθηκε η μητέρα μου.

Η γιαγιά ζούσε φτωχικά, δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, σε μια εξοχική περιοχή με τα δύο μικρά τότε κορίτσια της.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.

Οι συνοδοί της ενημέρωσαν τα παιδιά της στο σπίτι ότι η μητέρα τους είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Η μητέρα μου είχε δανειστεί (λιγοστά τα βιβλία τότε), από έναν γνωστό, ένα Συναξάρι με τους βίους των Αγίων και έτσι είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Παντελεήμονα του ανάργυρου ιατρού.

Στενοχωρημένη με το νέο γιατί θα έμεναν ορφανές και από την μητέρα τους, άναψε το καντηλάκι, σαν μεγαλύτερη που ήταν και κάλεσε μαζί με την αδελφή της τα παιδιά από τα λιγοστά γειτονικά σπίτια να προσευχηθούν στον Άγιο ιατρό να θεραπεύσει την μητέρα τους.

Τα παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισαν να παρακαλούν τον Άγιο να κάνει καλά την άρρωστη που κυνδύνευε. Ένα από αυτά το πιό μικρό (5 ετών περίπου) έκανε μεγάλες μετάνοιες και φιλούσε το χώμα, φωνάζοντας ταυτόχρονα δυνατά "Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει".

Ο Άγιος Παντελεήμων θεραπεύει τον τυφλό

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

 Εις την οικίαν του Ευστοργίου έφεραν ένα τυφλόν. Αφού εκτύπησαν την θύραν οι συγγενείς του τυφλού ηρώτησαν εάν ήτο μέσα ο ιατρός Παντολέων. Μόλις ήκουσε αυτός ότι τον εκάλεσαν, εβγήκε με τον πατέρα του έξω και ηρώτησαν τον τυφλόν τι εζητούσε.

Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υ­πάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύ­σουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχα­σα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτω­χός ο άθλιος».

Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ια­τρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν». 

Τότε του είπε: «Τους μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύση ο αληθής Θεός, δια μέσου μου, την δε αμοιβήν που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοίρασης εις τους πτω­χούς».

Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων.

ΑΠΟΛΥΤΥΚΙΟ του Αγ. Παντελεήμονος.Ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη

Το απολυτίκιο αυτό του Αγ. Παντελεήμονος είναι ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη που ήταν ο κτήτωρας της Ιεράς Μονής του Αγ. Παντελεήμονος Νέας Πεντέλης Αττικής. Σημειωτέον ότι ο άγιος γέροντας είχε φοιτήσει μόνο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού αλλά η γνώση του της αρχαΐζουσας γλώσσας είναι εντυπωσιακή!

Απολυτίκιο Αγ. Παντελεήμονος 

Εσκόρπισας έδωκας πλούτον τοις πένησι 

τον δρόμον τετέλεκας του μαρτυρίου φαιδρώς 

την πίστην τετήρηκας. 

Όθεν επαξίως ο Σωτήρ 

διπλήν σοι την χάρην κεχάρισται. 

Συν τον της νίκης υπέρλαμπρον στέφανον 

και πηγήν ιαμάτων τοις εις σέ προστρέχουσι δεδώρηται.

 Ώ μάρτυς ένδοξε και ιαματικέ ωραιότατε Παντελεήμων.

ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐάν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ (Β' Τιμ. 2, 4-5) 

Κακοπάθησε λοιπόν σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού. Κανείς στρατευμένος δεν μπλέκεται στις υποθέσεις της καθημερινής ζωής, αν θέλει να είναι συνεπής απέναντι σ’ εκείνον που τον στρατολόγησε. Κι όταν κάποιος μετέχει σε αθλητικούς αγώνες, δεν παίρνει το στεφάνι της νίκης, αν δεν αγωνιστεί σύμφωνα με τους κανόνες.

  Στρατιωτική είναι η ορολογία που χρησιμοποιεί η χριστιανική πίστη, αναφερόμενη σε Αγίους μάρτυρες και ομολογητές.

  Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στον μαθητή του Τιμόθεο, τον προτρέπει να κακοπαθεί σαν καλός στρατιώτης Χριστού. Ο στρατιώτης βρίσκεται σε κατάσταση στρατείας, εκστρατείας. Δεν έχει μόνιμο τόπο ως κατοικία, ούτε υπάρχοντα, περιουσία, αλλά είναι έτοιμος να ακολουθήσει πορεία μάχης. Αυτό σημαίνει ότι είναι σε επιφυλακή. Σπίτι του είναι το στρατόπεδο, κυρίως όμως οι συστρατιώτες του είναι η οικογένειά του. Έχει τα όπλα του μαζί. Βρίσκεται σε νήψη, σε αγρυπνία, σε επιφυλακή.

 Ο φόβος για τον θάνατο δεν είναι αυτός που κυριαρχεί, αλλά η διάθεση της νίκης χάριν του σκοπού, τον οποίο υπηρετεί. Και ο ίδιος δεν είναι πλαδαρός. Ασκείται, προετοιμάζεται, αγωνίζεται, ώστε να μπορεί, όταν έρθει η ώρα, να πολεμήσει. Και ο πόλεμος είναι διττός: αμυντικός, για να μη χάσει ό,τι έχει, και επιθετικός, για να κερδίσει τη νίκη. Ο στρατιώτης όμως ζει εν υπακοή προς τους ανωτέρους του. Χωρίς υπακοή υπάρχει χάος. Διότι ο στρατός χωρίς συνολικό σχέδιο θα ηττηθεί πανηγυρικά. Το εγώ χωρίς το εμείς δεν μπορεί να προχωρήσει.

 Ο χριστιανός είναι στρατιώτης Χριστού. Αυτό σημαίνει ότι στην ψυχή του και στην καρδιά του δεν προσκολλάται στα επίγεια πράγματα, αγαθά, κτήματα, ακόμη και τα πολύ οικεία, αλλά έχει ως στόχο του να υπηρετήσει, να διακονήσει τον Χριστό στον πρόσωπο του αδελφού του.

Νεωτερισμοί στην Ορθόδοξη Λατρεία και η απάντηση του Αγίου Παϊσίου

 Την άνοιξη του 1993 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Άγιον Όρος και έμελλε από τότε να μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου τόσο για τις ευλογίες όσο και για ένα απρόσμενο γεγονός που με σημάδεψε,το οποίο είναι σχετικό με τους νεωτερισμούς που κατά τακτά διαστήματα επιχειρούν κάποιοι «Εκκλησιαστικοί αναμορφωτές» να εισαγάγουν εντελώς αναίτια στον χώρο της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησιαστική χρονιά 1992-93 με βρήκε σπουδαστή του Εκκλησιαστικού Λυκείου Αθηνών.
Η χρονιά κυλούσε σύμφωνα με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για τα μαθήματα, αν και περισσότερο επιζητούσαμε επίκαιρες Εκκλησιαστικές συζητήσεις που αφορούσαν καυτά θέματα της Εκκλησίας.

Ένα από αυτά ήταν και ο καινοτόμος νεωτερισμός από κάποιους καθηγητές, ευτυχώς όχι πολλούς, που επέμεναν σε κάθε μάθημα να μειωθεί ο χρόνος της Θείας Λειτουργίας με το αιτιολογικό, άκουσον – άκουσον, ότι η καημένη η γριούλα δεν μπορεί να ταλαιπωρείται όρθια σε κάποια γωνιά του Ναού.

Άσε που η ακαταλαβίστικη γλώσσα των Αρχαίων «δημιουργούσε» ένα πρόσθετο πρόβλημα!

Πολλές φορές αγανακτούσα και ήθελα να τα «χώσω» σε κάποιον καθηγητή μου άλλα σαν κάτι μου έλεγε να μην εκδηλώσω την ιερή αγανάκτησή μου. Αλλά δεν θα πέρναγε πολύς καιρός που η απάντηση θα ερχόταν από έναν Άγιο.

Ο καιρός περνούσε ώσπου πριν τις εξετάσεις αποφασίσθηκε να πάμε εκδρομή στο Άγιον Όρος. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Άγιον Όρος… ο πόθος κάθε προσκυνητή η λαχτάρα του πιστού να έρθει στο περιβόλι της Παναγιάς μας.
Ξεκινήσαμε με πρώτο μοναστήρι το Ρωσικό του Αγίου Παντελεήμονα. Εκεί έμελλε να με αξιώσει η Παναγιά με το πρώτο θαύμα της.

Κάποιος προσκυνητής αγνόησε τις προσταγές του αρχοντάρη, που δεν του επέτρεπε να βγάλει φωτογραφίες την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα.
 Εκείνος προκλητικά με μια ακριβή φωτογραφική στάθηκε μπρος στον Άγιο και προσπάθησε να βγάλει φωτογραφία. Τότε εκ του Θαύματος η φωτογραφική μηχανή «πήδησε» ψηλά από τα χέρια του, που έντρομος και με τη βία την έπιασε.

Ο προσκυνητής ξεπέρασε γρήγορα την έκπληξή του και προσπάθησε να ξανατραβήξει φωτογραφία παρά την επιτακτική φωνή του μοναχού.

Εικόνα Αγ.Παντελεήμονος-Όρος Σινά,13ος αιώνας και σκηνές από τον βίο του

 

Ο Άγιος Παΐσιος κρατώντας την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος.

Ο Άγιος Παΐσιος μπροστά στο λιθόκτιστο προσκυνητάρι της Κουτλουμουσιανης Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος,κρατώντας την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος.

πηγή

Ο Άγ.Παντελεήμων εἶχε ἕνα φάρμακο που δὲν το διέθεταν οἱ ἄλλοι γιατροί της Νικομήδειας!

Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός

 - Δὲν ἦταν κληρικὸς ἢ καλόγερος, δὲν ἔζησε σὲ μοναστήρι! Μέσα σὲ κοινωνία διεφθαρμένη ἔζησε ὅπως ἦταν ἡ κοινωνία τῆς Νικομηδείας ποὺ εἶχε χρηματίσει καὶ πρωτεύουσα τοῦ κράτους. Οἱ γονεῖς του δὲν ἦταν ὁμόπιστοι!
Ήταν ἕνα διχασμένο σπίτι, ὁ πατέρας εἰδωλολάτρης ἡ μάνα Χριστιανή! Ἡ πραότης ὅμως καὶ ἡ φιλόστοργία τῆς μάνας τοὺς κέρδισε καὶ τοὺς δυό! Ἐκείνη κατέλαβε ἐξέχουσα θέση καὶ ἔσπειρε τὸν πρῶτο σπόρο στὴν ψυχὴ τοῦ μικροῦ Παντελέοντος - ἔτσι ἦταν τὸ πρῶτο του ὄνομα, ἐν συνεχείᾳ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἑρμόλαο καὶ ὠνομάστηκε Παντελεήμων.

Ὁ Παντελέων ἔδειχνε μεγάλη εὐστροφία! Εἶχε κλίση στὴν ἰατρικὴ καὶ σπούδασε τὴν ἐπιστήμη αὐτὴ κοντὰ σὲ διάσημο τότε ἰατρὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας! Ἔγινε ἐπιστήμων γιατρός!

Ἀλλὰ τί γιατρός; Προσθέστε μιὰ λέξη:Χριστιανός! Έχει τεραστία διαφορά!

 Οἱ ἄλλοι γιατροὶ στὴ Νικομήδεια προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους μὲ χρήματα.Αὐτός ἀφοῦ πίστευσε στὸ Χριστὸ καὶ βαπτίσθηκε θεράπευε δωρεάν! Ὅπου ὑπῆρχε φτωχός, δυστυχισμένος, ἀνάπηρος τὸν ἐπισκεπτόταν καὶ προσέφερε τὰ φάρμακά του! Διότι εἶχε φάρμακα καὶ αὐτός! Όπως τὸν βλέπουμε ζωγραφισμένο στὴν εἰκόνα κρατεῖ ἕνα μικρὸ κουτί, μέσα στὸ ὁποῖο ἔχει φάρμακα! Ὁ Θεὸς ἔδωσε καὶ τὰ φάρμακα! Όλα τὰ φάρμακα ἀπὸ τί γίνονται; ἀπὸ βότανα!

Προσέφερε λοιπὸν καὶ ὁ ἅγιος Παντελεήμων φάρμακα! Ἀλλὰ εἶχε κ᾿ ἕνα φάρμακο ποὺ

Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας συνομιλεί με έναν μαθητή σου...

  Με τον Δ. της Α' Γυμνασίου μιλάμε συχνά τώρα τελευταία. Μου λέει ότι του αρέσει πολύ η Ιστορία και ψάχνει τη ζωή διαφόρων ηρώων στο Βυζάντιο. Μιλούσαμε προχτές πολύ γι' αυτούς. 

 Χτες όμως μου είπε ότι διάβαζε βίους Αγίων, όπως του Αγίου Νικολάου του Πλανά που γιόρταζε, και ενός νεομάρτυρα, αγνώστου σε μένα. Λέγαμε ότι οι Άγιοι είναι πάντα δίπλα μας, όταν μιλάμε γι' αυτούς και διαβάζουμε τη ζωή τους.

 Εκείνη τη στιγμή μου λέει αυθόρμητα ότι αγαπάει ιδιαίτερα τον Άγιο Παντελεήμονα. Στην απορία μου γιατί ιδιαίτερα αυτόν, απάντησε ότι ήταν γιατρός ο Άγιος και θα ήθελε κι ο ίδιος να γίνει γιατρός. Το πιο συγκλονιστικό όμως το άκουσα στο τέλος: μου είπε ότι κάποτε είδε τον ίδιο τον Άγιο Παντελεήμονα στο όνειρο του να του λέει:
"Προχώρα κι εγώ θα είμαι δίπλα σου..."

 Τι υπέροχο να το ακούς αυτό από μια σεμνή αγνή ψυχούλα και να ξέρεις ότι έχεις μπροστά σου ένα παιδί που είναι υπό την προστασία του Αγίου Παντελεήμονα... Είναι από τις σπάνιες φορές που νιώθω μεγάλη την ευλογία να είμαι δάσκαλος τέτοιων μικρών αγγέλων. Βέβαια εδώ υπάρχει κι ένας πατέρας από πίσω, που κάνει προσευχή κάθε βράδυ με τα δύο αγόρια του και τα ποτίζει με ευλάβεια και αγάπη για το Θεό. Τέτοια αόρατα φυτώρια Πίστης σώζουν την Ελλάδα από τον αφανισμό, σκεφτόμουν...

Βασίλης Φράγκος

Φωνάξαμε δυνατά το όνομα του Αγίου Παντελεήμονος και κατόπιν του πατρός Σίμωνος.

 Μία ημέρα είχα πάει στον πατέρα Ζωσιμά [Μοναχός Ζωσιμάς, υποτακτικός του Γέροντα, π. Σίμωνος Αρβανίτη], που έμενε τότε στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά, πίσω από το Μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Ιαματικού Παντελεήμονος [στην Πεντέλη].

Την Κυριακή, όταν γύριζα από το βουνό, σε μία στροφή βλέπω κάτω ένα αυτοκίνητο μάρκας «Τoyota», εγκαταλειμμένο. Με σταμάτησε ο οδηγός και με παρακάλεσε να τον βοηθήσω· ήταν αδύνατο να το βγάλουμε οι δυο μας.

Του είπα:
– Θα πάω εδώ κάτω στη διασταύρωση, στο εικονοστάσι του Αγίου Παντελεήμονος να φωνάξω τους μαστόρους να μας βοηθήσουν.

Δυστυχώς, γύρισα άπρακτος. Του είπα ότι οι εργάτες είχαν σχολάσει και δε γίνεται τίποτα.
– Θα πάω κάτω στην Αθήνα και θα φέρω ένα γερανό να μας το βγάλει.

Όταν άκουσε αυτό ο βοσκός:
– Όχι, όχι!» μου λέει, εγώ είμαι τσοπάνος στο κοπάδι του Μαγκίνα και θα με διώξει το αφεντικό, όταν το μάθει.

Ο Άγιος Παντελεήμων είναι ο μεγαλύτερος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων!

Ίσως να μη γνωρίζετε ποιος είναι ο Άγιος Παντελεήμων... Ο Άγιος Παντελεήμων είναι ο μεγαλύτερος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων! Και δεν το λέω εγώ αυτό...
Κάποτε ένας ασθενής παρακαλούσε για την υγεία του και ενώ καθόταν στο παράθυρο του σπιτιού του, πέρασε ένας άνθρωπος από κάτω και του λέει, "Καλησπέρα κύριε Αντώνη" και δεν του μίλησε εκείνος γιατί ήταν νευριασμένος (επειδή ήταν άρρωστος ο άνθρωπος).
Του λέει, "τι έχεις και έχεις νεύρα;"
-Δεν βλέπεις, του λέει, Χριστιάνε μου; Έχω καταναλώσει την περιουσία μου όλη και δεν μπορώ να γίνω καλά.
-Γιατί δεν έρχεσαι, λέει, στο θεραπευτήριο το δικό μου; Έχω θεραπευτήριο, του λέει, των ψυχών και των σωμάτων.
-Και που το έχεις;
-Το 'χω στην Άνδρο.
-Και πώς θα 'ρθω, λέει. Δεν το ξέρω.. Πώς λέγεται;
- Θα'ρθεις και θα πας στο τάδε μοναστήρι κι εκεί θα σε περιμένω και θα σε κάνω καλά.

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός και ο Άγιος Παντελεήμων μέσα στο χειρουργείο!

Μιά νέα κοπέλα πήγε νά χειρουργηθεί σέ νοσοκομείο τής Συμφερούπολης, στην νότια Ουκρανία. Ή κατάσταση της ήταν πολύ σοβαρή καί ή εγχείρηση δύσκο­λη κι επικίνδυνη.

Ή γιατρός πού θά τη χειρουργούσε κάλεσε τή μητέρα τής ασθενούς καί τής είπε:

– Ή εγχείρηση είναι πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη. Δέν μπορώ νά σάς εγγυηθώ τίποτα. Δέν ξέρω άν ή κόρη σας βγεί ζωντανή.

Δέν υπήρχε άλλη επιλογή. Ή νέα οδηγήθηκε στό χειρουργείο.

Σ’ όλη τή διάρκεια τής εγχείρησης ή μητέρα καθόταν στην αυλή του νοσοκο­μείου καί μέ δάκρυα στά μάτια προσευχόταν στον άγιο Λουκά τον Ιατρό καί στον άγιο Παντελεήμονα νά βοηθήσουν.

Σέ κάποια στιγμή μπροστά στά μάτια τής μητέρας εκτυλίχθηκε ένα καταπληκτικό γεγονός: ό τοίχος του νο­σοκομείου έγινε διάφανος, σάν τζάμι.

Φάνηκε ή αίθουσα του χειρουργείου. Στό χειρουργικό κρεβάτι ήταν ή κόρη της καί γύρω ή γιατρός που τή χειρουργούσε μέ τους συναδέλφους της. Δίπλα της στεκόταν ή νοσοκόμα-έργαλειοδότρια πού κρατούσε τά χειρουργικά εργαλεία.

«Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά!»

  Πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό.

  Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. Και πήγε. 

 Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. 

Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:
«Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά».
Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. Και έλεγε:
«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

πηγή

Θαυμαστή εμφάνιση του Αγίου Παντελεήμονος στον π. Ευάγγελο Χαλκίδη

  Στο εκκλησάκι, στο σπίτι του (π. Ευαγγέλου), αναπαύονταν λείψανα πολλών αγίων που ευωδίαζαν, το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα που έβγαζε μύρο.
Όλα δε είχαν περιέλθει στην κατοχή του με τρόπο θαυμαστό.
Μια μέρα, καλοκαίρι, με πολλή ζέστη και άπνοια, ο πατήρ γύρισε από διακόνημα στο σπίτι του, στην Θεσσαλονίκη όπου τότε έμενε, και κουρασμένος ξάπλωσε στο ντιβάνι με μισάνοιχτο από πάνω του το παράθυρο.
Ενώ βρισκόταν σε κατάσταση ημιεγρηγόρσεως, ξαφνικά το παραθυρόφυλλο άρχισε να κτυπά με δύναμη, κι ένας ωραίος νέος παρουσιάστηκε μπροστά στα μάτια του, λέγοντας "ήρθα για να μείνω εδώ".
Ο πατήρ, μη γνωρίζοντας αν ήταν ξυπνητός ή κοιμόταν, απάντησε:

 "Δυστυχώς δεν μπορώ να σε κρατήσω. Είμαστε επτά σ’ αυτό το σπίτι κι έχουμε μόνο δύο δωμάτια. Αν θέλεις κάθισε να ξεκουραστείς, και μετά φεύγεις". 

"Όχι, εγώ ήρθα να μείνω εδώ", αποκρίθηκε εκείνος.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το θυροτηλέφωνο. Ανέβηκε ένας ιερέας συνοδευόμενος από μια μοναχή που βαστούσε λειψανοθήκη.
"Ήρθαμε να σου αφήσουμε το χέρι του Αγίου Παντελεήμονος, πάτερ", είπε.

Ο πατήρ Ευάγγελος (1923-1987) κατάλαβε τότε ποιος ήταν ο νέος που ήθελε να μείνει κοντά του*.

Εγώ είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο(Θαυμαστή εμφάνιση στον Αγ.Νικόλαο Πλανά)

[....]Κατ’ αρχήν έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας. Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε). Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.
Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο.

Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.
Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει: Τι κλαις, πάτερ μου;
– Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.
– Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.
Τού λέγει: Ποιος είσαι συ, παιδί μου;
– Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του. Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του.

ΜΑΡΘΑ μοναχή
Πηγή περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ ΤΕΥΧΟΣ 16 (από το βιβλίο Ο παπα Νικόλας Πλανάς Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979. )

πηγή

Αγ.Παντελεήμων-Νέος στην ηλικία,πρεσβύτης στο μυαλό

 Ἀλλὰ ὁ Ἅγιος, ποὺ ἑορτάζομε σήμερα τὴ μνήμη του, ἦταν ἕνας νέος καὶ ὡραῖος ἄνθρωπος, καὶ δὲν πρέπει αὐτὸ νὰ τὸ ἀφήσουμε νὰ περάση ἀπαρατήρητο. 

 Ἔχει πολλὴ σημασία πότε δίνει κανεὶς τὴ ζωή του γιὰ κεῖνο ποὺ πιστεύει· ὅταν εἶναι νέος κι ἔχει ἐμπρός του τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς ἢ ὅταν εἶναι γέρος καὶ λίγες πιὰ τοῦ μένουν οἱ μέρες του. 

 Ὁ Παντελεήμων ἦταν νέος στὴν ἡλικία, ἀλλὰ πρεσβύτης στὸ μυαλό· ὄμορφος στὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχὴ ὡραῖος. Ὅπως τὸ ἤθελαν οἱ ἀρχαῖοι καὶ φρόντιζαν ὁ κάθε νέος νὰ εἶναι «καλὸς κἀγαθός». 

Ἔτσι ἀκριβῶς ζωγραφίζει τὸν ἅγιο Παντελεήμονα ἕνα τροπάριο στὴν ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς του σήμερα· «...φέρων ἐν νεότητι / πρεσβυτικὴν καὶ θεόφρονα σύνεσιν / καλλονή τε σώματος; / τὴν εὐπρέπειαν τῆς ψυχῆς ἐπισπώμενος». 

Ἡ καλωσύνη καὶ ἡ εὐγένεια τῆς ψυχῆς καθρεφτίζεται στὴ μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐξωτερικὴ ὀμορφιὰ δείχνει τὴν ὀμορφιὰ τῆς ψυχῆς, καθὼς ἔτσι κάπως τὸ λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ἐπίσκοπος Νύσσης στὸ ἐγκώμιο στοὺς ἁγίους Μ’ Μάρτυρες.

Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης κυροῦ Διονυσίου

Ὁμιλία εἰς τὸν Ἅγιον καὶ ἰαματικὸν Παντελεήμονα, 

πηγή

Το θαυμα του Αγιου Παντελεημονος στο Γεροντα Ιωσηφ τον Βατοπαιδινο

Τότε, εν έτει 1951, η Συνοδεία του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή αποφάσισε να μεταφερθεί στα ησυχαστικά κελιά της Νέας Σκήτης, κοντά στον Πύργο, όπου το κλίμα ήταν ηπιότερο και οι αχθοφορίες μικρότερης κλίμακας και έντασης.

 Ο μοναχός Ιωσήφ έμεινε 12 χρόνια κοντά στο μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή μέχρι την οσιακή κοίμηση του δεύτερου ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου το 1959. 
Στο διάστημα αυτό ήρθαν ακόμη και συγκαταριθμήθηκαν στη συνοδεία τους ο γέροντας Χαράλαμπος, μετέπειτα Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, ο γέροντας Εφραίμ, μετέπειτα Ηγούμενος της Μονής Φιλόθεου, ο οποίος επάνδρωσε τις Μονές Καρακάλου, Κωσταμονίτου, Ξηροποτάμου με Ηγουμένους, δικά του πνευματικά παιδιά και ο οποίος σήμερα είναι πνευματικός πατέρας των Ηγουμένων των προαναφερόμενων Μονών και έχει ιδρύσει 20 περίπου Μονές στην Αμερική. 
Ο μοναχός Ιωσήφ ξανασυναντήθηκε με τους προστάτες του Αγίους Αναργύρους στο ομώνυμο κελί της Νέας Σκήτης, συνασκούμενος με τον π. Θεοφύλακτο από το 1951 έως το 1959.
Εκείνη την περίοδο, λόγω της επιδείνωσης της υγείας του και των συνεχών αιμοπτύσεων πήγε στη Θεσσαλονίκη ώστε να υποβληθεί σε σχετικές με το πρόβλημα του, ιατρικές εξετάσεις. Παρενθετικά και προκειμένου να επιχειρηθεί μία αντικειμενικότερη προσέγγιση της σκληρής δοκιμασίας υγειάς με την οποία αναμετριόταν καθημερινά ο μοναχός Ιωσήφ, θα αντλήσουμε γνώση απευθυνόμενοι στην ιατρική επιστήμη η οποία αποσαφηνίζει ότι, η γαστρορραγία είναι παθολογική κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από αιμορραγία στομάχου και στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτεί επιθετική ενδονοσοκομειακή αγωγή.

 Η παθολογική αυτή κατάσταση είναι συχνά σιωπηλή, αλλά άμεσα απειλητική για την ζωή του ασθενούς, λόγω της ραγδαίας πτώσης του αιματοκρίτη, της πίεσης του αίματος, της αιμάτωσης ζωτικών οργάνων. Πόνος στην κοιλιά, καφέ, καφεοειδής ή κόκκινος έμετος, μαύρα κόπρανα είναι συμπτώματα της γαστρορραγίας ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, η γαστρορραγία να έχει ως μόνο σύμπτωμα τα μαύρα κόπρανα (μέλαινες κενώσεις)

 Η επιστροφή του, λοιπόν, συνοδευόταν και από την κατηγορηματική γνωμάτευση των γιατρών ότι, το πρόβλημα της υγείας του έχρηζε χειρουργικής επέμβασης. 
Παρόλα αυτά, όπου ο Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις και η εξέλιξη της δοκιμασίας αυτής έλαβε ξεχωριστή και θαυμαστή τροπή:
 «Για μένα, ο Γέρων Θεοφύλακτος, όταν έπασχε το στομάχι μου, παρεκάλεσε πολύ τον άγιο Παντελεήμονα και τον είδε στο ναό του, και του είπε ότι θα γίνω καλά και να μη κάμω εγχείρηση την οποίαν είχαν αποφασίσει οι θεράποντες ιατροί μου. Είχα έλκος προχωρημένης μορφής και καμία δίαιτα ούτε φάρμακο μου πρόσφερε τίποτε. Μετά από την αποχή από όλα όσα με έβλαπταν περισσότερο από δυο χρόνια δεν υπήρχε άλλη λύση από την εκτομή. Τότε επενέβη ο ένδοξος μεγαλομάρτυρας του Χριστού, ο συμπαθέστατος Παντελεήμων, και παράγγειλε στον γέροντα Θεοφύλακτο να μου πει επιτακτικά να μη κάμω εγχείρηση, άλλα να το αφήσω στην πρόνοια της Παναγίας μας. Αμέσως θεραπεύθηκα τελείως, για να το διαπιστώσω δε και πρακτικά επισκέφθηκα τους θεράποντες ιατρούς μου, οι οποίοι γνώριζαν την ασθένειά μου σε όλη της την έκταση για να μου πουν τώρα σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι. Μου έκαμανακτινοσκόπηση και δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, παρά μόνο μικρή ουλή παλιάς επουλωμένης πληγής». Ο Γέροντας έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον Άγιο και Ιαματικό Παντελεήμονα, του οποίου είχε φιλοτεχνήσει και εικόνα, δηλώνοντας μάλιστα ότι ο Άγιος ήταν προστάτης και της οικογένειάς του. 
Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, θα αναφέρουμε ένα γεγονός που αποδεικνύει με εναργέστατο τρόπο ότι, η Θεία παρουσία και τα θαυμαστά γεγονότα δεν έλειψαν ποτέ από τη ζωή τόσο του γέροντα όσο και της οικογένειάς του.

Γ.Τασούδη, Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

πηγή/αντιγραφή

Ο Άγ.Παντελεήμων και ο διακονητής που γόγγυζε

Kοντά στίς Καρυές άσκήτευαν δύο Ρουμάνοι σε ένα Κελλί, Ό ένας είχε αρρωστήσει κάποτε πολύ βα­ριά καί ό άλλος, δυστυχώς, βαριόταν να τον διακονη. Γι'αυτό παρακαλούσε συνέχεια τον "Αγιο Παντελεήμονα ή να γιατρέψη γρήγορα τον άρρωστο ή να τον πάρη άπ' αυ­τή την ζωή, για να απαλλαγή από τον λίγο κόπο πού έκα­νε διακονώντας τον άρρωστο.

Μια μέρα λοιπόν, ενώ παρακαλούσε πάλι τον "Αγιο Παντελεήμονα, του παρουσιάστηκε ό "Αγιος καί του λέει:
-Τί παρακαλείς; Από αρετές εισαι γυμνός,από την περιποίηση του αδελφού σου θα πάρης λίγο μισθό από τον Θεό.

Τα λόγια αυτά του Αγίου Παντελεήμονος συγκλόνι­σαν τον διακονητή αδελφό. "Εκτοτε διακονούσε με πολ­λή προθυμία τον άρρωστο καί παρακαλούσε τον Θεό να ζήση πολλά χρόνια, για να τον γηροκομήση στην συνέ­χεια.

Από το βιβλίο του Γέροντος Παισίου Αγιορείτου«Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»

proskynitis.blogspot.

Το θαύμα του Αγ.Παντελεήμονα και ο ασεβής γιατρός!

 Ή πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος καί εγχειρί­στηκε. Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία καί να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα. Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.
Ή κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ό ίδιος τα χάνει. "Ακου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί! 
Στά χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, πού έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.

Βγάζουν την πρεσβυτέρα από το χειρουργείο. Με λαχτάρα ό πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες πού σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της πρε­σβυτέρας, το χέρι του 'Αγίου καί γονατιστός προσεύ­χεται.
Εκείνη την ώρα μπαίνει ό χειρουργός με τη μάσκα ακόμη. Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τίς φωνές.

-Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου; Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.

Ζαλισμένος ό καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' αγία λείψανα καί προσπαθεί να βρει την πόρτα. Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, πού τον ζή­τα επειγόντως ή γυναίκα του.

Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του ιερέα και με έκπληξη ό παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ό γιατρός. Πω! πω! σκέφτεται, ό γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει! Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος. Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του. Αποσβολώθηκε ό παπάς.

-Πάτερ μου, του λέει ό γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα πού σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε ή γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, πού έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση πού βλέπεις. Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή. Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την πρεσβυτέρα.

-Ευχαρίστως παιδιά μου, ελατέ στο εκκλησάκι. Κράτα αγόρι μου το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

'Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή. Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ. Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε; Τελείωσα καί, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δοϋμε, το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του! Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.

-Παπούλη πώς να σ' ευχαριστήσουμε;

-Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό καί τον "Αγιο.

Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του 'Αγίου.

Όσο για την πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από εϊκοσι χρόνια πού είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία. Μεγάλωσε τα παι­διά της καί ζει στο χωριό προσέχοντας το εκκλησάκι με τα τόσα άγια λείψανα, μια πού δεν υπάρχει πια ό πατήρ Ευάγγελος. Ό γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:''Εμείς παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.

Από το βιβλίο-΄''Σταχυολογήματα από την θαυμαστή ζωή του π.Ευαγγέλου Χαλκίδη εφημέριου Αγ.Βασιλείου Λαγκαδά΄΄εκδόσεις«Ορθόδοξος Κυψέλη»

/www.proskynitis.blogspot.com