...ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἡσύχιον καί τρέμοντα τοὺς λόγους μου;

O Θεός δεν κοιτάζει στην επιφάνεια, ούτε κοιτάζει μόνο στην εξωτερική συμπεριφορά, ούτε στις κραυγές μας, άδελφοί, αλλά κοιτάζει στην καρδιά την συντριμμένη και ταπεινωμένη και ήσυχη, που έχει μέσα της το φόβο του Θεού· ''διότι σε ποιόν'', λέει, ''να ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον πράο και ήσυχο, και σ' εκείνον που τρέμει τα λόγια μου;'' (Ήσ. 66, 2).

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.

Εμείς μην ξέροντας τί έχει ο άνθρωπος μέσα του, συχνά τον κρίνουμε ανάλογα με τα εξωτερικά του γνωρίσματα και παρατηρούμε τις άσχημες πλευρές του ανθρώπου, όμως η πνευματική ζωή είναι μυστήριο, δηλαδή την ζωή της καρδιάς δεν μπορεί να την κατανοήσει κανείς, παρά μόνο ο Θεός. Επομένως, κρίνοντας τον άνθρωπο ''κατά την εξωτερική του εμφάνιση'' μπορούμε συχνά να πλανηθούμε.

Στάρετς Αλύπιος Βόρονοβ της Μονής των Σπηλαίων του Πσκώφ (1914-1975)

πηγή

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…
Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και “ευσεβείς”.
Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.
Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.

Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.
Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι.

Που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους βήμα βήμα ή και μπουσουλώντας χωρίς να βαττολογούν στις προσευχές τους, χωρίς να το παίζουν αυθεντίες, χωρίς να ζούμε με την αλαζονεία των ατομικών τους κατορθωμάτων,χωρίς εγωκεντρικές απαιτήσεις.

Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποια είναι η θέση τους μέσα στην Εκκλησία.

Γιατί η ζωή τόσων και τόσων θρήσκων είναι μίζερη, άγονη, συχνά γεμάτη κρυφό φθόνο, κεκαλυμμένη μνησικακία κλπ;

Γιατί η ζωή τόσων και τόσων θρήσκων είναι μίζερη, άγονη, συχνά γεμάτη κρυφό φθόνο, κεκαλυμμένη μνησικακία κλπ, παρ'ότι προσεύχονται, είναι τακτικοί στις ακολουθίες, είναι συνεπείς με την τήρηση των τυπικών της ευσεβούς ζωής κλπ;
Η απάντηση είναι απλή: Επειδή η θρησκευτικότητά τους συνίσταται στο να ζητούν από τον Θεό την ικανοποίηση των πόθων του εγωκεντρισμού τους και όχι την απαλλαγή από τον εγωκεντρισμό τους!

  Αλήθεια, λίγο να περισυλλεγεί κανείς και να στοχαστεί θα το καταλάβει: Πόσοι από τους θρήσκους προσεύχονται για να τους καταστήσει ο Θεός ικανούς να πραγματώσουν στις ζωές τους τα όσα αναφέρονται στους Μακαρισμούς; (Ματθ.5.1-11) 

  Πόσοι έχουν ως κύριο αίτημα των προσευχών τους να τους αξιώσει ο Θεός να γίνουν πλήρως αμερόληπτοι και δίκαιοι; 

 Πόσοι ζητούν να απαλλαγούν από τον φθόνο και την μνησικακία; 

 Πόσοι παρακαλούν για να τους ανοίξει τον έσω οφθαλμό έτσι ώστε να λάβουν γνώση των χρόνιων αγκυλώσεων της εγωπάθειάς τους και να απελευθερωθούν;  Πόσοι είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν την κατάρρευση όλων των βεβαιοτήτων τους -στις οποίες έχουν επενδύσει ολόκληρη την ζωή τους- αν αυτές είναι οικοδομημένες πάνω σε ψεύδη; 

Η δυστυχία των λεγόμενων ανθρώπων της Εκκλησίας είναι ότι και τα κοσμικά δεν μας γεμίζουν πια και τα πνευματικά δεν τα βιώνουμε

  Το Άγιον Όρος ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία στους ανθρώπους που το επισκέπτονται για πρώτη φορά.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που δεν θα προσπαθήσουν με την πρώτη ευκαιρία να βρεθούν και πάλι εκεί.
Είναι η Παναγία,είναι η προσευχή των μοναχών,είναι η άδολη αγάπη τους,
είναι οι άνθρωποι που με τρομερούς ασκητικούς αγώνες αγίασαν,που τα λείψανα τους εκπέμπουν άρρητη ευωδία;
Γυρίζουν ύστερα και ο καθένας με τον δικό του τρόπο προσπαθούν να μεταδώσουν τις εμπειρίες τους στους φίλους,στους γονείς,στις συζύγους,στα παιδιά τους.
Και εκεί αρχίζουν συνήθως τα δύσκολα.
Οι οικιακοί έχοντας συνηθίσει σε έναν κοσμικό τρόπο ζωής, αρνούνται να ακολουθήσουν τους νεοφώτιστους συζύγους τους.
Έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,ότι αν θέλεις να νηστέψεις και η σύζυγος σου δεν θέλει,τότε η μοιχεία της συζύγου σου θα καταλογιστεί σε σένα.
Τόσο μπροστά ήταν οι Άγιοι μας.
Και εμείς με δυο τρεις πέντε επισκέψεις, γινόμαστε βασιλικώτεροι του βασιλέως.
Σε μια επίσκεψη μου στον Άγιο Παίσιο, του ζήτησα την άδεια να έχω πνευματικό έναν ξακουστό γέροντα στην Σκήτη της Αγίας Άννης.

Να κάνουμε αγώνα για να αφαιρέσουμε το προσωπείο μας,αλλιώς το αφαιρεί ο Θεός!

—Γέροντα, εἶναι χαρακτηριστικό νομίζω ὅτι ἐνῶ ὁ τελώνης ἔδειξε τόν πραγματικό του ἑαυτό, ὁ Φαρισαῖος, ἐκτός τῶν ἄλλων, φοροῦσε προσωπεῖο. Καί βέβαια ὄχι μόνο αὐτός.

—Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολλές φορές φοροῦμε ὅλοι προσωπεῖο. Λίγο-πολύ ὅλοι ἔχουμε ἀπό ἕνα προσωπεῖο. Ἄλλοι εἴμαστε καί ἄλλοι ἐμφανιζόμαστε. Καί πρέπει νά γίνεται ἕνας ἀγώνας νά ἀφαιρῆται τό προσωπεῖο, διότι ὅταν δέν τό ἀφαιροῦμε ἐμεῖς, μᾶς τό ἀφαιρεῖ ὁ Θεός. Καί πολλές φορές μᾶς τό ἀφαιρεῖ κατά τρόπο συγκλονιστικό. 

 Νά προσέχουμε νά μή φαινώμαστε ἀλλοιώτικοι ἀπ᾽ ὅ,τι εἴμαστε. Προπάντων μερικοί ἀπό μᾶς τούς εὐσεβεῖς, κληρικούς καί λαϊκούς, πού ἔχουμε μία ἁγιοφάνεια, μία εὐσεβοφάνεια, στό περιβάλλον μας. Βέβαια, ὄχι στό στενό περιβάλλον μας· ἐκεῖ μᾶς ξέρουν. Οἱ γυναῖκες ξέρουν τούς ἄνδρες, οἱ ἄνδρες τίς γυναῖκες, τά παιδιά τούς γονεῖς, οἱ γονεῖς τά παιδιά. Ἔλεγαν παληά ὅτι «τή χειρότερη γνώμη γιά τό Βασιλιά τήν ἔχουν οἱ θαλαμηπόλοι του», διότι αὐτοί ξέρουν τίς ἀδυναμίες του, ξέρουν καί τά ἐλαττώματά του. Ἐνῶ ὁ πολύς κόσμος τόν βλέπει μέσα στήν αἴγλη τοῦ κάθε Βασιλέα. Κάθε ἀνώτατο ἄρχοντα, ἐκκλησιαστικό, πολιτικό, πνευματικό, δικαστικό, κοινωνικό, γενικά ὁτιδήποτε, τόν βλέπουν ἀπό μακρυά, ἀπό ἀπόστασι καί δέν βλέπουν τά ἐπί μέρους.

Λοιπόν, στό ἄμεσο περιβάλλον μας δέν εἶναι εὔκολο νά κρυφτοῦμε. Δέν μποροῦμε ἐκεῖ νά ἔχουμε προσωπεῖο. Πέφτει ἐκεῖ τό προσωπεῖο. Ἀλλά στό ἀπώτερο περιβάλλον ἐκεῖ πάντοτε φορᾶμε προσωπεῖο. Νά προσπαθοῦμε νά μήν τό φορᾶμε αὐτό τό προσωπεῖο καί νά φαινώμαστε ποιοί πραγματικά εἴμαστε. Διότι, ἐπαναλαμβάνω, πολλές φορές τό προσωπεῖο τό ἀφαιρεῖ ὁ Θεός. Καί τότε φαινόμαστε μέ ὅλη τή γυμνότητά μας, πόσο ἄθλιοι καί ἐλεεινοί εἴμαστε. Νά μή φοροῦμε προσωπεῖο. Νά μή δείχνουμε εὐσεβοφάνεια καί ἁγιοφάνεια. Αὐτοί πού εἴμαστε, αὐτοί νά φαινώμαστε.

—Εἶναι προτιμότερο νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ἔστω καί ἄν θά γίνουμε δυσάρεστοι στούς ἄλλους καί ἐκνευρισθοῦμε ἤ νά χρησιμοποιήσουμε μάσκα γιά νά φανοῦμε εὐγενεῖς χωρίς νά εἴμαστε;

—Ὑπάρχει ἕνας τρόπος μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς χωρίς νά εἴμαστε ὠμοί. Καί ὄχι νά φοροῦμε μάσκα. Πολλοί παρεξηγοῦν τήν εἰλικρίνεια καί

Το φτυάρι του ευσεβισμού μυρίζει θάνατο

''Ο ευσεβιστής,που καταγγέλει ανέξοδα,διαπομπεύει ασυνείδητα και ''σκοτώνει'' χαιρέκακα είναι ο χούλιγκαν αποδέκτης της παροιμίας ''ο σκοπός αγιάζει τα μέσα''...ο αφιονισμένος οπαδός της κερκίδας,ο μπαχαλάκιας γυρολόγος των αναρτήσεων των άλλων.Εκείνος,που τρέφεται με λάσπη,χορταίνει με διασυρμό και αναπαύεται,ως θεόθεν,αυτοσχέδιος τιμωρός των όλων.Τί άλλο,όμως θα πάρει μαζί στον τάφο του,εκτός από μια αξίνα κι ένα φτυάρι;'' Γ.Δ.

Είναι κάποιοι ''υπόδικοι'' εραστές μιας ετεροθαλούς και υποκριτικής ευσεβείας,αυτοί,που δίκην μιας παθολογικής ερμηνείας της ευσεβείας,είναι γνωστοί,ως ευσεβιστές ή αλλιώς,ως αφιδατωμένοι χριστιανοί που έχασαν την διάκριση στον δρόμο της ανορθόδοξης,πλανερής πορείας τους.

Είναι οι κατ' επάγγελμα καταγγέλλοντες,οι κινούντες το δάκτυλο της έπαρσης,αυτοί,που περιμένουν στην γωνία ψάχνοντας ή και εφευρίσκοντας πολλές φορές αποχρώσεις ενδείξεις αίρεσης ή αμαρτίας,που πρέπει οπωσδήποτε να στοχοποιηθούν,να διαπομπευθούν και εντέλει να ακυρωθούν δια παντός.

Γιατι ο κουκουλοφόρος ευσεβιστής της Πίστης έχει κατοχυρώσει προ πολλού στην φαντασία του,το θεόθεν δικαίωμα του επαναστάτη χωρίς αιτία,αυτού,που χαροποιείται ανεξάντλητα με τον προσδιορισμό ευθυνών στους άλλους και εν τέλει αυτοδικαιώνεται μέσα από το δριμή ''Κατηγορώ'' του προς τους άλλους.

Ο ευσεβιστής είναι ο ενωτικός κρίκος του ευσεβούς με τον δυσεβή άνθρωπο,ο αυτοπροσδιοριζόμενος και,ως το δεξί χέρι του Θεού,που,όπου δεν πίπτει λόγος,πίπτει ράβδος,όπου ράβδος βεβαίως νοείται η διαπομπευόμενη καταγγελία και η τιμωρός κατηγορία.Θυμίζουν οι ευσεβιστές,κάτι από κολασμένες φιγούρες του Μεσαίωνα,που αναλάμβαναν γενικευμένα προγκρόμ διώξεων κατά παντός,που εξοστράκίζε -κατ' αυτούς- την έννοια μιας υποκρίνουσας,τυπολατρικής ευσεβείας και ενός αυτιστικού καθωσπρεπισμού.

 Οι ίδιοι πάσχουν πνευματικά,δεν δύνανται να ανταπεξέλθουν ψυχικά,έχουν απεμπολήσει συνειδητά για τους εαυτούς τους την Χριστολογική έννοια της Ορθοπραξίας και αναζητούν στους άλλους,αυτό,που οι ίδιοι υπολείπονται.

Ο φαρισαίος ηγούμενος. Μια διδακτική ιστορία από τον βίο του Αγίου Ιλαρίωνα Τρόϊτσκι.

Οι αληθινά άγιοι αγωνίζονται να κρατούν πάντοτε το γνήσιο ταπεινό φρόνημα του τελώνη. Ποτέ δεν πίστευαν στην «αγιότητά τους και στα χαρίσματά τους». Και φυσικά, έστω κι αν ήταν φανερά κάποια χαρίσματα του Θεού στην ζωή τους, ποτέ δεν το διαφήμιζαν. Αντίθετα το έκρυβαν και πολλές φορές ζητούσαν από τον Θεό να τους αφαιρέσει από τον φόβο του πάθους της κενοδοξίας.

Το 1929 κοιμήθηκε ο Ρώσος Ομολογητής Αρχιεπίσκοπος  Άγιος Ιλαρίων Τρόϊτσκι.

Στον βίο του διαβάζουμε ότι ήταν «ορκισμένος εχθρός της υποκρισίας και κάθε είδους ευσεβισμού».

Κατά την διάρκεια της εξορίας του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν σε ομάδα εργασίας μαζί με άλλους εξόριστους κληρικούς. Όλοι είχαν καταλάβει ότι ο άγιος Ιλαρίων δεν επικροτούσε κάποιες συμπεριφορές, όπως«το να αποκαλείς τον εαυτό σου αμαρτωλό, το να κάνεις μακρές «ευσεβείς» συζητήσεις ή το να επιδεικνύεις την αυστηρότητα της ζωής σου…. Ακόμα περισσότερο το «να σκεφτείς για τον εαυτό σου κάτι περισσότερο από ό,τι είσαι στην πραγματικότητα».

Ο π.Ιλαρίωνας εξόριστος στο Σολόβκι μεταξύ ιερέων και επισκοπων(δεύτερος από δεξιά)

Έφεραν κάποτε στην ομάδα τους έναν καινούργιο εξόριστο, που ήταν ηγούμενος.

Τον ρώτησε ο Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων.
-Γιατί σας συνέλαβαν;

-Τελούσα ακολουθίες στο σπίτι μου, όταν έκλεισαν το μοναστήρι, απάντησε ο ηγούμενος. Μαζευόταν κόσμος  και γίνονταν θαύματα.

-Ά! έτσι; Ώστε γίνονταν «θαύματα»; Και πόσα χρόνια σας έριξαν εξορία;

-Τρία χρόνια.

-Μμμ! Λίγα είναι! Για τα « θαύματα»  έπρεπε να σας ρίξουν περισσότερα! Η σοβιετική εξουσία δεν πρόσεξε….

Και καταλήγει ο βιογράφος του Αγίου Ιλαρίωνα, μητροπολίτης  Ιωάνης Σνίτσεφ.

«Είναι αυτονόητο ότι, το να μιλάς  για «θαύματα» που γίνονται με τις δικές σου προσευχές, είναι κάτι περισσότερο από αναίδεια».

(ΠΗΓΗ.Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊσκι.Εκδ.ΑΘΩΣ-ΣΤΑΜΟΥΛΗ,μετάφραση πρωτ.Ιωάννη Φωτόπουλου).

Επιμέλεια-πρωτ.Δημ.Αθανασίου