Μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού....Μήπως όμως σήμερα μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

 Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό.
Και πώς να μη γίνει αυτό;

 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη;

 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους;

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία.

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; 

Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε;

 Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;

«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»(Κυριακή Τυρινής)

  Μνημονεύουμε και πάλι αυτήν την Κυριακή, στα πρόθυρα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την έξωση του Πρωτοπλάστου Αδάμ και της Προμήτορος Εύας από τον Παράδεισο της τρυφής και της απολαύσεως, καθώς μας παραδίδουν τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας μας.

 «Θυμόμαστε τον χαμένο Παράδεισο του Θεού, την τιμή που μας έκανε ο Πλαστουργός να μας δημιουργήσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, δίνοντάς μας μία βαθειά καρδιά που μπορεί να φέρει μέσα της τη ζωντανή και παράδοξη αίσθηση του αληθινού Θεού. Η κοινωνία μαζί Του είναι η ευδαιμονία μας και ο Παράδεισός μας»1.

Έτσι, από σήμερα αρχίζουμε το ταξίδι της επιστροφής. Πραγματοποιούμε την αναζήτηση αυτού του χαμένου θησαυρού και εκπληρώνουμε τον αιώνιο προορισμό μας, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση αυτής της αιώνιας πατρίδος. Γι’ αυτό και μαζί με τον ιερό υμνογράφο επαναλαμβάνουμε : «Παράδεισε πανάρετε, πανάγιε, πανόλβιε, ο δι’ Αδάμ πεφυτευμένος και δια την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευσον Θεόν δια τον παραπεσόντα. Ελεήμον, ελέησόν με τον παραπεσόντα»2. Ομολογούμε με τον τρόπο αυτό ότι η αμαρτία που προηγήθηκε μας στέρησε τη χαρά του Παραδείσου του Θεού κι έτσι βρισκόμαστε εξόριστοι και αναζητητές του κάλλους του Θεού.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, σήμερα να μεταφέρω στη σκέψη σας, μα πολύ περισσότερο στην καρδιά σας, τον αποκαλυπτικό λόγο του Αποστόλου Παύλου από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα : «Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»3.

Και πρώτον, τι εννοεί εδώ ο φτερωτός Απόστολος με τις λέξεις «νύχτα» και «ημέρα»;

Η μωρία τοῦ κηρύγματος της Ανάστασης.

Απόστολικό ανάγνωσμα Υψώσεως του Σταυρού

Μέσα σε έναν κόσμο που νιώθει αγωνία για το αύριο έρχεται το κήρυγμα του Αποστόλου να ανατρέψει την πραγματικότητα.Παραδέχεται ότι είναι "βλακεία" για τον κόσμο αυτά που θα πει. Η πνευματική κουβέντα είναι περιττή, ανόητη ή αφελής για τον κόσμο.
Ο θάνατος γι' αυτούς δεν ανατρέπεται. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση να συμβιβαστούμε με την μοίρα μας αυτή, λένε.Ο θάνατος όμως πονάει πολύ. Μας ξυπνάει και μας κάνει να αναζητάμε με πολύ πόνο την αληθινή ζωή και χαρά. Για αυτή έχουμε πλαστεί.

Η Εκκλησία είναι η νέα μας μητέρα. Μας καλεί σε διαρκή μάχη με τον θάνατο, την ηττοπάθεια, την πλάνη του κόσμου που παρηγορεί μάταια.

Πολλοί την περιφρονούν, γιατί ακούνε μόνο "τσιτάτα", τα "φευγάτα", την είδηση, την έξοδο από τη μιζέρια και την αδυναμία τους.
Απορρίπτουν τη θεϊκή αποκάλυψη: 

"Κάτι άλλο θα συμβαίνει", λένε. "Η Αλήθεια αποκαλύπτεται μέσω έρευνας και στοιχείων. Όχι με θαύματα".
"Δεν εμπνέει εμπιστοσύνη ένας αδύναμος, που λένε ότι έκανε και θαύματα!

 Μάλλον φαίνεται να είναι ιστορική απάτη ή εκμετάλλευση θρησκείας".

Σε αυτούς απαντά ο Απόστολος της Υψώσεως: "Ἐπειδή οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διά τῆς σοφίας τόν Θεόν..."
"Εὐδόκησεν ὁ Θεός διά τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τούς πιστεύοντας". Με αυτό το "χαζό" το κήρυγμα σωζόμαστε!"
Τι δίνει λοιπόν σήμερα το κήρυγμα του Ευαγγελίου; "Χριστόν ἐσταυρωμένον! Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρίαν".

Ο αληθινός Θεός μάς σώζει ως νεκρός! Ως σταυρωμένος! Πρέπει όμως να παμε κόντρα στη συνήθεια, τη λογική του κόσμου.

Ο δρόμος τῆς θεραπευτικῆς μας εἶναι ὅπως πάντοτε τριαδολογικός:σοφία, ἀγάπη καί ταυτόχρονα σταυρός...

Κυριακή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ.
Προσέγγιση τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου στο Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα τῆς Έορτῆς (Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου 1:18-24). [Ἀπομαγνητοφώνηση - σύνδεσμος ὀμιλίας στο τέλος τοῦ κειμένου]

Ύψωση του Τιμίου Σταυρού-Μονή Βισόκι Ντέτσανι 14ος αιώνας

  Ἡ σημερινὴ ἐορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἔχει μὲν ἀφετηρία της ἱστορικὴ ἕνα γεγονὸς ποὺ συνέβη πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε περίπου αἰῶνες καὶ ἦταν σπουδαῖο γεγονός, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν στέκεται στὴν ἀνάμνηση ἀπλῶς τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, ἡ Ἐκκλησία καὶ θεολογεῖ – καὶ θεολογεῖ ὄχι ἀφηρημένα, θεολογεῖ πρακτικὰ καὶ θεραπευτικά. Προβάλλεται λοιπὸν αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὡς γεγονὸς κεντρικὸ τῆς πορείας τῆς πνευματικῆς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ σὲ αὐτὸ θὰ πάμε νὰ σταθοῦμε, ἀξιοποιῶντας κατ’ ἐξοχὴν τὸ κείμενο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο.

  Νὰ τὸ πῶ μὲ ἀπλὰ λόγια. Ὁ Θεὸς μὲσα στὴν ἀπέραντη ἀγάπη Του μᾶς ἔδωσε καὶ σοφία καὶ μάλιστα πλεονάζουσα σοφία. Τόση σοφία ποὺ ἐπιτρέπει νὰ φτάνουμε καὶ σὲ Ἐκεῖνον, νὰ ὁμοιάζουμε σὲ Ἐκεῖνον. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦταν δεμένη μὲ τὴ σοφία ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἐμεῖς τὴν ἀποκόψαμε ἀπὸ τὴν πηγὴ της καὶ θελήσαμε νὰ γίνουμε σοφοὶ χωρὶς Αὐτόν. Αὐτὴ ἡ ἀποκοπὴ εἶναι τραγωδία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀρρώστια. Νὰ γίνεσαι σοφός, χωρὶς τὴν πηγὴ τῆς σοφίας καὶ χωρὶς νὰ καταλαβαίνεις τὸν Δωρεοδότη, αὐτὸ εἶναι τραγωδία. Καὶ ὁ Θεός, μὲσα στὴν ἀπέραντη ἀγάπη Του, ἀντὶ νὰ δώσει μιὰ ἄλλη ἀπάντηση, θὰ ἔλεγα τιμωρίας – ποὺ δὲν τὸ ἔκανε – πάει παρακάτω τὴν ἀγάπη καὶ τὴ σοφία Του.

Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν δείχνει τά χαρακτηριστικά του ἡγέτη στήν Ἐκκλησία...

 Ἡ γιορτὴ τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἀποτελεῖ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μία σπουδαία πνευματικὴ εὐκαιρία ὑπενθύμισης στὸν καθέναν μᾶς τί σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἡγέτης στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ λόγος τοῦ Παύλου στὴν Β’ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ θέτει τὸ μέτρο τῆς ἀποστολικότητας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἡγετικῆς ἀποστολῆς, στὴν ὁποία καλεῖται ὁ κάθε χριστιανὸς νὰ προβληματιστεῖ, πολὺ ψηλά. Γιατί δὲν εἶναι μόνο τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα καθαυτό, τὸ ὁποῖο περιγράφεται στὰ λόγια του Παύλου, ἀλλὰ καὶ ἡ ὅλη χριστιανικὴ παρουσία μέσα στὸν κόσμο, ἡ ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ ἡ ὁποία ἀποτυπώνεται στὴν διακονία τῶν Ἀποστόλων.

Ἀπόστολος αὐτός πού ἔχει ὡς κέντρο τῆς ζωῆς τόν πλησίον
«Τὶς ἀσθενεῖ καὶ οὐκ ἀσθενῶ;» (Β’ Κορ. 11, 29) ἀναρωτιέται ὁ Παῦλος. Ἀπόστολος σημαίνει αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ὡς κέντρο τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕπαρξής του τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ τὸν πλησίον του, τὸν κάθε πλησίον. Ὁ Χριστὸς ἐκένωσε τὸν ἑαυτό του καὶ ἔδειξε τὴν συγκατάβαση πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἐξερχόμενος ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι μόνο Θεός, ὅπως ἦταν ἡ φύση Του καὶ προσλαμβάνοντας καὶ τὸ ἀνθρώπινο, μὲ μόνη αἰτία τῆς κίνησης αὐτῆς τὴν ἀγάπη.

«ΜΗΔΕΝ ΠΡΑΞΗΣ ΣΕΑΥΤΩ ΚΑΚΟΝ» Κυριακή του Τυφλού

« ᾿Εφώνησε δέ φωνῇ μεγάλῃ ὁ Παῦλος λέγων· Μηδέν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε» (Πράξ. 16, 28)

Φώναξε όμως με μεγάλη φωνή ο Παύλος λέγοντας: «Μην πράξεις στον εαυτό σου κανένα κακό, γιατί όλοι είμαστε εδώ».

Μία σκηνή, η οποία θυμίζει στιγμές της δικής μας ζωής, περιγράφει ο απόστολος Λουκάς στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων».

Οι απόστολοι Παύλος και Σίλας βρίσκονται φυλακισμένοι στους Φιλίππους, στη σημερινή Καβάλα, και τη νύχτα, στη φυλακή, γίνεται σεισμός, με αποτέλεσμα ο δεσμοφύλακας της φυλακής να πιστέψει ότι οι απόστολοι δραπέτευσαν και επειδή την ευθύνη θα έπρεπε να την αναλάβει ο ίδιος ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει με το μαχαίρι του. Δεν ήταν μόνο θέμα τιμής επειδή ένιωθε ότι δεν επιτέλεσε την εργασία του. Ήταν και θέμα ανάληψης της ευθύνης έναντι της κοινωνίας που του εμπιστεύθηκε αυτή τη θέση, ακόμη κι αν δεν φαινόταν κάτι το σημαντικό για τους πολλούς. Τότε ο απόστολος Παύλος τον προλαβαίνει και τον προτρέπει: «μηδέν πράξης σεαυτώ κακόν».

Οι επτά Διάκονοι και η Κοινωνικότητα της Εκκλησίας μας

Η Κυριακή των Μυροφόρων είναι αφιερωμένη, εκτός από τους αγίους και τις αγίες Μυροφόρους, οι οποίοι επιμελήθηκαν για την θεόσωμη αποκαθήλωση και ταφή του Κυρίου μας, και στους επτά Διακόνους της πρώτης Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, η νεαρά Εκκλησία των Ιεροσολύμων αύξανε αλματωδώς. Πλήθος ανθρώπων, Ιουδαίων, αλλά και Ελληνιστών, δηλαδή Ιουδαίων, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ή πρώην εθνικών, οι οποίοι είχαν προσηλυτισθεί στον Ιουδαϊσμό, πίστευαν στο κήρυγμα των αποστόλων, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία άλλαζε η ζωή τους, διότι εντάσσονταν στη χριστιανική αδελφότητα, όπου όλα τα μέλη θεωρούσαν όλους τους άλλους αδελφούς εν Χριστώ, υιοθετημένους από το Θεό εν τω Χριστώ (Γαλ.4,7). Δεν ήταν η Εκκλησία μια άλλη διαφορετική θρησκεία από τον Ιουδαϊσμό ή τον παγανιστικό εθνισμό, αλλά κάτι ασύγκριτα ανώτερο από την έννοια της θρησκείας. Η Εκκλησία είναι η «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), ο καινούριος κόσμος του Θεού, η βασιλεία Του επί της γης, η οποία ήρθε να αντικαταστήσει τον παλιό πτωτικό και γερασμένο από την αμαρτία και τη φθορά κόσμο.

Έτσι και στην αρχαία Εκκλησία δεν εξαντλούνταν οι δραστηριότητες των μελών της μόνο στη λατρεία, αλλά επεκτείνονταν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.

«... καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας

  «Καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον ᾿Αντιοχέα, οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας» (Πράξ. 6,6)

«Ἔτσι διάλεξαν τὸν Στέφανο, ἄνθρωπο γεμάτον πίστη καὶ ῞Αγιο Πνεῦμα· ἐπίσης τὸν Φίλιππο, τὸν Πρόχορο, τὸν Νικάνορα, τὸν Τίμωνα, τὸν Παρμενᾶ καὶ τὸν Νικόλαο ἀπὸ τὴν ᾿Αντιόχεια, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε προσχωρήσει στὸν ᾿Ιουδαϊσμό. ῾Η κοινότητα τοὺς ἔφερε μπροστὰ στοὺς ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν κι ἔβαλαν τὰ χέρια πάνω στὰ κεφάλια αὐτῶν τῶν ἑφτά».

 Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα, τα οποία η Εκκλησία έχει να απαντήσει σε κάθε εποχή, ιδιαιτέρως όμως στην εποχή μας, είναι και αυτό της παραδόσεως.

  Άλλα χριστιανικά δόγματα, όπως οι προτεσταντικές εκκλησίες και ομολογίες, απορρίπτουν συνειδητά την όποια παράδοση, θεωρώντας πως μόνο ό,τι γράφεται και συμπεριλαμβάνεται στην Αγία Γραφή είναι αυθεντικό. Για τα υπόλοιπα ζητήματα, αρκεί να μην απαγορεύεται κάτι από την Αγία Γραφή και όλα μπορούν να ισχύσουν, όπως στο ζήτημα της ιερωσύνης των γυναικών. 

 Άλλα χριστιανικά δόγματα στηρίζουν τον τρόπο οργάνωσης της Εκκλησίας με βάση την παράδοση. Θεωρούν δηλαδή ότι μπορεί η Αγία Γραφή να μην ασχολήθηκε με τη θεσμική έκφραση της Εκκλησίας, στην πραγματικότητα όμως άφησε τα περιθώρια αυτή να εξελιχθεί. 

 Για παράδειγμα, ο ρωμαιοκαθολικισμός στηρίζει την θεωρία περί του πρωτείου του Πάπα της Ρώμης στον τρόπο ερμηνείας ενός διαλόγου του Χριστού με τους μαθητές του, στον οποίο ο απόστολος Πέτρος, ο οποίος θεωρείται ως ο πρώτος επίσκοπος της Ρώμης, ομολογεί ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ο Χριστός λέει ότι η ομολογία του Πέτρου θα είναι η πέτρα πάνω στην οποία θα στερεωθεί η Εκκλησία. Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ερμηνεύει όχι την ομολογία ως την πέτρα, αλλά τον Πέτρο και τους διαδόχους του ως την πέτρα της στήριξης της Εκκλησίας και αποδίδει στον Πάπα της Ρώμης αξία και τιμή πρώτου και κυβερνήτη κατά άνθρωπον της Εκκλησίας, με ό,τι αυτό επακολούθησε. 

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία κρατά ως παράδοση τις Οικουμενικές Συνόδους, όπως επίσης και τις διδασκαλίες των Πατέρων της Εκκλησίας, εφόσον αυτές είναι σύμφωνες και με την Αγία Γραφή και έχουν γίνει αποδεκτές κατά τη διάρκεια της ιστορίας από την «συναίνεση των υπόλοιπων Πατέρων», που έχουν αναγνωριστεί ως Άγιοι τόσο από τον κλήρο όσο και από τον λαό του Θεού.

ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΣΩΜΑ-Κυριακή Ασώτου

“Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει” (Α’ Κορ. 6,18)
“Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει κανεὶς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του· αὐτὸς ὅμως ποὺ πορνεύει βεβηλώνει τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα”.

 Το να καθίσταται ο άνθρωπος αντικείμενο, πράγμα, res, δεν είναι σημερινό φαινόμενο μόνο. Στις μέρες μας, στον τρίτο κόσμο, οι άνθρωποι είναι φτηνό εργατικό δυναμικό, για να απολαμβάνει ο πλούσιος κόσμος αγαθά, ιδίως τεχνολογικά, εν αφθονία. Στον πόλεμο οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται “παράπλευρες απώλειες”, ενώ ενδιαφέρει ο αριθμός των νεκρών καιο όχι ποιοι αυτοί πραγματικά ήταν. Στις σχέσεις πολλοί βλέπουν τον άλλον ως σώμα και σάρκα και όχι ως ολοκληρωμένη συνύπαρξη ψυχής και σώματος. Έτσι, οι σχέσεις σήμερα χαρακτηρίζονται από την αποκλειστικότητα της φιληδονίας.

Το χειρότερο είναι πως η νέα γενιά εθίζεται στην πορνική θέαση της σχέσης. Δεν μπορεί να κατανοήσει και να ζήσει την ομορφιά του να βλέπεις τον άλλον ως εικόνα Θεού, που σημαίνει ως πρόσωπο με χαρίσματα, τα οποία δεν περιορίζονται στην όποια σωματική ομορφιά. Η σχέση στηρίζεται στον τονισμό της αυτοεπιβεβαίωσης, ότι δηλαδή μπορώ να κατακτήσω τον άλλον, να τον έχω κτήμα μου, να απολαύσω τις στιγμές της σωματικής ηδονής, χωρίς να με ενδιαφέρει το ποιος πραγματικά είναι, ποια ευθύνη αισθάνομαι την ανάγκη να αναλάβω γι’ αυτόν, πόσο πολύτιμος μπορεί να μου είναι, ώστε να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι υπάρχει ζωή χωρίς αυτόν. Ας δούμε τις εξωσυζυγικές σχέσεις, σύνηθες φαινόμενο των καιρών μας. Ο απηυδισμένος από την ρουτίνα του γάμου, από την αδυναμία του άλλου να ανταποκριθεί σ’ αυτό που του ζητά να είναι, η αίσθηση ότι όλα χρειάζονται ένα διάλειμμα, κάποτε και ο πειρασμός της στιγμής, η ανάγκη για αυτοβεβαίωση μέσα στην πλήξη, γεννούν εφήμερες περιπέτειες, στις οποίες η αγάπη δεν υπάρχει, αλλά μόνο η εκτόνωση. Ο άλλος είναι “μια κάποια λύσις”.

Η Εκκλησία μας, ολοκληρώνει την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου την ολοκληρώνει με την ανάγνωση του ευαγγελικού αναγνώσματος του ασώτου υιού, της επιστροφής δηλαδή του ανθρώπου από την γη της απόστασης από τον Θεό, όπου τα πάντα είναι αντικείμενα για ξόδεμα, με τίμημα το ξόδεμα του ίδιου του ανθρώπου, στο πατρικό σπίτι, στην Εκκλησία, εκεί όπου η σχέση είναι των προσώπων που τιμούνε ο Θεός τον άνθρωπο με την αγάπη, την αναγνώριση ότι είναι παιδί Του, με τα στολίδια του ξεχωριστού, τα ρούχα, τα παπούτσια, το δαχτυλίδι, δηλαδή την απονομή του βασιλικού τίτλου στον επιστρέφοντα, και ο άνθρωπος τον Θεό με την μετάνοια, την ταπείνωση, την ευθύνη της αγάπης που γνωρίζει τα όρια και τα μέτρα, την αποδοχή μιας πατρότητας που δεν καταναγκάζει, αλλά ελευθερώνει στην αγάπη. 

«Μετατιθεμένης γάρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καί νόμου μετάθεσις γίνεται»

«Μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7, 12)

«Ὅταν ὅμως ἀλλάζει ὁ φορέας τῆς ἱερωσύνης, τότε ἀναγκαστικὰ ἀλλάζει καὶ ὁ νόμος».

 Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, κατά την οποία θυμόμαστε τον σαραντισμό του Χριστού στον ναό των Ιεροσολύμων και την ευλόγησή του από τον υπερήλικα ιερέα Συμεών, διαβάζουμε την αναφορά του αποστόλου Παύλου στην ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και στην ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης. 

 Στην πρώτη, οι ιερείς λαμβάνουν το χάρισμα της ιερωσύνης από τον προπάτορα της ιουδαϊκής φυλής, στην οποία ανήκουν, δηλαδή τον Λευί, γιο του Ιακώβ και εγγονό του Αβραάμ. Σ’ αυτήν ανήκε και ο Ααρών, αδελφός του Μωυσή, ο οποίος κληροδοτεί το χάρισμα αυτό κατ’ εντολήν του Θεού διά του Μωυσή σε όσους από τη φυλή του θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Είναι και ευλογία και κληρονομιά η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. Υπάρχει όμως σ’ αυτήν ένα πρόσωπο, ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της πόλης Σαλήμ, ο οποίος συναντά τον Αβραάμ, τον γενάρχη των Εβραίων, μετά από μία μεγάλη μάχη στην κοιλάδα Σιδδίμ, και του προσφέρει άρτους και οίνο, ευλογώντας τον, ενώ ο Αβραάμ του προσφέρει το ένα δέκατο των λαφύρων από τη νίκη του. Ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζεται «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων (Εβρ. 7,3) και θεωρείται τύπος του Χριστού, καθότι και ο Κύριος είναι «απάτωρ εκ μητρός» (της Παναγίας), «αμήτωρ» (εκ Πατρός, γεννηθείς από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων), «αγενεαλόγητος» (καθότι Θεός), «μήτε αρχή ημερών μήτε ζωής τέλος έχων» (σε ό,τι αφορά την θεότητά Του). Έτσι, η ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης έρχεται ως συνέχεια της ιερωσύνης του Χριστού, που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι δηλαδή κατά τα ανθρώπινα μέτρα και πρότυπα, επομένως όχι κληρονομική, ούτε ανήκουσα σε έναν λαό ή σε μία φυλή, αλλά ως απόρροια της σχέσης με τον Χριστό και με την Εκκλησία.

 Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι «όταν αλλάζει ο φορέας της ιερωσύνης, τότε αλλάζει αναγκαστικά και ο νόμος» που τη διέπει, όπως και ο νόμος που διέπει τον κόσμο. Η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούσε στην προοπτική της θυσίας για τον εξιλασμό, την άφεση των αμαρτιών των ανθρώπων και τη συμφιλίωση με τον Θεό. Οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης θυσίαζαν ζώα ή και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς της γης, για να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι απέναντι στον Θεό δεν ήταν αυτοί που ήθελε Εκείνος, λόγω των αμαρτιών τους. 

ΜΗ ΨΕΥΔΕΣΘΕ ΕΙΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ(Κυριακή ΙΒ’ Λουκά)

«Μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν» (Κολοσ. 3, 9-10).
«Μὴ λέτε ψέματα ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, ἀφοῦ βγάλατε ἀπὸ πάνω σας τὸν παλιὸ ἁμαρτωλὸ ἑαυτό σας μὲ τὶς συνήθειές του. Τώρα πιὰ ἔχετε ντυθεῖ τὸν καινούριο ἄνθρωπο, ποὺ ἀνανεώνεται συνεχῶς σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ δημιουργοῦ του, ὥστε μὲ τὴ νέα ζωή του νὰ φτάσει στὴν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ».

 Γιατί λέμε ψέματα οι άνθρωποι; Υπάρχουν μερικές προφανείς αιτίες, όπως το ότι θέλουμε να δικαιολογηθούμε για πράξεις μας, τις οποίες κατανοούμε ότι δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως καλές και σωστές, ενώ άλλοτε θέλουμε να κάνουμε επίδειξη χαρισμάτων, ικανοτήτων, επιτυχιών, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Κάποιοι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι πραγματικά μάς συμβαίνει, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουμε έναν ψεύτικο εαυτό. Άλλοτε, δεν έχουμε φιλοσοφήσει στη ζωή και το νόημά της κι έτσι κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, ότι δεν θα έχουμε τέλος, ότι έχουμε δίκιο σε όλα, ότι εμείς είμαστε και κανένας άλλος. Η ηδονή όμως της εξουσίας, της επικράτησης, της δόξας, της αποδοχής μάς κάνει να επιλέγουμε την οδό και τον τρόπο του ψέματος.

 Η Βίβλος ξεκινά την διήγησή της για τον κόσμο με την ιστορία ενός μεγάλου ψέματος: αυτού που είπε ο διάβολος στους ανθρώπους, ότι αν έτρωγαν από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού δεν θα πέθαιναν, αλλά θα γίνονταν θεοί. Ο διάβολος κατηγορεί τον Θεό ότι είπε ψέματα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι τον πιστεύουν, συνυπολογίζοντας και την εικόνα μπροστά στα μάτια τους, της ωραιότητας του καρπού του δέντρου. Έτσι, επιλέγουν να ακολουθήσουν την οδό του ψέματος του διαβόλου και όχι την αλήθεια της σχέσης με τον Θεό. Θα διαλύσουν αυτή τη σχέση μη αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής τους. Θα δικαιολογηθούν για το ότι έχουν κρυφτεί από τα μάτια του Θεού, λόγω της γυμνότητάς τους. Έτσι, θα αναγκαστούν να παραδεχτούν την αμαρτία τους, μόνο που θα κατηγορήσουν ο άνδρας τη γυναίκα και η γυναίκα τον διάβολο, κανείς όμως δεν θα παραδεχθεί ότι φταίει. Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο.

ΕΙ ΜΗ ΙΑΚΩΒΟΝ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ(Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα)

«Ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου» (Γαλ. 1,19).
"῎Αλλον ἀπόστολο δὲν εἶδα, παρὰ τὸν ᾿Ιάκωβο, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Κυρίου".

Την Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει τρεις ανθρώπους, οι οποίοι διαδραμάτισαν ρόλο στην παρουσία του Χριστού επί γης και αποδεικνύουν την ιστορικότητα του προσώπου Του.

 *Ο πρώτος είναι ο προφητάναξ Δαβίδ, ο οποίος στους Ψαλμούς του είχε προφητέψει τον ερχομό του Μεσσία και, μάλιστα, τον θάνατό Του για τους ανθρώπους (ιδίως στον Ψαλμό 21). 

 Παράλληλα, είναι αυτός που συνδέει τον Χριστό κατά άνθρωπον με τη γενεαλογία των Εβραίων από τη στιγμή που ο Αβραάμ έλαβε την υπόσχεση του Θεού ότι θα τον καταστήσει πατέρων πολλών ανθρώπων, ότι από τη γενιά του θα έρθει ο Λυτρωτής του κόσμου από τον θάνατο, και ότι ο ίδιος θα είναι ευλογημένος στη γη της Παλαιστίνης, στη γη της Επαγγελίας. Ο Δαβίδ είναι ο δέκατος τέταρτος απόγονος του Αβραάμ και ο Χριστός είναι ο εικοστός όγδοος απόγονος του Δαβίδ, πάντοτε κατά άνθρωπον. Ο Δαβίδ γεννήθηκε στη Βηθλεέμ. Το ίδιο και ο Χριστός. Επομένως, για τη χριστιανική πίστη και παράδοση ο Κύριός μας είναι, εκτός από Θεός, και άνθρωπος κατά πάντα και σε ό,τι αφορά στην καταγωγή και στη γενεαλογία Του.

 *Ο δεύτερος είναι ο Ιωσήφ ο μνήστωρ της Παναγίας. Άνδρας δίκαιος και σοφός, επέδειξε αγάπη προς τη νεαρή κόρη, ιδίως όταν διαπίστωσε ότι ήταν έγκυος χωρίς να έχει συζυγικές σχέσεις μαζί του. Ανέλαβε να προστατέψει την Παναγία. 

Ανέλαβε να δώσει όνομα στον Ιησού, αναγνωρίζοντάς Τον ως παιδί του και προστατεύοντάς Τον από το στίγμα του νόθου, αλλά και δίδοντάς Του τη δυνατότητα να μιλήσει στους ανθρώπους όταν θα ερχόταν η στιγμή, κάτι που θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο να συμβεί, αν ο Ιησούς θεωρούνταν και αντιμετωπίζονταν ως νόθος. Κανείς δεν θα Τον άκουγε. Τον προστάτευσε πηγαίνοντάς Τον μαζί με την Παναγία και πιθανόν και με όλα τα υπόλοιπα παιδιά από τον πρώτο γάμο στην Αίγυπτο, δείχνοντας ότι η αγάπη γίνεται θυσία και παραίτηση από την κανονικότητα της ζωής.

 Ταυτόχρονα, δίδαξε στον Χριστό την τέχνη του ξυλουργού και τον μεγάλωσε ως πατέρας και προστάτης Του κατά άνθρωπον. Κι όλα αυτά με πίστη στον Θεό και το θέλημά Του. Με την στοργική αγάπη και, ταυτόχρονα, τον σεβασμό για ένα πρόσωπο που η ταυτότητά Του ξεπερνούσε τα μέτρα της λογικής διακρίβωσης και κατανόησης. Μεγάλη υπόθεση η αγάπη που γίνεται ελευθερία και φροντίδα.

 *Ο τρίτος είναι ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, γιος του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο, με τον οποίο ο Χριστός μεγάλωσε μαζί. Ο Χριστός, όντας τέλειος Θεός και τέλειος ανθρωπος, μεγάλωσε σε ένα κανονικό οικογενειακό περιβάλλον, με πατέρα τον Ιωσήφ, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο αυτό παρότι δεν ήταν φυσικός Του πατέρας. 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ(Προ Χριστουγέννων)

Τά Χριστούγεννα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅπως καί κάθε χριστιανική γιορτή, προϋποθέτουν τήν εὐλογία, τή δωρεά καί τήν ἀπόφαση τῆς πίστης. Οἱ ἄνθρωποι γιορτάζουμε ἐπειδή ἔτσι ἔχουμε μεγαλώσει καί ἐπειδή ὁ πολιτισμός μας ἔχει συνδέσει τή θρησκευτικότητα μέ τόν δικό του τρόπο προσέγγισης τοῦ χρόνου. Κερδίζουν, ἄλλωστε, ὅλοι. Ἡ γιορτή γίνεται μία στάση στή πορεία τῆς ζωῆς, μόνο πού δέν ἐνδιαφέρει τούς πολλούς τό νόημά της. Ἀρκεῖ ὅτι ὑπάρχει!

Ἀλλαγή πορείας
Ὅσοι ἐνδιαφερόμαστε ὅμως γιά τό τί δείχνει καί σέ τί μᾶς καλεῖ μία γιορτή, χρειάζεται νά ξαναδοῦμε τί εἶναι πίστη. Καί ἐδῶ ἡ Ἐκκλησία μας, τήν Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, κάνει μία ἀναφορά σέ πρόσωπα τά ὁποῖα ξεχώρισαν ὡς πρός τήν πίστη, ξεκινώντας ἀπό τόν πρῶτο στόν ὁποῖο ἀποκαλύφθηκε ὁ Θεός: τόν γενάρχη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν Ἀβραάμ. Κληρονόμοι τῆς πίστης τοῦ Ἀβραάμ μέχρι τά χρόνια τοῦ Χριστοῦ ἦταν οἱ Ἑβραῖοι. Μετά ἡ κληρονομιά πέρασε σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, σέ κάθε ἄνθρωπο καί λαό πού ἀποδέχτηκε τή διαθήκη, τή συμφωνία πίστης πού ὁ Θεός ἔκανε μέ τόν Ἀβραάμ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, λοιπόν, γράφοντας στούς Ἑβραίους, μᾶς δείχνει ὅτι ἡ πίστη δέν εἶναι μόνο μία δογματική ἀλήθεια τήν ὁποία ἀποδέχεται ὁ πιστεύων στό μυαλό καί τή σκέψη του, ὅσο «παρώκηση», ἐγκατάσταση «εἰς γῆν ἀλλοτρίαν» (Ἑβρ. 11, 9).

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ(Κυριακή ΙΑ Λουκά)

Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅταν δημιούργησε τόν ἄνθρωπο, τόν ὅρισε νά ἐξουσιάζει τόν κόσμο, ἀλλά καί νά τόν προφυλάσσει ἀπό τό κακό καί τή φθορά. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἐπέλεξε νά εἶναι μέρος τῆς φθορᾶς ἁμαρτάνοντας, ἀκολουθώντας δηλαδή τόν δρόμο τῆς αὐτοθέωσης καί ἀφήνοντας κατά μέρος τή σχέση μέ τόν Θεό. 

Ἡ ἐξουσία ἐπί τοῦ κόσμου ἔγινε πάλη καί ἀγώνας ἐπιβίωσης, ἔγινε ἀγώνας ἐπιβολῆς τοῦ ἀνθρώπου στόν συνάνθρωπο. Ἔπρεπε νά γίνει ἄνθρωπος ὁ Θεός, γιά νά βρεῖ ἡ ζωή τό ἀληθινό της νόημα. Κι αὐτό συνεπάγεται τήν ἀγάπη στόν πλησίον μας,
τό νά σηκώνουμε ὁ ἕνας τόν σταυρό τοῦ ἄλλου καί νά πορευτοῦμε πρός τήν ἀνάστασή μας, δηλαδή πρός τήν ὑπέρβαση τῆς φθορᾶς μας, ἡ ὁποία θά ὁλοκληρωθεῖ μέ τήν ὁριστική κατάργηση τοῦ θανάτου στή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. 

Μέχρι τότε μία αὐθεντική ὁδός ὑπάρχει: αὐτή τοῦ νά θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας «ἐσχάτους», «τελευταίους», ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος προτρέπει τόν μαθητή του Τιμόθεο νά «συγκακοπαθῆ», νά εἶναι ἕτοιμος νά πάθει ἄσχημα γιά τό
κήρυμα τοῦ Εὐαγγελίου (Β’ Τιμ. 1, 8). 

Αὐτήν τήν ἀλήθεια μᾶς ὑπενθυμίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία,ἡμέρα μνήμης τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἐλευθερίου, ἐπίσκόπουἸλλυρικοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε διάδοχος τῶν ἀποστόλων καί ἄξιος μαθητής τους.

Ὁ τρόπος τῆς πίστης
Ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος ὑπῆρξε πιστός στόν Θεό καί διάκονος τῶν ἀνθρώπων.
Πιστός εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἐμπιστεύεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν ἀπελπίζεται. Δέν περιμένει νά ἔρθουν τά πράγματα κατά τήν κρίση καί τό θέλημά του, ἀλλά ἀφήνει τόν Θεό νά φανερώσει, στήν πρόνοιά του, τί εἶναι καλό καί τί ὄχι. Ἔτσι ἀναστέλλει τή φθορά πού ἔγκειται στήν ἐπιθυμία ἀπολύτου ἐλέγχου τῆς ζωῆς μας, στήν ἐξουσία της, στή ρύθμιση καί τῶν λεπτομερειῶν της ἤ στήν ἱκανοποίηση κάθε ἐπιθυμίας, μέ ἄγνοια ἤ παραθεώρηση τῶν νόμων καί τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστός ἀξιοποιεῖ ὅλα του τά χαρίσματα, κοπιάζει, ἀφήνεται ὅμως στόν Θεό καί τήν ἀγάπη του.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ(Κυριακή Ι' Λουκά)

 Ένα από τα αιτήματα της ζωής μας, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ειρήνη. Είναι ταυτισμένη με τη ζωή, διότι ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και των λαών φέρνει θάνατο και καταστροφή. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στις διακρατικές σχέσεις.

 Ειρήνη ζητούμε και στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στην κοινωνία.

 Ειρήνη ζητούμε και στην σχέση με τον εαυτό μας, στον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στα γεγονότα της ζωής, στις προκλήσεις και τους πειρασμούς. Ταυτίζουμε την ειρήνη με την ησυχία, την γαλήνη, τον τρόπο χειρισμού των προβλημάτων μας με κριτήριο την επίλυσή τους χωρίς επιθετικότητα, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς να βγαίνει η εικόνα του κακού ότι κυριαρχεί στη διάθεσή μας.

 Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Εφεσίους, αναφέρει ότι ο Χριστός «είναι η πραγματική ειρήνη, που έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους έναν λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους» (Εφεσ. 2, 14). Ο λόγος αυτός μάς υποδεικνύει ότι η ειρήνη που αναζητούμε, δεν θα έρθει χωρίς το Χριστό στη ζωή μας. Και για να έρθει ο Χριστός, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα πρότυπα που έχουμε για τη ειρήνη. Διότι πρωτίστως χρειάζεται να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης.

Ο Χριστός ενώνει
 Ο Χριστός έγινε η ειρήνη για τον κόσμο γιατί θυσιάσθηκε για να ενωθούν οι άνθρωποι με το Θεό. Η διάσπαση είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, του κακού στις πολλές μορφές του. Η αμαρτία μας υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή τη δύναμη του «εγώ» μας και την ανάγκη αυτό να κυριαρχεί. Αυτό να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη και εις βάρος των άλλων.

Η ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ(Κυριακή ΙΓ'Λουκά)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 Η ανθρώπινη φιλοδοξία, αγαπητοί μου αδελφοί, μας οδηγεί συχνά στο να θέλουμε με κάθε τρόπο να έχουμε καλή φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Γαλάτες, οι οποίοι επιδίωκαν με την τήρηση των εθίμων του μωσαϊκού νόμου, να καταδείξουν ότι αυτοί είναι οι αυθεντικοί εκφραστές του χριστιανικού ήθους, επισημαίνει ότι « Όσοι θέλουν να αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεσθε, με μόνο σκοπό να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού» (Γαλ. 6, 12).

Η τήρηση των ιουδαϊκών εθίμων ήταν ένα τέχνασμα για να αποφύγουν οι επικεφαλής της χριστιανικής κοινότητας τους διωγμούς στο πρόσωπό τους από τους Ιουδαίους. Η αποδοχή των ανθρώπων τοποθετήθηκε ψηλότερα από ό,τι ήταν ουσιαστικό για τη σωτηρία και οι χριστιανοί της κοινότητας φορτώθηκαν με ένα περιττό βάρος, εξαιτίας των ηγετών τους.

Χωρίς να το συνειδητοποιούν οι επικεφαλής της κοινότητας εξέλαβαν τη δική τους επιβίωση και ανάγκη για αποδοχή ως αφορμή για να δυσκολέψουν την ζωή των άλλων. Συχνά και εμείς, και όχι μόνο στην εκκλησιαστική μας ζωή, δυσκολεύουμε τους άλλους όχι για να τους βοηθήσουμε να βρούνε την αλήθεια της πίστης, αλλά για να διευκολύνουμε τη δική μας ζωή, να μας θεωρήσουν ξεχωριστούς και ικανούς. Όσο όμως ψηλότερα ανεβάζουμε τους εαυτούς μας στηριγμένοι στο ασήμαντο και την αποθέωσή του, τόσο οι ίδιοι απομακρυνόμαστε από το αληθινό περιεχόμενο της πίστης μας και γινόμαστε υπαίτιοι και οι άλλοι να πονούν.

Η καλή φήμη δώρο Θεού
Η καλή φήμη δεν είναι αποτέλεσμα των ικανοτήτων και των χαρισμάτων μας. Έρχεται ως ευλογία του Θεού και της χάριτός Του, όταν οι άνθρωποι πρόκειται να ωφεληθούν από την παρουσία μας. Η δόξα των ανθρώπων είναι παγίδα και την ίδια στιγμή περιττή κατάσταση.

ΖΟΥΜΕ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ(Κυριακή Θ' Λουκά)

Σε τι και σε ποιον βασίζεται η ζωή μας, αγαπητοί μου αδελφοί; Ο Απόστολος Παύλος θέτει αυτό το σπουδαίο ερώτημα, καθώς περιγράφει στους Γαλάτες τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο ίδιος τη ζωή του. «Και η τωρινή σωματική μου ζωή είναι βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε με τη θέλησή Του για χάρη μου» (Γαλ. 2, 20).
Τι σημαίνει να βασίζεται η ζωή στον Χριστό;

Η σχέση με τον Χριστό
 Σημαίνει σχέση με τον Χριστό. Δεν είναι ο Χριστός ένα φανταστικό πρόσωπο. Δεν είναι ο ιδρυτής μιας θρησκείας, ο οποίος έφερε μερικές όμορφες ιδέες στον άνθρωπο ή έδωσε ένα καλό παράδειγμα. Είναι το Θεανθρώπινο Πρόσωπο, το Οποίο ο Παύλος έχει δει και αισθάνεται να αγκαλιάζει τη ζωή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ζει εκείνος, αλλά στο πρόσωπό του να ζει ο Χριστός.

 Να είναι τα χέρια του χέρια Χριστού. 

Τα μάτια και η σκέψη του μάτια και σκέψη Χριστού.

 Στην καρδιά του να υπάρχει ο Χριστός. 

Νους, αισθήσεις, επιθυμίες, θέλημα, ψυχή, η ζωή του ολόκληρη, ως τις λεπτομέρειές της, να είναι ζωή Χριστού. Έχει παραιτηθεί από το θέλημά του, από το δικαίωμα να σκέφτεται για τον εαυτό του, ακόμη και για τις υλικές του ανάγκες. Ζει την κοινωνία με το Χριστό ως ερωτευμένος που τίποτε δεν έχει νόημα παρά η κοινωνία με το πρόσωπο που αγαπά.

ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ(Κυριακή Η' Λουκά)

Μία ἀπό τίς κυριότερες ἀνάγκες τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἡ ἡσυχία. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μέσα στό ἄγχος τῆς ζωῆς, στήν ταχύτητα καί τό βάρος πού προκαλοῦν οἱ βιοτικές μέριμνες, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν ἔχει χρόνο γιά βρεῖ τόν ἑαυτό του. Ἀναζητᾶ λοιπόν ἐπιλογές πού θά τόν ξεκουράσουν, ξοδεύει χρόνο καί χρῆμα γιά νά ἀλλάξει τόν ρυθμό τῆς ζωῆς του, υἱοθετεῖ καί μεθόδους ἀντίθετες στή χριστιανική πίστη καί παράδοση, ὅπως ὁ διαλογισμός καί ἡ γιόγκα.

Να ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός
 Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτείνει ἕνα ξεχωριστό ὑπόδειγμα τοῦ τί πραγματικά σημαίνει ἡσυχία. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πρίν ξεκινήσει τόν ἀγώνα γιά τήν κήρυξη τοῦ Εὐαγγελίου, ἀναφέρει στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του: «εὐθέως οὐ προσαναθέμην σαρκί καί αἵματι, οὐδέ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρός τούς πρό ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλά ἀπῆλθον εἰς τήν Ἀραβίαν» (Γαλ. 1, 16-17). «Δέν στηρίχτηκα σέ ἀνθρώπινες δυνάμεις, οὔτε πῆγα στά Ἱεροσόλυμα γιά νά συναντήσω ἐκείνους πού ἦταν ἀπόστολοι πρίν ἀπό ἐμένα, ἀλλά ἔφυγα στήν Ἀραβία». Ἀραβία εἶναι ἡ ἔρημος. Ἐκεῖ πῆγε γιά νά ἡσυχάσει, νά σκεφθεῖ, νά προσευχηθεῖ, νά προετοιμάσει τόν ἑαυτό του γιά τό μεγάλο ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, καί αὐτή ἡ περίοδος κράτησε τρία ὁλόκληρα χρόνια.

 Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν δέν ἔκρινε σκόπιμο νά στηριχθεῖ μόνο στόν ἐνθουσιασμό γιά τήν κλήση του ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό στό ἀποστολικό ἀξίωμα. Ἔνιωθε ὅτι ἀναλαμβάνει ἔργο μεγάλο. Δέν μποροῦσε νά στηριχθεῖ σέ ἀνθρώπινες δυνάμεις, οὔτε κἄν στά ὅσα ὁ ἴδιος γνώριζε. Ἐπέλεξε τήν ἡσυχία ὡς ἀποταγή ἀπό τόν πρότερο βίο του καί, τήν ἴδια στιγμή, πάλεψε νά μήν ζεῖ ὁ ἴδιος, ἀλλά μέσα του νά ζεῖ ὁ Χριστός. Καί ὅταν ὁλοκληρώθηκε τό στάδιο αὐτό τῆς κάθαρσής του, μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό ξεκίνησε γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.

Κυριακή Ε'΄Λουκά-Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 Στά χέρια τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ζωή μας. Πιστεύουμε καί ἀφηνόμαστε στή δική του πρόνοια, στή δική του φώτιση. Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει μοιρολατρία, παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας στίς δυνάμεις τοῦ κακοῦ. Ἀντίθετα, σημαίνει κινητοποίηση τῆς ψυχῆς, ὥστε νά αὐξάνει ἐντός μας ὁ πνευματικός ἀγώνας διά τῆς προσευχῆς, τῆς αὐτοκριτικῆς, τῆς μετάνοιας, τῆς εὕρεσης τῆς ρίζας τῶν παθῶν μας πού ἔγκειται στήν ὑπερηφάνεια καί στόν συμβιβασμό μέ τό κακό. Ταυτόχρονα, πίστη σημαίνει κινητοποίηση καί ὅλων τῶν δυνάμεών μας, ὥστε τό κακό νά μήν μᾶς παγιδεύσει. Ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τήν ἐντύπωση ὅτι τό νά πιστεύουμε στόν Θεό σημαίνει νά μήν σκεφτόμαστε, ἀλλά νά ἀφήνουμε τόν Θεό νά σκέφτεται γιά μᾶς, νά μήν ἐνεργοῦμε μέ τή θέλησή μας, ἀλλά νά ἀρκούμαστε στό τί θά λάβουμε ἀπό τόν Θεό, ἡ παράδοσή μας μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι χρειάζεται νά κάνουμε ἐμεῖς ὅ,τι περνᾶ ἀπό τό χέρι μας καί νά ἀφηνόμαστε στόν Θεό γι’ αὐτά πού δέν μποροῦμε.

Ἡ σαργάνη πού σώζει
Χαρακτηριστικό εἶναι τό παράδειγμα τῆς μεταστροφῆς τοῦ ἀπόστολου Παύλου. Ἀπό διώκτης, ἔγινε χριστιανός. Ἀπό ζηλωτής Ἰουδαῖος γύρισε τόν τότε κόσμο τέσσερις φορές γιά νά κηρύξει τόν Χριστό καί μέ λόγια καί μέ ἔργα. Τόν βλέπουμε μετά τήν μεταστροφή του, μετά τό ὅραμα πού εἶδε πηγαίνοντας στή Δαμασκό τῆς Συρίας, ὅταν ὁ Χριστός τοῦ ἐμφανίστηκε καί τοῦ ζήτησε νά πάψει νά τόν καταδιώκει, μετά τήν προσωρινή του τύφλωση, μετά τήν βάπτισή του ἀπό τόν ἀπόστολο Ἀνανία, νά κηρύττει στίς συναγωγές τῆς Δαμασκοῦ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ.

 Καί οἱ Ἰουδαῖοι ἀποφασίζουν νά τόν σκοτώσουν, μή μπορώντας νά ἑρμηνεύσουν πῶς ὁ διώκτης γίνεται χριστιανός. 

Καί τότε, ὅπως ἀναφέρει καί ὁ ἴδιος, οἱ χριστιανοί ἀποφασίζουν νά τόν φυγαδεύσουν, χρησιμοποιώντας μία σαργάνη: «ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τήν Δαμασκηνῶν πόλιν πιᾶσαί με θέλων, καί διά θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διά τοῦ τείχους καί ἐξέφυγον αὐτοῦ» (Β’ Κορ. 11, 32-33). «Στή Δαμασκό, ὁ διοικητής ἐκπρόσωπος τοῦ βασιλιᾶ Ἀρέτα ἔβαλε φρουρούς σέ ὅλη τήν πόλη γιά νά μέ συλλάβει. Μέσα ὅμως ἀπό ἕνα ἄνοιγμα τοῦ τείχους μέ κατέβασαν μέ καλάθι καί ξέφυγα ἀπό τά χέρια του».

ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ

Ο σκοπός της ζωής
Ο αληθινός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος», αναφέρει ο μεγάλος Ρώσος Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Και κάνει την αναφορά μέσα από την ασκητική και πνευματική ζωή που εκείνος όχι απλώς επέλεξε, αλλά και έζησε πάσας τας ημέρας της ζωής του. Τον θαυμάζουμε, όπως και κάθε ασκητή, μεταξύ των οποίων και τον νεοφανή άγιο Γεράσιμο, που έζησε στην Κεφαλλονιά και τιμάται ιδιαιτέρως από την Εκκλησία, ώστε κατά την ημέρα της εορτής του να διαβάζεται ένα απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στην οποία αναφέρεται ποιος είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που ζει μέσα στη χάρη Του: «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23). Και προσθέτει ο απόστολος των Εθνών: «οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν, συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις», δείχνοντάς μας τον τρόπο για να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα και την ίδια στιγμή τους καρπούς Του.

Σάρκα, πάθη και επιθυμίες
Σάρκα, πάθη και επιθυμίες είναι τρία στοιχεία της ζωής μας, τα οποία και μόνο η σκέψη ότι χρειάζεται να τα δούμε μέσα από την προοπτική της σταύρωσης μάς κάνει να λέμε και να πιστεύουμε ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι για μας. Γιατί ο πολιτισμός, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη φύση στηρίζονται στην σάρκα, στα πάθη και τις επιθυμίες ως τα στοιχεία εκείνα που πιστεύουμε ότι κάνουν τη ζωή να αξίζει, να είναι όμορφη. Κυρίως την καταξιώνουν μέσα στον πεπερασμένο χρόνο, στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε.