''Φέρτο''.....Αλλά μάθε κάποτε να λες και «άστο»...Γιατί ό,τι αξίζει πραγματικά… δεν φέρνεται.

Οι διαφημίσεις που προβάλλουν κατά κόρον τις προσκλήσεις για τη "νόμιμη" τάση για εύκολο κέρδος, έχουν κατακλύσει τα διαλείμματα των εκπομπών. Και προσπαθούν να δελεάσουν τη νεολαία μας, που, δυστυχώς, δεν έχει πολλές ελπίδες βελτίωσης του βίου, όσα κι αν είναι τα εφόδια (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.λπ.) που με κόπο προσπάθησαν και κατέκτησαν. Και η μόνη ελπίδα είναι πια η θεά Τύχη!

Άλλες διαφημίσεις είναι κάπως γκροτέσκο, με τον ευτυχή που κέρδισε τα εκατομμύρια, που αγόρασε ό, τι πιο πολυτελές, ακόμα και σπίτι στη φιλόζωη γειτόνισσα και στον ξάδερφο με το "παπάκι που πάει στην ποταμιά".

Η πιο όμως έντονη αλλά και θλιβερή διαφήμιση είναι κατά τη γνώμη μου εκείνη, που ένας νεαρός με robe de chambre προσκαλεί έναν άλλο "έλα όπως είσαι" για να παίξει τυχερά παιχνίδια. Και ξαφνικά κάθε μπαλκόνι της πρόσοψης μιας πολυκατοικίας γεμίζει από παρέες νέων με ενδυμασίες που σηματοδοτούν διαφορετικά επαγγέλματα, οι οποίοι τραγουδούν και χορεύουν σε διονυσιακή , θα έλεγα, έξαρση, γιορτάζοντας τη συμμετοχή τους σε τυχερά παιχνίδια ! Τι σημασία έχει μπροστά στη χαρά του κέρδους που εξασφαλίζει την ευπορία στη ζωή, η γραμμή που περνά κάτω κάτω, υπενθυμίζοντας τον κίνδυνο απώλειας περιουσίας...

Έτσι και το τραγούδι που θα πάει εφέτος στη eurovision, με την αενάως επαναλαμβανόμενη λέξη :"Φέρτο". 

Χωρίς να έχει στίχους ή μουσική αξιόλογη, όμως εκφράζει την ίδια λαχτάρα της νεολαίας μας. Αλλά και του ίδιου τού Ακύλα, που στη ζωή του πέρασε δυσκολίες, ταλαιπωρίες και απογοητεύσεις.

Η κατάρρευση τῶν αὐτονόητων μέχρι σήμερα ἀξιῶν....

Με αφορμή 67χρονη δημοσιογράφο Αύρα Γρηγορίου που αυτοπυρπολήθηκε στο Ζάππειο φωνάζοντας; «δεν έχω να φάω»

  [...]Γιατὶ ἡ ἀπελπισία ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ ἀδιέξοδα. Προσιδιάζει περισσότερο σὲ μία εὐρύτερη ὑπαρξιακὴ κρίση νοήματος τῶν πραγμάτων. Συνδέεται περισσότερο μὲ μία ἀπόγνωση ποὺ κινεῖται πέραν ἀπὸ τὶς διαδικασίες φτωχοποίησης σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ματαίωση καὶ τὴν ἀπορία γιὰ τὴν ἀκατανόητη κατάρρευση τῶν αὐτονόητων μέχρι σήμερα ἀξιῶν. Ἴσως καὶ ἀκόμα παραπέρα, ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ἔλλειψη συμπόνιας καὶ καλοσύνης στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις.

Ἐκείνης τῆς συμπόνοιας καὶ καλοσύνης ποὺ βιωματικὰ καὶ ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, ἐγχαρασσόταν στὸν λαό μας καὶ περιγράφεται περίφημα ἀπὸ τὸν Παπαδιαμάντη στὸ διήγημά του «ὁ Χριστὸς στὸ Κάστρο» μὲ τὰ ἀκόλουθα λόγια: «Οὐχ ἧττον οἱ ἄξεστοι ἐκεῖνοι ἄνθρωποι, ἐκ τῆς αὐθορμήτου ἐκείνης φιλανθρωπίας, ἥτις εἶναι οἱονεὶ φυσικὴ ὁρμή, ὡς συμπάθεια τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν σάρκα, καὶ εἶναι τὸ πρῶτον καὶ τελευταῖον αἴσθημα τὸ συγκινοῦν τὴν καρδίαν, μετὰ τὴν πρώτην ἔκπληξιν, καὶ πρὶν προφθάσασα πνεύση ἡ παγερὰ πνοὴ τῆς φιλαυτίας καὶ ἀδιαφορίας».

 Διότι τελικά, μᾶς ἔμεινε ἡ φιλαυτία καὶ ἡ ἀδιαφορία, τὴν ὁποία διακαῶς προσπαθοῦμε νὰ κουκουλώσουμε μὲ ἀγαπησιάρικες, γλυκανάλατες φοῦσκες σὲ σχῆμα καρδιᾶς ποὺ σκᾶνε ὅπως οἱ τσιχλόφουσκες, ἀφήνοντας πίσω νὰ μοιραζόμαστε μόνο τὸ «κοινὸ κενὸ τῶν κοινῶν σημασιῶν καὶ ἀξιῶν». 

Διότι ἀφοῦ τελειώσουν τά «διάφορα share» τῶν πολυάριθμων «ἐνσυναισθητικῶν» ἀναρτήσεων, δηλώσεων κλπ, τὸ μόνο ποὺ πραγματικὰ μοιραζόμαστε εἶναι τὸ ὑπαρξιακὸ κενό μας, καθὼς καὶ τὰ βαρύγδουπα, ροζουλὶ λογύδρια περὶ αὐτοῦ. Θὰ λέγαμε μάλιστα ὅτι ὅσο πιὸ «ἐνσυναισθητικά» καὶ ροζουλὶ εἶναι αὐτὰ τὰ λογύδρια, τόσο πιὸ κυνικοὶ καὶ ἀδιάφοροι γίνονται οἱ ἄνθρωποι[...]

Απόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τῆς Εὐγενείας Σαρηγιαννίδη στὸν ἱστότοπο SL Press.

 

Ολόκληρο το άρθρο  ΕΔΩ

Κι αν δεν αλλάξουμε, ο κόσμος δεν θ' αλλάξει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να τρώει καλά, κι αν τρώει καλά μετά θέλει να τρώει ακόμη καλύτερα.

Θέλει ένα δικό του σπίτι, κι αν έχει δικό του σπίτι, μετά θέλει μεγαλύτερο, η δεύτερο.
Θέλει ένα καλό αυτοκίνητο, κι αν έχει αυτοκίνητο, πάντοτε θέλει ένα καλύτερο.
Θέλει να έχει λεφτά στην τράπεζα κι αν έχει, θέλει πάντοτε περισσότερα.
Θέλει καλύτερη δουλειά.

Θέλει να τον θαυμάζουν, κι αν τον θαυμάζουν, θέλει να τον θαυμάζουν περισσότεροι.
Προβάλει στο "κοινό του", το φαγητό του, τα επιτεύγματα του, τα ταξίδια του,
προβάλει το χαμόγελο του για να κρύψει τα πραγματικά του συναισθήματα.
Ποστάρει τη φάτσα του, τα ρούχα του, τα αξεσουάρ του,και θα τα προβάλει κι αύριο και μεθαύριο και για όσο χρειαστεί, για να παίρνει δόσεις επιβεβαίωσης
που φαίνεται πως δεν θα τον ικανοποιήσουν ποτέ.

Θέλει την ευκολία του σε όλα.
Θέλει έξυπνα κινητά, έξυπνα σπίτια,έξυπνες τηλεοράσεις, έξυπνες πόλεις, να κάνουν τα πάντα για το ανόητο εγώ του.
Δεν θέλει να ζορίζεται,αλλά θέλει να επιλέγει ελεύθερα και να παίρνει αποφάσεις.
Να παντρεύεται αργά, να χωρίζει εύκολα, ν' αλλάζει φίλο, ν' αλλάζει φύλο.
Θέλει πορνό. Πολύ πορνό και δωρεάν.Να παίρνει μάτι παντού.Από το πρόστυχο ντεκολτέ της συναδέρφου του,μέχρι τις διαφημίσεις στην τιβι ώστε να επιλέξει το προϊόν.
Θέλει να κρίνει τους άλλους, αλλά δεν θέλει να κρίνεται.
Δεν θέλει να σκέφτεται,θέλει να σκέφτεται όσο το δυνατόν λιγότεροαλλά θέλει να "συμφωνεί" και να έχει "άποψη" για όλα, των "άλλων".
Θέλει να "ευχαριστιέται" με κάθε λογής ψεύτικες "απολαύσεις" και να γεμίζει τη ζωή του με δαύτες.
Κι αυτές και άλλες πολλές είναι οι "αξίες" που έχει αυτός ο κακόμοιρος ο σύγχρονος άνθρωπος.
Όλες γύρω από χρήμα, την καλοπέραση και το "εγώ" του.
Αξίες της ύλης. Του ερπετού.
Θέλει να γίνει Θεός, κι αν δεν μπορεί να γίνει θέλει να φαίνεται "σαν θεός".

Κι όμως.

Αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας τσακίζει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες.

Ελευθέριος Ανδρώνης

 ''Δραματική αύξηση στις αυτοκτονίες: «Αόρατοι» οι αυτόχειρες μπροστά σε μια φοβισμένη κοινωνία που κυνηγάει τη σκιά της καλοπέρασης''
Είναι ολοφάνερο πως η διετία μιας καταστροφικής διαχείρισης της πανδημίας αφήνει το θανάσιμο αποτύπωμα της στην κοινωνία, έτσι όπως προειδοποιούσαν κάποιες μεμονωμένες φωνές που αντιτάχθηκαν στα παρανοϊκά μέτρα που λειτούργησαν ως ολετήρας της δημόσιας υγείας.

  «Δεν υφίσταται υγεία χωρίς ελευθερία», φωνάζαμε πολλοί από τότε, απέναντι σε ένα απολυταρχικό σύστημα με «κώφωση» που συμπεριφερόταν σαν η υγεία του ανθρώπου να εξαρτάται αποκλειστικά από ένα και μόνο «τσίμπημα» από την πραμάτεια των «Μπουρλά», ακόμα και αν αυτό προϋπέθετε ότι θα καταπατηθεί η αξιοπρέπεια του, θα γίνει φυλακή ο τρόπος ζωής του, θα εξανεμιστεί η ιδιωτικότητα του, θα παραβιαστούν τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα του, θα γίνει ένας απρόσωπος κωδικός με «προνόμια» ελευθερίας και επιδόματα ψηφιακής επαιτείας.

  Η βιομηχανία τρόμου δούλευε και συνεχίζει να δουλεύει υπερωρίες. Φόβος για τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού, φόβος για άλλες «εξωτικές» ιώσεις, φόβος για την κρίση ενέργειας, φόβος για παγκόσμιο πόλεμο, φόβος για επισιτιστική κρίση, φόβος για την «κλιματική κρίση», φόβος για επερχόμενες «μετεωρολογικές βόμβες», φόβος για τα ελληνοτουρκικά. Μια ολόκληρη ατζέντα τρομοκρατίας, σε non – stop μετάδοση.
Είναι απολύτως λογικό και βέβαιο πως όλη αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας και καταπίεσης θα τσακίσει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες.