ή πηγαίνω απλά διότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω την Κυριακή το πρωί και το έχω συνδυάσει με το καφεδάκι που θα πιω μετά με την παρέα μου; Το χειρότερο το έχω ακούσει από γυναίκα μεγάλης ηλικίας, ότι η Εκκλησία είναι το γυναικείο καφενείο και ένας τρόπος να περνάει διαφορετικά το πρωί της Κυριακής. Με τέτοιο φρόνημα όχι μόνο δεν ωφελούμαστε αλλά σκανδαλίζουμε και πληγώνουμε το Σώμα της Εκκλησίας.
Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε τον καμβά, τα χρώματα αλλά και τον βοηθό από πάνω μας (Τον Χριστό) για να σχεδιάζουμε και να ζήσουμε τον Παράδεισό μας.
Ένα Παράδεισο που δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά συνεχίζεται…….
Όλα ξεκινάνε από εδώ αλλά δεν τελειώνουν στην παρούσα ζωή, συνεχίζονται στην αιωνιότητα.
Ο τρόπος που ενεργούμε δείχνει τι πραγματικά θέλουμε. Θα γίνει τελικά αυτό που θέλουμε. Θέλεις σωτηρία; Θα έχεις σωτηρία. Θέλεις απώλεια ; Θα έχεις απώλεια. Αυτό που θέλεις θα γίνει.
Είναι τρομερό! Στη ζωή μας θα γίνει αυτό που θέλουμε ! Σαν να φωνάζει ο καμβάς στον ζωγράφο ότι θα σχηματιστεί ότι εικόνα επιθυμεί να ζωγραφίσει ! Φοβερό! Τα λάθη θα συμβούν αλλά δεν στεναχωριόμαστε διότι διορθώνονται και συγχωρούνται (Μυστήριο Ιεράς Εξομολογήσεως).
Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει. Ο Εκκλησιασμός είναι η αρχή της σχέσης, ο διάλογος, το ξεκίνημα που καταλήγει κάπου. Σε εκείνο το τραπέζι που ο Θεός μας δίνει τον εαυτό Του, αλλά δυστυχώς Τον περιφρονούμε.
Δυστυχώς εκκλησιαζόμαστε ως άτομα, και όχι ως πρόσωπα σε κοινωνία. Θα πάω στον Ναό, θα εκκλησιαστώ και θα φύγω χωρίς ένα χαμόγελο, μια καλημέρα…Μπορεί κιόλας να κάνω πως δεν βλέπω κάποιους μέσα στον Ναό διότι δεν θέλω να τους μιλήσω!
Η Θεία Κοινωνία έχει μετατραπεί σε εισιτήριο σωτηρίας μόνο για τους ετοιμοθάνατους. Να φωνάξουμε τον Παπά να κοινωνήσει τον άρρωστο στο παρά πέντε για να κερδίσει ο άνθρωπος την καλύτερη θέση στο Παράδεισο. Γι’ αυτό αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο τι του έρχεται στο μυαλό όταν βλέπει έναν Παπά, θα σου πεις δύο λέξεις: «Θάνατος και Κηδεία». Πολλοί όταν βλέπουν Παπά φτύνουν τον κόρφο τους ή το πιο τραγικό πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο Παπάς δίνει Ζωή και Ανάσταση με τη Θεία κοινωνία. Κατεβάζει τον Χριστό , τον ίδιο προσωπικά. Φοράει λευκά ακόμα και στην κηδεία , διότι ο θάνατος απλά δεν υπάρχει.
Η λάθος θέαση των πραγμάτων μας εκτροχιάζει. Ο εγωϊσμός, μας έχει θαμπώσει τα μάτια της καρδιάς. Ο ασυνείδητος εκκλησιασμός καταλήγει να γίνεται όπως η κοινωνία του Ιούδα.
Πάμε στην Εκκλησία, ακούμε τα τροπάρια σαν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα, αγέλαστα και θεωρούμε ότι κάποιος Θεός που είναι εκεί ψηλά είναι υποχρεωμένος να με σώσει διότι έφαγα κάποιες ώρες από τη ζωή μου όρθιος σε ένα στασίδι.
