ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΘΕΟ! (Αναφορά σε μια ακόμη σύγχρονη ανθρώπινη αλαζονεία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Νοεμβρίου 2024

 Ο θάνατος είναι το φοβερότερο γεγονός στον άνθρωπο, το μόνο σίγουρο και όπως είπε ένας φιλόσοφος, ο άνθρωπος γεννιέται για να πεθάνει, η πορεία του προς το θάνατο αρχίζει από την ώρα που έρχεται στον κόσμο! Μελετώντας την ιστορία, από το απώτερο παρελθόν ως τα σήμερα, διαπιστώνουμε ότι ο θάνατος ήταν και είναι ο μόνιμος φόβος, ο οποίος καθορίζει την όλη στάση του ανθρώπου μπροστά στη ζωή. Η φρίκη του θανάτου είναι αυτή που ορίζει και αυτή την πορεία της ανθρωπότητας, αφού λ.χ. ο πόλεμος, η κύρια αιτία, που οδηγεί στον πρόωρο θάνατο, θεωρήθηκε ως «πατήρ πάντων», από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Ηράκλειτο (544-484 π. Χ.).

 Μελετώντας ακόμα τις πανάρχαιες παραδόσεις και τις θρησκευτικές δοξασίες όλων των λαών, βλέπουμε την αγωνία του ανθρώπου, σε όλες τις εποχές, να νικήσει το θάνατο, να τον υπερβεί, με πίστεις σε μια μεταθανάτια αθανασία. Ακόμα, με δικές του εμπνεύσεως θρησκευτικές τελετουργίες, πάσχιζε να εξασφαλίσει αυτήν την ομιχλώδη μεταθανάτια αθανασία, όπως λ.χ. τα διάφορα «μυστήρια» και κύρια τα φημισμένα «Ελευσίνια Μυστήρια» στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ο μυούμενος υποβάλλονταν σε «καθάρσεις», με σκοπό να ενωθεί με το «θείον» και να εξασφαλίσει έτσι την μεταθανάτια αθανασία.

 Σύμφωνα με τις πηγές, αυτές οι πρακτικές, οι οποίες ενείχαν συχνά και την απάτη, συνεχίστηκαν και στους σκοτεινούς μεσαιωνικούς χρόνους. Φτάνει να αναφέρουμε την «πώληση» της «αθανασίας» και του «παραδείσου» από την αιρετική παπική «εκκλησία», με τα «συγχωροχάρτια» και τα «περισσεύματα των αξιομισθιών των Αγίων»!

 Αλλά και στους νεώτερους και σύγχρονους καιρούς ο άνθρωπος, αποκομμένος από την πίστη στο Θεό και την ελπίδα της μετά θάνατον ζωής, φοβάται τον θάνατο και αποζητά εναγωνίως την αθανασία, όχι πλέον σε θρησκευτικές πίστεις, αλλά στις δικές του δυνατότητες, στην «θεά» επιστήμη!

 Πριν από λίγο καιρό αναρτήθηκε στο διαδίκτυο ένα πολύ διαφωτιστικό άρθρο, με τίτλο: «Οι μεγιστάνες της Silicon Valley κατέκτησαν τον κόσμο και τώρα αναζητούν την αθανασία»[1], αποκαλυπτικό μιας ακόμη δαιμονικής αλαζονείας του σύγχρονου αποστατημένου ανθρώπου, να γίνει «θεός», χωρίς το Θεό, με την δική του «παντοδυναμία»!

Το δημοσίευμα αρχίζει με την γενική παρατήρηση: «Εξελιγμένα φάρμακα, θεραπείες, ακόμη και παρανοϊκές ιδέες, όπως η μετάγγιση αίματος από νέους ανθρώπους, είναι η αρχή μέχρι τον τελικό σκοπό: την μεταφορά της συνείδησης σε άλλο σώμα. Οι κολοσσοί του διαδικτύου και της τεχνολογίας αφού κατέκτησαν τον κόσμο, αποκτώντας μια αμύθητη περιουσία και έναν πρωτοφανή έλεγχο δεδομένων, πλέον επιχειρούν να αποκτήσουν και το “άγιο δισκοπότηρο” της ανθρωπότητας, την αθανασία»[2].

Άλλο επιστήμη, άλλο ο επιστημονισμός

π. Αντώνιος Χρήστου

Εδώ και αρκετές δεκαετίες στη χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως διαπιστώνουμε μια επιθετική φρασεολογία πολλών «ειδικών επιστημόνων» εναντίον των θεμάτων της πίστης και κατ’ επέκταση των πιστών που νοηματοδοτούν την ζωή τους από αυτήν! Το φαινόμενο έγινε πιο έντονο με το θέμα του Κορονοϊού και πολλοί αναρωτιούνται που είναι τα όρια πίστης και επιστήμης. Λίγοι όμως γνωρίζουν μια άλλη βασική διάκριση μεταξύ επιστήμης και επιστημονισμού. Με αυτό θα ασχοληθούμε στη σημερινό μας άρθρο. Ας ξεκινήσουμε…

Με τον όρο επιστήμη (σύμφωνα και με την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια) εννοούμε το σύστημα απόκτησης γνώσης με βάση την επιστημονική μεθοδολογία που βασίζεται στην επιστημονική έρευνα, καθώς και στην οργάνωση και ταξινόμηση της αποκτώμενης με αυτόν τον τρόπο γνώσης. Διακρίνουμε συνεπώς διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς που εντάσσονται συνήθως σε τέσσερις μεγάλες ομάδες: α) Τις θετικές επιστήμες (ασχολούνται με τη μελέτη των φυσικών φαινομένων και των τυπικών συστημάτων με βάση την παρατήρηση, το πείραμα και τη λογική). β) Τις εφαρμοσμένες επιστήμες (ασχολούνται με την πρακτική επίλυση προβλημάτων μέσω συστηματικών μεθοδολογιών και την επιστημονική θεμελίωση των μεθόδων αυτών, συνήθως αποτελούν εφαρμογή κάποιων θετικών επιστημών, αλλά μπορεί να έχουν και επιρροές από τις κοινωνικές επιστήμες), γ) Τις ανθρωπιστικές επιστήμες (ασχολούνται με τη διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσω της λογικής και της τέχνης) και δ) Τις κοινωνικές επιστήμες (ασχολούνται με τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της ανθρώπινης κοινωνίας, στη βάση της παρατήρησης και της λογικής).

Η ταξινόμηση αυτή είναι μόνο συμβατική, ενώ δεν είναι σπάνιο ένα επιστημονικό πεδίο να συνθέτει στοιχεία από διαφορετικούς κλάδους. Η επιστημονική διαδικασία είναι η συστηματική έρευνα της νέας γνώσης σε ένα σύστημα. Αυτή η συστηματική έρευνα είναι γενικώς η επιστημονική μέθοδος και το σύστημα γενικώς είναι η φύση. Επιστήμη επίσης είναι η επιστημονική γνώση που έχει συστηματικά αποκτηθεί μέσω της επιστημονικής διαδικασίας. Μερικά από τα ευρήματα της επιστήμης μπορεί να είναι εντελώς αντίθετα προς την ανθρώπινη διαίσθηση. (Η ατομική θεωρία για παράδειγμα υποδηλώνει ότι ένας στερεός βράχος που εμφανίζεται ως βαρύς, σκληρός, γκρίζος κλπ. είναι στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός από υπατομικά σωμάτια με καμία από αυτές τις ιδιότητες, τα οποία κινούνται ταχύτατα σε μία περιοχή που αποτελείται κυρίως από κενό χώρο).

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ

Προ καιρού είχα γράψει μερικές σκέψεις για τη δημιουργία του κόσμου και την σχέση επιστήμης και πίστης [ΕΔΩ]. Είναι απορίας άξιο το πώς ακόμη και κατά τεκμήριο μορφωμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την πρώτη για να απορρίψουν την δεύτερη, χωρίς να σκέφτονται το λογικό σφάλμα που διαπράττουν (άκουσα προ ημερών να το κάνει κάποιος επώνυμος επιστήμονας στο ραδιόφωνο). Συμπληρώνοντας εκείνες τις σκέψεις, κάνω κάποιες ακόμη.

Είχα γράψει τότε ότι καμιά θεωρία εξέλιξης δεν είναι ασύμβατη με την πίστη σε Θεό Δημιουργό. Τον Θεό ή τον δέχεσαι ή όχι, δεν μπορείς όμως να Τον αποκλείσεις (ή να Τον αποδείξεις) με όση επιστήμη κι αν συσσωρεύσεις (λάθος εργαλεία, έλεγα τότε). Η οποιαδήποτε εξέλιξη στο σύμπαν, είτε σε υπομικροσκοπικό, είτε σε γαλαξιακό επίπεδο, δεν είναι μια διεργασία που λαμβάνει χώρα αυτόματα. Μπορεί να την ονομάζουμε φυσική, αλλά τι ακριβώς είναι το ‘φυσικό’; Πώς έγινε τόσο… ‘φυσικά’; Αν ως επιστήμονες αναζητούμε για όλα μια αλήθεια, ένα αντικειμενικό ‘γιατί’, πώς ικανοποιούμαστε μ’ ένα τέτοιο γενικό και αόριστο επίθετο που δεν μας λέει τίποτε για την αιτιολογική προέλευσή του; Αυτό είναι, νομίζω, ένα καίριο ερώτημα, απέναντι στο οποίο η επιστήμη φαίνεται να σηκώνει μάλλον αδιάφορα τους ώμους.

 Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την εξέλιξη. (Ας σημειώσω εν παρόδω ότι η πολεμική πίστης και επιστήμης είναι εν πολλοίς κατασκεύασμα του ορθολογικού Δυτικού τρόπου σκέψης και του Δυτικού Χριστιανισμού, το οποίο επηρέασε από πολλές δεκαετίες και τη δική μας προσέγγιση).

Συντήρηση» η μοναδική πνευματική επανάσταση, που προβλημάτισε και προβληματίζει όλα τα μεγάλα πνεύματα της ιστορίας ;;;

Είναι, φίλοι αναγνώστες, να μην απορεί κανείς, για τον όγκο της προκατάληψης ή της άγνοιας, που υπάρχει στις μέρες μας; Να υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν σοβαρά πως ο Χριστιανισμός είναι αντιπροοδευτικός ή έστω μια απλή συντήρηση; «Συντήρηση» η μοναδική πνευματική επανάσταση, που προβλημάτισε και προβληματίζει όλα τα μεγάλα πνεύματα της ιστορίας και συγκλόνισε με την εμφάνισή της όλον τον τότε κόσμο, Ιουδαίους και Εθνικούς; Τουλάχιστον δεν έχουν το μυαλό να εξετάσουν τα πράγματα, πριν αερολογίσουν; Ή έστω να είναι επιφυλακτικοί στις επιπόλαιες κρίσεις τους;

Μιλάμε για πρόοδο, για άνοιγμα, για κατακτήσεις. Και χωρίς να εξετάσει κανείς τα επιτεύγματα είκοσι και πλέον αιώνων, μια ματιά μόνον στην πρώτη εμφάνιση του χριστιανισμού, αρκεί να πείσει και τον πιο απαιτητικό ή και κακόπιστο ερευνητή.
Εχθρός της προόδου ο Χριστιανισμός, που πήρε από τις ψαρόβαρκες και τα δίχτυα, από τα τελωνεία και την ασημότητα δώδεκα φτωχούς ψαράδες και τους ανέδειξε πνευματικούς και ηθικούς ανακαινιστές της ανθρωπότητας;

Στείρα συντήρηση αυτός που πήρε ένα διώκτη, τον Παύλο, προσκολλημένο στη στενότητα του Ιουδαϊκού γράμματος, για να του διευρύνει την σκέψη και να τον αναδείξει σε αληθινή μεγαλοφυία, να του ανοίξει νέους πνευματικούς ορίζοντες και να τον μεταβάλει σε πρωτοφανή εστία ηθικής ακτινοβολίας σ’ ολόκληρο τον κόσμο; Ο φανατικός «ζηλωτής» των πατρικών παραδόσεων, που γίνεται Απόστολος των Εθνών, το πιο ευρύ πνεύμα, ο πρώτος επαναστάτης κατά των φυλετικών διακρίσεων και φλογερός κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ήταν ποτέ δυνατόν, αυτός ο πνευματικός αναμορφωτής, από τη στιγμή που γνώρισε το Χριστό και την αλήθεια Του, να είναι εχθρός της προόδου; Σε όλη την πολυτάραχη ζωή του θα βαδίζει συνεχώς μπροστά, χωρίς να γνωρίζει σταμάτημα. Αυτός θα κάνει παγκόσμιο σύνθημα την αγωνιστική αλήθεια, την ειλικρίνεια, την τιμιότητα, την πρόοδο. Σήμα του η αδιάκοπη προσπάθεια, που δε υπερηφανεύεται με τις επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά διαρκώς ανοίγεται και επιδιώκει την τελείωση: 

Ο κόσμος έχει τους ισχυρούς και τους προστάτες του... Εμείς δεν έχουμε ούτε προστάτες, ούτε ισχυρούς - "μεθ' ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε!!"

 Φτάνει πια! Μας χόρτασε ο κόσμος με την απληστία του. Αρκετά μας πότισαν με το κρασί της σοφίας τους, "οι σοφοί" του κόσμου. Κι οι "επιστήμονες," αρκετά μας έθρεψαν με τα ξυλοκέρατα των επιτευγμάτων τους...

Εμείς θα νιώθουμε πάντα, μικροί και άσοφοι. Με τις ψηφίδες των προσευχών, θα στοιχειοθετούμε τη σοφία μας και με τα δάκρυα της μετάνοιας, θα διαγράφουμε το μεγαλείο μας...

 Ο κόσμος έχει τους ισχυρούς και τους προστάτες του... Εμείς δεν έχουμε ούτε προστάτες, ούτε ισχυρούς - "μεθ' ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε!!"...
Κι από την άβυσσο της αδυναμίας μας, κραυγάζουμε: "Κύριε των δυνάμεων, μεθ' ημών γενού!.. άλλον γαρ εκτός Σου βοηθόν εν θλίψεσιν, ουκ έχομεν!!"

π .Ελευθέριος Κουναλάκης ... (απόσπασμα)

«Η δυτική επιστήμη είναι το ατσάλινο χτένι στα χέρια του αντιχρίστου, ένα χτένι που ξύνει παλιές πληγές και ανοίγει καινούριες»

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο πολιτισμός δεν θεραπεύει μήτε και μειώνει την ωμότητα και τον εγωισμό των ανθρώπων, ενώ συχνά τα αυξάνει. Στη Δύση κυριαρχεί η ταραχή. Η αιτία της ταραχής στη Δύση είναι που γύρισαν την πλάτη τους στον Θεό και έστρεψαν το πρόσωπό τους προς τον Σατανά. Πάντα η ίδια αιτία, η έκπτωση δηλαδή από τον Θεό και η συμπόρευση με τον σατανά. Ο Θεός προειδοποιεί σοβαρά και πατρικά, ενώ ο σατανάς προβάλλει ψεύτικες εικόνες, προσελκύοντας κοντά του τους άφρονες και ελαφρόμυαλους. Με τα φαρμακερά του γλυκίσματα ψαρεύει και έλκει τους ηδυπαθείς και κοντόφθαλμους.

Στη Δύση όλα κατάντησαν ερώτημα και όλα τέθηκαν σε αμφισβήτηση: ο Θεός, η ψυχή, η ηθική, ο γάμος, η οικογένεια, η κοινωνία, το κράτος, αυτός ο κόσμος μα και ο άλλος κόσμος. Όλα έγιναν ερωτήματα πάνω στα ερωτήματα… Η δυτική επιστήμη είναι το ατσάλινο χτένι στα χέρια του αντιχρίστου, ένα χτένι που ξύνει παλιές πληγές και ανοίγει καινούριες… Και, πραγματικά, ο άρχοντας του Άδου, με τη συνδρομή της ψευδο-επιστήμης, γέννησε στη Δύση μια ταραχή ανήκουστη στην ανθρώπινη ιστορία. Με την ταραχή είναι εξέλιξη, πολιτισμός, πρόοδος, η ταραχή είναι ζωή!
***
Η Δύση σταμάτησε να παράγει άγιους και σοφούς. Αυτό χρονολογείται από τότε που οι πάπες σταμάτησαν να είναι άγιοι και σοφοί και έγιναν πολιτικοί και διπλωμάτες.

Ο Νεύτωνας και η Ανάσταση των νεκρών..!

Η Ανάσταση των νεκρών!

  Κάποιος υπέβαλλε στον διάσημο Νεύτωνα, την εξής ερώτηση:
- Το ανθρώπινο σώμα μεταβάλλεται σε σκόνη. Εάν πραγματικά υπάρχει ανάσταση των νεκρών, ποιός θα την μαζέψει, για να δώσει στις ψυχές νέα σώματα;
Ο Νεύτωνας δεν απάντησε. Πήρε μια χούφτα ρινισμάτων σιδήρου, την ανακάτεψε με ψιλή άμμο και ρώτησε:
- Ποιός θα μαζέψει πάλι, αυτά τα ρινίσματα;
Και ενώ κανείς δεν μπορούσε να του απαντήσει, πήρε έναν μεγάλο μαγνήτη, τον κράτησε πάνω από το μίγμα και τότε τα ρινίσματα μετακινήθηκαν και κόλλησαν στον μαγνήτη.
Και τότε ο Νέυτωνας με σοβαρό ύφος λέει:
- Εκείνος που έχει δώσει αυτή τη δύναμη σε ένα αδρανές αντικείμενο, δεν μπορεί να δώσει μια δύναμη μεγαλύτερη στις ψυχές μας, όταν θα χρειαστούν να ενδυθούν την αφθαρτοποιημένη σκόνη;...

πηγή

Ε-πιστη-μη

Όταν η Ε-πιστη-μη δεν περιέχει πίστη, τότε από χρήσιμη για τον άνθρωπο, μετατρέπεται σε επικίνδυνη...

Η επιστήμη χωρίς τη θρησκεία είναι ο ουρανός χωρίς τον ήλιο...(Άγ.Λουκάς)

Γι' αυτό και από Εκείνον ζητούν "αποδείξεις".

Η ανάρτηση που αναδημοσιεύω δεν λαμβάνει θέση υπέρ ή κατά του εμβολιασμού.Απλώς εκφράζει σκέψεις και προβληματισμούς

Κάποιοι φίλοι ευχαρίστως κάνουν το "σκεύασμα" γιατί έχουν "εμπιστοσύνη" στην επιστήμη.
Στην επιστήμη που "απαλλάσσει τον εαυτό της" από "ευθύνες" αλλά "υποχρεώνει" και "φιμώνει".
Στην επιστήμη που κρύβει τα συστατικά ενός "σκευάσματος" μέσα σε σκοτεινές πατέντες εταιριών με συμφέροντα.
Όμως ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ από την επιστήμη.Δεν ΖΗΤΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ.
Απλώς "εμπιστεύονται" την επιστήμη.Η ίδια η "επιστήμη" λένε "αυτο-επιβεβαιώνεται".Αυτοί ακολουθούν με το κερί στο σκοτάδι.
Οι περισσότεροι από αυτούς μάλλον δεν πιστεύουν στο Θεό.Ίσως κάποιοι από αυτούς να νομίζουν πως "πιστεύουν".
Αλλά μάλλον δεν πιστεύουν.Ίσως να νομίζουν πως ξέρουν τι εστί "Θεός"
και ποια είναι η "Χάρις" του.Αλλά μάλλον δεν γνωρίζουν.
Δεν γνωρίζουν γιατί ποτέ δεν νοιάστηκανπραγματικά να μάθουν.
Δεν βίωσαν ποτέ εν-συνείδητα αυτό το γλυκό ταξίδι της ψυχής.
Όπως δεν νοιάστηκαν ποτέ να γυρίσουν τη συσκευασία και να διαβάσουν τα συστατικά της σοκολάτας τους.
Τους τα είπε η "επιστήμη" όλα. "Πρώην μαϊμούδες είμαστε" λέει.
Γι' αυτό φέρονται σαν μαϊμούδες.Ζούνε σε περιβάλλον "ευκολίας" στα κλουβιά τους.Θέλουν το "γρήγορο", το "εύκολο", το "εφήμερο".
Γι' αυτό και από Εκείνον ζητούν "αποδείξεις".
(Από τους σκοτεινούς επιστήμονες δεν ζητούν αλλά από τον Ύψιστο Επιστήμονα ζητούν). Δεν τους αρέσει που "δεν Κρύβεται σε πατέντες" και τα Έχει όλα στο Φως.
Δεν τους αρέσει που Εκείνος Ζητά "ευθύνες".Δεν τους αρέσει που Εκείνος δεν σε "Υποχρεώνει"να κάνεις το οτιδήποτε και σ' Αφήνει λεύτερο.
Δεν είναι "εύκολο" το μονοπάτι του Θεού αλλά είναι Αληθινό.
Όμως εντέλει αν δεν έχεις Χριστό, η ζωή σου είναι ά-σκοπη.Αν δεν έχεις "τελικό" σκοπό είσαι α-τελής.Αν είσαι α-τελής "περι-πλανάσαι" χωρίς προ-ορισμό και εύκολα "πλανιέσαι" στα σκοτάδια του "πλανή-τη" σου.
Ελάτε σας περιμένουμε.
Εμείς τον Τριαδικό μας Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο μας εσείς την Σκοτεινή Επιστήμη σας.
Όταν ρίξουμε τη Βαβέλ θα χτίσουμε την Επιστήμη με Φως.
Με αγάπη. Με διαύγεια. Όπως πρέπει.
=======================================
''Τίς ἔσχατες ἡμέρες θά ἔρθουν δύσκολοι καιροί. Γιατί οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς στούς γονεῖς τους, ἀχάριστοι, ἀσεβεῖς, ἄστοργοι, ἀδιάλλακτοι, συκοφάντες, ἄσωτοι, ἄγριοι, ἐχθροί τοῦ καλοῦ, προδότες, αὐθάδεις, φουσκωμένοι ἀπό ἐγωισμό. Θ΄ ἀγαπᾶνε πιό πολύ τίς ἡδονές παρά τόν Θεό. Θά δείχνουν ὅτι ἔχουν εὐσέβεια, ἀλλά θά ἔχουν ἀρνηθεῖ τή δύναμή της μέ τίς πράξεις τους. Κι αὐτούς νά τούς ἀποφεύγεις...''
Προς Τιμόθεον Β´ επιστολή, κεφ. γ´, στίχοι 1-6

πηγή

Περί Σοφίας Σ(ε)ιράχ και ιατρικής

  

Τον τελευταίο καιρό, στην εκκλησιαστικοθεολογική “πιάτσα” κυκλοφορεί μια αναφορά του παλαιοδιαθηκικού βιβλίου «Σοφία Σ(ε)ιράχ» (υπάρχουν γραφές του και με απλό -ι-, γι’ αυτό έβαλα σε παρένθεση το -ε-) στο θέμα των ιατρών και του έργου τους. Τα σχετικά υπάρχουν στο κεφ. 38 τού εν λόγω βιβλίου. Οι αναφορές αυτές δεν περιορίζονται απλώς σε ένα στίχο, όπως ίσως θα νόμιζε κανείς από τις περιορισμένες παραπομπές που γίνονται μέχρι τώρα στο κείμενο, αλλά καταλαμβάνουν πολλούς στίχους – και συγκεκριμένα, τους 15 πρώτους στίχους του κεφαλαίου. 

  Η μεμονωμένη και απομονωμένη λοιπόν θεώρηση κάποιου από αυτούς τους στίχους θα μπορούσε να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα, αφού εκ των πραγμάτων δεν προβάλλει τη συνολική εικόνα – άρα δεν εκπροσωπεί πλήρως (μήπως και προδίδει;) το πνεύμα του όλου εκτενούς αποσπάσματος των 15 στίχων.

 Ιδιαίτερα δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι κατ’ επανάληψιν, εκτός του ιατρού, γίνεται μνεία και σε Εκείνον που είναι πάνω από τον ιατρό και τον καθοδηγεί στο έργο του… (π.χ.: «παρά γὰρ Ὑψίστου ἐστὶν ἴασις», 38:2̇̇∙ «Τέκνον, ἐν ἀῤῥωστήματί σου μὴ παράβλεπε, ἀλλ᾿ εὖξαι Κυρίῳ, καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε», 38:9∙ «καὶ γὰρ αὐτοὶ [οι ιατροί δηλ.] Κυρίου δεηθήσονται, ἵνα εὐοδώσῃ αὐτοῖς ἀνάπαυσιν καὶ ἴασιν χάριν ἐμβιώσεως», 38:14 [= διότι και αυτοί θα προσευχηθούν προς τον Κύριο, για να κατευοδώσει τις προσπάθειές τους και να επιτύχουν ελάφρυνση και ίαση της νόσου για τη συνέχεια της ζωής]. Αυτό, το ότι ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ (ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ) ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ κ.λπ., ας μην το προσπεράσουμε σαν να μην το είδαμε, ΟΚ; (Γιατί πολλά προσπερνάνε οι σύγχρονες θεολογικές αναλύσεις, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι…). Ακόμη, υπενθυμίζεται (για να μην ξεχνιόμαστε) Ποιος είναι ο τελικός αποδέκτης του θαυμασμού προς την (ιατρική) επιστήμη και τους ιατρούς: «καὶ αὐτὸς [δηλ. ο Κύριος] ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι [= ώστε να δοξάζεται] ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ», 38:6.
  Επίσης, δεν λείπουν αναφορές και στην πνευματική συνάφεια εμφάνισης των ασθενειών: «ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας [= απαρνήσου και απομάκρυνε από σένα κάθε αμαρτία] καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν», 38:10∙ και το συγκλονιστικό: «ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτόν, ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ», 38:15 (απαιτείται μετάφραση; Ορίστε: «Αυτός που αμαρτάνει ενώπιον Εκείνου που τον έκανε, θα πέσει στα χέρια του ιατρού»!). Με τον στίχο, μάλιστα, αυτόν ολοκληρώνονται οι αναφορές του κεφαλαίου 38 στο θέμα αυτό, άρα αποτελεί, θα λέγαμε, το γενικό συμπέρασμα, που “ηγείται”, που “κυβερνά”, ούτως ειπείν, αλλά και εξηγεί, όλα τα προηγούμενα...

 Αυτά, για να έχουμε μια συνολική εικόνα περί του τρόπου με τον οποίο πραγματεύεται το όλο θέμα η «Σοφία Σ(ε)ιράχ». Επιπροσθέτως, να υπενθυμίσουμε ότι, την εποχή εκείνη, όταν γίνεται λόγος για ιατρό, αυτός θα πρέπει να νοείται με την έννοια του «ιπποκρατικού», θα λέγαμε σήμερα, ιατρού. Πρόκειται για έναν άλλο τύπο ιατρού από αυτόν που έχει εμπεδωθεί πλέον στο μυαλό μας. Επίσης, ως «φάρμακα», όπως αναφέρονται στο κείμενο (38:4), θα πρέπει να νοούνται τα φαρμακευτικά βότανα, που βρίσκει κανείς στη γη («Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα»), καθαρά φυσικά δηλ. προϊόντα, ενώ ο «μυρεψός» (38:8) (που θα λέγαμε πιο ελεύθερα ότι ισοδυναμεί με τον σημερινό φαρμακοποιό) κατ’ ακρίβειαν είναι εκείνος που αναμειγνύει φυσικές ουσίες (ιαματικά έλαια, αρώματα κ.λπ.).

  Είναι φανερό λοιπόν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ολόκληρο πλαίσιο περί ιατρών, ασθενειών και κυρίως… Κυρίου, το οποίο δεν μπορούμε να παραθεωρούμε, μόνο και μόνο για να δούμε “απόλυτα”, “ανεξάρτητα”, “ξερά”, το θέμα των ιατρών. (Τέτοια “απόλυτη” θέαση του ιατρού και της επιστήμης του δεν θα μπορούσε εξάλλου να υπάρχει σε ένα βιβλικό κείμενο, δεν θα μπορούσε δηλ. να θεωρείται το θέμα του ιατρού “απομονωμένο” από το [θεολογικό] πλαίσιό του, αλλιώς δεν θα μιλούσαμε για ιερό βιβλίο αλλά για εγχειρίδιο Ιατρικής… Ας μην ξεχνάμε και το πλατωνικό «πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται» – νά την πάλι η λέξη «σοφία», που μπαίνει στην μπάντα εδώ από την “παντοδύναμη”, διαλυτική κάθε συνοχής, λέξη «πανουργία»…). Τέτοιες “απόλυτες”

Προφητικός Ντοστογιέφσκι

Προφητικός Ντοστογιέφσκι

(Από το Μυθιστόρημα "Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου" Σ.18

πηγή

«Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς»

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

Γέροντα, έχει διατυπωθεί η άποψις, ότι με την τεχνολογική ανάπτυξη και εξέλιξη θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Τι λέτε;

-Το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή βγάλαμε τον Χριστό από την ζωή μας, όσο αναπτυσσόμεθα και εξελισσόμεθα τεχνολογικώς, τόσο κατερχόμεθα και οπισθοχωρούμε ηθικώς. Και σήμερα η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν θεοποιηθεί. Και ίσως επιτρέπει ο Θεός αυτήν την κατάπτωση, για να αντιληφθούμε την υπερηφάνειά μας. «Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς», λέγει ένα τροπάριο της Εκκλησίας. Επειδή φαντάσθηκε ο άνθρωπος ότι μπορεί να γίνει ίσος με τον Θεό, έφαγε το ράπισμα και σωριάστηκε κάτω. Ο Θεός επιτρέπει και σήμερα αυτά τα πράγματα και ίσως άλλα χειρότερα αύριο, ως τίμημα του μεγάλου τολμήματος το οποίο κάνουμε. Θέλουμε να θεοποιήσουμε τις ικανότητες μας, την επιστήμη και την τεχνολογία, να θεοποιήσουμε την διάνοια μας. Σαν να λέμε στον Θεό: «Δεν έχουμε ανάγκη από σένα, μπορούμε μόνοι μας να φτιάξουμε την ζωή μας».
 Αν διαβάσετε τους υλιστές επιστήμονες του δεκάτου ενάτου αιώνος, θα δείτε να λέγουν ότι στους επόμενους αιώνες, και μάλιστα στον αμέσως επόμενο, ο άνθρωπος με την επιστήμη θα λύσει όλα τα προβλήματά του. Τα πάντα! Και η ηθική ακόμη θα καθορίζεται από την επιστήμη. Δεν θα χρειάζεται μεταφυσική, εξωανθρώπινη ηθική, μία ηθική που την δίνει κάποια αυθεντία, που λέγεται Θεός. Η ίδια η επιστήμη θα διδάξει στον άνθρωπο τα καθήκοντα του!
Και είδαμε που φθάσαμε. Η επιστήμη και η τεχνολογία επραγματοποίησαν μεν ιλιγγιώδη άλματα, αλλά έχουμε φθάσει να τρέμουμε από στιγμή σε στιγμή κάποιο πυρηνικό όλεθρο. Όχι πλέον για μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι, επαναλαμβάνω, το τίμημα της ισοθεΐας.
Αν όλοι οι άνθρωποι ζούσαν όπως θέλει ο Κύριος, θα είχαν, βεβαίως, αναπτύξει τις δυνάμεις με τις οποίες τους προίκισε ο Θεός, αλλά συγχρόνως θα πρόσεχαν πολύ, επειδή και η ηθική συνείδησίς τους θα ήτο ανεπτυγμένη. Δεν θα προχωρούσαν ασυλλόγιστα πέραν του σημείου που μπορούν να ελέγξουν. «Κατά το πάπλωμά τους, όπως λέγει και η λαϊκή παροιμία, θα άπλωναν και τα πόδια τους». Σήμερα απλώσαμε πολύ περισσότερο τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα, με αποτέλεσμα να κρυοπαγιάσουμε!

πηγή

Εκει πού ή επιστήμη σας σταματά, αρχίζει η δική μας, και αυτό είναι εκείνο που λένε οι Γραφές μας...

 Μια φορά άκουσα την πιό κάτω ιστορία ενός καθηγητή της αστρονομίας που μιλούσε με ενθουσιασμό για τά νεφελωματα σ' ένα πλανητάριο και τα θεωρούσε σά θαύματα. Παρατηρώντας έναν άπλό Ιερέα πού συνόδευε μιά όμάδα μαθητών τόν ρωτησε:
-Τι λένε οι Γραφές σας για το κοσμικό διάστημα και τις μυριάδες των αστέρων;
Αντί να του δώσει αμέσως απάντηση ο ιερέας αντερώτησε:
-Πέστε μου, κύριε καθηγητά, νομίζετε ότι ή επιστήμη είναι δυνατόν ν' ανακαλύψει πιο δυνατά τηλεσκόπια για να δει ακόμα πιο βαθιά στό στερέωμα;
Βέβαια η πρόοδος είναι δυνατή και η επιστήμη πάντοτε θα παρέχει τα απαραίτητα μέσα για την έρευνα του διαστήματος, απάντησε ο αστρονόμος. Υπάρχει τότε η ελπίδα ότι μιά μέρα θα έχετε τηλεσκόπια να σας δείξουν όλα οσα ύπάρχουν στόν κόσμο , μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια;
-Αυτό είναι αδύνατο, γιατί ο κόσμος είναι απέραντος, απάντησε ο επιστήμονας.
-Ώστε υπάρχει όριο στην επιστήμη;
 - Μάλιστα, με αυτή την έννοια ναί.
Λοιπόν , κύριε καθηγητά, είπε ο ιερέας , έκει πού ή επιστήμη σας σταματά, αρχίζει η δική μας, και αυτό είναι εκείνο που λένε οι Γραφές μας...

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

πηγή

Οι άγιοι Ανάργυροι,ένα ζεύγος αγίων που συγκινούν ιδιαίτερα τον λαό μας

 Οι άγιοι Ανάργυροι είναι ένα ζεύγος αγίων που συγκινούν ιδιαίτερα τον λαό μας. Η από κοινού πίστη στον Χριστό, η φιλία που τους συνέδεε, η επισταμένη γνώση της ιατρικής επιστήμης, η ευλογία να την συνδυάζουν με την θαυματουργική παρέμβαση τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή των ασθενούντων, κυρίως όμως η συνειδητή απόφασή τους να μην παίρνουν χρήματα για όποια θεραπεία έκαναν, αλλά να δείχνουν με την ανιδιοτελή αγάπη τι σημαίνει ο Χριστός, καθιστούν τους αγίους αυτούς ξεχωριστούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

 Ήταν ακτιβιστές με την σύγχρονη σημασία του όρου; Άνθρωποι δηλαδή που συμμετέχουν σε δράσεις υπέρ του πλησίον, του περιβάλλοντος, της κοινωνίας, με σκοπό έναν καλύτερο κόσμο, με λιγότερη αδικία, λιγότερο πόνο και λιγότερη φτώχεια, επικεφαλής μιας άτυπης ΜΚΟ της τότε εποχής, που αποσκοπούσε στο να ευαισθητοποιήσει και να οργανώσει την φιλανθρωπία, ώστε οι μη προνομιούχοι άνθρωποι να ανακουφίζονται; 
Τι τους οδήγησε να φερθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο;
 Όποιος μελετήσει την ζωή των αγίων Αναργύρων, τόσο αυτών που γιορτάζουν την 1η Ιουλίου όσο και αυτών που γιορτάζουν την 1η Νοεμβρίου, αλλά και άλλων ιατρών που ξεχώρισαν την περίοδο των διωγμών κατά των χριστιανών (όπως οι Ανάργυροι Κύρος και Ιωάννης, Παντελεήμων και Ερμόλαος, Μώκιος και Ανίκητος, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιος και Τρύφων) θα διαπιστώσει ότι ουδείς εξ αυτών φιλοδόξησε να κάνει έναν κόσμο καλύτερο, λιγότερο άδικο, ουδείς δημιούργησε υποδομές ώστε οι φτωχοί να έχουν ιατρική περίθαλψη. Αυτά ήταν έργα της πολιτείας και εκείνη έπρεπε να μεριμνήσει. Οι άγιοι όμως είχαν ως όπλο το χάρισμά τους, το οποίο κοπίασαν να το καλλιεργήσουν με την κατά κόσμο γνώση, σπουδάζοντας την ιατρική επιστήμη στις λεπτομέρειές της και γενόμενοι άριστοι επιστήμονες. Δεν έμειναν όμως μόνο σ’ αυτό. Το ενέταξαν στην απόφασή τους ο όλος άνθρωπος να ωφεληθεί από την γνώση σε συνδυασμό

Κερκύρας Νεκτάριος-Γευτήκαμε στο όνομα της επιστήμης διωγμό.

Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην συνοικία Κουλίνες της Κέρκυρας λειτούργησε το πρωί της Πέμπτης 21 Μαΐου 2020 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

  Απευθυνόμενος στους πιστούς ο κ. Νεκτάριος αφορμήθηκε από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και τόνισε ότι ο απόστολος Παύλος εδίωξε αρχικώς τους χριστιανούς, διότι δεν μπορούσε να ανεχτεί την αλήθεια ότι ο Χριστός που οι συμπατριώτες του Ιουδαίοι εσταύρωσαν είναι ο Μεσσίας και ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς.

Ο Παύλος έζησε την αποκάλυψη του ιδίου του Χριστού και την εμπειρία της κοινωνίας μαζί Του και μετεστράφη. Από διώκτης έγινε ο πρώτος μετά τον Ένα. Ανάλογη ήταν η εμπειρία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος είδε το σημείο του σταυρού στον ουρανό και ένιωσε ότι ο Χριστός είναι η σωτηρία, αυτός που παρέχει την ζωή. Άλλοι μπορεί να βλέπουν τον σταυρό ως μωρία και να καταδιώκουν τον Χριστό και τους χριστιανούς. Ο Μέγας Κωνσταντίνος όμως, εκτός από βασιλιάς, έγινε και ισαπόστολος και έδειξε ότι η πίστη γεννά ελευθερία και καθοδηγεί τον λαό του Θεού στο αγαθό και την αλήθεια.

Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι σήμερα όσοι θεοποιούν την επιστήμη και παραγγέλλουν τον φόβο και τον τρόμο μεταξύ των ανθρώπων, όσοι μας κάνουν να βλέπουμε τον άλλον ως μιασμένο, καταργώντας την κοινωνία της αγάπης και της συναναστροφής, οδηγούν τον κόσμο σε θεοποίηση του παρόντος.

«Η Εκκλησία πορεύεται με την προτεραιότητα του Θεού και μετά ζητά την αξιοποίηση του δώρου που ο Θεός μας έδωσε, δηλαδή της επιστήμης. Ο άγιος Λουκάς, ιατρός και επίσκοπος Συμφερουπόλεως, ο οποίος υπέστη μεγάλους διωγμούς από τους μπολσεβίκους, γιατί ήθελε να πιστεύει στον Θεό, πρώτα σταύρωνε το σημείο που χειρουργούσε και μετά έβαζε το νυστέρι, δείχνοντας ποια είναι η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων στην ζωή του ανθρώπου που θέλει να πιστεύει στον Θεό.
Εμείς γευτήκαμε αυτό το διάστημα, είπε ο κ. Νεκτάριος, στο όνομα της επιστήμης διωγμό. Νιώσαμε ότι ποινικοποιήθηκε ο Χριστός, ότι η κοινωνία αρνείται την χάρη του Θεού στις εικόνες και τα άγια λείψανα, ότι η ελευθερία της λατρείας στον Θεό δεν είναι σεβαστή, ότι η θεία κοινωνία μπορεί να απαγορευτεί. Στην Κέρκυρα ζήσαμε την περιφρόνηση από την πολιτεία του Αγίου Σπυρίδωνος, του απτού ζωντανού παραδείγματος της χάριτος του Θεού, της δύναμης της πίστης, του τρόπου της Αναστάσεως. Εμείς όμως ας μην υποκύψουμε και με τις πρεσβείες των Αγίων ας πορευτούμε ενωμένοι στην πίστη!»

ΑΝΘΡΩΠΟΣ «ΘΕΟΣ»;

 Ένας από τους σύγχρονους διανοούμενος, ο Ισραηλινός Γιουβάλ Χαράρι, έγραψε στο βιβλίο του « Άνθρωπος θεός» ότι η ανθρωπότητα σήμερα έχει ελέγξει τις τρεις μεγάλες πληγές της ιστορίας, την πείνα, τις επιδημίες και τους πολέμους. Το ερώτημα πλέον είναι «τι θα κάνουμε τώρα; Σε έναν υγιή, πλούσιο και αρμονικό κόσμο, τι θα απαιτήσει τη προσοχή και την επινοητικότητά μας;». 

 Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τον Θεό, αλλά έχει καταφέρει με την βοήθεια της επιστήμης και της λογικής και να παρατείνει την ζωή του και να λύνει τα μεγάλα προβλήματά του. Ο άνθρωπος είναι «θεός» και καλείται σήμερα με τις νέες δυνάμεις που του προσφέρουν η βιοτεχνολογία και η πληροφορική να αποφασίσει τι θα κάνει την δύναμη που έχει στα χέρια του.

 Τα όσα ο διάσημος συγγραφέας λέει, εκφράζοντας και όλους εκείνους οι οποίοι έχουν διαγράψει τον Θεό από την ζωή τους, φάνηκαν στον καιρό μας ανεπιβεβαίωτα. Αρκούσε μία πανδημία για να φανεί ότι τελικά ο άνθρωπος δεν είναι τόσο παντοδύναμος όσο νόμιζε. Και μπορεί η επιστήμη να είχε τον πρώτο λόγο στη προφύλαξη των ανθρώπων και στην αναζήτηση φαρμάκου που θα γλιτώσει τον κόσμο από το κακό, ώστε φάνηκε πόσο ευάλωτοι είμαστε μπροστά στο μεγαλύτερο πρόβλημα της ύπαρξης: τον θάνατο. Ο φόβος και η αδυναμία διαχείρισης έκαναν τους ανθρώπους υστερικούς. Από τα μπαλκόνια

Ἃς ἀφήσουμε λοιπόν το Θεό να κάνει κι αὐτός τη δουλειά Του

«Νὰ κλείσουν οἱ ἐκκλησίες»,προτείνουν πολλοί,στὸ πλαίσιο τῶν μέτρων κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ.«Ἐξάλλου αὐτὸ ἔκαναν καὶ οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ στὴν Ἰταλία»
ἐπισημαίνουν.Τί ἐννοεῖ ὅμως τούτη ἡ πρόταση καὶ τούτη ἡ στάση;

Ἴσως τὸ ἐπερχόμενο μέτρο νὰ σχετίζεται μὲ τὴν πίστη ποὺ ἐπικαλέστηκε ὁ πρωθυπουργός μας στὸ διάγγελμά του:
«Ξέρω ὅτι ἡ πίστη ἀρχίζει, συχνά,ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ ἐπιστήμη.Ὅμως ἡ πίστη ποὺ χρειαζόμαστε τῶρα εἶναι ὅτι θὰ καταφέρουμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση.Ἀρκεῖ ὅλοι νὰ ἀκολουθήσουμε συντεταγμένα τὶς ὁδηγίες τῶν γιατρῶν καὶ τῶν εἰδικῶν».
Ἡ προσέγγιση αὐτὴ τῆς πίστης προβάλλει δύο ἰσχυρισμούς:
-πὼς εἶναι ἐπιτακτικὸ νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στοὺς εἰδικούς,γιατὶ αὐτὸ θὰ μᾶς σώσει·
-πὼς δὲν ἔχουμε νὰ περιμένουμε σὲ μιὰ τέτοια κρίση κάτι ἰδιαίτερο ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Γιὰ τὸν πρῶτο,οἱ ὑπεύθυνοι πρέπει νὰ γνωρίζουν,πὼς δὲν εἶναι δύσκολο γιὰ τοὺς χριστιανοὺςνὰ κάνουν ὑπακοή σὲ ὅ,τι εἶναι σωστὸ καὶ ἐπιβεβλημένο.
Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες παντοῦ στέκονται κοντὰ στὸ λαό,ἀναστέλλοντας συνάξεις, ὁμιλίες, κηρύγματα,παρηγορώντας καὶ προτρέποντας τοὺς πιστοὺς νὰ ὑπακούουν στὰ παραγγέλματα τῶν ειδικῶν,μέχρι τοῦ σημείου τῆς στερήσεως τοῦ ἐκκλησιασμοῦ.

Γιὰ τὸ δεύτερο,στρέφουμε τὴ σκέψη μας στὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Τοῦτος ὁ Πατέρας σὲ μιὰ κρίσιμη ἐποχὴ ὑποστήριξε ἕναντι τοῦ Βαρλαὰμ,πὼς ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μέσα στὸν κόσμο·πὼς οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες ἀπευθύνονται στὸν ἄνθρωπο μέσα στὸ χρόνο·πὼς ὁ Θεὸς συντρέχει στὶς ἀνάγκες μας μέσα στὴν ἱστορία·
πὼς ὁ κάθε πιστός μπορεῖ νὰ γίνει κοινωνός τοῦ Θεοῦ ἐδῶ καὶ τώρα.

Ἀντιθέτως ὁ Βαρλαάμ,ἐκφράζοντας τὴ δυτικὴ θεώρηση περὶ τοῦ Θεοῦ,ἀδυνατεῖ νὰ δεχθεῖ τὴν ἱστορικὴ διάσταση τῆς χάριτος.
Τοποθετεῖ τὸ Θεῖο μακριά ἀπὸ τὸ κόσμο καὶ ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν μέσα σ’ αὐτόν.
Ὁ Θεὸς τοῦ Βαρλαάμ δὲν ἀνακατεύεται καὶ δὲν παρεμβαίνει.Μένει θεατὴς στὴ

Πίστη και γνώση...

ΤΗΣ ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Ο Einstein έλεγε ότι η επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι κουτσή κι η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή. Και να που η σημερινή μέρα (σπάνια και μοναδική), τιμάει μαζί πίστη και γνώση, βεβαιότητα και αμφιβολία. Δύο άνθρωποι τόσο αντίθετοι έφτασαν στον ίδιο προορισμό- στην Αγιότητα- ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους και σήμερα - σα να θέλει να μας πει κάτι το Σύμπαν- έφερε τους δύο αυτούς ανθρώπους μαζί στη μνήμη και στην καρδιά μας: Γεώργιος και Θωμάς- η βεβαιότητα της πίστης που δε θέλει αποδείξεις για να είναι, και η αμφιβολία της απιστίας που θέλει απτές αποδείξεις για να πεισθεί.

 

Ποιος από τους δύο είχε δίκιο; Ποιος δρόμος είναι ο ορθότερος; Οι της καρδιάς θα υπερασπιστούν τον πρώτο, αυτόν της σίγουρης, ακλόνητης πίστης στο πιο απρόσιτο Ιδανικό... θα πουν πως χωρίς πίστη, η σχέση του ανθρώπου με τον Ουρανό κλονίζεται, ότι η πίστη σε κάνει ορμητικό και ατρόμητο, η πίστη σε κάνει γνώστη...

Οι της λογικής θα υπερασπισθούν το δεύτερο μονοπάτι, αυτό της ανήσυχης απιστίας, αυτής που ζητά αδιάκοπα λεπτομέρειες για να κάνει το απρόσιτο Ιδανικό απτό και οικείο... εκείνοι θα πουν ότι χωρίς γνώση ο Ουρανός απομακρύνεται, ότι η γνώση, η επιστήμη (<επί+ ίσταμαι = γνωρίζω καλά), σε κάνει δυνατό και συνετό, η γνώση σε κάνει πιστό...

Ποια από τις δύο απόψεις είναι η ορθή; Και τελικά τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος στην πορεία του προς την πνευματική του ολοκλήρωση;

Οι ιστορίες των δύο αγίων που γιορτάζουν σήμερα φανερώνουν ότι για τον άνθρωπο που θέλει να ξεφύγει από τα στεγανά της ύλης, δεν υπάρχει μοναχά ένας δρόμος, γιατί η πνευματική ολοκλήρωση δεν περνά μέσα από την ακύρωση αυτού που είμαστε: μπορείς ελεύθερα να είσαι πλάσμα της πίστης ή πλάσμα της επιστήμης και ως τέτοιος να εξελιχθείς σε άνθρωπο του πνεύματος... όλοι οι δρόμοι είναι δεκτοί γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι δεκτοί στην προσωπική τους αλήθεια. 

Βασική προϋπόθεση, κοινή στους δύο δρόμους η ταπεινή επιθυμία: να θέλεις να ανέβεις σε μια κορφή με όποιο μέσο διαθέτεις ως άνθρωπος- πίστη ή επιστήμη, βεβαιότητα ή αμφιβολία, καρδιά ή λογική... όλα δεκτά, όλα χρήσιμα, όλα αποτελεσματικά για τον άνθρωπο που θέλει: ο πιστός μπορεί να συντρίψει τέρατα και ο γνώστης μπορεί να αγγίξει την Ανάσταση... η πίστη νικάει το απόλυτο Κακό μα η γνώση ψηλαφεί το απόλυτο Καλό... μη βιαστείς να διαλέξεις μεγαλύτερη υπηρεσία: αν δε νικηθεί το Κακό, το Καλό δεν πλησιάζει... και αν το Καλό δε γίνει οικείο, κανείς δε μπορεί να νικήσει το Κακό... Χρειαζόμαστε και τις δυο δυνάμεις, όπως χρειαζόμαστε δύο πόδια διαφορετικά για να νικήσουμε τη στασιμότητα: πίστη χωρίς φανατισμούς και γνώση χωρίς υπεροψία...
Χρόνια πολλά στους πιστούς Γιώργηδες που τα βάζουν με δράκους για όλους μας...
Χρόνια πολλά και στους άπιστους Θωμάδες που αμφισβητούν την Ανάσταση, για να μας κάνουν να ελπίζουμε σ' αυτήν..

πηγή

«Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα . χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα»

πρωτοπ.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Ένα από τα επιτεύγματα της εποχής μας είναι η ανάπτυξη της επιστήμης σε όλες τις πτυχές της. Δεν υπάρχει αντικείμενο του επιστητού που να μην έχει προοδεύσει. Μπορούμε να υποστηρίξουμε άφοβα ότι ο άνθρωπος σήμερα γνωρίζει συνολικά πολύ περισσότερα από ό,τι γνώριζαν οι παλαιότεροι. Και αυτό δεν είναι κακό. Δείχνει μία αγωνία και έναν αγώνα να ερμηνευθεί ο κόσμος, και ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος και ο ορατός και ο αόρατος,με την λογική και τις αισθήσεις.

 Η ερμηνεία κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ότι τα μυστικά, τα μυστήρια του κόσμου δεν τα αφήνει στην πορεία τους, αλλά είναι ο ίδιος το κλειδί για να μπορέσει να τα αποκωδικοποιήσει. Η γνώση φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στην αλήθεια. Και η αλήθεια ελευθερώνει από τα δεσμά της άγνοιας, της παιδιάστικης και αφελούς ερμηνείας της ζωής. Κάνει τον καθέναν μας να αισθάνεται πιο ελεύθερος από την εξάρτηση από δεισιδαιμονίες. Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να ορίσει τον εαυτό του με υπευθυνότητα. Διότι ξέρει. Και αυτός που ξέρει δεν έχει δικαιολογίες για τις επιλογές του. 

          Υπάρχουν όμως τρία ερωτήματα, στα οποία η ανθρώπινη γνώση δεν μπορεί να δώσει αφ’  εαυτής της επαρκείς απαντήσεις. Μπορεί να ερμηνεύσει το πώς. Κάποτε και το «γιατί» ως σωματικό και ψυχικό μηχανισμό. Δεν μπορεί όμως να ερμηνεύσει όλες τις πτυχές του «γιατί;», το «μετά» και το «αν» υπάρχει Κάποιος υπαρκτός Λόγος που να έχει άμεση σχέση με τα ερωτήματα αυτά. Είναι τα ερωτήματα του θανάτου, της αγάπης και του Θεού.